Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'τζιν ντάιτς'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΝΕΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΝΕΑ
  • ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
    • ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ
    • ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ
  • ΧΑΛΑΡΩΜΑ
    • ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
    • ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ
    • ΤΟ ΠΑΖΑΡΙ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Διάφορα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Ντόναλντ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Super Μίκυ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Κόμιξ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μίκυ Μάους
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μπλα μπλα
  • VINTAGE's Συζήτηση
  • VIDEO GAMES's Γεν. Συζήτηση για Video Games

Blogs

  • Valt's blog
  • Dr Paingiver's blog
  • GCF about comics
  • Vet in madness
  • Θέμα ελεύθερο
  • Film
  • Comics, Drugs and Brocc 'n' roll
  • I don't know karate, but i know ka-razy!
  • Γερμανίκεια
  • ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΠΡΑΜΑΤΑ ή Η ΑΧΡΗΣΤΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
  • ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΠΡΑΜΑΤΑ ή Η ΑΧΡΗΣΤΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
  • Κομικσόκοσμος
  • The Unstable Geek
  • Σκόρπιες Σκέψεις
  • Dhampyr Diaries
  • Περί ανέμων και υδάτων

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


Member Title


MSN


Website URL


Yahoo


Skype


City


Profession


Interests

Found 1 result

  1. Στη δεκαετία του 1980 που πηγαίναμε με την κόρη μου κινηματογράφο, πριν να αρχίσει το κυρίως έργο ξεκίναγε ένα στιγμιότυπο με κινούμενα σκίτσα. Οι στιγμές εκείνες ήταν πραγματικά απερίγραπτες: Μόλις εμφανιζόταν στην οθόνη το στίγμα του έργου, εγειρόταν μια χαρά και ένας πάταγος που κυριολεκτικά δημιουργούσε στην αίθουσα κατάσταση σεισμού, καθώς όλοι οι θεατές έδειχναν τον ενθουσιασμό τους. Οι πρωταγωνιστές του στιγμιότυπου ήταν εκεί, ήταν ο Τομ, ο Τζέρυ, οι πάπιες, ο τρυποκάρυδος, ο Τουΐτυ και ο Σιλβέστρος, και από κοντά η γιαγιά με το σκουπόξυλο - να τιμωρεί τις «απρέπειες» του γάτου... Πάντοτε ήθελα να ερμηνεύσω αυτή τη χαρά που έφερε ένας από τους δημιουργούς της, ο Τζιν Ντάιτς (1925-2020). Σκεπτόμουν πως ο Τομ και ο Τζέρυ εκπροσωπούσαν την παραβίαση των νόμων της φύσης και επομένως ταυτίζονταν με την ενδόμυχη ανάγκη μας να είμαστε άτρωτοι: Έπεφταν από ψηλά και δεν πάθαιναν τίποτε, τρώγανε φαγητό σε μεγάλες θερμοκρασίες και το πολύ να επέστρεφαν στη σκηνή κατακόκκινοι, εισπράττανε μπουνιές από τον σκύλο και το μόνο που τους συνέβαινε ήταν μια εκτόξευση και ένας κρότος στις εσχατιές του ορίζοντα. Τι ήταν πραγματικά αυτό που έκανε τον γάτο, το ποντίκι, τον τρυποκάρυδο, τον λαγό, το γουρουνάκι, να είναι τόσο διαφοροποιημένα στην οθόνη από τον πραγματικό εαυτό τους και ταυτόχρονα να γίνονται τόσο ελκυστικά, τόσο χαρούμενα; Μήπως εκπροσωπούσαν τους βαθύτερους παραμυθοειδείς πόθους της ηλικίας που έρχεται και παρέρχεται χωρίς πολλές σκοτούρες - δηλαδή την τελεσίδικα χαμένη παιδικότητά μας; Ο πρόσφατος θάνατος του Τζιν Ντάιτς επανέφερε αυτές τις σκέψεις στο προσκήνιο της προσοχής μου. Ο Ντάιτς είχε κερδίσει το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων το 1960, αλλά έκτοτε τα σχέδια της συντεχνίας του προχώρησαν - εκτός από αναμόχλευση των ίδιων χαρακτήρων δημιούργησαν και νέους. Ο ίδιος πρωτοστάτησε στη δημιουργία του Ποπάι, ενώ οι νεώτεροι πήγαν μακρύτερα, με χαρακτήρες μηχανικούς ή γενικώς περίεργους και αλλόκοτους. Πάντως η παραγωγή νέων τύπων (π.χ. Μπομπ Σφουγγαράκης!) φαίνεται πως δεν άφησε χρόνο να εντρυφήσουν οι μελετητές στην ανάγκη που τα παράγει. Τα κόμικς με την κινησιολογία τους μπήκαν στη ζωή μας. Μπήκαν όμως και στα ανέκδοτά μας: Θυμάμαι την εποχή που κυριαρχούσε η Μάγια η μέλισσα, όταν στον χώρο εργασίας κυκλοφορούσε άτομο καραφλό, με μια κίτρινη μπλούζα με μαύρα στίγματα, οπότε το «πειραχτήρι του χώρου» είπε δυνατά: Ρε σεις, ο τάδε συνάδελφος δεν μοιάζει με τον Μπίλυ στη «Μάγια τη μέλισσα»; Και το σχετικό link...
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.