Search the Community

TO BLACK HOLE TOY CHARLES BURNS ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΤΟΥ I SAW THE TV GLOW, JANE SCHOENBRUN Μετά από χρόνια έναρξης και παύσης ανάπτυξης ως κινηματογραφική ταινία, η σειρά έρχεται στο Netflix Του Russ Burlingame – 23/10/2025 Το πολυβραβευμένο έργο του Charles Burns, Black Hole (σ.σ: η λίστα βραβείων) είναι πιο κοντά από ποτέ στο να αποκτήσει μεταφορά στην οθόνη, καθώς το Netflix κέρδισε έναν έντονο διαγωνισμό προσφορών για τη νέα τηλεοπτική σειρά βασισμένη στο κόμικ. Προερχόμενο από τον σεναριογράφο/σκηνοθέτη του I Saw the TV Glow, Jane Schoenbrun (σ.σ: πρόκειται για άνδρα που αυτοπροσδιορίζεται "transfeminine και non-binary"), το Black Hole έχει λάβει δέσμευση για απευθείας παραγωγή σε σειρά. Αυτό σηματοδοτεί την πρώτη είσοδο του Schoenbrun στην τηλεόραση, ύστερα από τη δημιουργία δύο εκ των πιο αγαπημένων ταινιών τρόμου της δεκαετίας (σ.σ: ο αρθρογράφος αναφέρεται επίσης στο We're All Going to The World's Fair). Αρχικά δημοσιευμένο κατά τη διάρκεια μιας δεκαετίας, από το 1995 έως το 2005, το Black Hole ακολουθεί μια ομάδα εφήβων που προσβάλλονται από ένα σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα, το οποίο μπορεί κυριολεκτικά να μεταμορφώσει τους πάσχοντες σε τέρατα. Το Black Hole έχει βρεθεί εντός κι εκτός σταδίου ανάπτυξης ως κινηματογραφική ταινία επί χρόνια, με διάσημους σκηνοθέτες όπως οι David Fincher (The Social Network), Alexandre Aja (Crawl) και Rick Famuyiwa (Dope) να έχουν κατά καιρούς συνδεθεί με το πρότζεκτ. Η Plan B (σ.σ: η εταιρία παραγωγής του Brad Pitt, τρεις παραγωγές της οποίας έχουν κερδίσει το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας), η οποία χρηματοδοτούσε την εκδοχή της ταινίας του Famuyiwa, παραμένει συνδεδεμένη και με τη διασκευή του Schoenbrun. Σύμφωνα με το THR, ο Schoenbrun θα αποτελεί επισήμως τον δημιουργό, σεναριογράφο και σκηνοθέτη του Black Hole. Πέρα από την Plan B, οι εκτελεστικοί παραγωγοί θα περιλαμβάνουν την Erin Levy, τους Yariv Milchan, Arnon Milchan, Natalie Lehmann και Laura Delahaye από τη New Regency, καθώς και τον ίδιο τον Burns. Δεδομένου ότι το Black Hole είναι ένα έργο αλλοτινής περιόδου με εφηβική βάση (τοποθετείται χρονικά στη δεκαετία του 1970), με στοιχεία επιστημονικής φαντασίας και ευφάνταστα σχέδια τεράτων, δεν είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς τη σύνδεσή του με τη χαρακτηριστική σειρά του Netflix, Stranger Things, η οποία κατεβάζει ρολά τον Ιανουάριο. Αν το Netflix μπορέσει να ανακτήσει λίγη από εκείνη την επίδραση στην ποπ κουλτούρα , αυτό θα δώσει στον Schoenbrun μια πραγματική ευκαιρία να εξερευνήσει τον κόσμο του