Search the Community

Δέκα χρόνια συμπληρώθηκαν από την πρώτη κυκλοφορία του Art Ops με μια πλειάδα έργων τέχνης να εισβάλλουν στην πραγματικότητα δημιουργώντας ένα υπέροχο, μεταμοντέρνο χάος. Στο πλαίσιο της σειράς Vertigo της DC (1993-2020) κυκλοφόρησαν ορισμένοι από τους πιο σημαντικούς τίτλους των σύγχρονων κόμικς για «ώριμους αναγνώστες», ανάμεσά τους το Sandman του Neil Gaiman, το Transmetropolitan των Warren Ellis και Darick Robertson, το The Invisibles του Grant Morrison, το Preacher των Garth Ennis και Steve Dillon. Τα τελευταία χρόνια ωστόσο, οι πωλήσεις της Vertigo διαρκώς έπεφταν για ποικίλους λόγους, ενώ η παρακμή άρχισε να γίνεται ιδιαίτερα αισθητή στους αναγνώστες μετά την αποχώρηση της ιδρύτριας και επιμελήτριας, Karen Berger. Παρ’ όλα αυτά, την τελευταία πενταετία που χαρακτηρίζεται ως η λιγότερο ποιοτική, υπήρξαν και ορισμένες αναλαμπές με τίτλους που ξεχώρισαν. Ένας από αυτούς είναι το Art Ops που ξεκίνησε να δημοσιεύεται τον Οκτώβριο του 2015 για να ολοκληρωθεί σε 12 τεύχη, αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις τόσο για το ευρηματικό και ανατρεπτικό σενάριο του Shawn Simon (Neverboy, Collapser σε σχέδια του Ηλία Κυριαζή κ.ά.) όσο και για τη γοητευτική ποπ αισθητική του Michael Allred (Madman, iZombie κ.ά.) και άλλων δημιουργών με τους οποίους συνεργάστηκε ο θρυλικός σχεδιαστής αυτούς τους 12 μήνες. Η πρωτοτυπία του Art Ops είναι ορατή από το εξώφυλλο κιόλας του πρώτου τεύχους στο οποίο παρουσιάζεται ο πίνακας της Μόνα Λίζα, αλλά χωρίς την παρουσία της παγκοσμίως διάσημης γυναίκας του Λεονάρντο ντα Βίντσι, η οποία το έχει σκάσει και κοιτά τους θεατές συνωμοτικά. Στις εσωτερικές σελίδες, οι αναγνώστες παρακολουθούν μια παράδοξη ιστορία που ξεκινά από το Μουσείο του Λούβρου. Μια ομάδα ειδικών πρακτόρων υπό την ονομασία Art Ops μπαίνει κρυφά τη νύχτα, στήνει μια ειδική συσκευή μπροστά από τη Μόνα Λίζα, την ενεργοποιεί και η ζωγραφισμένη γυναίκα αποκτά σάρκα και οστά. Τη βγάζουν από τον πίνακα και αυτή έκπληκτη τους ρωτά: «Το αντιλαμβάνεστε ότι είμαι ανεκτίμητη, ε;». Τόσο η Μόνα Λίζα όσο και οι εμβρόντητοι αναγνώστες σύντομα μαθαίνουν ότι κάποιος κλέβει και καταστρέφει διάσημα έργα τέχνης από μουσεία και τοποθεσίες του κόσμου. Η ομάδα των Art Ops, επιφορτισμένη να προστατεύει την τέχνη από κακόβουλους και βάνδαλους, αποσύρει τα πρόσωπα των έργων αφού προηγουμένως τους δώσει σάρκινη υπόσταση και τα οδηγεί σε ασφαλείς τοποθεσίες. Έλα όμως που τα έργα αυτά δεν είναι πάντα πειθαρχημένα και υπάκουα. Επιπλέον, η φιλόδοξη καταστροφέας είναι πολυμήχανη και οι προστάτες πράκτορες πολύ λίγοι. Κι έτσι ύστερα από λίγο το παραμορφωμένο Άγαλμα της Ελευθερίας σπέρνει τον τρόμο στους δρόμους της Νέας Υόρκης, η Μόνα Λίζα γίνεται πανκ τραγουδίστρια, ο Δαβίδ του Μικελάντζελο μετατρέπεται σε αποκρουστικό τέρας και ένα από τα ξανθά κορίτσια του Ρόι Λιχτενστάιν ξαναζωγραφίζεται χάνοντας τα μοναδικά χαρακτηριστικά του. Σε μια αισθητικά τολμηρή, συναρπαστική και ειρωνική ιστορία γεμάτη αναφορές και έμμεσες παραπομπές που τοποθετεί την τέχνη στο επίκεντρο και θέτει επίκαιρα ερωτήματα για τον ρόλο της στη σύγχρονη μεταμοντέρνα εποχή μας. Και το σχετικό link...

