Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'βία'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΝΕΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΝΕΑ
  • ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
    • ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ
    • ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ
  • ΧΑΛΑΡΩΜΑ
    • ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
    • ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ
    • ΤΟ ΠΑΖΑΡΙ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μπλα μπλα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Διάφορα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Ντόναλντ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μίκυ Μάους
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Κόμιξ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Super Μίκυ
  • VINTAGE's Συζήτηση
  • VIDEO GAMES's Γεν. Συζήτηση για Video Games

Blogs

There are no results to display.

There are no results to display.

Categories

  • ΚΟΜΙΚΣ
    • ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ
    • ΠΟΛΥΘΕΜΑΤΙΚΑ
    • ΤΕΥΧΗ
    • ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΣΑΡΩΣΕΙΣ
    • ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ ΚΟΜΙΚΣ
  • ΛΟΙΠΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΠΟΙΚΙΛΗΣ ΥΛΗΣ
    • ΕΝΘΕΤΑ ΕΚΔΟΣΕΩΝ
    • ΛΑΪΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ
    • ΒΙΒΛΙΑ

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


MSN


Website URL


Yahoo


Skype


City


Profession


Interests

Found 2 results

  1. Οι σημερινοί σουπερ-ήρωες, όπως ο Iron Man, κάνουν κακό στην ψυχολογία των αγοριών που περνούν την εφηβεία τους, γιατί προωθούν την ωμή βία και όχι την προσπάθεια για να καλυτερέψουν τον κόσμο, υποστηρίζουν οι ψυχολόγοι του Πανεπιστήμιου της Μασαχουσέτης. Σε αντίθεση λοιπόν, με τους “γηραιούς” προκατόχους τους, όπως ο Superman, οι τωρινοί υπεράνθρωποι είναι απλά βίαιοι, χωρίς καμία συναίσθηση της δικαιοσύνης, κυνικοί και επιθετικοί. Τουλάχιστον αυτό λέει η Σάρον Λαμπ, καθηγήτρια ψυχολογίας του Πανεπιστημίου της Μασαχουσέτης, η οποία υποστηρίζει ότι η εικόνα του πλούσιου, μέθυσου, εγωιστή ή γυναικά υπερήρωα πιέζει ψυχολογικά τους εφήβους, που θεωρούν ότι αυτή πρέπει να είναι η συμπεριφορά τους για να μην χαρακτηριστούν λιγότερο άνδρες. Ο σημερινός σούπερ–ήρωας είναι απλώς ένας άνθρωπος που έχει τη βία στο αίμα του. Ούτε καν μιλά για την αξία της δικαιοσύνης και δεν προσπαθεί για το καλό της ανθρωπότητας”, ισχυρίζεται η κυρία Λαμπ και συνεχίζει: “Όταν δεν φορύν το κοστούμι τους εκμεταλλεύονται σεξουαλικά τις γυναίκες, καυχώνται για τα πλούτη τους και επιδεικνύουν τον ανδρισμό τους κατέχοντας τελευταίας τεχνολογίας όπλα”. Παλαιότερα, λέει η ψυχολόγος, ο σούπερ ήρωας όταν έβγαζε το κοστούμι του ήταν ένας κανονικός άνθρωπος με