Search the Community

Ο μεγάλος δημιουργός του ιαπωνικού τρόμου επιστρέφει στα ελληνικά με τέσσερις σοκαριστικές ιστορίες γεμάτες φρίκη, μακάβριο χιούμορ, αγωνία και συγκίνηση. «Πρόκειται να σας κάνω μια τρομακτική εξομολόγηση, γεμάτη παραφροσύνη και φρίκη. Δεν είναι μια ιστορία για άτομα με ευαίσθητα νεύρα ή προβλήματα υγείας. Όχι... Είναι πλήρως ακατάλληλη. Αν, παρ’ όλα αυτά, νιώσετε αδιαθεσία ή σας συμβεί κάτι απρόσμενο, ούτε εγώ ούτε οι επιμελητές φέρουμε καμία ευθύνη – σας προειδοποιήσαμε!!» Με αυτήν την εισαγωγή-προειδοποίηση, ο Χιντέσι Χίνο, ένας από τους σημαντικότερους μανγκάκα (δημιουργούς ιαπωνικών κόμικς) τρόμου, προετοιμάζει τον αναγνώστη για όσα ακολουθούν. Κι αυτή είναι μία από τις τέσσερις ιστορίες της πιο πρόσφατης έκδοσής του στην Ελλάδα, Καταραμένα Νανουρίσματα, που κυκλοφόρησε τον περασμένο Μάιο από την Jemma Press, σε μετάφραση Τζίνας Βάγια και επιμέλεια Μυρτώς Τσελέντη. Μία χορταστική έκδοση άνω των 200 σελίδων που βυθίζει τον αναγνώστη στον αποκρουστικό, αλλά γοητευτικό κόσμο του δημιουργού. Σε αντίθεση με το προηγούμενο έργο του ίδιου καλλιτέχνη που κυκλοφόρησε στα ελληνικά πέρυσι, με τίτλο «Τρόμος! Η Κόρη της Κολάσεως», μία ολοκληρωμένη πολυσέλιδη ιστορία ανατριχίλας, εδώ έχουμε μια ανθολογία τεσσάρων σύντομων ιστοριών, η καθεμία από τις οποίες παρουσιάζει τις δικές της ιδιαιτερότητες, τόσο σε θεματολογία όσο και σε αφηγηματική δομή. Έχοντας πρωτοδημοσιευτεί σε αυτή τη μορφή το 1977 στην Ιαπωνία, η έκδοση περιλαμβάνει τις ιστορίες «Το Καταραμένο Νανούρισμα», «Εμβρυακή Μετάλλαξη – Το Μωρό Μου», «Το Τρένο Του Τρόμου» και «Η Παράξενη Ασθένεια Του Ζορόκου». Στην πρώτη ιστορία, ο ίδιος ο καλλιτέχνης εμφανίζεται σε πρωταγωνιστικό ρόλο, σε μια πρωτότυπη περίπτωση «μετα-αφήγησης», συγχέοντας σκόπιμα αυτοβιογραφικές αναφορές με στοιχεία γκροτέσκας μυθοπλασίας, αφήνοντας τον αναγνώστη να επιλέξει σε ποιο σημείο θα τοποθετήσει το όριο μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας. Κάνοντας λόγο για τα παιδικά του τραύματα, στα οποία ο Χίνο συχνά επιστρέφει για έμπνευση – και ίσως μιας μορφής λύτρωση – η επιμελήτρια της έκδοσης Μυρτώ Τσελέντη αναφέρει στο επίμετρο πως «[…]στα παιδικά του χρόνια που τον χάραξαν συμπεριλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, τόσο η πολύ περιπετειώδης και τραυματική μετατόπισή του από την Κίνα, όπου γεννήθηκε, στην Ιαπωνία, όσο και οι οικογενειακές σχέσεις με τη γιακούζα, την ιαπωνική μαφία[…]». Η ζωγραφική αισθητική των σχεδίων του, ειδικά στις πρώτες έγχρωμες σελίδες της ιστορίας, όπου το κόκκινο κυριαρχεί, ενισχύει την αίσθηση του γοτθικού τρόμου. Στην ιστορία «Εμβρυακή Μετάλλαξη – Το Μωρό Μου», μια δυσοίωνη και μακάβρια δυστοπική κωμωδία, ένας συγγραφέας τρόμου σκαρφίζεται μια ιστορία όπου «[…]ένα νεαρό ζευγάρι αποκτά ένα μωρό. Αλλά το μωρό είναι, τελικά, μια αποκρουστική σαύρα…» και τη μοιράζεται με την έγκυο σύζυγό του. Λίγο καιρό αργότερα, αυτή η εξωφρενική ιδέα γίνεται πραγματικότητα και η γυναίκα του φέρνει στον κόσμο ένα μικρό σαυράκι: ο πατέρας φρίττει και προσπαθεί να το ξεφορτωθεί, ενώ η γυναίκα του επιμένει ότι πρέπει να το μεγαλώσουν... Από την άλλη, στην ιστορία «Το Τρένο του Τρόμου», έχουμε μία ιστορία στην οποία ο τρόμος είναι αυτοσκοπός. Το αίσθημα του κυνηγημένου και η συνεχής