Κάθε φορά που βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα εικαστικό έργο τέχνης, δεν αντικρίζουμε μονάχα το συγκεκριμένο έργο αλλά και αμέτρητα άλλα που έρχονται συνειρμικά στον νου μας και πολλά που αναδύονται από το υποσυνείδητο. Οι συσχετίσεις που κάνουμε μεταξύ έργων λόγω μορφικής και θεματικής συνάφειας είναι αυτές που τους προσδίδουν, ενδεχομένως, τη μεγαλύτερη αξία καθιστώντας τα ενδιαφέροντα για διαφορετικούς λόγους σε κάθε ξεχωριστό θεατή τους. Αυτή είναι η ουσία της διεικονικότητας, η ανεύρεση συγγενειών μεταξύ εικόνων και η μεταβίβαση ιδιοτήτων, νοημάτων και ποιότητας από τη μια στην άλλη. Η μεταβίβαση αυτή δεν συνεπάγεται την απώλεια της αυταξίας του έργου ούτε τον ετεροκαθορισμό του αλλά τη διαρκή επανανοηματοδότησή του όταν επικοινωνεί με άλλα, εσκεμμένα ή ακούσια. Δεν πρόκειται ούτε για μεταμοντέρνο σχετικισμό αναπαραγωγής ομοιοτήτων χωρίς περιεχόμενο. Συμβαίνει κι αυτό, αλλά τα έργα τέχνης κατά κανόνα επικοινωνούν μεταξύ τους για να μοιραστούν περιεχόμενα, να προτείνουν νέα νοήματα, να επικαιροποιήσουν θέματα, να ασκήσουν κριτική, να προκαλέσουν συζητήσεις. Παραφράζοντας τον Άγγλο ποιητή John Donne, όχι μόνο «κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί» αλλά και «κανένα έργο δεν είναι νησί». Τα έργα τέχνης που «ζωντανεύουν» στη σειρά Art Ops σε σενάριο του Shaun Simon και σχέδια των Michael Allred, Matt Brundage, Rob Davis και Eduardo Risso «δεν είναι νησιά». Στα πολλά έργα τέχνης του Art Ops που παραμορφώνονται, βγαίνουν από τον καμβά τους ή κατεβαίνουν από το βάθρο τους και εισέρχονται στον πραγματικό κόσμο θα επανέλθουμε σε λίγες εβδομάδες με αφορμή τη δέκατη επέτειο από την έναρξη της σειράς. Ας σταθούμε σήμερα σε ένα από αυτά, στη Lady Liberty, όπως τη φαντάστηκαν οι δημιουργοί της λίγους μήνες αφού ο Ντόναλντ Τραμπ είχε ανακοινώσει την υποψηφιότητά του για πρώτη φορά στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ. Σε μια σελίδα που παραπέμπει στο εξώφυλλο του πρώτου τεύχους των Fantastic Four του 1961 και στο οποίο αναφέρεται η «Μόνα Λίζα» του Ντα Βίντσι και η «Κραυγή» του Μουνχ, το Άγαλμα της Ελευθερίας είναι ένα φρικιαστικό έκτρωμα. Κι ο Ντόναλντ Τραμπ δεν είχε εκλεγεί ακόμα… Και το σχετικό link...

Το κόμικς «Bowie – Αστρόσκονη, Ακτινοπίστολα και Ονειροπόληση στην Εποχή του Φεγγαριού» (εκδόσεις Οξύ) αποθεώνει τον David Bowie, ένα από τα πιο σαγηνευτικά είδωλα της σύγχρονης ποπ κουλτούρας. Η ζωή του David Bowie υπήρξε αναμφίβολα η ζωή ενός αστεριού. Σε αντίθεση με πολλούς διάττοντες «αστέρες» της εποχής μας, ο άνθρωπος με τα «χίλια πρόσωπα» και ένας από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες της Ιστορίας μεσουράνησε στο ποπ στερέωμα για πάνω από πέντε δεκαετίες. Έχοντας πουλήσει κατά τη διάρκεια της ζωής του πάνω από 100 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως, ο Bowie συγκαταλέγεται ανάμεσα στους μουσικούς με τις περισσότερες πωλήσεις όλων των εποχών ενώ από το 2022 είναι ο δημιουργός με τις περισσότερες πωλήσεις βινυλίου του 21ου αιώνα. Όπως όλα τα αστέρια, έτσι και το «αστέρι» του David Bowie κάποια στιγμή «έσβησε». Στις 10 Ιανουαρίου 2016 η είδηση του θανάτου του (λόγω καρκίνου στο ήπαρ) σκόρπισε θλίψη στα εκατομμύρια θαυμαστ(ρι)ών του σε όλον τον κόσμο. Δύο μέρες πριν, στα 69α γενέθλιά του, είχε κυκλοφορήσει