Burns. Ακολουθεί η επίσημη σύνοψη του Netflix, σύμφωνα με το The Hollywood Reporter, που αποκάλυψε την είδηση: Υπάρχει ένας παλιός μύθος που στοιχειώνει τη φαινομενικά τέλεια μικρή πόλη του Roosevelt: Αν κάνεις σεξ πολύ μικρός, θα κολλήσεις την «ίωση», έναν ιό που κυριολεκτικά σε μετατρέπει σε «τέρας» βγαλμένο από τους χειρότερους εφιάλτες σου. Παράλογο, έτσι; Αυτό ακριβώς νόμιζε πάντα η Chris, ώσπου, ύστερα από μια απερίσκεπτη νύχτα στην αρχή της τελευταίας σχολικής χρονιάς, ανακαλύπτει πως έχει μολυνθεί. Τώρα θα εξοριστεί στα δάση για να ζήσει με τους άλλους μολυσμένους, όπου μια τρομακτική νέα απειλή αναδύεται: ένας κατά συρροή δολοφόνος ο οποίος τους κυνηγά έναν προς έναν. Δεν έχει ανακοινωθεί ακόμη κανένα όνομα από το καστ ή ημερομηνία κυκλοφορίας για το Black Hole, όμως η απευθείας δέσμευση σε παραγωγή σειράς κάνει την υλοποίησή του να φαντάζει πολύ πιο πιθανή. Πηγή

Ενενήντα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την πρώτη δημοσίευση των περιπετειών του Τεν Τεν. Σε αυτά τα χρόνια ο δαιμόνιος δημοσιογράφος και τυχοδιώκτης έγινε ένας από τους πιο δημοφιλείς χαρακτήρες των ευρωπαϊκών κόμικς. Τιμήθηκε δεόντως, αλλά ταυτόχρονα αποτέλεσε το αντικείμενο αμέτρητων παρωδιών. Απόσπασμα από την εικονογράφηση του Enki Bilal για την έκδοση «Nous, Tintin» Ταξίδεψε στα πέρατα της Γης για να λύσει μυστήρια και να εξιχνιάσει σκοτεινές υποθέσεις. Με καράβια, αεροπλάνα, τρένα, αυτοκίνητα, ακόμα και διαστημόπλοια, ο Τεν Τεν βρέθηκε σε κάθε σημείο του πλανήτη επί σχεδόν μισό αιώνα, δίνοντας στον δημιουργό του, Georges Remi ή, όπως έγινε ευρύτερα γνωστός, Hergé, την ευκαιρία να δημιουργήσει ελκυστικές και συνάμα χιουμοριστικές περιπέτειες αλλά και να παρουσιάσει τον κόσμο με βάση τη δική του κοσμοθεωρία. Αυτή η κοσμοθεωρία που φαίνεται να ασπαζόταν ο Hergé, τουλάχιστον στις πρώτες ιστορίες του από το μακρινό 1929 και για αρκετά ακόμη χρόνια («Ο Τεν Τεν στη Χώρα των Σοβιέτ», «Ο Τεν Τεν στο Κονγκό» κ.ά.), δέχτηκε σφοδρή κριτική και έντονη πολεμική. Και ίσως όχι άδικα. Δε χωνεύεται εύκολα ο στερεοτυπικός τρόπος της σχεδίασης των μη δυτικών ανθρώπων (ομοιόμορφες καρικατούρες με πλακουτσωτές μύτες, φουσκωτά χείλια και ολόιδια σγουρά μαλλιά) και η περιγραφή τους ως άξεστων, αφελών, πρωτόγονων και με άγρια ένστικτα. Στην πλειονότητα των πρώτων περιπετειών του Τεν Τεν εκθειάζεται εμμέσως η λευκή ανωτερότητα, η ευστροφία των δυτικών ανθρώπων και αιτιολογείται η αποικιοκρατία. Η συμμετοχή του Alberto Breccia στο «Nous, Tintin» (1987) Πολιτικά τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα, ιδιαίτερα μετά το ταξίδι του νεαρού ρεπόρτερ στη Σοβιετική Ένωση και τις «αποκαλύψεις» για τη