Search the Community

Τον έχουμε συνηθίσει με πορτοκαλί μαλλιά, ηλιοκαμένο πρόσωπο, κόκκινη γραβάτα, θυμωμένη έκφραση και μια ανερμάτιστη ρητορική μίσους. Αν είχαμε τη δυνατότητα να τον χρωματίσουμε, τι χρώματα θα του δίναμε; Λίγο πριν από τις πρόσφατες αμερικανικές εκλογές, εκατομμύρια ψηφοφόροι στις ΗΠΑ εξεπλάγησαν όταν έλαβαν στα κινητά τους τηλέφωνα το παρακάτω μήνυμα: «Ο πρόεδρος Τραμπ κράτησε ένα αντίτυπο από το περιορισμένης κυκλοφορίας “Βιβλίο Χρωματισμών του Τραμπ” μόνο για σένα, φίλε. 900 αντίτυπα πωλήθηκαν στα τελευταία 5 λεπτά! Μη χάνεις χρόνο. Απόκτησέ το τώρα!». Το μήνυμα συνοδευόταν από ένα λινκ που κατηύθυνε τον αποδέκτη του στον επίσημο ιστότοπο του προεκλογικού αγώνα του Ντόναλντ Τραμπ όπου μπορούσε να αγοράσει καπελάκια με το γνωστό σύνθημα «Κάνε την Αμερική μεγάλη ξανά», κούπες με το σήμα των Ρεπουμπλικανών, παζλ με εικόνες του Τραμπ, μπλουζάκια, αφίσες κ.ά. Και ανάμεσά τους να διαλέξει κάποιο από διάφορα βιβλία χρωματισμών γεμάτα με ασπρόμαυρες εικόνες του Ντόναλντ Τραμπ, προορισμένες να γεμίσουν χρώματα από πινέλα, μαρκαδόρους, ξυλομπογιές, νερομπογιές και κραγιόνια κατά το γούστο του αγοραστή. Μπορεί να ακούγεται ασυνήθιστο, ανορθόδοξο, παιδαριώδες και γελοίο. Αλλά τα δεκάδες ανάλογα βιβλία που έχουν κυκλοφορήσει τα τελευταία χρόνια, τα περισσότερα για τον Τραμπ αλλά και για άλλα πρόσωπα που βρίσκονται στην επικαιρότητα της αμερικανικής πολιτικής, καλλιτεχνικής, αθλητικής και οικονομικής ζωής, αποδεικνύουν ότι υπάρχει αριθμητικά επαρκές κοινό, έτοιμο να ξοδέψει χρήματα για να χρωματίσει όπως επιθυμεί όσους λατρεύει ή μισεί. Ένα από τα πρώτα εγχειρήματα αυτού του είδους, αφιερωμένο αποκλειστικά στον Τραμπ, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Post Hill Press που ειδικεύονται σε βιβλία για ένα υπερσυντηρητικό, χριστιανικό και alt right κοινό, λίγο πριν από τις εκλογές του 2016, τότε που ο γραφικός μεγιστάνας του real estate ήταν αουτσάιντερ για τη θέση του προέδρου. Δημιουργός του ήταν ο M. G. Anthony που φιλοτέχνησε 56 εικόνες, οι οποίες σε πρώτη ματιά έμοιαζαν σατιρικές. Αλλά δεν ήταν! Σκοπός τους ήταν να τον στηρίξουν, να τον ταυτίσουν με εμβληματικά πρόσωπα της ιστορίας των ΗΠΑ και να τον τοποθετήσουν στη θέση δημοφιλών χαρακτήρων της ποπ κουλτούρας. Στο εξώφυλλο ο Τραμπ παρουσιάζεται με τη στολή του Σούπερμαν, με ένα τεράστιο «Τ» στο στήθος του, να στέκεται με αποφασιστικότητα μπροστά από τους ουρανοξύστες του, ενώ στις εσωτερικές σελίδες παίρνει τη θέση της Lady Liberty στο Άγαλμα της Ελευθερίας, συνομιλεί με τον Μαχάτμα Γκάντι, «ποζάρει» ως Ναπολέων, ξαφνιάζεται σαν τη Μέριλιν Μονρόε όταν σηκώνεται η φούστα του, στέκεται δίπλα στον Άλμπερτ Αϊνστάιν και τον Στέφεν Χόκινγκ, παίζει σκάκι με τον Πούτιν, διασχίζει την Abbey Road των Beatles, γίνεται ο Αδάμ του Μικελάντζελο και ο Βιτρουβιανός Άνθρωπος του Ντα Βίντσι, χορεύει σαν τον Τζον Τραβόλτα, τον Μάικλ Τζάκσον και τον Έλβις Πρίσλεϊ, παίζει Ναυμαχία με τον Κιμ Γιονγκ Ουν και μπρα ντε φερ με τη Χίλαρι Κλίντον. Κι αν όλα αυτά φαίνονται σαν ένα κακόγουστο αστείο, το The Official Trump Coloring Book με δώρο τις ξυλομπογιές που ακολούθησε στις εκλογές του 2020 αίρει κάθε αμφιβολία, με τον Τραμπ να ηρωοποιείται περισσότερο και να παρουσιάζεται ακόμα και ως Neo από το The Matrix. Την επιτυχία αυτών των εκδόσεων ακολούθησαν ακόμη δεκάδες βιβλία με πιο χαρακτηριστικά το Red, White & Trump: A Patriotic Coloring Experience στο οποίο ο Τραμπ παρουσιάζεται ως βλοσυρός υπερήρωας ενώ η Χίλαρι βρίσκεται στη φυλακή, το Keep America Great σε πιο σοβαρούς τόνους, το President Trump Coloring Book που απευθύνεται σε ηλικίες «από 8 μέχρι 100 ετών», το What the Trump?? με εικόνες μόνο για ενήλικο κοινό κ.