Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'μίλο μανάρα'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΝΕΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΝΕΑ
  • ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
    • ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ
    • ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ
  • ΧΑΛΑΡΩΜΑ
    • ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
    • ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ
    • ΤΟ ΠΑΖΑΡΙ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μπλα μπλα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Διάφορα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Ντόναλντ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μίκυ Μάους
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Κόμιξ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Super Μίκυ
  • VINTAGE's Συζήτηση
  • VIDEO GAMES's Γεν. Συζήτηση για Video Games

Blogs

  • Dr Paingiver's blog
  • Valt's blog
  • Comics, Drugs and Brocc 'n' roll
  • GCF about comics
  • Vet in madness
  • Θέμα ελεύθερο
  • Film
  • I don't know karate, but i know ka-razy!
  • Γερμανίκεια
  • ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΠΡΑΜΑΤΑ ή Η ΑΧΡΗΣΤΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
  • ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΠΡΑΜΑΤΑ ή Η ΑΧΡΗΣΤΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
  • Κομικσόκοσμος
  • The Unstable Geek

Categories

  • ΚΟΜΙΚΣ
    • ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ
    • ΠΟΛΥΘΕΜΑΤΙΚΑ
    • ΤΕΥΧΗ
    • ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΣΑΡΩΣΕΙΣ
    • ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ ΚΟΜΙΚΣ
  • ΛΟΙΠΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΠΟΙΚΙΛΗΣ ΥΛΗΣ
    • ΕΝΘΕΤΑ ΕΚΔΟΣΕΩΝ
    • ΛΑΪΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ
    • ΒΙΒΛΙΑ

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


MSN


Website URL


Yahoo


Skype


City


Profession


Interests

Found 3 results

  1. Ας μιλήσουμε για ημίθεους (ελλείψει θεών)... Ας μιλήσουμε για τους ευλογημένους των θεών (που ελλείπουν). ‌Ο Ραφαήλ δεν υπήρξε ποτέ ούτε Michelangelo ούτε Leonardo. Ήταν ένας απλός πλην φιλόδοξος επαρχιώτης από το Urbino που όμως κατάφερε – κατακτώντας με την τέχνη και την ακαταδάμαστη εργατικότητα του μητροπολιτικά κέντρα όπως η Ρώμη ή η Φλωρεντία – να γοητεύσει, όσο ποτέ κανείς άλλος, την εξουσία, να ταυτιστεί μαζί της και να την εκφράσει αισθητικά αλλά και ιδεολογικά. Παραμένοντας ο ιδιοφυέστερος και πιο ταλαντούχος ”κλέφτης” στην ιστορία της τέχνης απέσπασε από τον δάσκαλό του Perugino την αινιγματική γλυκύτητα των προσώπων, από τον Leonardo το μυστηριώδες sfumato των περιγραμμάτων και από τον Michelangelo την teribilità των υπερφυών σωμάτων. Ο ίδιος υπήρξε ο εγκυρότερος εισηγητής της αισθητικής