το 26ο στούντιο άλμπουμ του με τον τίτλο «Blackstar», το οποίο αποτέλεσε εν γνώσει του το «κύκνειο άσμα» του. Και μπορεί το άστρο του να έσβησε, όπως κάθε τι υλικό σε αυτό το Σύμπαν, όμως η μουσική αστρόσκονη που άφησε πίσω του θα συνεχίσει να μαγεύει και να εμπνέει γενιές και γενιές τωρινών και μελλοντικών φαν του. Κάπως έτσι ενέπνευσε η κληρονομιά του μοναδικού αυτού καλλιτέχνη τους δημιουργούς της εικονογραφημένης βιογραφίας του με τον τίτλο «Bowie – Stardust, Rayguns and Moonage Daydreams», η οποία κυκλοφόρησε το 2020, τέσσερα χρόνια μετά τον θάνατό του, από τις καλιφορνέζικες εκδόσεις Insight. Για την υλοποίηση αυτής της φιλόδοξης έκδοσης ένωσαν τα δημιουργικά τους ταλέντα βασικά τρεις άνθρωποι: ο Michael Allred (Madman, Silver Surfer, Red Rocket 7, iZombie) σε σενάριο και σχέδιο, o Steve Horton (συγγραφέας, μεταξύ άλλων, της σειράς Satellite Falling των εκδόσεων IDW) σε σενάριο και η βραβευμένη με Eisner κολορίστρια Laura Allred, η οποία με τις εντυπωσιακές ποπ παλέτες της και τη μαεστρία της στα εφέ «εκτόξευσε» στο Διάστημα τα σχέδια του Michael, βασιζόμενη στη χρωματική αισθητική που υιοθέτησε στους δίσκους, στα πόστερ, στις περφόρμανς και στα βιντεοκλίπ του ο βιογραφούμενος μουσικός. Το σημαντικό αυτό κόμικς για τη ζωή του David Bowie κυκλοφόρησε πρόσφατα και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Οξύ με τίτλο «Bowie – Αστρόσκονη, Ακτινοπίστολα και Ονειροπόληση στην Εποχή του Φεγγαριού» (σε μτφρ. Γιάννη Νένε). Στις σελίδες του εξιστορείται η πορεία του καλλιτέχνη από την αφάνεια στη φήμη καθώς και η άνοδος και πτώση του Ziggy Stardust, του αντισυμβατικού alter ego που οδήγησε τον Bowie στην κορυφή της καριέρας του. Φαινομενικά η δομή τού κόμικς παραπέμπει σε ντοκιμαντέρ καθώς ακολουθείται μια γραμμική χρονολογική αφήγηση. Στη συνέχεια όμως συνειδητοποιούμε ότι πρόκειται μάλλον για την αναπαράσταση μιας συναρπαστικής ζωής, διανθισμένης με παραβολές και οπτικούς υπαινιγμούς που «φλερτάρουν» τόσο με την επιστημονική φαντασία όσο και με την ψυχεδέλεια. Η μουσική ξεχειλίζει τόσο πολύ στις απεικονίσεις των ηχογραφήσεων και των συναυλιών, θαρρείς και θέλει να «δραπετεύσει» από τα καρέ και τις σελίδες του βιβλίου, θαρρείς και επιδιώκει να βρει τρόπο να ακουστεί και να πλημμυρίσει το δωμάτιο. Στο «Bowie» βλέπουμε τις επιρροές του καλλιτέχνη που διαμόρφωσαν τη θεατρική και μουσική περσόνα του ως περφόρμερ του θεάματος (π.χ. από τους Konrads, τους King Bees, τους Velvet Underground, τον Jimi Hendrix ή το θέατρο αβαν-γκαρντ ή την ταινία A Clockwork Orange του Στάνλεϊ Κιούμπρικ), καθώς και την εξέλιξη των Spiders from Mars μέχρι τη διάλυση και τη φυγή του Bowie από το Λονδίνο για μια νομαδική ζωή στο εξωτερικό. Βλέπουμε επίσης αναφορές σε στοιχεία της προσωπικής του ζωής: από τον καβγά με τον παιδικό του φίλο Τζορτζ Άντεργουντ, που κατέληξε στη χαρακτηριστική μόνιμα διεσταλμένη κόρη του αριστερού ματιού του, μέχρι τους γάμους του με δύο παγκόσμιας φήμης μοντέλα, την Άντζι Μπαρνέτ (1970-1980) και την Ιμάν (1992-2016). Ένα κόμικς που σου «φωνάζει» ότι δεν διαβάζεται μόνο με εικόνες και λεζάντες, αλλά σε καλεί να απολαύσεις την αναγνωστική εμπειρία με μουσική, βάζοντας σε τέρμα ένταση αλμπουμάρες όπως τα «Hunky Dory», «The Man Who Sold the World», «Space Oddity». Και το σχετικό link...