ά. Ορισμένα από αυτά τα βιβλία μάλιστα, όπως το I Love Trump Adult Coloring Book και το Trump Quotes and Quips Coloring Book που πλαισιώνεται από δηλώσεις, ρητά και αποσπάσματα ομιλιών του Τραμπ, πωλούνται μέχρι σήμερα από την επίσημη σελίδα της προεκλογικής εκστρατείας του νυν προέδρου. Δεν λείπουν βέβαια και κάποιες χιουμοριστικές εκδόσεις που σκοπό έχουν πράγματι να σατιρίσουν τον πρόεδρο ή ακόμα και να τον γελοιοποιήσουν, προσφέροντας στους αναγνώστες τη δυνατότητα να βγάλουν το άχτι τους προσθέτοντας στις γελοιογραφικές αναπαραστάσεις του τα χρώματα που επιθυμούν. Τέτοιες είναι το Donald Trump, An Adult Coloring Book με τον μεγιστάνα ως καουμπόι, ροκ σταρ και πλοίαρχο, το Make Coloring Great Again με τον Τραμπ να ανεμίζει την αστερόεσσα καβάλα σε έναν δεινόσαυρο, το A Confederacy of Donalds με αρκετές σαρκαστικές εκδοχές του Τραμπ ως ζωύφιου, μπαλαρίνας κ.ά., το Baby Trump Αnti-Trump Coloring Book, το δίτομο Fuck Trump, το Surviving Trump με αυτοκόλλητα-λέξεις που μπορεί ο αναγνώστης να τοποθετήσει δίπλα στις εικόνες και τέλος, το ξεκαρδιστικό Donald Trump and the Republicans του κορυφαίου γελοιογράφου Daryl Cagle που αποτελεί περισσότερο μια συλλογή ασπρόμαυρων γελοιογραφιών με πρωταγωνιστή τον Τραμπ, στις οποίες ο αναγνώστης μπορεί να προσθέσει τα δικά του χρώματα και παράλληλα να εκτονώσει την οργή του για τον νέο πλανητάρχη. Ο τεράστιος αριθμός αυτών των βιβλίων, όσων έχουν δημιουργηθεί για να εξυμνήσουν τον Τραμπ απευθυνόμενα στους οπαδούς του και όσων επιδιώκουν να καταδείξουν τα πολλά ελαττώματά του και τους κινδύνους που ενέχει η «ενθρόνισή» του στον Λευκό Οίκο, αποδεικνύει σίγουρα δύο πράγματα: από τη μια τους νέους όρους του μάρκετινγκ με τους οποίους παίζεται το πολιτικό παιχνίδι στην άλλη άκρη του Ατλαντικού (σύντομα και στην Ευρώπη, μπορούμε να υποθέσουμε βάσιμα), και από την άλλη ότι τα εργαλεία υποστηρικτών και πολέμιων του εκάστοτε πολιτικού προσώπου που βρίσκεται στο προσκήνιο δεν διαφέρουν σημαντικά μεταξύ τους. Όσον αφορά τα βιβλία χρωματισμών του Τραμπ, οι μέθοδοι είναι ίδιες. Οι δημιουργοί που φιλοτεχνούν ασπρόμαυρες εικόνες του για να τον υμνήσουν, επιχειρούν να πουλήσουν το προϊόν τους καλώντας ένα συντηρητικό κοινό, από τις παρυφές του ακραίου Κέντρου μέχρι τη φασίζουσα Δεξιά, να δώσει λαμπρούς χρωματικούς τόνους στον νέο σωτήρα που υπόσχεται τείχη, διωγμούς, καθαρότητα, απομόνωση και επιστροφή σε ήθη περασμένων αιώνων, ενώ αυτοί που θέλουν να τον καταγγείλουν και να προειδοποιήσουν τους ψηφοφόρους, του επιτίθενται για τους ίδιους ακριβώς λόγους και με τα ίδια ακριβώς μέσα. Υπάρχουν μάλιστα και περιπτώσεις που από τα περιεχόμενα προς χρωματισμό δεν γίνεται καν σαφές αν πρόκειται για σαρκασμό και σάτιρα ή για αποθέωση του πιο απρόβλεπτου προέδρου των ΗΠΑ, κι αυτό αποτελεί ακόμα μία απόδειξη των παράξενων, μεταμοντέρνων καιρών μας όπου η παρωδία της πραγματικότητας μετατρέπεται σε πραγματικότητα και η πραγματικότητα