Search the Community

Ένας σκύλος-παρατηρητής της εξουσίας γαβγίζει απέναντι στην αδικία, την καταστολή και την ανθρώπινη κόπωση της καθημερινότητας. Ο Πίνατ δεν είναι απλώς ένας σκύλος κόμικ. Είναι μια στάση ζωής με τέσσερα πόδια, ένα πολιτικό ένστικτο και μια φωνή που δεν χωρά σε παχυλά λόγια. Δεν μπορεί να αντισταθεί στα παιχνίδια και στα λουκάνικα, αλλά αντιστέκεται πεισματικά στην αδικία, στην κοινωνική υποκρισία και στην κανονικοποιημένη βία. Γαβγίζει εκεί που οι άνθρωποι σιωπούν. Και λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Η νέα έκδοση της Chaniartoon Press συγκεντρώνει τις ιστορίες του Πίνατ σε ένα βιβλίο που διαβάζεται γρήγορα, αλλά δουλεύει αργά μέσα σου. Σύντομα σκίτσα, κοφτερό χιούμορ, πολιτική παρατήρηση χωρίς διδακτισμό. Ο Πίνατ γαβγίζει πολιτικά και αυτό αρκεί για να εκθέσει την ανυπαρξία του κράτους πρόνοιας, την καταστολή που βαφτίζεται ασφάλεια, την καθημερινή μικροβαναυσότητα που περνά «στα ψιλά». Ο δημιουργός του, ο Τάσος Αναστασίου, εξηγεί ότι ο Πίνατ προϋπήρχε ως λεπτομέρεια στα σκίτσα του. «Τον έβαζα να εμφανίζεται κάπου στο φόντο, να ακούει έκπληκτος όσα λέει το αφεντικό του». Όταν του ζητήθηκε να δημιουργήσει ένα εβδομαδιαίο κόμικ στριπ για την Εφημερίδα των Συντακτών, δεν σκέφτηκε αρχικά τον Πίνατ ως πρωταγωνιστή. Η ιδέα να βγει ο «πρωθυπουργικός σκύλος» στο προσκήνιο ήρθε απ’ έξω και τελικά αποδείχθηκε απολύτως εσωτερική. Η διαμόρφωση του χαρακτήρα δεν ήταν στιγμιαία. «Τα πρώτα στριπάκια τα έφτιαχνα, τα έσβηνα και τα ξαναέφτιαχνα», λέει ο Τάσος Αναστασίου. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, ο Πίνατ άρχισε να αποκτά βάρος, φωνή, κούραση. Γιατί, όσο κι αν είναι σκύλος, κουβαλά ανθρώπινα υλικά. Κουβαλά θυμό, τρυφερότητα και επιμονή. Ο Αναστασίου δεν κρύβει ότι ο Πίνατ είναι και προσωπικός. «Είναι αποτέλεσμα συνεργασίας ανάμεσα σε εμένα και τον σκύλο μου», λέει χαμογελώντας. Ένας γέρος, φωνακλάς, πεισματάρης αλλά βαθιά καλός σκύλος έγινε το καλούπι για έναν ήρωα που δεν χωρά στα στερεότυπα της “πιστής συντροφιάς”. Από εκεί ξεκινούν πολλές ιστορίες και από εκεί γεννιέται η ανάγκη ο Πίνατ να είναι «εγώ», να είναι «εμείς», όσοι συγκατοικούμε με ένα αφεντικό που δεν διαλέξαμε». Αν ο Πίνατ μπορούσε να αρπάξει το μολύβι από το χέρι του δημιουργού του; «Ίσως να σχεδίαζε τον εαυτό του να λέει ότι δεν γνώριζε – και δεν όφειλε να γνωρίζει – ποιος θα τον υιοθετήσει». Και αυτό, ίσως, είναι το πιο πολιτικό σχόλιο απ’ όλα. Ο Πίνατ είναι «ο καλύτερος φίλος του μισανθρώπου». Όχι γιατί τον δικαιολογεί, αλλά γιατί στέκεται δίπλα του και γαβγίζει όταν πρέπει. Ο Πίνατ είναι μια έκδοση κόμικ που υπενθυμίζει ότι η πολιτική κριτική μπορεί να είναι αιχμηρή, τρυφερή και απολύτως ανθρώπινη… ακόμα κι όταν έρχεται από έναν σκύλο. Και το σχετικό link...