βαναυσότητα των μπολσεβίκων και την καταπίεση που υφίστανται οι Σοβιετικοί πολίτες, οι οποίοι κατά τα άλλα παρουσιάζονται ως ρακένδυτοι, μοχθηροί και ευκολόπιστοι. Τα έντυπα στα οποία δημοσίευε ο Hergé τις ιστορίες του κατά τις πρώτες δεκαετίες της καριέρας του ήταν άκρως συντηρητικά και κινούμενα στον ακροδεξιό χώρο, ενώ κατά τη διάρκεια της κατοχής στη Γαλλία είχε συνεργαστεί ακόμα και με εφημερίδες που εκδίδονταν υπό τις ευλογίες των ναζί. Από την άλλη η υπερβολική δημοφιλία του Τεν Τεν σε συνδυασμό με τις clean-cut περιπέτειές του και την «καθαρή γραμμή» του δημιουργού του ήταν πάντα ενοχλητικές για μερίδα άλλων καλλιτεχνών που κινούνταν σε αντίθετα καλλιτεχνικά ή πολιτικά μονοπάτια. Όπως επισημαίνεται στο «Βρώμικα Κόμικς – Η Μυριόβιβλος της Τιχουάνα» (εκδόσεις Γνώση): «Το 1944, ο “Τεν Τεν στη Χώρα των Ναζί” (σ.σ. πιθανώς η πρώτη παρωδία του Τεν Τεν), κατήγγειλε τη συμπεριφορά του δημιουργού Hergé στη διάρκεια της Κατοχής. Ομολογουμένως ο ρεπόρτερ αδιαφορεί χαρακτηριστικά για τα όσα συμβαίνουν τριγύρω του, κι αυτό δεν θα ‘ταν και τόσο κακό να επικριθεί. Επίσης, η παντελής απουσία του έρωτα αλλά και του σεξ στις περιπέτειές του Τεν Τεν, αποτελεί ένα πρόσφορο έδαφος για την κάθε είδους διακωμώδησή του». Απόσπασμα από την ιστορία «H Σεξουαλική Ζωή του Τεν Τεν» του Jan Bucquoy (1980) Στο πλαίσιο αυτής της διακωμώδησης εντάσσεται η ιστορία «Dindin et le secret de Moulinsol» (1974) των Michel Antoine Burnier και Patrick Rambaud, μια σεξοπαρωδία με τον Τεν Τεν, τον Κάπτεν Χάντοκ και την Κασταφιόρε να συμμετέχουν σε ένα όργιο με σεξ και ναρκωτικά, αλλά και η «Σεξουαλική Ζωή του Τεν Τεν» του Jan Bucquoy που ξεκίνησε το 1980 και συνεχίστηκε σε διάφορες εκδοχές με εντονότατο παρωδιακό ύφος και αχαλίνωτο σεξ. Αυτή η σειρά προκάλεσε την αντίδραση του Hergé και ο Bucquoy οδηγήθηκε σε δίκη, όπως είχε συμβεί και στον Filip Denis για την, επίσης σεξουαλική, παρωδία με τίτλο «Tintin en Suisse» τέσσερα χρόνια νωρίτερα. Ο Τεν Τεν ως αναρχικός «Στους Δρόμους για την Ελευθερία» του ή της J. Daniels (αριστερά) και ως ρεπόρτερ στο εμπόλεμο Αφγανιστάν από τον Dylan Horrocks (δεξιά) Από τις πιο διάσημες παρωδίες του Τεν Τεν αλλά σε καθαρά πολιτικό ύφος είναι το βιβλίο με τίτλο «The Adventures of Tintin: Breaking Free», που υπογράφεται από το ψευδώνυμο J. Daniels και πρωτοκυκλοφόρησε το 1988 από την αναρχική αγγλική οργάνωση Attack International (στα ελληνικά κυκλοφορεί με τον τίτλο «Στους Δρόμους για την Ελευθερία», εκδόσεις Αναρχική Αρχειοθήκη, 1998). Στον πρόλογο της ελληνικής έκδοσης, που υπογράφει η Συνεργασία Αναρχικών Ομάδων και Ατόμων για την κοινωνική αλληλεγγύη και την πολύμορφη δράση, περιγράφεται και το περιεχόμενο του βιβλίου, με τον Τεν Τεν να καλεί τον κόσμο στον δρόμο: «Οι καιροί αλλάζουν, τα χρόνια περνούν… Ο Μιλού γέρασε και δεν μπορεί ν’ ακολουθήσει. Οι ανεκδιήγητοι μπάτσοι Ντιπόν και Ντυπόν πήραν προαγωγή και αποστρατεύτηκαν με διάφορους επαίνους γιατί συμμετείχαν σε διάφορα κυκλώματα (προστασίες, μίζες, διακίνηση ναρκωτικών κ.