λειτουργεί ως παρωδία. Παρόμοια βιβλία χρωματισμών ήταν κάποτε εκπαιδευτικά εργαλεία αποκλειστικά για παιδιά της προσχολικής και πρωτοσχολικής ηλικίας. Πολλοί μάθαμε να κρατάμε τα μολύβια και τις μπογιές χρωματίζοντας χαμογελαστούς κατακόκκινους ήλιους με γραμμωτές ακτίνες σε καταγάλανους ουρανούς, καφέ σπιτάκια με μεγάλες καμινάδες στους πρόποδες καταπράσινων λόφων και συμπαθητικά ροζ ζωάκια με μεγάλες ρίγες και έντονες βούλες. Τώρα πια τα βιβλία χρωματισμών μπορούν να έχουν θέμα τους τον πρόεδρο της Αμερικής, χωρίς να μας προκαλούν έκπληξη και χωρίς να καταλαβαίνουμε αν αυτό γίνεται για πλάκα ή στα σοβαρά. Το σίγουρο είναι ότι ο Ντόναλντ Τραμπ δεν περνά απαρατήρητος και έχει καταφέρει με τις αποφάσεις του και τις προθέσεις του, σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, να στρέψει πάνω του τα βλέμματα ολόκληρου του κόσμου. Μακάρι αυτοί που τον στηρίζουν και του έδωσαν την εξουσία να παραμείνουν μόνο στους χρωματισμούς βιβλίων και να μην κάνουν πράξη τις απειλές του. Μακάρι όμως και αυτοί που στέκονται απέναντί του να γίνουν πιο αποφασιστικοί και τολμηροί και να μην παραμείνουν στην άνευρη και εκ του ασφαλούς καταγγελία μέσω κατ’ ιδίαν χαζοχαρούμενων χρωματισμών. Και το σχετικό link...

Στις προηγούμενες σελίδες ασχοληθήκαμε με τον Ντόναλντ Τραμπ και τα χρώματα που μπορούν να πάρουν οι ζωγραφιές στις οποίες πρωταγωνιστεί. Ας του αφιερώσουμε και αυτές τις τελευταίες λέξεις μέσω των δικών του λέξεων και συχνά ανερμάτιστων φράσεων. Στο The Unquotable Trump (2017), o ιδιοφυής δημιουργός εννοιολογικών κόμικς Robert Sikoryak (Masterpiece, Terms and Conditions, Constitution Illustrated κ.ά.) φιλοτεχνεί 48 παρωδίες εμβληματικών εξωφύλλων από την ιστορία των κόμικς τοποθετώντας σε καθεμιά από αυτές τον Ντόναλντ Τραμπ. Αυτό από μόνο του θα ήταν απολαυστικό. Αλλά ο Sikoryak δεν μένει εκεί. Προσθέτει στο παρωδημένο εξώφυλλο και μια από τις παροιμιώδεις εκφράσεις του Τραμπ που κάνουν το αποτέλεσμα αλλόκοτο, αστείο και τρομακτικό συνάμα, όταν συνειδητοποιείς τι ακριβώς έχει πει και προσπαθείς να το ερμηνεύσεις. Τρικυμία εν κρανίω. Αλλά αυτός είναι ο Τραμπ. Με αυτή την απροσμέτρητη θρασύτητα απέκτησε το ακαταλόγιστο και κατάφερε να εκλεγεί. Ο Sikoryak ύστερα από εξαντλητική μελέτη ομιλιών, δηλώσεων και συνεντεύξεων του Τραμπ κατά το διάστημα 2015-2017 επέλεξε τις πιο εξωφρενικές φράσεις του και τις μετέτρεψε σε μπαλονάκια στα πειραγμένα εξώφυλλά του. Ο Τραμπ βρήκε θέση σε εξώφυλλα των Peanuts, του Superman, του Hellboy, της Wonder Woman, των Watchmen, των Fantastic Four, του Captain America, του Ποπάυ, ακόμα και του Γκοτζίλα! Όλα είναι καταπληκτικά. Αλλά το πιο ξεχωριστό είναι αυτό που παρωδεί το θρυλικό τεύχος 51 του The Amazing Spider-Man του John Romita από το 1967. Στο πρωτότυπο ο Spider-Man είναι πεσμένος στο έδαφος και ο αρχιεγκληματίας Kingpin, περιτριγυρισμένος από τα μέλη της συμμορίας του, ετοιμάζεται για το τελικό χτύπημα. Ο Sikoryak αντικαθιστά τον Kingpin με τον Tραμπ και προσθέτει μια ακατάληπτη δήλωσή του για τους χρηματιστές της Wall Street: «Γνωρίζω τους καλύτερους διαπραγματευτές στον κόσμο. Μερικοί είναι απαίσιοι άνθρωποι, απαίσιες ανθρώπινες υπάρξεις. Ποιος νοιάζεται; Κάποιοι τύποι της Wall Street είναι βάναυσοι, είναι άθλιοι... Είναι φρικτοί άνθρωποι. Τους αγαπώ». Και το σχετικό link...