του κλασικού κόσμου στην νεότερη εποχή αλλά έκτοτε και το σημείο αναφοράς κάθε Ακαδημίας και κάθε ακαδημαϊκού δασκάλου. Ο Ραφαήλ επαναπρότεινε το σώμα, αισθησιακό, ανθρώπινο αλλά με την αύρα της τελειότητας ως το εγκρατέστερο όπλο για την εκπόρθηση του Παραδείσου. Για την κατάκτηση της αθανασίας. Ο ίδιος μοίραζε, μέσα από τα έργα του, το κάλλος με την απλοχεριά ενός θεού και τοποθετώντας εκ νέου την Ψυχή στον ίδιο θρόνο με τον Έρωτα. Δηλαδή αδελφώνοντας τον παγανισμό με τον χριστιανισμό. Κανένας νεοπλατωνικός φιλόσοφος δεν τα κατάφερε καλύτερα, ούτε καν αυτός ο ίδιος ο Marcilio Ficino ή ο μαθητής του, ο Pico della Mirandola... ‌Όταν όλοι οι άλλοι πάλευαν τις ιδέες με κορμιά στερημένα, εκείνος αγκάλιαζε τα σώματα, χάιδευε τα τρυφερά στήθη των κοριτσιών και κέρδιζε και στα νοήματα και στην ομορφιά! Ένας Mozart της ζωγραφικής, ένας αγαπημένος των θεών, ο γενάρχης της σχολής της Ρώμης, η ενσάρκωση του μέτρου και της ισορροπίας, ο εισηγητής των λαμπρών, βενετσιάνικων χρωμάτων (που πάντως τα υιοθετεί από τον Sebastiano del Piombo). Ο καλλιτέχνης που επιλέγει σαν τον Θεό Πατέρα απλά κορίτσια του λαού για να τις καταστήσει Μαντόνες του! Όπως λ.χ. τη Φορναρίνα... Η τέχνη του, τέλος, εικονοποιεί ένα αρμονικό σύμπαν θεμελιωμένο στερεά τόσο στην αρχαία φιλοσοφία όσο και στο δόγμα της Chiesa Cattolica. Ίσως γι‘ αυτό διαδόθηκε σ’ όλη την Ευρώπη χάρη στις χαλκογραφίες που φιλοτέχνησε ο βοηθός του Marcantonio Raimondi και οι οποίες έφτασαν μέχρι το Άγιον Όρος, τα Επτάνησα και την Κρήτη επηρεάζοντας τη μεταβυζαντινή, ενετοκρητική σχολή της αγιογραφίας (Εμμανουήλ Τζάνες, Θεόδωρος Πουλάκης). Η παραμονή του στη Ρώμη υπήρξε ιδιαίτερα παραγωγική. Εκτός των άλλων φιλοτέχνησε τοιχογραφίες στη Villa Farnesina, στη Santa Maria della Pac και στη λότζια του Βατικανού σε συνεργασία με τον Giovanni da Undine και τον Perino del Vaga. Ο Ραφαήλ επιτυγχάνει τον απόλυτο συγκερασμό της pulchritudo (ομορφιά) και της similitudo (ομοιότητα), διατυπώνει τη σχεδόν αρχετυπική εικόνα της ευταξίας και του ωραίου. Οι νωπογραφίες του στις stanze, τα παπικά δώματα του Ιουλίου Β' della Rovere, στον τρίτο όροφο του Βατικανού που ολοκληρώνονται ανάμεσα στα 1509 και 1511, φέρουν μεν στοιχεία από τη μιχαηλαγγελική αίσθηση του μνημειώδους αλλά οι μορφές, παρά την ένταση τους, εμφανίζονται ισορροπημένες, φωτισμένες από ένα υπερκόσμιο μεγαλείο. Βρίσκονται ακριβώς πάνω από τα ”καταραμένα” διαμερίσματα του Πάπα Αλέξανδρου ΣΤ' Βοργία στον δεύτερο όροφο, το άγος των οποίων ήθελαν να εξορκίσουν τόσο ο Ιούλιος Β' όσο και ο ευνοούμενος του νεαρός από το Ουρμπίνο. Στο εικονογραφικό πρόγραμμα της Stanza della Segnatura για παράδειγμα παριστάμεθα έκθαμβοι εμπρός σ′ ένα μνημειώδες speculum doctrinale πλατωνοχριστιανικής έμπνευσης. (Universal History Archive via Getty Images) Σ’ ένα theatrum mundi. Στην τόσο εμπνευσμένα γεωμετρημένη ”Σχολή των Αθηνών” το