Search the Community

Η 41η περιπέτεια των Αστερίξ και Οβελίξ εκτυλίσσεται στο δυτικό άκρο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, στη σημερινή Πορτογαλία, με τους δύο φίλους να μάχονται για τη δικαιοσύνη και να προσφέρουν άφθονο γέλιο μέσω απολαυστικών αναχρονισμών και έξυπνων πολιτικών αιχμών. Από την πρώτη τους περιπέτεια το μακρινό 1959 μέχρι σήμερα, οι Αστερίξ και Οβελίξ δεν έχουν σταματήσει να ταξιδεύουν για να βοηθήσουν λαούς που αντιμετωπίζουν προβλήματα, φίλους που απειλούνται, ακόμα και αγνώστους που έπεσαν θύματα της εξουσίας. Με τη μαγική πένα του Rene Goscinny (1926-1977) και τα υπέροχα σχέδια του Albert Uderzo (1927-2020) αλλά και στις δουλειές των διαδόχων τους, οι δύο Γαλάτες γύρισαν όλη την Ευρώπη, από την Ελλάδα μέχρι τη Βρετανία κι από την Κορσική μέχρι τη Γερμανία, πήγαν στην Αίγυπτο, τη Μεσοποταμία, την Ινδία, την Αμερική. Αλλά ποτέ δεν επισκέφθηκαν την Πορτογαλία κι ας ήταν τόσο κοντά στο γαλατικό χωριό. Αυτή την «ιστορική αδικία» διορθώνουν οι Fabcaro (σενάριο) και Didier Conrad (σχέδια) με τη νέα περιπέτεια «Ο Αστερίξ στη Λουζιτανία» στην οποία οι Αστερίξ και Οβελίξ, αφού συναντήσουν τους γνωστούς, άτυχους πειρατές και βυθίσουν το πλοίο τους, ταξιδεύουν μαζί με τον Ωτοασπίδες, παλιό γνώριμο από την «Κατοικία των Θεών», στη φιλόξενη, θερμή, υγρή αλλά και μελαγχολική χώρα των ψαράδων και των φάντος. Στόχος τους να ελευθερώσουν τον Στραβομάρες που κατηγορείται άδικα ότι προσπάθησε να δηλητηριάσει τον Καίσαρα και είναι κλεισμένος στις φυλακές του Ολισίπο, της σημερινής Λισαβόνας. Εκεί θα φάνε αρκετό μπακαλιάρο αντί για τα συνηθισμένα αγριογούρουνα, θα χαθούν σε γραφικά σοκάκια και θα επισκεφθούν εργαστήρια κεραμικής, ο Οβελίξ θα ερωτευτεί την όμορφη Οξάλα και θα δείξει στους Λουζιτανούς λιθοξόους πώς φτιάχνονται τα μενίρ με μικρά πέτρινα κυβάκια. Θα θαυμάσουν την περίφημη «Γραμμή 28» σε ιππήλατο όχημα, ίσως την πιο δημοφιλή τουριστική διαδρομή τραμ της σύγχρονης εποχής, σε έναν δρόμο που παίζει μπάλα ένα παιδάκι με ρούχα στα χρώματα της Εθνικής Πορτογαλίας και το «VII» στη φανέλα του παραπέμποντας στον Κριστιάνο Ρονάλντο, θα αποκαλύψουν ένα σκάνδαλο διαπλοκής μεταξύ πολιτικής και επιχειρηματικού κόσμου και, τέλος, θα ξεσηκώσουν τον πορτογαλικό λαό με μπροστάρισσα τη σερβιτόρα Βασκονταγκάμα στο στιλ της Ελευθερίας του Ντελακρουά. Οι λεγεωνάριοι φυσικά θα ηττηθούν μπροστά στα μάτια του εμβρόντητου αλλά δίκαιου Καίσαρα («Η Ρώμη δεν επιβραβεύει τους προδότες») και ο αθώος φυλακισμένος θα απελευθερωθεί για να ακολουθήσει το πατροπαράδοτο τσιμπούσι με τον Κακοφωνίξ δεμένο και φιμωμένο. Σε μια ιστορία με έντονο το πολιτικό στοιχείο και έξυπνες αναφορές στη διαφθορά των πολιτικών και την εξάρτησή τους από το κεφάλαιο, την εργατική εκμετάλλευση, τις ολέθριες συνέπειες της παγκοσμιοποίησης στις τοπικές οικονομίες, το βαρύ περιβαλλοντικό αποτύπωμα του εμπορίου κ.λ.π. Μα πάνω απ’ όλα με το γνωστό χιούμορ των ιστοριών των ανυπότακτων Γαλατών σε κάθε εξουσία, όσο ισχυρή κι αν είναι. Και το σχετικό link...