Γελοιογράφοι από τις ΗΠΑ, και όχι μόνον, σχολιάζουν με το πενάκι τους τη δυσοίωνη επανεκλογή Τραμπ στην αμερικανική προεδρία. Τελικά δεν ήταν ντέρμπι, όπως ισχυρίζονταν αρκετές δημοσκοπήσεις. Οι πρόσφατες αμερικανικές εκλογές της 5ης Νοεμβρίου 2024 επαλήθευσαν αυτό που πολλοί και πολλές προέβλεπαν, δηλαδή μια αδιαμφισβήτητη ηγεμονική νίκη των Ρεπουμπλικανών. Και είναι αυτός ακριβώς ο «κοκκινισμένος» χάρτης των ΗΠΑ (από το κόκκινο, βέβαια, του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος) που επιβεβαιώνει την ολική επαναφορά του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία. Μένει να δούμε τι σημαίνει μια δεύτερη προεδρική θητεία του σε συνθήκες αρκετά διαφορετικές από εκείνες του 2016. Μέχρι τότε όμως, μπορούμε απλώς να δούμε ενδεικτικά κάποιες πολιτικές γελοιογραφίες, ανάμεσα στις χιλιάδες, οι οποίες κατέγραψαν τις πρώτες εντυπώσεις για τον εκλογικό του θρίαμβο. Burkhard Mohr, «Handelsblatt» Αρχικά, δεν είναι κάτι καινούργιο ότι ο εκκεντρικός, απρόβλεπτος, ρατσιστής, σεξιστής, μισογύνης, φασίζων (ή και καθαρόαιμος φασίστας) δισεκατομμυριούχος, καταδικασμένος από τη Δικαιοσύνη για δεκάδες κακουργήματα, έχει προσφέρει στο παρελθόν άπειρο υλικό στους ανά τον κόσμο γελοιογράφους λόγω της αλλοπρόσαλλης πολιτείας του και της ιδιόρρυθμης προσωπικότητάς του. O Γερμανός Burkhard Mohr απεικονίζει στην «Handelsblatt» τον πλουσιότερο άνθρωπο του πλανήτη Ίλον Μασκ, ιδιοκτήτη του «Χ» και χορηγό επικοινωνίας της εκστρατείας του Τραμπ, ως το… βαρύ του πυροβολικό. David Horsey, «The Seattle Times» Μόνο που αυτή τη φορά ο γελοιογραφικός Τραμπ δεν ήταν απλώς και μόνον ο γραφικός πορτοκαλής κλόουν του 2016. Πλέον το horror στοιχείο υπερτερεί του κωμικού, όπως μας δείχνει η γελοιογραφία του David Horsey από τη «Seattle Times» με μια οικογένεια να εισέρχεται με το τρενάκι του τρόμου στο ορθάνοιχτο στόμα του Τραμπ, με μια επιγραφή να τους καλωσορίζει πάλι στο «Trump ’s House of Horror». Patrick Chapatte, «Le Temps» Ενώ ο Patrick Chapatte από την Ελβετία απεικονίζει στη «Le Temps» το Άγαλμα της Ελευθερίας να έχει απαγχονιστεί χρησιμοποιώντας ως θηλιά την κόκκινη γραβάτα του Τραμπ. Daniel Boris, «Cartoon Movement» «Λυπάμαι, Σαμ. Ο καρκίνος σου επέστρεψε», αναφέρει ο γιατρός στον σοκαρισμένο θείο Σαμ σε σκίτσο του Daniel Boris που δημοσιεύτηκε στο «Cartoon Movement», κρατώντας την αρνητική… διάγνωση της επανεκλογής του Τραμπ. Chris Britt, «San Fransisco Chronicle» Σε άλλο σκίτσο, αυτό του γελοιογράφου της «San Francisco Chronicle» Chris Britt, ο γνωστός για την εξτρεμιστική του ρητορική και ανώτερος σύμβουλος του Τραμπ Στέφεν Μίλερ, φαίνεται να οδηγεί στην απέλαση δύο ανεπιθύμητες «μετανάστριες»: τη Δικαιοσύνη και την Ελευθερία. Christo Komarnitski, «Cartoon Movement» «Θα θέλατε την Ουκρανία μαζί με τις πατάτες σας;», ρωτάει ο Τραμπ με τη στολή του υπαλλήλου των Μακντόναλντς, τον Βλαντιμίρ Πούτιν στο σκίτσο του Βούλγαρου Christo Komarnitski, προδιαγράφοντας, τρόπον τινά, το ενδεχόμενο ξεπούλημα της Ουκρανίας στις κατακτητικές ορέξεις της Ρωσίας μετά από τρία χρόνια πολυδάπανης ευρωαμερικανικής στήριξης. Jack Ohman, «Tribune Content Agency» Τέλος, ο Jack Ohman επιλέγει με τη γελοιογραφία του να καταδείξει τη σημαντικότερη αρνητική συνέπεια της επανεκλογής Τραμπ, η οποία δεν είναι άλλη από την ολοκληρωτική απόρριψη εκ μέρους του των διεθνών συμφωνιών για την επιβράδυνση της κλιματικής αλλαγής. Και το σχετικό link...