αγωνία του πρωταγωνιστή μεταφέρονται στον αναγνώστη μέσα από τις διαρκείς ανατροπές που δεν του επιτρέπουν να ηρεμήσει, σαν να είναι επιβάτης σε ένα εφιαλτικό ταξίδι χωρίς στάση. Ο ίδιος ο Χίνο δηλώνει σε παλιότερη συνέντευξή του πως «Σκέφτομαι τον φόβο ως ψυχαγωγία, είναι η επιθυμία να ζήσεις κάτι τρομακτικό, όπως στο λούνα παρκ». Η τελευταία ιστορία, «Η Παράξενη Ασθένεια Του Ζορόκου», είναι και η πιο συγκινητική, ανοίγοντας με ωμό και σοκαριστικό τρόπο θέματα όπως η απόρριψη, η αλλοτρίωση, η αποξένωση. Πρόκειται για ένα έργο-σταθμό για τον ίδιο τον καλλιτέχνη, αφού για ακόμα μια φορά, πηγή έμπνευσης υπήρξε μια παιδική του ανάμνηση: όταν ξεκίνησε το σχολείο, οι δικοί του είχαν υποσχεθεί ότι θα του έπαιρναν κηρομπογιές. Περίμενε ένα κουτί 24 χρωμάτων, αλλά αντ’ αυτού πήρε μόνο 6 μέσα σε εφημερίδα. Ήταν πολύ φτωχοί για να ζητήσει παραπάνω, γι’ αυτό έκλαψε κρυφά. Αυτό το παιδικό βίωμα, το οποίο εκμυστηρεύτηκε σε συνέντευξή του στην ιαπωνική εφημερίδα «Nikkei» το 2020, ένα ανεκπλήρωτο όνειρο για «πολλά χρώματα», το φόρτωσε τελικά στον πρωταγωνιστή της τελευταίας ιστορίας του βιβλίου. Ο Ζορόκου, ένας νεαρός αγρότης με μια παράξενη ασθένεια που του προκαλεί όλο και περισσότερα εξανθήματα, δεν μπορεί να μιλήσει καλά και εκφράζεται μόνο με σχέδια. Απορρίπτεται από το χωριό και καταλήγει απομονωμένος στο δάσος. Παρά τη δυστυχία του, συνεχίζει να ονειρεύεται να ζωγραφίσει έναν κόσμο γεμάτο χρώμα. Και ίσως, τελικά, να τα καταφέρνει. Και το σχετικό link...

Σε μια από τις κορυφαίες και πιο ανατριχιαστικές στιγμές των manga τρόμου, ο Hideshi Hino «οδηγεί» ένα τερατόμορφο κοριτσάκι από τη χωματερή του Τόκιο στην εκδίκηση και την ανθρωπιά. Διακριτό είδος μέσα στην πανσπερμία της τεράστιας παραγωγής των ιαπωνικών κόμικς είναι τα body horror manga, με πιο χαρακτηριστικό εκπρόσωπό τους τον πρωτοπόρο Hideshi Hino. Γεννημένος το 1946 στην κατεχόμενη από τους Ιάπωνες Μαντζουρία στη βορειοανατολική Κίνα, ο Hino επέστρεψε με τους γονείς του στο Τόκιο υπό τον φόβο των διωγμών μετά τη λήξη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, σε μια πόλη κατεστραμμένη και σε μια χώρα ηττημένη και βαθιά τραυματισμένη. Αν και ξεκίνησε να δημιουργεί χιουμοριστικά κόμικς σε ηλικία μόλις 21 ετών, σύντομα τον τράβηξε ο τρόμος και το 1971 εγκαινίασε τη σειρά «Το σοκαριστικό θέατρο του Hideshi Hino», ενώ το 1985 άρχισε τη σειρά σπλάτερ κινηματογραφικών ταινιών «Γκίνι Πίγκου». «Η σειρά αποτελείται από έξι ταινίες μυθοπλασίας και δύο ντοκιμαντέρ για την παραγωγή τους. Οι ταινίες αυτές αποτελούν έναν ύμνο βίας, αίματος, βασανισμών, ακρωτηριασμών και φόνων και έχουν μια ξεχωριστή, θρυλική θέση στο σύμπαν των ταινιών τρόμου, καθώς φημολογείται ότι αφενός επηρέασαν τον κατά συρροή δολοφόνο Τσουτάμου Μιγιαζάκι και αφετέρου αποτέλεσαν πηγή μιας ολόκληρης παραφιλολογίας για το αν πρόκειται για ταινίες σναφ, δηλαδή αν οι φόνοι και οι βασανισμοί που διαδραματίζονται στο σελιλόιντ είναι αληθινοί» όπως εξηγεί η Μυρτώ Τσελέντη στο επιλογικό της σημείωμα στο «Η Κόρη της Κολάσεως» (μετάφραση: Τζίνα Βάγια, 192 σελίδες). Το πρώτο έργο του Hino (1982), που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Jemma Press, οι οποίες έχουν εκδώσει τα τελευταία χρόνια και άλλα ανάλογα manga όπως τους «Σεληνιασμένους Εραστές» του Suehiro Maruo, τις «12 Πριγκίπισσες του Αέναου Κάστρου» του Shintaro Kago, τις «Ψηφίδες Τρόμου» του Junji Ito κ.