προβλήματα και αδυναμίες. Όμως, τουλάχιστον προσπαθούσε να κάνει τον κόσμο καλύτερο. Στην έρευνα που διεξήγαγε με την ομάδα της, εξέτασαν 674 εφήβους, ηλικίας από 11 ως 18 ετών, ενώ συνομίλησε με marketing managers από το χώρο των εκδόσεων και του κινηματογράφου. Οπως υποστήριξε η Λαμπ, η αγορά εκμεταλλεύεται την ανάγκη των εφήβων να βρουν την ταυτότητα τους, πουλώντας τους το πρότυπο του πλούσιου και επιτυχημένου άνδρα που δεν διστάζει να σκοτώσει όποιον βρεθεί στον δρόμο του. Σύμφωνα με την ίδια, οι έφηβοι μπορούν να γίνουν ή “παίκτες” ή “τεμπέληδες”. “Για τα μίντια, οι σουπερήρωες και οι τεμπέληδες είναι τα δύο πρότυπα που υπάρχουν για τους άνδρες. Ή θα είσαι το ένα ή το άλλο”, υποστηρίζει η Λαμπ. “Και μπορεί οι τεμπέληδες να είναι οι τύποι που έχουν πλάκα, αλλά οι σούπερήρωες είναι αυτοί που παίρνουν όλη τη διασημότητα. Και αυτό αγχώνει τους σημερινούς νέους”, καταλήγει η ψυχολόγος. Και το σχετικό link.
  2. Τα καρτούν δεν είναι αθώα Κάθε παιδί αναπτύσσει μια ιδιαίτερη σχέση με τα αγαπημένα του κινούμενα σχέδια: τα βλέπει με πάθος, μιμείται τους ήρωες, τους ενσωματώνει στο παιχνίδι του, τους επικαλείται σε καθημερινή βάση. Πόσο σημαντική είναι τελικά αυτή η επίδραση; Πότε παίρνει ανησυχητικές διαστάσεις; «Η Μάχη θέλει να ντυθεί Εσμεράλντα για τις Απόκριες... Ο μικρός λατρεύει τον Ηρακλή και τους Πάουερ Ρέιντζερς. Ο αγαπημένος του είναι ο "κόκκινος" - όποτε πηγαίνουμε για ψώνια, θέλει να αγοράζουμε κόκκινα ρούχα... Εχει ένα ζευγάρι κόκκινες κάλτσες και δεν τις βγάζει ποτέ». Τάδε έφη μητέρα τρίχρονου κοριτσιού και πεντάχρονου αγοριού, έξω από το 3ο Νηπιαγωγείο Νέας Σμύρνης. Ο Μίκι Μάους, ο Ντόναλντ Ντακ, ο Μπαγκς Μπάνι, ο Τουίτι, αποτελούν ζωτικό κομμάτι του πολύχρωμου κόσμου των παιδιών. Η σχεδόν καθημερινή επαφή με τα φανταστικά πλάσματα της μικρής ή της μεγάλης οθόνης τροφοδοτεί τη σκέψη τους, τη συμπεριφορά τους, τις επιλογές τους: από το χρώμα των ρούχων που θα φορέσουν ως την... κραυγή που θα βγάλουν, όταν επιτεθούν στον συμμαθητή τους στο προαύλιο. Η κυρία Βίκυ Χατζηλάκου, καθηγήτρια ζωγραφικής στο Αρσάκειο και σε ιδιωτικό «εργαστήρι» στα Εξάρχεια, παρατηρεί: «Κάθε φορά που παίζεται μια ταινία (του Ντίσνεϊ) τα παιδιά, ειδικά τα μικρότερα, ζωγραφίζουν κατά κόρον τους ήρωες. Εχω μαθήτριες που είναι τώρα πρώτη δημοτικού και ακόμη ζωγραφίζουν την Αριελ από τη "Μικρή Γοργόνα"... Και "Ποκαχόντας" μου έχουν ζωγραφίσει. Γενικά επηρεάζονται πάρα πολύ. Ξέρουν τα ονόματα απέξω ­ ο τρόπος δε που τα περιγράφουν είναι καταπληκτικός». Η επιρροή των καρτούν στα παιδιά είναι πασιφανής, πώς όμως εξηγείται; Σύμφωνα με τον κ. Νίκο Μαυράκη, κλινικό ψυχολόγο, ενεργοποιείται ο «μηχανισμός της ταύτισης»: το παιδί ταυτίζεται με τον αγαπημένο του ήρωα, και συνεπώς τον μιμείται. Βλέπει δηλαδή ότι ο ήρωας με τα κατορθώματά του κερδίζει τον θαυμασμό των γύρω του και νομίζει ότι, αν συμπεριφερθεί