Αποστάσεις από την φωτογραφία που έγινε viral και δείχνει γραφικό οπαδό του Τραμπ από την εισβολή του μέσα στο Καπιτώλιο να… μοιάζει με τον Μπλεκ, παίρνουν οι εκδόσεις του περιοδικού στην Ελλάδα. Ο συγκεκριμένος οπαδός του Τραμπ προκάλεσε πλήθος σχολίων ενώ αρκετοί παρομοίασαν την αμφίεσή του με τον ήρωα παιδικών χρόνων, εμπλέκοντας το κόμικ με τα γεγονότα στο Καπιτώλιο. Το περιοδικό Μπλεκ σε ανάρτησή του καταδικάζει τις συγκεκριμένες πράξεις και δηλώσεις, και διαχωρίζει «την αντίληψη που έχουμε για τον ήρωα των παιδικών μας χρόνων από κάθε είδους πράξη βίας και ακροδεξιάς ρητορικής». Ειδικότερα τονίζει, «μετά τα τραγικά και δυσάρεστα γεγονότα στο Καπιτώλιο της Αμερικής τα οποία ακολούθησε πλήθος δημοσιευμάτων που ταύτιζαν τον επικεφαλής των γεγονότων με τον ήρωα μας, Μπλεκ, αισθανόμαστε την ανάγκη να πούμε δυο πράγματα: Καταδικάζοντας τις συγκεκριμένες πράξεις και δηλώσεις, θέλουμε να διαχωρίσουμε την αντίληψη που έχουμε για τον ήρωα των παιδικών μας χρόνων από κάθε είδους πράξη βίας και ακροδεξιάς ρητορικής». Παράλληλα επισημαίνουν ότι «ο Μπλεκ ήταν και παραμένει για εμάς μια αγνή φιγούρα που συντρόφεψε πολλούς από εμάς στα παιδικά μας χρόνια και συνεχίζει να το κάνει μέχρι σήμερα. Πρεσβεύει αξίες και ιδανικά όπως ο αλτρουισμός, η αυτοθυσία, ο σεβασμός στον εχθρό, η ανιδιοτέλεια, που στα μάτια μας λειτουργούσαν και θα λειτουργούν μόνο θετικά. Παλεύει με μόνα ουσιαστικά όπλα τις γροθιές και το μυαλό του για να επιβληθεί σε ένα κόσμο ισχυρών και υπερασπίζοντας τους αδύναμους. Τους αδύναμους κοινωνικά και ταξικά. Αυτούς που βρίσκονται δηλαδή στην βάση της κοινωνικής πυραμίδας. Η ίδια άλλωστε η επιλογή του Μπλεκ από τον αείμνηστο Στέλιο Ανεμοδουρά ήρθε σαν μια λογική συνέχεια όταν ολοκλήρωσε τον συγγραφικό κύκλο του Μικρού Ήρωα, λαϊκό ανάγνωσμα με σαφή αντιναζιστικά χαρακτηριστικά, θέλοντας να δώσει έναν νέο ήρωα που θα εμπνεύσει με αξίες και ιδανικά τη νεολαία της εποχής». Τέλος αναφέρουν «αντιλαμβανόμαστε πως σε μια εποχή με οξυμένα κοινωνικά συμβάντα, υπάρχει μια γενικότερη ανάγκη ιστορικής σύνδεσης των γεγονότων, ωστόσο θα θέλαμε να ξεκαθαρίσουμε ως εκδόσεις πως η ρητορική και η πρακτική του μίσους, του τυφλού φανατισμού και του ρατσισμού μας βρίσκουν απέναντι τους». Και το σχετικό link...