«Όταν ξεκινάμε μια ιστορία, απευθυνόμαστε στο παιδί που ήμασταν τότε. Αυτό μας καθοδηγεί. Έτσι όλα γίνονται πιο απλά και ενστικτώδη: προσπαθούμε να ξαναβρούμε το συναίσθημα που είχαμε παλιά», λέει ο κομίστας Ντιντιέ Κονράντ. Και ο Φαμπκαρό (ψευδώνυμο του συγγραφέα Φαμπρίς Καρό) προσθέτει: «Είμαστε στην υπηρεσία ενός κόσμου που μας ξεπερνά. Απλώς προσπαθούμε να κάνουμε σωστά τη δουλειά μας, σεβόμενοι το σύμπαν του Ουντερζό και του Γκοσινί… Φέρνουμε και τη δική μας μικρή πινελιά, αλλά η αποστολή μας είναι να δημιουργήσουμε έναν πραγματικό Αστερίξ». «Ποια είναι η πινελιά;» ρωτάμε τον κ. Καρό με την επιφυλακτικότητα μιας αφοσιωμένης αναγνώστριας των σαράντα άλμπουμ του Αστερίξ και Οβελίξ, που εξακολουθούν να μας κάνουν να γελάμε πάλι και πάλι. «Σέβομαι πολύ τη δουλειά του Γκοσινί, οπότε νιώθω ότι δεν προσθέτω αρκετά – ίσως όχι όσο θα ήθελα. Αλλά πιστεύω ότι η προσωπική μου σφραγίδα βρίσκεται σε μικρά στοιχεία σουρεαλιστικού χιούμορ. Χρησιμοποιώ πολύ τον Οβελίξ· τον αγαπώ. Οι αναγνώστες μου λένε συχνά ότι φαίνεται πόσο πολύ τον αγαπώ, γιατί εμφανίζεται συχνά και γύρω του υπάρχει πάντα πολύ χιούμορ», απαντά. Ο σκιτσογράφος Ντιντιέ Κονράντ (αριστερά) και ο συγγραφέας Φαμπρίς Καρό μιλούν για τη διαχρονικότητα των χαρακτήρων, τις αξίες της φιλίας, την Ευρώπη. Σε αυτή τη συνέντευξη που παραχώρησαν στην «Κ» οι δύο δημιουργοί του νέου, 41ου άλμπουμ του αχτύπητου γαλατικού διδύμου με τίτλο «Ο Αστερίξ στη Λουζιτανία», συζητάμε διαδικτυακά για την έκδοση που ήδη κυκλοφόρησε στη Γαλλία από τις εκδόσεις Hachette Livres, αλλά αποτελεί είδηση για όλη την Ευρώπη. Ο Φαμπκαρό, που γράφει το σενάριο και στο νέο άλμπουμ, φέρνει πίσω έναν χαρακτήρα από τη Λουζιτανία που είχε εμφανιστεί για λίγο σε μια παλιότερη περιπέτεια του 1971. Ο Κονράντ είναι ο σκιτσογράφος, διάδοχος του Αλμπέρ Ουντερζό, και διασφαλίζει ότι το σύμπαν του Αστερίξ διατηρεί την αναγνωρίσιμη αισθητική του. Για τον Φαμπκαρό, πρόκειται για το δεύτερο άλμπουμ Αστερίξ, μετά τη «Λευκή Ίριδα» το 2023, που γνώρισε μεγάλη επιτυχία, ενώ για τον Κονράντ είναι το έβδομο. Όλα άρχισαν το 1959, στο μπαλκόνι μιας πολυκατοικίας στο Μπομπινί, στο σπίτι του Αλμπέρ Ουντερζό. Έμεναν μόνο τρεις μήνες μέχρι την κυκλοφορία του πρώτου τεύχους του περιοδικού Pilote, του γαλλικού περιοδικού που έμελλε να γίνει ιστορικό. Οι δύο ιδρυτές του περιοδικού, οι δημιουργοί Ρενέ Γκοσινί και Αλμπέρ Ουντερζό, είχαν μεγάλο άγχος: έπρεπε να δημιουργήσουν μια σειρά κόμικς εμπνευσμένη από τη γαλλική κουλτούρα, εντελώς πρωτότυπη, συνδυάζοντας χιούμορ, περιπέτεια και πολιτιστικά στοιχεία, σε μια εποχή που τα έντυπα με σκίτσα θεωρούνταν κυρίως παιδική ψυχαγωγία. Για να βρουν τους ήρωές