στρογγυλό, κεντρικό κτίσμα με τον τρούλο παραπέμπει στα πρώτα σχέδια του Bramante για τον Άγιο Πέτρο, ενώ στο κέντρο της σύνθεσης ο Πλάτωνας-Ντα Βίντσι (ο δάσκαλος) και ο Αριστοτέλης-Μπραμάντε (ο φίλος) βαδίζουν δυναμικά προς τον θεατή σαν σε μιαν υπέργεια σκηνή ενός επίσης θαυμαστού θεάτρου. Ο ένας δείχνει τον ουρανό ο άλλος τη γη, μεταφυσική και φυσικός κόσμος σε μίαν έξοχη, διαλεκτική ενότητα. Γύρω τους το Πάνθεον των Ελλήνων φιλοσόφων και κάτω αριστερά μόνος και βυθισμένος σε μελαγχολικές σκέψεις ο σκοτεινός Ηράκλειτος-Μιχαήλ Άγγελος. Ο αντίπαλος! Ένα είδος οπτικής εγκυκλοπαίδειας της αρχαίας φιλοσοφίας της οποίας συνεχιστές είναι οι πρωτεργάτες της Αναγέννησης αυτή πού εκπροσωπούν τον homo universalis. Συμπάθειες και αντιπάθειες, καλλιτεχνικοί ανταγωνισμοί και bella maniera, ίντριγκες και συμφέροντα, φιλοσοφικές σχολές και ιδεολογικές διαμάχες μπορούν εδώ να συνυπάρχουν με τόσο ιδιοφυή και εντέλει καθαρτήριο τρόπο! Με τον Poussin και τον lngres να κατασκοπεύουν από το μέλλον γοητευμένοι αυτόν τον ευνοημένο της Φύσης και ευνοούμενο της εξουσίας. Η μαγεία αλλά και η τρομακτική δύναμη της ζωγραφισμένης εικόνας.... Και τότε και πάντα. Πρόκειται για την εντυπωσιακή ακουαρέλα του ανεξάντλητου εικονογράφου της ιστορίας Milo Manara ”Fornarina″ (από την σειρά έργων του από το 2002 ” Il pittore e la modella″) με διαστάσεις 70Χ50 εκ. Ο Μανάρα από το 1969 ασχολείται με την εικονογράφηση ιστορικών θεμάτων εμπνεόμενος κυρίως από την ιστορία της Αναγέννησης και του μπαρόκ. Και βέβαια από εκείνους τους δημιουργούς οι οποίοι συνδυάζουν ερωτισμό αλλά και ριζοσπαστική, καλλιτεχνική έκφραση όπως είναι ο Καραβάτζιο, ο Ραφαήλ, ο Πιρανέζι ή ο κύκλος των δημιουργών που κινούνται γύρω από τους Βοργίες. Οι αξεπέραστες ζωγραφικές του Μανάρα, σφιχταγκαλιασμένες με τα κείμενα, ερωτοτροπούν με πάθος ώστε να αναστήσουν μπροστά στα μάτια του, κακομαθημένου από την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, θεατή όλον τον πολύχρωμο πλούτο αλλά και την υπόγεια γοητεία της ιστορίας. Μια ιστορία που εικονογραφείται σαν το διαρκές δράμα σωμάτων, επιθυμιών, εξάρσεων και πτώσεων. Συχνά σε αυτό του το ταξίδι τον συνοδεύουν δημιουργοί του επιπέδου ενός Federico Fellini, ενός Pedro Almodóvar, ενός Hugo Pratt. Με την συγκεκριμένη ακουαρέλα μεταφερόμαστε στο παπικό ανάκτορο όπου ανάμεσα σε γραμματείς και ερωμένες εικονίζεται να πρωταγωνιστεί η κόρη του φούρναρη, η Fornarina, δηλαδή η Margherita Luti, αλλιώς γνωστή και ως la Velata, η πεπλοφόρος. La Fornarina by Raffaello Έχω θαυμάσει το ημίγυμνο κορίτσι, μόνο του στο κέντρο της μεγάλης σάλας του Palazzo Barberini, να φυλάσσεται από δύο αγριωπούς φρουρούς, τουλάχιστον δύο φορές. Την κοίταζα όπως κοιτάζει κάνεις παλιά αγαπημένη που δεν έχει ξεπεράσει. Είναι η ημίγυμνη έμπνευση, η αγέρωχα αγέραστη σε πείσμα του χρόνου που καθοδηγεί τον ζωγράφο, κρατημένο σκόπιμα στο