Η παρουσία του στην ένατη τέχνη προηγείται κατά πολύ της προεδρικής του θητείας. Καρέ από το «New Avengers» του 2008 με τον Τραμπ και τον Λουκ Κέιτζ. Σε ένα από αυτά εμφανίζεται να διακοσμεί το γραφείο του στα πρότυπα της Καπέλα Σιξτίνα, με τη «Δημιουργία του Αδάμ» όμως να περιλαμβάνει τον ίδιο αντί για τον πρωτόπλαστο. Σε κάποιο άλλο, η λιμουζίνα του εκτοπίζεται από έναν υπερήρωα, ώστε να περάσει ένα βιαστικό ασθενοφόρο. Σε ένα τρίτο, καλείται να αντιμετωπίσει μια παγκόσμια επέλαση ζόμπι, ως ηγέτης ολόκληρου του πλανήτη, τον οποίο διοικεί σαν να πρόκειται για τηλεπαιχνίδι. Και υπάρχει και ένα ακόμα, στο οποίο δεν μοιάζει τόσο με άνθρωπο, όσο με ένα πλάσμα με τεράστιο κεφάλι, μικροσκοπικά χέρια και πόδια, που δρα υπό το όνομα MODAAK: «Νοητικός Οργανισμός Σχεδιασμένος σαν Βασιλιάς της Αμερικής». Πρόκειται για κόμικς που καταπιάστηκαν με τον Ντόναλντ Τραμπ αρκετά πριν εκλεγεί πρόεδρος των ΗΠΑ μεν, αλλά με την εγωπάθεια, τον ρατσισμό και την επιδειξιομανία του, σε πλήρη ανάπτυξη. Εκείνος ο εκτοπισμός της λιμουζίνας του λ.χ., τον οποίο χρεώνεται ο Λουκ Κέιτζ, γνωστός και ως Power Man, έλαβε χώρα στα καρέ του New Avengers της Marvel, εν έτει 2008, όταν ο προ πολλού ψωνισμένος Τραμπ παρουσίαζε το τηλεπαιχνίδι «Ο υποψήφιος». Στο σύμπαν της ίδιας εταιρείας έχει εμφανιστεί ακόμα και ο περίφημος «Πύργος Τραμπ», πλάι σε κτίρια επινοημένα, όπως το Baxter Building των Fantastic Four ή η έπαυλη των Avengers, ενώ ο επίσης βαθύπλουτος Τόνι Σταρκ (ο Iron Man ντε), έχει ισχυριστεί ότι κάποτε του ανήκε ένας ολόκληρος όροφος του προεδρικού κτιρίου. Εκείνο το πλάσμα ονόματι MODAAK, αν και του έμοιαζε πολύ, δεν αντιστοιχούσε επιβεβαιωμένα στον Τραμπ - ίσως γιατί όταν εμφανίστηκε στο επίσης Marvel-ικό «Spider-Gwen Annual Vol. 1» τον Αύγουστο του 2016, διευθύνων σύμβουλος του κολοσσού των κόμικς ήταν ήδη ο Άϊκ Περλμούτερ, ένας παλιόφιλος του 45ου προέδρου των ΗΠΑ. Σε γενικές γραμμές βέβαια, τα κόμικς που ασχολήθηκαν μαζί του, κάθε άλλο παρά ουδέτερα τον προσέγγισαν. Η ιστορία «Zombo» από το περιοδικό «2000AD», τον ήθελε να τα βάζει με τους νεκροζώντανους το 2012, ως παγκόσμιος και μάλλον επικίνδυνος κυρίαρχος. Στην περσινή επανεκκίνηση από τη DC της σειράς με τις περιπέτειες του John Constantine, δημιουργία του Άλαν Μουρ, ο κεντρικός ήρωας αναφέρεται σε έναν «ρατσιστή, βραχυδάκτυλο, αποτυχημένο κρεοπώλη που περιτριγυρίζει τον Λευκό Οίκο». Ίσως η πιο επιτυχημένη σάτιρα ήταν εκείνη που απέδιδε στον πρόεδρο όση ματαιοδοξία απαιτείται για να στριμώξει τον εαυτό του σε ένα έργο του Μικελάντζελο, στη θέση του πρώτου ανθρώπου που δημιούργησε ο θεός. Υπεύθυνος ήταν ο κομίστας Γκάρι Τριντό, που από εκείνο το πρώτο χτύπημα στη σειρά «Doonesbury», ενώ το ημερολόγιο έγραφε ακόμα 1987, δεν έπαψε ποτέ να πιάνει στο πενάκι του τον Τραμπ, αφήνοντας την πραγματικότητα να τον σατιρίσει χωρίς την παρέμβαση της φαντασίας. Σε παρόμοιο μήκος κύματος, ο Ρόμπερτ Σικόριακ, ήδη από την προεκλογική περίοδο του 2016, δημιουργεί παρωδίες διάσημων εξώφυλλων κόμικς, αντικαθιστώντας τους πρωταγωνιστές τους με τον πρόεδρο των ΗΠΑ, ο οποίος εμφανίζεται να ξεστομίζει κάποια από τις εμπρηστικές ατάκες του: στο εξώφυλλο των «Watchmen» λ.χ., των Aλαν Μουρ και Ντέιβ Γκίμπονς, η γνωστή κίτρινη γελαστή φατσούλα φέρει πλέον το περίφημο προεδρικό χτένισμα και συνοδεύεται από τη φράση «Μη φοβάστε. Θα πάρουμε τη χώρα μας πίσω. Αλλά όπως και να 'χει, μη φοβάστε». Ίσως η πλέον προφητική εμφάνιση του ανδρός στα κόμικς είναι εκείνη του 1990 στο περιοδικό «Heavy Metal», όπου παρουσιάζεται σαν μεγιστάνας πρόθυμος να διασπείρει το μίσος κατά των φτωχών στρωμάτων και κυρίως έτοιμος να τα κρατήσει μακριά από τον ίδιο και τους ομοίους του, ορθώνοντας ένα τείχος που χωρίζει τη Νέα Υόρκη στα δύο. Όχι πάντως ότι ο Τραμπ δεν έχει κάνει και έστω ένα κολακευτικό πέρασμα από την ένατη τέχνη. Ο λόγος για μια βιογραφία του με τον εύλογο τίτλο «Political Power: Donald Trump» που κυκλοφόρησε το 2011, λίγο πριν τις εκλογές της επόμενης χρονιάς, από έναν εκδοτικό οίκο με το κάπως δυσοίωνο όνομα «Bluewater». Ακόμα και ο πρόεδρός της, Ντάρεν Ντέιβις, ακουγόταν στις δηλώσεις του κάπως κουρασμένος, «προσπαθούμε να τον απεικονίσουμε λιγότερο σαν καρικατούρα» έλεγε «και περισσότερο σαν δυνητικό ηγέτη του ελεύθερου κόσμου». Και το σχετικό link...