τους, εξέτασαν ολόκληρη την Ιστορία της Γαλλίας. Και ξαφνικά σταμάτησαν στην περίοδο των Γαλατών. Ο Αστερίξ έκανε την πρώτη του εμφάνιση στις 29 Οκτωβρίου 1959 στο περιοδικό Pilote. Οι «Περιπέτειες του Αστερίξ του Γαλάτη» έγιναν θρυλικές και η επιτυχία της σειράς συνεχίστηκε για περισσότερα από 60 χρόνια. Σε αυτό το διάστημα, ο Αστερίξ και ο Οβελίξ, συχνά παρέα με τον τετράποδο Ιντεφίξ, έχουν επισκεφθεί περισσότερες από δεκαπέντε χώρες, ταξιδεύοντας με τα πόδια, με άμαξα, καμήλα, ιπτάμενο χαλί ή γαλέρα. Μέσα από τα ταξίδια, έμαθαν και νέες συνήθειες – όπως το πετάνκ στη Μασσαλία ή ο χορός με τους νομάδες στην Ισπανία. Και τώρα επισκέπτονται τη Λουζιτανία, μια ρωμαϊκή επαρχία που βρισκόταν κατά κύριο λόγο στη σημερινή Πορτογαλία. «Στη ουσία, όλα όσα συμβαίνουν στον Αστερίξ διαδραματίζονται στην αρχαιότητα, αλλά η εποχή είναι απλώς το πλαίσιο. Στην πραγματικότητα, είναι η αφορμή για να μιλήσουμε για τον σύγχρονο κόσμο μας. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο Αστερίξ προσαρμόζεται πάντα στην εποχή μας. Δεν γερνάει· ανανεώνεται», σχολιάζουν οι δύο δημιουργοί όταν αναφερόμαστε στην τεράστια προσμονή που γεννάει κάθε νέα ιστορία του Αστερίξ και του Οβελίξ. Με πάνω από 400 εκατομμύρια αντίτυπα πωληθέντα σε 130 γλώσσες και διαλέκτους, οι περιπέτειες του Αστερίξ, που γιόρτασε τα 65 χρόνια του το 2024, θεωρούνται, σύμφωνα με τον γαλλικό εκδοτικό οίκο, η μεγαλύτερη επιτυχία των κόμικς σε παγκόσμιο επίπεδο. Το τεύχος «Ο Αστερίξ στη Λουζιτανία» θα κυκλοφορήσει σύντομα από τις εκδόσεις Μαμούθ Comix. «Είναι δύσκολο να το εξηγήσω», παρατηρεί ο σκιτσογράφος του άλμπουμ, «αλλά αν κοιτάξουμε τις πωλήσεις, βλέπουμε ότι οι Ευρωπαίοι βρίσκουν κοινά στοιχεία στην ανάγνωση του Αστερίξ. Στις ΗΠΑ όχι τόσο. Ίσως υπάρχει και ένας κοινός πολιτιστικός δεσμός, ίσως η κοινή αρχαία μεσογειακή ιστορία». «Ίσως όμως και να είναι σύμβολο αντίστασης, αλλά όχι κατάκτησης ή κυριαρχίας», προσθέτει ο σεναριογράφος. «Υπάρχει πάντα ένα υπόβαθρο φιλίας, συμφιλίωσης, αποδοχής μεταξύ των λαών. Υπάρχει ένα καθολικό στοιχείο, που μπορεί να θεωρηθεί αντίσταση σε οποιαδήποτε μορφή καταπίεσης στις Ηνωμένες Πολιτείες, ή και στην Ευρώπη, που τώρα γίνεται και αυτή όλο και πιο αυταρχική». Πιστεύετε ότι κάθε γενιά γελάει με τα ίδια πράγματα, και αν όχι, γιατί ο Αστερίξ είναι διαχρονικός, ρωτάμε και τους δύο. «Όχι, δεν γελάει με τα ίδια πράγματα η κάθε γενιά. Αλλά το χιούμορ του Γκοσινί έχει ένα πλεονέκτημα: επειδή είναι καλοπροαίρετο, αντέχει στον χρόνο. Δεν είναι ειρωνικό ή κακόβουλο· είναι χιούμορ που ενώνει, όχι που διχάζει. Αυτό δημιουργεί πιστούς αναγνώστες που θέλουν να επιστρέφουν ξανά και ξανά», καταλήγουν. Και το σχετικό link...