Πώς είναι να τριγυρνάς στο πρωθυπουργικό γραφείο, να «υποδέχεσαι» ξένους επισήμους, να σε χαϊδεύουν διάσημοι; Τι βλέπεις όταν ζεις δίπλα στον Κυριάκο Μητσοτάκη; Πώς περνάς όταν είσαι ο «πρώτος σκύλος της χώρας»; Τον Απρίλιο του 2021 ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Αδέσποτων Ζώων, επισκέφτηκε τη Φιλοζωική Ένωση Ηλιούπολης και αφού ξεναγήθηκε στους χώρους της από τους εθελοντές της, αποφάσισε να υιοθετήσει έναν αρσενικό καφετί σκυλάκο. Αποχωρώντας μάλιστα προέτρεψε τους πολίτες να υιοθετήσουν κι αυτοί αδέσποτα ζώα καθώς, όπως είπε, «οι φίλοι δεν αγοράζονται». Από τότε ο Πίνατ έγινε μόνιμος κάτοικος του μεγάρου Μαξίμου. Το τι έχουν δει τα μάτια του αυτά τα τεσσεράμισι χρόνια, τι έχουν ακούσει τα αυτιά του και τι έχουν μυρίσει τα ρουθούνια του δεν θα το μάθουμε ποτέ. Θα είχε ενδιαφέρον όμως να το φανταστούμε. Αυτό ακριβώς φαντάστηκε ο Τάσος Αναστασίου, εκ των κορυφαίων πολιτικών γελοιογράφων της χώρας εδώ και πολλά χρόνια, και το μετέφερε σε κόμικς. Όχι βέβαια για να περιγράψει τα μέσα και τα έξω του πρωθυπουργικού γραφείου με τα μάτια ενός αθώου σκύλου, αλλά για να σχολιάσει με σαρκασμό τη ζωή και τις αποφάσεις του αφεντικού του. Ο ημίαιμος Πίνατ δεν φταίει σε τίποτα που ήταν ο εκλεκτός και έλυσε το πρόβλημα της ζωής του. Μπορεί το βιβλίο (εκδόσεις Chaniartoon Press, 48 σελίδες) να έχει το όνομά του, μπορεί ο ίδιος να εμφανίζεται στα περισσότερα καρέ να τριγυρνά αμέριμνος και να βαράνε προσοχή μπροστά του τα μέλη της φρουράς του Μαξίμου, αλλά ο πραγματικός πρωταγωνιστής είναι ο γαλαζοαίματος Κυριάκος Μητσοτάκης, διάδοχος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και μέλος μιας ισχυρότατης ράτσας και μιας τεράστιας φαμίλιας με μακρά καταγωγή που φροντίζει καλά την πολιτική της επιβίωση. Εκτός από εμάς όμως, τα μυστικά και τα αισθήματα του Πίνατ θα ήθελε να ξέρει και το αφεντικό του. «Και τι δεν θα 'δινα για να μάθω τι σκέφτεται το μυαλουδάκι σου» του λέει χαϊδεύοντάς τον τρυφερά στο κεφαλάκι. Και γι’ αυτό του προσφέρει ένα «κινητούλι»! Ώστε να τον παρακολουθεί, όπως συνηθίζει με φίλους κι αντιπάλους, και να «ενημερώνεται». Μέσα από τις σύντομες μονοσέλιδες ιστορίες του Πίνατ, οι οποίες είχαν δημοσιευτεί πρώτη φορά στο Καρέ Καρέ το 2024 και το 2025, περνάει όλη η τότε πολιτική επικαιρότητα: η υψηλή φορολογία που κάνει δυσβάσταχτη τη ζωή, ο έλεγχος του Τύπου με κάθε μέσο, οι ιδιωτικοποιήσεις των δημόσιων αγαθών, η μανία του πρωθυπουργού για το χρήμα, ο διακαής πόθος του για την άρση της μονιμότητας στο Δημόσιο, η αστυνομική βία, η καταπάτηση του Συντάγματος κ.ά. Το «Πίνατ» όμως, αν και περιλαμβάνει όλα τα προηγούμενα κι ακόμα περισσότερα, δεν είναι ένα πολιτικό μανιφέστο, ούτε ένα άθροισμα καταγγελιών εναντίον του πρωθυπουργού της χειρότερης κυβέρνησης του τόπου. Αντιθέτως, είναι ένα απολαυστικό, χιουμοριστικό βιβλίο με έναν σκύλο για «ξεναγό» στην πολιτική ζωή του πρωθυπουργού. Μια ζωή που όταν δεν μας κάνει να κλαίμε, έχει άφθονο γέλιο. Και το σχετικό link...