ανάλογα, θα γίνει με τη σειρά του αντικείμενο θαυμασμού. Διαδραματίζεται όμως και μια άλλη εξίσου υποσυνείδητη διαδικασία, που αφορά την «εσωτερική σύγκρουση πάνω στην οποία υφαίνεται η κατασκευή του παιδιού»: «Υπάρχει αυτός (ο Ηρακλής ή όποιος άλλος) που τα βγάζει πέρα με τα δύσκολα στοιχεία, με τις Ερινύες. Αυτό δίνει στο παιδί μια ανακούφιση και την ελπίδα ότι θα τα βγάλει κι εκείνο πέρα με τα τέρατα της δικής του φαντασίας». Πρότυπα «επιτυχίας» Τα παιδιά όχι μόνο δημιουργούν στενούς δεσμούς με τους «κινούμενους» ήρωες, αλλά τους αντιμετωπίζουν και ως πρότυπα «επιτυχίας». Δεν έχει σημασία ότι τα πρότυπα αυτά αλλάζουν ανάλογα με τις «μόδες»: χθες ο Σούπερμαν, σήμερα οι Τρανσφόρμερς, αύριο ποιος ξέρει τι. Σημασία έχει η αισθητική και η ηθική ποιότητα των «ηρώων» αυτών, που παίζουν τόσο καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση των παιδικών ευαισθησιών. Μπορούμε να κάνουμε κάποιο διαχωρισμό όσον αφορά την ποιότητα αυτή, δηλαδή μπορούμε να πούμε στο παιδί αυτό είναι «καλό» και να το βλέπεις, ενώ εκείνο είναι «κακό» και να μην το βλέπεις; Η κυρία Χατζηλάκου βρίσκει σημαντικές διαφορές μεταξύ της «σχολής» Ντίσνεϊ και της «νεότερης» γενιάς καρτούν: «Ο Ντίσνεϊ ως αισθητική, κυρίως στις παλαιότερες παραγωγές του, έχει να προσφέρει ποιότητα, χρώμα, όνειρο» παρατηρεί. «Θεωρώ ότι είναι μια πολύ θετική επιρροή. Θέλω όμως να τονίσω ότι ο Ντίσνεϊ είναι ο Ντίσνεϊ. Από εκεί και πέρα υπάρχει μια ολόκληρη παιδική ζώνη, η οποία είναι γεμάτη από φτηνιάρικα, κυρίως γιαπωνέζικα, κινούμενα σχέδια, με όλους εκείνους τους Τρανσφόρμερς, με τα κόκαλα, με τα σίδερα, με τους πολέμους. Τα περισσότερα καρτούν της παιδικής ζώνης προβάλλουν αντιαισθητικά και βίαια πρότυπα». Η κυρία Νένα Βλασσά, παιδοψυχολόγος και κοινωνιολόγος, προσεγγίζει το θέμα από μια άλλη οπτική γωνία και υποστηρίζει ότι τα «βίαια» κινούμενα σχέδια που βλέπουν τα παιδιά δεν διαφέρουν ουσιαστικά από την πλειονότητα των χολιγουντιανών ταινιών που βλέπουν οι «μεγάλοι»: «Τα κινούμενα σχέδια, ιδιαίτερα αυτά που προβάλλονται από τα ΜΜΕ, έχουν το ιδεολογικό περιεχόμενο και την αισθητική μορφή κάθε εποχής. Οι Πάουερ Ρέιντζερς ή οι Τρανσφόρμερς, για παράδειγμα, δεν εμπεριέχουν, αναλογικά για την ηλικία που απευθύνονται, περισσότερη βία από σύγχρονες αστυνομικές ή περιπετειώδεις αμερικανικές σειρές για ενηλίκους. Χρησιμοποιώντας βία και στις δύο περιπτώσεις συνήθως κερδίζει ο ήρωας. Στα παιδικά μιλάμε για έννοιες "δικαίου" και στα απευθυνόμενα σε ενηλίκους για "χάπι εντ". Αυτό δεν σημαίνει ότι η αναπαράσταση της βίας, όπως και η ίδια η βία στην εποχή μας, είναι κάτι που διαπλάθει συνειδήσεις ή ψυχαγωγεί, όπως εμείς θα το θέλαμε. Στα κινούμενα σχέδια, όμως, όπως και αλλού, δεν φταίει το μέσο, φταίει το μήνυμα. Η αντίληψη όμως ότι η προβολή βίαιων σκηνών επηρεάζει αρνητικά τα παιδιά είναι διαδεδομένη τόσο στην Αμερική και στην