ά., αποτελεί μια κλασική πλέον ιστορία σωματικού τρόμου γύρω από το προσωπικό τραύμα, την κοινωνική αποξένωση, τη διαφορετικότητα και την απόρριψη και παράλληλα μια τραγική αλληγορία για την κακοποίηση, την εγκατάλειψη, την αναζήτηση της θέσης στον κόσμο και τη διαμόρφωση της συνείδησης. Πρωταγωνίστρια είναι ένα μικρό κορίτσι που γεννιέται φριχτά παραμορφωμένο και πετιέται κυριολεκτικά στη χωματερή από τον πατέρα της, ο οποίος επιλέγει να κρατήσει μόνο την «κανονική» δίδυμη αδελφή της. Μεγαλώνοντας στα σκουπίδια και τρώγοντας ωμά ζώα για να επιβιώσει, η «Κόρη της Κολάσεως» κάποια μέρα θα γίνει «Η Βασίλισσα του Νεκροταφείου» και θα σαγηνευτεί από «Τα Φώτα της Πόλης» (όπως ονομάζονται τα αντίστοιχα κεφάλαια). Θα αναδυθεί από τον μεταφορικό Κάτω Κόσμο και θα βυθιστεί στα σκοτάδια και την υποκρισία ενός ακόμα χειρότερου, του πραγματικού, για να σκορπίσει κι εκεί τον τρόμο ακρωτηριάζοντας και τρώγοντας ανθρώπους μέσα σε λουτρά αίματος. Για να φτάσει καταδιωκόμενη σε έναν απρόσμενο «προορισμό», που της ξυπνά μια αίσθηση οικειότητας. Εκεί θα αισθανθεί για πρώτη φορά άνθρωπος και σε ένα συγκινητικό, συναισθηματικό και διόλου «ευτυχισμένο» τέλος, θα λυτρωθεί από τον εφιάλτη στον οποίο καταδικάστηκε από μια κοινωνία που δεν ανέχεται καμιά παρέκκλιση, καμιά διαφορά. Και το σχετικό link...

Το Skin and Bone είναι ένα μάνγκα τρόμου του Hideshi Hino. Δυστυχώς δεν κατάφερα εξακριβώσω τα στοιχεία της ιαπωνικής έκδοσης, αλλά πιθανολογώ ότι βγήκε το 1997. Πάντως η αμερικανική έκδοση της DH Publishing κυκλοφόρησε το 2004 ως μέρος της σειράς Hino Horror και περιλαμβάνει, εκτός της κεντρικής ιστορίας, άλλες τρεις. Όλες σχεδόν συνδέονται άμεσα ή έμμεσα με το σχολείο και το bullying, ενώ βλέπουμε και την εμμονή του Hino με τα έντομα. Η ομώνυμη ιστορία αφηγείται την ιστορία εκδίκησης της μικρής Maki, που δέχεται ασταμάτητο bullying για το βάρος της. Ξεκινάει δίαιτα, αλλά τελικά χάνει πολλά περισσότερα από μερικά κιλά. Ακολουθεί το The Red Satchel, όπου ένα κοριτσάκι εμφανίζεται ξαφνικά στο παλιό της σχολείο. Χάνεται από τα μάτια των φιλενάδων της το ίδιο ξαφνικά και τις επόμενες μέρες συμβαίνουν πολλά φρικιαστικά γεγονότα. Στην τρίτη ιστορία, Two Sisters, η κυρία Numata δείχνει να έχει μια τέλεια ζωή. Στην πραγματικότητα όμως κρύβει ένα τρομερό μυστικό στο απομονωμένο της σπίτι. Στο Caterpillar, που αποτελεί περισσότερο μια δραματική αφήγηση με φανταστικά στοιχεία, βλέπουμε την άσχημη ζωή της μικρής Mayuko, που τρέφει μια αφύσικη αγάπη για τις κάμπιες. Οι δύο πρώτες ιστορίες είναι και οι πιο αδιάφορες, καθώς έχουν δεν έχουν κάποια ιδιαίτερη πρωτοτυπία. Αντιθέτως οι άλλες δύο είναι εξαιρετικές. Το Two Sisters είναι μια πολύ έξυπνη ιστορία ψυχολογικού τρόμου ενώ το Caterpillar μας προσφέρει ένα πανέμορφο τέλος μέσα από την λύτρωση της πρωταγωνίστριας. Το σχέδιο ξεφεύγει λίγο από το κλασικό του Hino, αλλά παραμένει αναγνωρίσιμο. Σε γενικές γραμμές πρόκειται για ένα ενδιαφέρον ανάγνωσμα. Από τη στιγμή που η εύρεση των περισσότερων μάνγκα του Hino είναι αδύνατη, επιβάλλεται η ανάγνωση του σε όσους θέλουν να γνωρίσουν τον συγκεκριμένο δημιουργό. Βαθμολογία: 6,7/10 [mal type=manga id=5786]