Αυτός ο πρόεδρος ζει στον δικό του κόσμο. Μεγάλο μέρος αυτού του κόσμου, δίπλα στους χλιδάτους ουρανοξύστες, τα γήπεδα γκολφ, τα τηλεοπτικά στούντιο και τις πολυτελείς δεξιώσεις, καταλαμβάνει και το Τουίτερ. Εκεί ο Ντόναλντ Τραμπ δρα ακατάπαυστα. Και μεγαλουργεί. Τα απολαυστικά τιτιβίσματά του αποκτούν πλέον και τη γελοιογραφική εκδοχή τους από τον σπουδαίο δημιουργό κόμικς Shannon Wheeler. «Θα πιστέψετε τα μάτια σας και τα αυτιά σας, την παιδεία, το ένστικτό σας, τους ειδικούς και την κοινή λογική; Ή εμένα;» σχολιάζει ο Shannon Wheeler με πρωταγωνιστή τον Ντόναλντ Τραμπ. Όσο παράλογο κι αν ακούγεται κι όσο απρόσμενο κι αν ήταν, ο Ντόναλντ Τραμπ είναι πλέον πρόεδρος των ΗΠΑ. Ο αγώνας του για να φτάσει ως τον Λευκό Οίκο ήταν σκληρός και κάτω από αντίξοες συνθήκες. Αλλά τα κατάφερε. Πριν από έναν χρόνο, κάτι τέτοιο φάνταζε σενάριο δυστοπικής φαντασίας. Δεν ήταν χτεσινός ο Τραμπ. Ήταν πασίγνωστος. Ένας βαθύπλουτος νάρκισσος που έβαζε πάντα το τεράστιο «Εγώ» του πιο μπροστά από τη σκέψη του. Ο αυθορμητισμός του είναι παροιμιώδης και τα ανακλαστικά του άμεσα. Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια που ανακάλυψε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Από τότε που άνοιξε λογαριασμό στο Τουίτερ δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω. Είναι stand-by, έτοιμος να απαντήσει σε ό,τι κρίνει πως τον ενοχλεί -και πάντα κάτι τον ενοχλεί- και πρόθυμος να μοιραστεί τις απόψεις του με την ανθρωπότητα για κάθε θέμα. Το δυστύχημα για την ανθρωπότητα είναι πως αυτές οι απόψεις είναι κατά κανόνα διατυπωμένες με κάκιστη γλώσσα, μεταφέρουν ρατσισμό και μισαλλοδοξία, είναι πλήρως αντιεπιστημονικές και βασίζονται στον ιδιοσυγκρασιακό χαρακτήρα αυτού που τις εκφέρει και όχι σε επιχειρήματα. «Οι ανεμογεννήτριες είναι μια μάστιγα για τις κοινότητες και την άγρια ζωή. Είναι περιβαλλοντικές καταστροφές» προειδοποιούσε ο Τραμπ από το 2012 σε μια απόπειρα εναντίωσης στη χρήση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Αυτά τα τιτιβίσματα μελέτησε ενδελεχώς και μαζοχιστικά επί σειρά μηνών ο Shannon Wheeler, δημιουργός της πολυβραβευμένης υπερηρωικής παρωδίας «Too Much Coffee Man», με πρωταγωνιστή έναν αντιήρωα εθισμένο στην καφεΐνη. Εν συνεχεία επέλεξε τα πιο ακραία από αυτά και τα εικονογράφησε με λιτό τρόπο και, στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων, χωρίς λόγια. Η συλλογή των tweets του Τραμπ και των γελοιογραφιών του Wheeler κυκλοφόρησε πριν από λίγες ημέρες στις ΗΠΑ υπό τον τίτλο «Sh*t My President Says» από τις εκδόσεις Top Shelf, που ειδικεύονται στα ποιοτικά εναλλακτικά κόμικς σύγχρονων δημιουργών. «Διάβασα περισσότερα από τριάντα χιλιάδες tweets του Ντόναλντ (@realDonaldTrump) Τραμπ. Οι εφιάλτες μου ξεκίνησαν μετά τις δέκα χιλιάδες. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες αλλά έχω χάσει πια κάθε διάθεση για επιδόρπιο και βρετανικά ιατρικά δράματα» σημειώνει ο Wheeler στην εισαγωγή του. Και συνεχίζει: «Τα περισσότερα από τα tweets του Τραμπ είναι διαφημιστικά: παραπέμπει σε άρθρα γύρω από τον εαυτό του, αναφέρεται στα δικά του βιβλία, αγαπά τις συνεντεύξεις και σε ενθαρρύνει να μείνεις στα ξενοδοχεία του και να παίξεις γκολφ στα γήπεδά του […] «Κάνει ψόφο έξω. Πού στο διάολο είναι η "παγκόσμια υπερθέρμανση"»; αναρωτιόταν το 2013 σε μια ακόμη επίδειξη άρνησης της πραγματικότητας. Το έμμεσο μήνυμά του δεν αφορά όμως τον ίδιο, αφορά τον αναγνώστη. Ενθαρρύνει τους οπαδούς του να είναι ο εαυτός τους – όχι για να πετύχουν κάποιο στόχο αλλά για την απόλαυσή τους. Να είσαι σεξιστής. Να είσαι ρατσιστής. Να είσαι φοβισμένος. Να είσαι εγωιστής. Να μισείς και να φοβάσαι τον κόσμο. Να καταναλώνεις. Να είσαι υλιστής. Να οδηγείς ένα μεγάλο αμάξι. Να οδηγείς όσο πολύ θέλεις, υπάρχει άφθονη βενζίνη στον κόσμο. Υπάρχει αρκετή και για σένα. Αν μας τελειώσει, ο Τραμπ θα κάνει ότι χρειαστεί για να μείνουν ανοιχτές οι κάνουλες και φτηνά τα καύσιμα. Να διασκεδάζεις, ο Τραμπ θα είναι ο παγκόσμιος νταής που θα διασφαλίζει ότι η αυτοκρατορία μας και η αυτοϊκανοποίησή σου είναι εγγυημένες». Για τον σκοπό του, ο Shannon Wheeler επέλεξε να διατηρήσει αυτούσια την ορθογραφία και τη μορφή των tweets του Αμερικανού προέδρου και να τα συνοδεύσει με την ημερομηνία πρώτης ανάρτησής τους στο διαδίκτυο, ξεκινώντας από το πρώτο tweet του Τραμπ στις 4 Μαΐου του 2009 που αφορούσε την παρουσία του στο τηλεοπτικό σόου του David Letterman και φτάνοντας μέχρι τον Απρίλιο του τρέχοντος έτους. Δίπλα από το καθένα, προσθέτει ένα ευσύνοπτο σχέδιο που σχολιάζει δηκτικά και ιδιαιτέρως υπαινικτικά όχι μόνο το περιεχόμενο των μηνυμάτων αλλά και την πνευματική κατάσταση και αντιληπτική ικανότητα του συγγραφέα τους. Στο tweet του Τραμπ για τις ανεμογεννήτριες («Οι ανεμογεννήτριες είναι μια μάστιγα για τις τοπικές κοινότητες και την άγρια ζωή. Είναι περιβαλλοντικές καταστροφές») σχεδιάζει έναν Δον Κιχώτη-καρικατούρα που ετοιμάζεται να ορμήσει στις γιγάντιες και φιλικές προς το περιβάλλον κατασκευές, σε αυτό για την παγκόσμια υπερθέρμανση («Η ιδέα της παγκόσμιας υπερθέρμανσης κατασκευάστηκε από και για τους Κινέζους με στόχο να καταστήσουν τις ΗΠΑ μη ανταγωνιστικές παραγωγικά») παρουσιάζει τον Τραμπ κρυμμένο πίσω από έναν θάμνο και τους Κινέζους να του πετούν χιονόμπαλες, στο tweet-διαφήμιση για το άρωμα «Success» που λάνσαρε το 2013 φιλοτεχνεί απλώς μια λεκάνη τουαλέτας, ενώ μετά από μια σειρά μηνυμάτων-κατηγοριών του Τραμπ εναντίον του Ομπάμα για τον χρόνο που αφιέρωνε στο γκολφ, παραθέτει απλώς ένα tweet του Τραμπ μετά την ανάληψη των προεδρικών καθηκόντων που περιγράφει την ωραία παρτίδα γκολφ που έπαιξε με τον Ιάπωνα πρόεδρο. Με το «Sh*t My President Says» όμως, o Shannon Wheeler δεν έχει απλώς διάθεση να διακωμωδήσει τον νέο πλανητάρχη αλλά να επιστήσει την προσοχή του κοινού και ιδιαίτερα των ψηφοφόρων του. Και όπως γράφει: «Χρησιμοποιώντας τα ίδια τα λόγια του Τραμπ και τοποθετώντας τα στα συμφραζόμενα του δικού του γελοιογραφικού σύμπαντος, ελπίζω να δώσω στον αναγνώστη μια καλή ευκαιρία να καταλάβει τη σκέψη αυτού που εκλέξαμε. Είτε σας αρέσει είτε όχι, δεν μπορούμε να τον αγνοήσουμε». Και το σχετικό link...