ημίφως. Όπως στη σκιά βρίσκεται κι ο Γκόγια στο περίφημο πορτρέτο της οικογένειας του Καρόλου Δ. Στο βάθος ο Πάπας Λέων Ι' των Μεδίκων στο θρόνο του ενώ στο πρώτο επίπεδο οι ανιψιοί του, ο καρδινάλιος Guilio di Guiliano de’ Medici, ο μετέπειτα καταστροφικός Πάπας Κλήμης Ζ' και ο καρδινάλιος Luigi de’ Rossi. Καμία ενδελεχής θεωρητική ανάλυση δεν θα μπορούσε να αποδώσει καλύτερα όχι το δέρμα αλλά το σώμα, όχι την πληροφορία αλλά την ατμόσφαιρα της ιστορίας... Τη γοητεία, το κύρος ή την παρακμή των μεγάλων στιγμών που κυοφορούν ανατροπές. Το δεύτερο έργο του Νίκου Ζήβα ονομάζεται ”Η άλλη Σχολή των Αθηνών” με διαστάσεις 47Χ34 εκ. και μεικτή τεχνική: (σχέδιο με μολύβι και κολλάζ σε ψηφιακά επεξεργασμένη εικόνα σε χαρτί) 2020. Ο Νίκος Ζήβας επιστρέφει στη Σχολή των Αθηνών της Stanza della Segnatura, αποστερημένης όμως από τα διάσημα πρόσωπα της, με τους κίονες και τις ορθομαρμαρώσεις, με τα δάπεδα και τις κόγχες των γλυπτών, ερημωμένες, χορταριαριασμένες. Πρόκειται μήπως για κάποιο πρωθύστερο πνεύμα ρομαντισμού και ρητορικής των ερειπίων όπως συμβαίνει λ.χ. με τον Robert Hubert και τον Piranesi, ή τάχα αυτή η ερήμωση αναφέρεται σε κάτι ουσιαστικότερο, σε κάτι πιο σύγχρονο; Μήπως αφορά στην στερημένη ουμανιστικών ιδεωδών και ίσως γι’ αυτό και μεγάλης τέχνης, εποχή μας; Νίκος Ζήβας Ως συνήθως η λύση των προβλημάτων βρίσκεται κάπου στο τέλος. Αν κοιτάξουμε το βάθος της συγκεκριμένης σύνθεσης θα δούμε να αχνοφαίνεται μία σύγχρονη μεγαλούπολη κι ένα αεροπλάνο να σκίζει τον αιθέρα. Δηλαδή βρισκόμαστε στο σήμερα με την τεχνολογία να κυριαρχεί και τις εφαρμογές της να έχουν καταλάβει τον πλανήτη. Για το καλό όμως ή για το κακό; Ποιός θα μπορούσε να απαντήσει με εγκυρότητα; Από τα βάθη του χρόνου η τέχνη, οι καλλιτέχνες μάς προειδοποιούν: Όσο καθιστούμε την καλλιτεχνική έκφραση μηχανική, αυτιστική και διακοσμητική, τόσο χάνουμε όχι μόνο πνευματικά αλλά και από πλευράς ποιότητας ζωής. Από πλευράς οράματος. Και χωρίς όραμα η ζωή καταντά καταδίκη. Χωρίς έρωτα και για τους ανθρώπους και για τα πράγματα που οι άνθρωποι έφτιαξαν, ισοδυναμεί με ειρκτή. Σαν αυτή που ζούμε τους τελευταίους μήνες έγκλειστοι και αποκλεισμένοι από όσα αγαπάμε και μας καθιστούν πιο ανθρώπινους. Μια αγκαλιά, ένας λόγος, ένα βλέμμα, ένα φιλί. Εσείς, φίλοι, τί λέτε; Η παρουσίαση του έργου του Milo Manara γίνεται με πρωτοβουλία της Zivasart Gallery κατόπιν της ευγενούς και φιλικής παραχώρησης αδείας προς αυτή από τον ίδιο και τον μάνατζερ του Claudio Curcio, διευθυντή της Comicon. Η Έκθεση ξεκινά το Σάββατο 19/12/2020 και η Zivasart Gallery (Zivasart Gallery | Facebook) παρουσιάζει την διαδικτυακή έκθεση μέσω του ακόλουθου συνδεσμου https://my.matterport.com/show/?m=HHgSnn2QGab Για να επισκεφθείτε τον Μίλο Μανάρα: https://www.facebook.com/milomanaraofficial - https://www.instagram.com/milomanara_official/?hl=it Και το σχετικό link...