λ.π). Ο καπετάνιος άραξε στην Αγγλία. Δουλεύει σ’ ένα από τα εργοτάξια της κατασκευαστικής εταιρείας Λονγκς […] Ο γνωστός μας Τεν Τεν ενηλικιώθηκε. Βρίσκεται κι αυτός στην Αγγλία. Οι απόψεις του έχουν συγκεκριμενοποιηθεί κοινωνικά. Είναι ένας ανυπότακτος νεολαίος που δρα με τον δικό του ανεξέλεγκτο τρόπο. Συναντιέται με τις κοινωνικές δραστηριοποιήσεις των υπόλοιπων καταπιεσμένων και η συμβολή του γίνεται ουσιαστική προς την κατεύθυνση της κοινωνικής απελευθέρωσης». Η pop art εκδοχή του Roy Lichtenstein (1992) που έγινε εξώφυλλο στο «Tin Tin in the New World» του Frederic Tuten (1993) Με έναν αντίστοιχο τρόπο, χωρίς πολιτικές προεκτάσεις αλλά στην κατεύθυνση της αυτογνωσίας και της ανακάλυψης του εαυτού του, τοποθετεί τον Τεν Τεν σε ένα απολύτως ανοίκειο με αυτόν πλαίσιο ο Frederic Tuten στο μυθιστόρημα «Tintin in the New World». Ο δαιμόνιος έφηβος ενηλικιώνεται και δεν έρχεται αντιμέτωπος με ιθαγενείς, πειρατές και κακοποιούς, αλλά με την οδυνηρή συνειδητοποίηση της ικανότητάς του να είναι άνθρωπος, να αγαπά και να βλάπτει, να ερωτεύεται και να σκοτώνει χωρίς να τηρούνται τα προσχήματα και οι συμβάσεις των κόμικς που απευθύνονταν σε μικρές ηλικίες. Απόσπασμα από το «X’ed Out» του Charles Burns (2010) Δεν είναι λίγες όμως και οι χρήσεις του Τεν Τεν για λόγους απότισης φόρου τιμής από ζωγράφους και εικαστικούς καλλιτέχνες: ο Roy Lichtenstein (1993) τον ζωγράφισε με ben day dots μπροστά από ένα «Χορό» του Ματίς, ενώ ο Keith Haring (1987) τον τοποθέτησε δίπλα στις απρόσωπες στροβιλιζόμενες φιγούρες του. Με διαφορετικό σκοπό ο δημιουργός κόμικς Charles Burns τον έχρισε κεντρικό πρόσωπο σε μια τριλογία παρωδίας τρόμου («X’ed Out», «The Hive», «Sugar Skull»), ο Dylan Horrocks (2011) τον παρουσίασε να συλλαμβάνεται στο Αφγανιστάν από Αμερικανούς στρατιώτες για να παραδοθεί στις συνεργαζόμενες με τις ΗΠΑ αρχές της χώρας επιδιώκοντας να καταγγείλει τη στέρηση των δικαιωμάτων των πολιτικών κρατουμένων, ενώ ο Robert Sikoryak στο «Terms and Conditions» (2017) του έδωσε θέση δίπλα σε άλλους χαρακτήρες κόμικς, με στόχο να αποκαλύψει τα ψιλά γράμματα που κρύβονται στους όρους αγοράς και χρήσης προϊόντων τεχνολογίας και ειδικότερα της Apple. Εικονογράφηση του Enki Bilal για την έκδοση «Nous, Tintin» (1987) Αντιθέτως, στην έκδοση «Nous, Tintin» του 1987, 36 διάσημοι δημιουργοί σχεδίασαν τον Τεν Τεν με το δικό τους στιλ, θέλοντας να αποχαιρετήσουν με τον δικό τους τρόπο τον Hergé που είχε πεθάνει τέσσερα χρόνια νωρίτερα. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν κορυφαία ονόματα όπως του Enki Bilal, του Alberto Breccia, του Jacques de Loustal, του Lorenzo Mattotti, του Jose Munoz κ.ά. σε μια έκδοση που προλόγιζε ο Βιμ Βέντερς. Μια γρήγορη ματιά, τέλος, στις αμέτρητες fan art εκδοχές του Τεν Τεν που φιλοξενούνται στο διαδίκτυο αποδεικνύει την τεράστια δημοφιλία του, αλλά ταυτόχρονα και τη μεγάλη επιθυμία ανώνυμων και επώνυμων δημιουργών να τον παρωδήσουν και να «λερώσουν» λίγο την «καθαρή γραμμή» του αποκαθηλώνοντάς τον από την ασφαλή θέση του «καλού» παιδιού. Η συμμετοχή του Keith Haring στο «Nous, Tintin» (1987) Είτε του αρμόζει είτε όχι μια τέτοια αντιμετώπιση, είναι απόλυτα δικαιολογημένη, τουλάχιστον λόγω των ακροδεξιών, αντικομμουνιστικών και ρατσιστικών απόψεων και αντιλήψεων του πρώιμου Hergé. Και το σχετικό link...

Dog Boy - Charles Burns Βαβέλ τ.75 (Ιούλιος 1987) Άλλα κόμικ του Burns στα ελληνικά: Μαύρη Τρύπα El Borbah (σκαναριμένο εδώ)

Ο Charles Burns είναι Αμερικανός δημιουργός κόμικς και εικονογράφος. Πέρα από την 9η τέχνη κόμικς, έχει αξιοποιήσει το ταλέντο του σε πολλά πεδία, από εξώφυλλα περιοδικών μέχρι συσκευασίες για μεγάλες εταιρείες. Θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους δημιουργούς της ανεξάρτητης σκηνής των αμερικανικών κόμικς. Αν και γεννήθηκε στην Ουάσινγκτον το 1955, ο Burns μεγάλωσε σε διάφορες πόλεις, με κυριότερη το Σιάτλ. Σύμφωνα με συνεντεύξεις του ίδιου, ανακάλυψε τον κόσμο των κόμικς μέσω του πατέρα του, που αγαπούσε ιδιαίτερα τα διάφορα στριπάκια των εφημερίδων. Μεγάλωσε διαβάζοντας κόμικς των Harvey Kurtzman, Will Elder και Hergé. Σπούδασε στο Evergreen State College, όπου γνώρισε τον Matt Groening και την Lynda Barry. Στις αρχές της δεκαετίας του ’80, έκανε εικονογραφήσεις για περιοδικά και φανζίν. Το 1982 άρχισε η συνεργασία του με το περιοδικό Raw, που επιμελούνταν ο Art Spiegelman και η Françoise Mouly και λίγο αργότερα εμφανίστηκε, στις σελίδες του Heavy Metal, ένας από τους γνωστότερους χαρακτήρες του, ο El Borbah. Μεταξύ 1984 και 1986, ο Burns έζησε στη Ρώμη. Ήρθε σε επαφή με δημιουργούς όπως ο Lorenzo Mattotti και δούλεψε για ιταλικά και γερμανικά περιοδικά. Με την επιστροφή του στις Η.Π.