Το νέο άλμπουμ του Αστερίξ, «Η Λευκή Ίριδα» των Fabcaro και Didier Conrad, κυκλοφορεί στα ελληνικά και αποτελεί μία από τις διασκεδαστικότερες περιπέτειες των Γαλατών των τελευταίων δεκαετιών. Είναι δύσκολο να συνεχίζεις τον δρόμο που ξεκίνησαν γίγαντες. Στα κόμικς αυτή είναι η περίπτωση του Αστερίξ του Γαλάτη, τέκνου του ιδιοφυούς σεναριογράφου René Goscinny (Λούκυ Λουκ, Μικρός Νικόλας, Ιζνογκούντ) και του σπουδαίου σχεδιαστή Albert Uderzo. Με τον πρόωρο θάνατο του Goscinny το 1977, τη συνέχιση της σειράς ανέλαβε μόνος ο Uderzo, ώσπου το 2012 παρέδωσε τη σκυτάλη στο νέο δίδυμο, τον Jean-Yves Ferri στα σενάρια και τον Didier Conrad στα σχέδια. Η σκιά του Goscinny όμως, πάντα θα στέκει πάνω από το γαλατικό χωριό και όσο κι αν ο Ferri συνδύασε τα σωστά συστατικά, ο μαγικός του ζωμός δεν είχε την ίδια νοστιμιά με του θείου René. Το 2022 ο Ferri ανακοίνωσε την αποχώρησή του από τη σειρά (χωρίς να αποκλείει ενδεχόμενη επιστροφή του). Νέος σεναριογράφος ανέλαβε ο Fabcaro (κατά κόσμον Fabrice Caro), δημιουργός κόμικς, συγγραφέας και μουσικός γνωστός για το παράλογο χιούμορ του. Έτσι, τον περασμένο Οκτώβριο κυκλοφόρησε σε σχέδιο Conrad το πρώτο τους άλμπουμ «Η Λευκή Ίριδα», απαντώντας στα ερωτήματα των αναγνωστών για την σωστή επιλογή του ως σεναριογράφου. Και οι απαντήσεις ήταν πολύ θετικές. Μπούφλες ή «λευκές ίριδες»; Στο νέο τεύχος, ο ρωμαϊκός στρατός πάσχει από λιποταξίες και ο Καίσαρας ψάχνει τρόπο να σταματήσει αυτή τη «μεγάλη παραίτηση». Την προσοχή του κερδίζει ο αρχίατρος Λαοπλάνους και η νέα του μέθοδος «Λευκή Ίριδα»: ενδυνάμωση των λεγεωνάριων με θετική σκέψη και υγιεινή διατροφή. Ο Καίσαρας τον στέλνει δοκιμαστικά στο οχυρό Μπαμπαόρουμ, έξω από το γαλατικό χωριό, με στόχο να κάνει τη φρουρά του ικανή να υποτάξει τους περίφημους ανυπότακτους. Και πράγματι, ο Λαοπλάνους όχι απλά εκπαιδεύει τους Ρωμαίους αλλά και οι τακτικές του επισκέψεις στο χωριό κάνουν τους Γαλάτες να αποστραφούν τη βία και τα αγριογούρουνα! Μόνο οι Αστερίξ, Οβελίξ, Μαζεστίξ και Πανοραμίξ μένουν να σταματήσουν τον Ρωμαίο, ο οποίος δεν διστάζει να καταφύγει στα πιο αθέμιτα μέσα. Στις ιστορίες του Αστερίξ συνηθίζεται, μέσω αναχρονισμών, να σατιρίζονται πτυχές του σήμερα. Έτσι γίνεται και στη «Λευκή Ίριδα» με τους γκουρού της αυτοβελτίωσης και της «τοξικής