  2. Αρχικά δεν το πίστευε. «Μα αλήθεια, το εξώφυλλό μου με τη Spider Woman πουλήθηκε σε δημοπρασία στις ΗΠΑ; Δεν το γνώριζα. Παρακολουθούσα τον (ποδηλατικό) Γύρο της Ιταλίας, ξέρετε, είμαι παθιασμένος… Σε τι τιμή; Περίπου 32.000 ευρώ; Μου φαίνεται δίκαιο. Μου είχαν δώσει πολύ λιγότερα», αποκάλυψε, συνομιλώντας τηλεφωνικώς με τον Αλεσάντρο Φουλόνι της Corriere della Sera ο Μίλο Μανάρα, ένας από τους πιο διάσημους σκιτσογράφους της Ιταλίας, πολύ γνωστός και στην Ελλάδα και αναμφίβολα ο πιο ερωτικός. Η όλη ιστορία ωστόσο, με πρωταγωνιστές τον κορυφαίο σχεδιαστή κόμικς και την άκρως αισθησιακή Γυναίκα-Αράχνη του, άρχισε το 2014. Τότε η Marvel, η γνωστή αμερικανική εκδοτική και κινηματογραφική εταιρεία των περιπετειών του Spiderman, του Captain America και πολλών άλλων υπερηρώων της Αμερικής, ζήτησε από τον Μανάρα να σχεδιάσει ένα «variant cover», ένα εναλλακτικό εξώφυλλο για συλλεκτικά τεύχη, με αφορμή την κυκλοφορία μιας νέας σειράς περιπετειών της Spider Woman. Και εννοείται ότι ο ιταλός δημιουργός, έχοντας μάλιστα κληθεί να συμμετάσχει ως «guest star» στο όλο εγχείρημα, τη σχεδίασε με τον δικό του μοναδικό τρόπο, απίστευτα αισθησιακή, «αν και δεν είχα την εντύπωση πως έκανα κάτι προκλητικό», ανέφερε ο ίδιος, εξηγώντας ότι συνθέτοντας το «μάλλον αγνό πλάνο», ήταν υποχρεωμένος να λάβει υπόψη του «τις ελαφρώς άγαρμπες κινήσεις μιας γυναίκας που ανεβαίνει στους τοίχους». Τελικά την απεικόνισε σε μια στάση «που χρησιμοποιείται συχνά για τον Spiderman, αλλά η πλάτη μιας γυναίκας είναι διαφορετική από την πλάτη ενός άνδρα. Vive la différence!», πρόσθεσε με νόημα ο Μανάρα και, παρατηρώντας την Γυναίκα-Αράχνη του, γίνεται εύκολα αντιληπτό τι εννοεί. Ωστόσο στις ΗΠΑ αρκετοί, απλοί αναγνώστες αλλά και κριτικοί, είχαν διαφορετική άποψη. Έκριναν ότι οι «καμπυλότητες» του σώματος της Τζέσικα Ντρου – Spider Woman, η οποία πρωτοεμφανίστηκε στο αμερικανικό αναγνωστικό κοινό τον Φεβρουάριο του 1977, ήταν «υπερβολικές», «ντροπιαστικές», «ενοχλητικές», θεώρησαν ότι η ιταλίδα Spider Woman έμοιαζε σκανδαλιστικά πολύ με την πρωταγωνίστρια του «Le déclic» («Το κουμπί της» στα ελληνικά), μια από τις πιο διάσημες ερωτικές ιστορίες του ιταλού μετρ του ερωτικού κόμικ. Μάλιστα η Marvel έφτασε να απολογηθεί στους αναγνώστες της, αλλά ο Μανάρα δεν της κρατάει κακία. «Αν μη τι άλλο, λυπάμαι που δεν με κάλεσαν ξανά. Είχα σκιτσάρει περί τα 15 εξώφυλλα για άλλους χαρακτήρες δίχως κανένα πρόβλημα. Εκτιμώ ιδιαίτερα το ποπ στοιχείο των υπερηρώων της Αμερικής και δεν με πείραζε να εμφανίζομαι σε εκείνον τον κόσμο», σημείωσε ο δημιουργός μερικών εκ των πιο αισθησιακών