Α., κυκλοφόρησαν τα πρώτα του άλμπουμ, το αυτόνομο Curse of the Molemen (1986) και το Hard-Boiled Detective Stories (1987), το οποίο περιείχε μικρές ιστορίες που είχαν κατά καιρούς κυκλοφορήσει. Αργότερα, οι περισσότερες από αυτές τις ιστορίες της περιόδου αυτής συλλέχθηκαν στην σειρά Charles Burns’ Library από την Fantagraphics (El Borbah – 1999, Big Baby – 2000, Skin Deep – 2001). Το 1995 κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος του Black Hole. Ακολούθησαν άλλα έντεκα τεύχη και η σειρά ολοκληρώθηκε το 2004, ενώ το 2005 κυκλοφόρησε από την Pantheon Books ο συγκεντρωτικός τόμος. Το κόμικ αυτό θεωρείται το κορυφαίο του Burns και αποτελεί ένα έργο-σταθμό των εναλλακτικών κόμικς. Απέσπασε εξαιρετικές κριτικές και βραβεύτηκε, μεταξύ άλλων, με Harvey Awards και βραβείο στο Φεστιβάλ της Ανγκουλέμ. Το πιο πρόσφατο έργο του Burns είναι μια ανώνυμη τριλογία, που αποτελείται από τα X’ed Out (2010), The Hive (2012) και Sugar Skull (2014). Για το δεύτερο άλμπουμ προτάθηκε για Best Writer/Artist και Best Colorist στα Eisner Awards. Όπως προαναφέρθηκε, ο Burns έχει ασχοληθεί και με άλλους τομείς, πέρα από τα κόμικς. Έχει σχεδιάσει εξώφυλλα για τα περιοδικά Time και The New Yorker, αλλά και το art του δίσκου Brick by Brick του Iggy Pop. Στις αρχές τις δεκαετίας του 1990 συμμετείχε μαζί με τον Daniel Clowes στην διαφημιστική καμπάνια της Coca-Cola για το νέο της προϊόν OK Soda. Ήταν ένας από τους συντελεστές του γαλλικού animation Peur(s) du Noir (2007) και το 1991 παρείχε σκίτσα για μια διαφορετική εκδοχή του γνωστού μπαλέτου Ο Καρυοθραύστης, που εκτυλισσόταν σε μια αμερικανική πόλη των 1950's. Μια από τις μεγάλες αγάπες του Burns είναι η φωτογραφία και το 2007 εκδόθηκε μια συλλογή του από την Drawn and Quarterly. Οι επιρροές του Burns εντοπίζονται κατά κύριο λόγο σε underground δημιουργούς. Από αυτούς, θα μπορούσαμε να ξεχωρίσουμε τον Rick Griffin, τον Victor Moscoso και κυρίως τoν Robert Crumb. Παράλληλα, σύμφωνα με τον ίδιο, η pop art και η ιαπωνική τεχνική του ukiyo-e επηρέασαν σημαντικά το στυλ του. Οι ιστορίες του είναι πέρα για πέρα αλλόκοτες, πολλές φορές αποκρουστικές, και συνυπάρχουν σε αυτές το χιούμορ και ο τρόμος. Το σχέδιό του φαίνεται εκ πρώτης όψεως απλοϊκό και μάλλον ψυχρό, αλλά με τον τρόπο αυτό καταφέρνει να δώσει μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα στα κόμικς του. Σήμα κατατεθέν του ο απίστευτος τρόπος που χειρίζεται την αντίθεση άσπρου-μαύρου για να προσδώσει ένα διαπεραστικό αίσθημα ανατριχίλας. Σε πολλούς δεν αρέσει το στυλ του, αλλά από την άλλη υπάρχουν και πολλοί τον έχουν (ή καλύτερα «τον έχουμε» ) σαν θεό. Το έργο του Charles Burns είναι ένα όραμα που είναι και τρομακτικό και ξεκαρδιστικά αστείο και που εκτελεί με παγερή, αδίστακτη καθαρότητα... είναι σχεδόν σαν ο καλλιτέχνης... σαν να μην είναι... άνθρωπος! - Robert Crumb Άλλα κόμικς του Burns: THE MAMOOTH BOOK OF CRIME COMICS (συμμετοχή)