Ευρώπη όσο και στη χώρα μας. Ο κ. Τζ. Καλημέρης, διευθυντής προγράμματος στο Mega Channel, «ψηφίζει» κι εκείνος Ντίσνεϊ, γιατί τον θεωρεί εγγύηση κατά της βίας: «Η δική μας επιλογή, κατ' αρχήν, είναι Ντίσνεϊ ­ ο Ντίσνεϊ είναι η "μητέρα" των παιδιών όλου του κόσμου. Η επιλογή αυτή γίνεται για δύο λόγους: πρώτον, γιατί έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο, με την έννοια ότι αυτά τα πράγματα είναι ελεγμένα από πολύ σοβαρούς ανθρώπους στο εξωτερικό ­ δεν υπάρχουν δηλαδή "ακρότητες"... Δεν παίζουμε "επιθετικά" πράγματα, κινούμενα σχέδια που έχουν σκοτωμούς. Ο δεύτερος λόγος που το κανάλι εμμένει στον Ντίσνεϊ είναι ότι είμαστε οι αποκλειστικοί αναμεταδότες του προγράμματος του Ντίσνεϊ στην Ελλάδα». Αν και δεν θα έπρεπε: λόγοι ανησυχίας υπάρχουν πολλοί. Εκτός από τους Τρανσφόρμερς, τους Πάουερ Ρέιντζερς και τους δεινόσαυρους, υπάρχει και το πιο πρόσφατο παράδειγμα του «Ηρακλή», της νέας δηλαδή ταινίας του Ντίσνεϊ, που βγήκε πριν από λίγες ημέρες στους κινηματογράφους. Οταν η ταινία κυκλοφόρησε το καλοκαίρι στην Αμερική, ξέσπασε καταιγίδα διαμαρτυριών από διάφορους ευρωπαίους και έλληνες ειδικούς, που κατηγόρησαν την εταιρεία - «μογγόλο» του Ντίσνεϊ ότι παραποιεί τον μύθο του Ηρακλή και βεβηλώνει την πολιτιστική μας κληρονομιά. Ο Ηρακλής του Χόλιγουντ Ο κ. Μαυράκης κάνει μια εύστοχη διάκριση μεταξύ της οπτικής των «μεγάλων» και εκείνης των παιδιών: «Οι ενήλικοι θίγονται σε επίπεδο ιστορικό, κοινωνικό, μαθησιακό: μάθαμε ότι δεν είναι αυτός ο Ηρακλής, δεν έκανε αυτά τα πράγματα. Αυτή την "προσβολή" δεν τη νιώθει το παιδί ­ δεν έχει περάσει ακόμη, μέσα από τη μάθηση, σε αυτό το επίπεδο των άθλων του Ηρακλή για να ξέρει... Το βλέπει σαν μια πλοκή. Το να κρίνει ο ενήλικος ότι αυτό είναι άσχημο, έχει δίκιο. Το να κρίνει το παιδί ότι αυτό θα του δώσει πράγματα, και αυτό έχει δίκιο». Τελικά, πού πρέπει να τραβήξουμε τη διαχωριστική γραμμή; Αν όλοι έχουν τους λόγους τους (τα παιδιά για να παρακολουθούν, οι γονείς για να ανησυχούν), τότε πώς μπορεί να βρεθεί μια δημιουργική σύγκλιση επιθυμιών και απόψεων; Οπως όλοι ξέρουμε, η απαγόρευση δεν είναι λύση, γιατί ενεργοποιεί την επιθυμία. Με άλλα λόγια, ο γονιός που απαγορεύει στο παιδί του να βλέπει κάποιες εκπομπές, οι οποίες σύμφωνα με την κρίση του είναι «βλαβερές», έχει χάσει το παιχνίδι ­ ειδικά αν οι εκπομπές αυτές είναι δημοφιλείς: με τι «μούτρα» θα πάει το παιδί στο σχολείο την επομένη; Πώς θα συμμετάσχει στις ένθερμες συζητήσεις των συμμαθητών του σχετικά με το χθεσινό επεισόδιο των Πάουερ Ρέιντζερς, όπου ο «κόκκινος» διέλυσε το «κακό τέρας» με μια μπουνιά «σβουουμ!» και τον έστειλε στο Διάστημα; Το βασικό που πρέπει να θυμόμαστε είναι ότι οι ήρωες των κινουμένων σχεδίων αποτελούν μόνο δυνητικά μοντέλα για το καλό ή το κακό ­ δεν προεξοφλούν την εξέλιξη μιας αναπτυσσόμενης προσωπικότητας. Η κυρία Βλασσά δίνει κάποιες απαντήσεις: «Πρώτον, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι το παιδί είναι πολίτης του κόσμου, δηλαδή την άλλη μέρα θα πρέπει να πάει σχολείο και να συνδιαλλαγεί με τους συμμαθητές του για τους ήρωες των καρτούν ­ όπως εμείς όταν ήμαστε παιδιά είχαμε ως ήρωες τον Μπλέικ, τον Σούπερμαν κ.