και φιλήδονων γυναικών στην ιστορία των κόμικς. O ιταλός δημιουργός Μίλο Μανάρα (Milo Manara/Facebook) Αλλά ο Μανάρα – ο οποίος έχει εικονογραφήσει και ιστορίες που έγραψε ο Φεντερίκο Φελίνι και έχει συνθέσει μια βιβλιογραφία, πάντα σε σκίτσα, του Καραβάτζο – κατά κάποιο τρόπο πήρε το αίμα του πίσω για αυτήν την «αγένεια». Έξι χρόνια αφότου απορρίφθηκε από τη Marvel, το ακατάλληλο για τα αμερικανικά χρηστά ήθη εξώφυλλο του κατέληξε, άγνωστο πώς ακριβώς, να δημοπρατηθεί πριν από μερικές ημέρες από τον οίκο δημοπρασιών Heritage Auctions, έναν από τους μεγαλύτερους των ΗΠΑ. Παρότι η αρχική τιμή είχε οριστεί στις 13.000 ευρώ, τελικά η προκλητική Τζέσικα Ντρου τού Μανάρα ώθησε κάποιον να δαπανήσει ποσό παραπάνω από διπλάσιο για να την αποκτήσει, φορώντας μάλιστα και τη στολή της. «Αυτή είναι η κατεξοχήν αμερικανική σεμνοτυφία η οποία καλύπτει τις ηρωίδες, παρότι παραμένουν ουσιαστικά γυμνές», σχολίασε σχετικά ο Μανάρα. Παραδέχτηκε ότι το γεγονός τον χαροποιεί ιδιαίτερα. «Με αποζημιώνει για τη διαμάχη», εξήγησε χαριτολογώντας. Σοβαρολογώντας ωστόσο, δεν παρέλειψε να υπογραμμίσει ότι στο αμερικανικό κόμικ ο ερωτισμός εγκαταλείφθηκε και αναδείχθηκε πλέον ιδιαίτερα η βία. Και το σχετικό link...
  3. Μπορεί ένας super ήρωας με φανταχτερή στολή να σώσει την ανθρωπότητα από την πανδημία; Ακόμη και το πιο ευφάνταστο μυαλό κομίστα δύσκολα μπορεί να δώσει απάντηση. Ο «εχθρός» δεν είναι απλώς αόρατος, αλλά είναι πανταχού παρών και η απειλή του σκεπάζει όλο τον πλανήτη. Αυτή η συνθήκη όμως, φαίνεται ότι ανέδειξε κι έναν εντελώς πρωτόγνωρο ήρωα που δεν θυμίζει σε τίποτα τους υπεράνθρωπους της Marvel: τον τύπο «της διπλανής πόρτας». Κι αυτόν τον «έπιασε» μοναδικά ο περίφημος Μίλο Μανάρα. Στα μέσα Μαρτίου αναρτήθηκε το πρώτο σκίτσο του 74χρονου σχεδιαστή στα social media. Απεικόνιζε μια νοσηλεύτρια βγαλμένη λες από σπαγκέτι φιλμ, μπροστά από ένα θεόρατο σωματίδιο κορονοϊού. Το νεαρό κορίτσι έλεγε αποφασιστικά: Τώρα, οι δυο μας. Η συνέχεια είχε αρκετά ακόμα επαγγέλματα που στις μέρες μας είναι εκεί έξω, εργάζονται σκληρά και ρισκάρουν τη ζωή τους καθημερινά: ταμίες στα σουπερμάρκετ, γιατρούς, καθαρίστριες, αλλά και οδηγούς εταιρειών courier και όσους κάνουν delivery. Κι αν ήσουν λίγο εξοικειωμένος με το στυλ του δημιουργού, μπορούσες εύκολα να καταλάβεις ότι πίσω από αυτά τα σκίτσα βρίσκεται ο Ιταλός Μίλο Μανάρα. Για 50 χρόνια, ο σχεδιαστής έχει καθιερώσει το προσωπικό του ύφος μέσα σε έναν φιλήδονο αισθησιασμό, που συχνά δανείζεται στοιχεία από τη μυθοπλασία και τον μαγικό ρεαλισμό. Εμφανώς επηρεασμένος από τον φίλο του Ούγκο Πρατ – τον αλησμόνητο