θετικότητας». Σχεδιαστικά, ο Λαοπλάνους είναι μια καρικατούρα του Μπερνάρ-Ανρί Λεβί (δημοφιλούς Γάλλου διανοούμενου) και μιλά με τσιτάτα που θα έκαναν τον Πάολο Κοέλιο περήφανο. «Λέει πολλά χωρίς να λέει τίποτα» σχολιάζει ο Αστερίξ. Από τη μέση της ιστορίας μάλιστα, η σάτιρα στρέφεται στους εναλλακτικούς φιλότεχνους κύκλους της Λουτέτιας (αρχαίου Παρισίου) με αξέχαστο αποκορύφωμα τη συνάντηση του Οβελίξ με τη nouvelle cuisine. Οι αναφορές του Fabcaro στη σύγχρονη Γαλλία είναι πολλές, όπως και τα γαλλικά λογοπαίγνια – τα οποία για άλλη μια φορά δεν μπορούν να μεταφερθούν στη διασκεδαστική τους ολότητα στα ελληνικά. Αυτό όμως ουδόλως εγκλωβίζει το σενάριο, που συνδυάζει κάθε στοιχείο της κλασικής συνταγής των «Αστερίξ» με αρκετές φρέσκες λεπτομέρειες. Σπουδαίο ρόλο στην ποιότητα της ιστορίας παίζουν φυσικά τα σκίτσα του Conrad. Ο σχεδιαστής έχει αποδείξει εδώ και χρόνια την αξία του, κρατώντας στοιχεία του σχεδίου του Uderzo από τη δεκαετία του 1960, χωρίς όμως να παγιδεύεται στη μίμηση και παραμένοντας αναγνωρίσιμος. Και το ερώτημα είναι ένα: Μπορούν οι Γαλάτες να αλλάξουν; Μπορούν οι ανυπότακτοι να αποβάλουν τη βία, την κρεατοφαγία, την επιθετικότητα που τόσο καθορίζουν την ταυτότητα και την ανεξαρτησία τους, να γίνουν φιλειρηνικοί, ψυχικά και σωματικά «υγιείς»; Κι αν μπορούν, πρέπει; Το κόμικ απαντά κατηγορηματικά «όχι» – δεν θα έχει πλάκα αν το κάνουν. Και στα «Αστερίξ» η πλάκα είναι πάντα η προτεραιότητα. «Ίσως να λειτουργήσει καλύτερα στις επόμενες γενιές, ποιος ξέρει;» συλλογίζεται ο Πανοραμίξ. Ίσως… Μια νέα (νέα) εποχή Τα «Αστερίξ» των Goscinny – Uderzo ήταν, είναι και θα είναι αξεπέραστα. Οποιαδήποτε σύγκριση των νέων ιστοριών με αυτά θα είναι άδικη – αλλά πάντα αναπόφευκτη. Ο Fabcaro στο ντεμπούτο του στην ιστορική σειρά έδειξε όρεξη, ταλέντο και χιούμορ, κάνοντας κοινό και κριτικούς να ενθουσιαστούν, με τον κριτικό Rich Johnston να χαρακτηρίσει την ιστορία ως την καλύτερη μετά τον θάνατο του Goscinny. Ακόμα κι αν οι νέες ιστορίες μοιάζουν πάντα «λιγότερες» μπροστά στις κλασικές, δεν σημαίνει πως δεν θα διαβάσουμε νέα διαμαντάκια, και η «Λευκή Ίριδα» των Fabcaro – Conrad είναι σίγουρα ένα από αυτά. ♦ Το κόμικ «Η Λευκή Ίριδα» κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία από τις εκδόσεις Μαμούθ Comix. Και το σχετικό link...