ά. Δεύτερον, ας δούμε οι ίδιοι οι γονείς αρκετά προγράμματα για να έχουμε δική μας άποψη. Ας συζητήσουμε με το παιδί όχι από καθ' έδρας αλλά σαν παιδιά: ρωτώντας και ακούγοντας την άποψη του παιδιού. Τέλος, ας δώσουμε στο παιδί και άλλα αισθητικά και ιδεολογικά κριτήρια, ώστε όσα φοβόμαστε να μην είναι σε θέση να το βλάψουν. Και όσοι πουν ότι δεν ξέρουν ή ότι δεν μπορούν, τότε ας δεχθούν ότι ο μοναδικός δάσκαλος των παιδιών τους, και τελικά και των ίδιων, είναι η τηλεόραση». -------------------------------------------------------------------------------- Πώς κρίνουν οι μαθητές τους χάρτινους ήρωες Στο πλαίσιο της έρευνας αυτής ζητήσαμε από μερικούς μαθητές της τρίτης και της τετάρτης δημοτικού σχολείου (στη Νέα Σμύρνη) να μας απαντήσουν γραπτώς στις εξής ερωτήσεις: «Ποιος είναι ο αγαπημένος σας ήρωας καρτούν και γιατί;», «Ποιος είναι ο χειρότερος "κακός" και γιατί;». Μερικές από τις απαντήσεις που λάβαμε ήταν: * «Εμένα ο αγαπημένος ήρωας καρτούν είναι ο Σκρουτζ, γιατί στα επεισόδια είναι πάντα πλούσιος και στο τέλος χάνει όλες τις δραχμές. Αυτό γιατί τα δίνει στον ανιψιό του και εκείνος τα χάνει». * «Εμένα μου αρέσει ο Ντόναλντ Ντακ, γιατί κάνει αστεία και έχει ένα αυτοκίνητο που όλο παίρνει κουτρουβάλες και λέει στα αδελφάκια του να ανατινάξουν τον κόσμο». * «Εμένα ο αγαπημένος μου ήρωας είναι ο Ντόναλντ, γιατί με τις αστείες γκάφες του με κάνει να γελώ». * «Ο Γούντι ο τρυποκάρυδος, γιατί είναι κωμικός. Δηλαδή μια φορά που τον έβαλαν σε καζάνι για να τον φάνε, είπε: "Πολλή ζέστη έχει εδώ μέσα. Μήπως μπορείτε να ανάψετε τον ανεμιστήρα;"». * «Ο χειρότερος κακός είναι ο Φρόλο, γιατί πήγε να πετάξει το μωρό στο πηγάδι και μισούσε τους τσιγγάνους και ιδιαίτερα την Εσμεράλντα. Οταν ο Φρόλο πήγε να σκοτώσει την Εσμεράλντα και να την κάψει, της είπε: "Ή διαλέγεις εμένα ή θα καείς στις φλόγες". Γι' αυτό ο Φρόλο είναι κακός». * «Ο πιο κακός ήρωας είναι η Κρουέλα Ντεβίλ, γιατί ήθελε τα τόσο καλά και γλυκά σκυλάκια της Δαλματίας να τα γδάρει για να φτιάξει μια χοντρή και όμορφη γούνα». * «Ο χειρότερος είναι ο Μπάτμαν, γιατί υπάρχει φόβος, τρόμος, αίματα και αγωνία και γι' αυτό δεν μου αρέσει». * «Ο χειρότερος κακός είναι ο Σρέντερ. Αυτός παίζει στα χελωνονιντζάκια. Δεν μου αρέσει γιατί όλο σκαρώνει παγίδες στα χελωνονιντζάκια». * «Ο χειρότερος κακός είναι ο Φρόλο, γιατί ήθελε να σκοτώσει τον Κουασιμόδο. Κι επίσης ήθελε ο Κουασιμόδος να μην πάει ποτέ σε καμία γιορτή, αλλά ήθελε να είναι φυλακισμένος στην εκκλησία». Το ΒΗΜΑ, 14/12/1997
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.