δημιουργό του Κόρτο Μαλτέζε – και βέβαια από τον «μάγο» του ιταλικού σινεμά, τον Φεντερίκο Φελίνι, ο Μανάρα φιλτράρει την πραγματικότητα και δημιουργεί εξιδανικευμένες εικόνες. «Για εμένα είναι σημαντικό το ονειρικό και το φανταστικό στοιχείο» είχε πει στο παρελθόν ο δημιουργός της πουριτανής Κλαούντια, της οποίας ο ερωτισμός ελέγχεται με ένα τηλεχειριστήριο στη θρυλική σειρά κόμικς «Το κουμπί της». Τι έκανε λοιπόν τον μετρ του ερωτικού σκίτσου να αφήσει τη θεματολογία του και να επικεντρωθεί σε καθημερινές γυναίκες; Απομονωμένος για εβδομάδες με τη σύζυγό του Λουίζα στο σπίτι τους στο Βένετο (περιφέρεια με πρωτεύουσα τη Βενετία), ο Μανάρα θα πει σε πρόσφατη συνέντευξή του στην «Washington Post». «Κρατούσα το μολύβι στο χέρι μου, αλλά δεν μπορούσα να σχεδιάσω. Ο φόβος επικρατούσε παντού. Και μέσα στο σπίτι. Είχα παραλύσει και το χειρότερο είναι ότι δεν μπορούσα να πιαστώ από κάτι που να με γαληνεύει». Ο δημιουργός, αν και απολαμβάνει την ασφάλεια μιας κατοικίας μέσα σε αμπελώνες, ανήκει λόγω ηλικίας στις λεγόμενες ευπαθείς ομάδες και ο αναγκαστικός εγκλεισμός δεν του είναι ευχάριστη συνθήκη. Είναι τύπος που αγαπά τα ταξίδια κι έχει επισκεφθεί πάρα πολλές φορές και τη χώρα μας. Η μόνη επαφή με τον έξω κόσμο είναι η κόρη του ζεύγους, η οποία φέρνει τα ψώνια, διατηρώντας την απαραίτητη απόσταση. «Τώρα είμαι υψηλού ρίσκου καθώς είμαι 74 ετών, αλλά δεν βιάζομαι να πιάσω τον ιό», εξομολογείται ο Μανάρα, ο οποίος ζει στον πιο σκληρά δοκιμαζόμενο τόπο από τότε που ξέσπασε η πανδημία στην Ευρώπη. «Κοντά σε εκείνους που απειλούνται περισσότερο, σκέφτηκα ποιοι είναι στ’ αλήθεια σήμερα απαραίτητοι. Προσπάθησα λοιπόν να αποτίσω φόρο τιμής σε αυτόν τον κόσμο. Νοσοκόμες, γιατροί, αλλά και οι ταμίες σουπερμάρκετ αν το καλοσκεφτούμε, είναι όλοι τους μαχητές στην πρώτη γραμμή. Υπάρχει ένα κοινό νήμα που τους συνδέει όλους: ανέλαβαν την προσωπική ευθύνη και πήραν το ρίσκο να παλέψουν έξω από το σπίτι. Ιδιαίτερα αυτοί που απειλούνται περισσότερο αλλά είναι και “αναλώσιμοι”, όπως για παράδειγμα οι καθαρίστριες. Γι’ αυτό τον λόγο είναι ''ήρωες'' κι έτσι ήθελα να τους απαθανατίσω», λέει ο Μανάρα. Παράδοξο ίσως, αλλά ο ζωγράφος που εξύμνησε το γυναικείο σώμα, ανάμεσα στα πολλά μηνύματα που δέχτηκε τον τελευταίο καιρό, μετέφερε με συγκίνηση ένα ευχαριστήριο από κάποιον εργαζόμενο σε νοσοκομείο. Αυτό φαίνεται να πάτησε το «κουμπί» του Μανάρα, που βρήκε νέο νόημα στον ηρωισμό της εποχής. «Φυσικά όλοι τους είναι γυναικείοι χαρακτήρες, καθώς η καριέρα μου ήταν κατ' εξοχήν αφιερωμένη στην αποθέωση της γυναικείας ομορφιάς. Σ' αυτή την περίπτωση