"Ο Αστερίξ και η λευκή ίριδα": Αν και κάποια πράγματα δεν θα αλλάξουν ποτέ, υπάρχουν και άλλα που… εξελίσσονται: Ευεξία, υγιεινή διατροφή και θετική σκέψη στο γαλατικό χωριό Καυγαδίζουν και πολεμούν, κυνηγούν αγριογούρουνα, αγοράζουν σάπια ψάρια και δέρνουν Ρωμαίους: Κάπως έτσι έχουμε γνωρίσει τους Γαλάτες, οι οποίοι κατοικούν σε ένα μικρό χωριό της Βρετάνης και επιδιώκουν να εδραιώσουν την ύπαρξή τους υπό τις ρωμαϊκές δυνάμες κατοχής. Ένα γνωστό αγκάθι για τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Ιούλιο Καίσαρα. Ό,τι δεν κατάφερε να πετύχει στα προηγούμενα τεύχη, θα επιχειρήσουν τώρα οι Ρωμαίοι με τη «λευκή ίριδα». Σχέδιό τους είναι να υπνωτίσουν τους ανυπότακτους Γαλάτες με… αγάπη, υγιεινή διατροφή και θετική ενέργεια, καθιστώντας τους έτσι ανίκανους να πολεμήσουν. Ισορροπώντας σε λεπτό σκοινί Οι ιστορίες του Αστερίξ επιδιώκουν να κινούνται πάντα στα ευρύτερα κοινωνικά πλαίσια της εποχής, με τους πρωταγωνιστές ωστόσο να παραμένουν οι ίδιοι. Το να συμβαδίζει κανείς με την εποχή του επί έξι δεκαετίες δεν είναι εύκολο. Στα τελευταία τεύχη οι αναγνώστες άρχισαν να χάνουν κάπως την επαφή με τους χαρακτήρες. Μετά το θάνατο του Ρενέ Γκοσινί το 1977, ο επί χρόνια συνεργάτης του, Αλμπέρ Ουντερζό, ανέλαβε τη θέση του κειμενογράφου - κάτι που δεν στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Το λεπτεπίλεπτο και αιρετικό πνεύμα του Γκοσινί έδωσε εν μέρει τη θέση του σε αδέξια αστεία. Το 2013 ανέλαβε μια εντελώς νέα ομάδα συγγραφέων, με τον Ντιντιέ Κονράντ ως εικονογράφο και τον Ζαν-Ιβ Φερί ως κειμενογράφο. Ο Κονράντ αντέγραψε αριστοτεχνικά το στυλ του Ουντερζό και ο Φερί έγραψε κείμενα με χιούμορ και ευστροφία. Παρά την αρχική τους επιτυχία, με το πέρασμα του χρόνου οι χαρακτήρες έχασαν σταδιακά και πάλι την δυναμικότητά τους. Μετά τον Γκοσινί, τον Ουντερζό και τον Φερί, ο Φαμπρίς Καρό από τη νότια Γαλλία ή αλλιώς Fabcaro είναι ο τέταρτος συγγραφέας που αποφασίζει για τα λόγια και τις ατάκες των χαρακτήρων. Και ενώ τα σχέδια του Κονράντ μπορούν να θεωρηθούν «ασφαλή», το ερώτημα τώρα είναι: μπορεί ο "νέος" να προσεγγίσει τον τόνο των κλασικών ιστοριών - ή μήπως οι ιστορίες του Αστερίξ απομακρύνονται πια εντελώς από την εποχή τους; Επίκαιρα ζητήματα προβληματίζουν το γαλατικό χωριό Τρέχοντα κοινωνικά ζητήματα ενσωματώνονται στην ιστορία - χωρίς να φαντάζουν υπερβολικά. Τα ηλεκτρονικά πατίνια, οι διαμαρτυρίες για το κλίμα, η φυγή από τις πόλεις, η ξενοφοβία και η αυτοβελτίωση είναι μερικά από τα ζητήματα που θίγει ο νέος τόμος του Αστερίξ. Το νέο τεύχος εμπεριέχει ακόμη και μία αναφορά στην πετυχημένη γερμανική τηλεοπτική σειρά Babylon Berlin και το εξτραβαγκάντ κλαμπ Moka Efti (σ.σ. το οποίο παρεμπιπτόντως άνοιξε ο Έλληνας έμπορος «Τζοβάνι» Ευθυμιάδης στο Βερολίνο το 1929). «Ο Αστερίξ και η λευκή ίριδα» είναι μάλλον ένας προσεκτικός επετειακός τόμος - θέλει να επανακτήσει τους παλιούς φαν, να μην αποξενώσει περισσότερο όσους έχουν απομείνει και ιδανικά να κερδίσει καινούριους: Τα εγγόνια δηλαδή όλων εκείνων που γελούσαν με την ψυχή τους πριν από 50 χρόνια. Πηγή: Deutsche Welle Ελληνική πηγή sky.gr, εδώ