ωστόσο, ένιωσα ότι ήρθε η ώρα να μιλήσω για αρετές, όπως το θάρρος, η ανιδιοτέλεια και ο αλτρουισμός. Και κατά κάποιο τρόπο, ήθελα να ξεπληρώσω το ''χρέος'' μου απέναντι σ' αυτό τον κόσμο». Σήμερα η ρουτίνα του καλλιτέχνη μοιράζεται σε δύο βασικές ενασχολήσεις: την ημέρα ζωγραφίζει στο γνώριμο ύφος έργα που διοχετεύονται στους λάτρεις των κόμικς σε όλο τον κόσμο, και το βράδυ – μερικές φορές ως τις 3.30 το ξημέρωμα – αφιερώνεται στους ήρωες του «λουκέτου». Η κόρη του ζει στο διπλανό σπίτι στο Βένετο μαζί με τον σύζυγό της, ο οποίος εργάζεται στην υπηρεσία πολιτικής προστασίας και βοηθά αστέγους. «Είναι αξιέπαινη δουλειά, αλλά αρκετά επικίνδυνη πλέον», λέει ο Μανάρα, ο οποίος επισημαίνει και μια άλλη, ευαίσθητη συνθήκη του εγκλεισμού: «Όλος ο κόσμος νιώθει αναγκαστικά περιορισμένος μέσα στα σπίτια του. Αλλά υπάρχει κίνδυνος σε ορισμένα διαμερίσματα της πόλης οι τριβές να αυξηθούν ανάμεσα σε όσους δεν συμβιώνουν αρμονικά, οδηγώντας σε έκρηξη ενδοοικογενειακής βίας. Η αναγκαστική συνύπαρξη μπορεί ακόμη να σπρώξει ευάλωτες γυναίκες στην αυτοκτονία», δήλωσε ο Μανάρα, ο οποίος στο παρελθόν είχε επικριθεί έντονα για σεξισμό. «Έχω κατηγορηθεί πολλές φορές από φεμινιστικές οργανώσεις. Από την αρχή της καριέρας μου, πάντα υπήρχαν φωνές που έλεγαν ότι δεν έχω το δικαίωμα να “φέρομαι” με τέτοιο τρόπο στις γυναίκες ή να τις απεικονίζω έτσι. Το μόνο που έχω να πω, είναι πως μόνο ένας άνδρας που αγαπά βαθιά τις γυναίκες μπορεί να τις βγάλει τόσο ηδονικές στο χαρτί» έχει απαντήσει. Μόνη εξαίρεση σε αυτή τη σειρά των «ανώνυμων» πορτρέτων της καραντίνας είναι ένα σχέδιο που του ζήτησε η ιταλική «La Repubblica». Σε αυτό ο καλλιτέχνης δείχνει τον μάγο του Χάμελιν να ξεπηδά από το γνωστό παραμύθι των αδελφών Γκριμ, προσπαθώντας να δελεάσει μία έφηβη να βγει έξω από το σπίτι της. «Παρότρυνα τους αναγνώστες να αντισταθούν στον πειρασμό να βγουν. Μια απλή βόλτα στην πόλη χωρίς προστασία μπορεί να έχει συνέπειες που πριν από τρεις μήνες δεν μπορούσαμε καν να διανοηθούμε!». Αν και απολαμβάνει τη διεθνή φήμη, ο Μανάρα αναγνωρίζει ότι αυτοί οι ήρωες μοιάζουν ίδιοι παντού. «Άνθρωποι από πολύ διαφορετικές χώρες έχουν εκτιμήσει αυτή την αλληλεγγύη στα δύσκολα», λέει και βάζει στη λίστα του μια σειρά από καινούργια επαγγέλματα: μια φαρμακοποιό, μια παραγωγό οπωροκηπευτικών, μια οδηγό ασθενοφόρου και άλλα πολλά. «Είναι μακρύς ο κατάλογος, αλλά θα αποτίσω φόρο τιμής σε όλους», υπόσχεται. Τους βάζω σε χαρτί για να τους θυμόμαστε όλους. Κι ελπίζω στο τέλος να μας οδηγήσουν σε έναν νέο κόσμο». Και το σχετικό link...
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.