Οι συντάκτες και οι συνεργάτες/ιδες του «Καρέ Καρέ» χαιρόμαστε ιδιαίτερα για τη βράβευση του Τάσου Αναστασίου κατά τη φετινή απονομή των Ελληνικών Βραβείων Κόμικς. Το βραβείο για το Καλύτερο Ένθετο απέσπασε η σειρά του, «Πίνατ», που δημοσιευόταν μέχρι πρότινος στη θέση τούτης εδώ της στήλης. Προτού κερδίσει όμως το βραβείο η καρτουνίστικη εκδοχή του τετράποδου ενοίκου του μεγάρου Μαξίμου (που, σε αντίθεση με το αφεντικό του, είναι συμπαθέστατος), κατάφερε να κερδίσει τις καρδιές των μελών της Ελληνικής Ακαδημίας Κόμικς. Ακριβοδίκαια θα λέγαμε, καθώς πρόκειται για ένα από τα πιο σπαρταριστά στριπάκια των τελευταίων χρόνων, συνεχίζοντας επάξια, μαζί με τις εξαιρετικές σειρές του έτερου συνεργάτη μας και συναδέλφου Πάνου Ζάχαρη, την παρακαταθήκη του αείμνηστου Γιάννη Ιωάννου – και άλλων μεγάλων της προηγούμενης γενιάς – στο σπάνιο πια είδος του πολιτικού κόμικς. Όμως η δημοσίευση του «Πίνατ» στο «Καρέ Καρέ» δεν είναι ο μοναδικός λόγος για τον οποίο χαιρόμαστε για αυτή τη βράβευση – άλλωστε σχεδόν όλες οι υποψηφιότητες στην ίδια κατηγορία που πέρασαν στην τελική φάση της ψηφοφορίας προέρχονταν από το ένθετό μας. Η χαρά μας βασικά σχετίζεται με την απόδοση του βραβείου στον Τάσο Αναστασίου, τον κατά προσωπική μας αλλά και αντικειμενική εκτίμηση, καλύτερο Έλληνα γελοιογράφο της γενιάς του, αλλά και όχι μόνον, και σίγουρα της τελευταίας δεκαπενταετίας. Και καθώς γνωρίζουμε ότι ο Τάσος, για λόγους συγκρότησης και ήθους, δεν νιώθει άνετα με τέτοιου είδους φιλοφρονήσεις, θα συμπληρώσουμε ότι η παραπάνω ειλικρινής μας εκτίμηση δεν είναι παρά η έμμεση παρότρυνσή μας προς εκείνον να εξακολουθήσει να δημιουργεί τις ευφυείς γελοιογραφίες του πάντοτε με γνώμονα την ίδια αγάπη στον άνθρωπο και την ίδια προσήλωση στους «από κάτω». Όσο για τον «Πίνατ», δεν κρύβουμε την ελπίδα μας ότι ο… σκιτσογραφικός μπαμπάς του θα συνεχίσει αλλού να μας αφηγείται τις περιπέτειές του. Προσδοκώντας μάλιστα ότι σύντομα θα βρει τη θέση του στο ράφι της βιβλιοθήκης μας, μαζί με άλλες γελοιογραφικές δουλειές του Τάσου Αναστασίου. Και το σχετικό link...

Η Λέσχη Ελλήνων Γελοιογράφων φιλοτεχνεί μια «Ωδή στη Γάτα» και μας προσφέρει για το 2023 ένα πρωτότυπο ημερολόγιο με 12 χνουδωτά σκίτσα. Το εξώφυλλο του ημερολογίου με σκίτσο του Σπύρου Δερβενιώτη Οι πρόγονοί τους εμφανίστηκαν στον πλανήτη πριν από περίπου 11 εκατομμύρια χρόνια και άρχισαν να εξαπλώνονται όταν οι άνθρωποι από νομάδες μετατράπηκαν σε καλλιεργητές γης. Οι πρώτοι αγρότες τις κουβαλούσαν μαζί τους όταν μετανάστευαν. Σπύρος Δερβενιώτης Αργότερα, μέσω της ναυσιπλοΐας «κατέκτησαν» κάθε γωνιά του κόσμου. Στην αρχαία Αίγυπτο και τη Μεσοποταμία λατρεύτηκαν ως ιερές, για τους Ρωμαίους ήταν η ενσάρκωση της ανεξαρτησίας, ενώ για την ιαπωνική κουλτούρα συνιστούν τόσο σύμβολα καλοτυχίας όσο και αναπαραστάσεις δαιμόνων. Κωνσταντίνος Ρουγγέρης Σε όλες τις περιόδους της ιστορίας, οι γάτες κατάφεραν να συντροφεύσουν τους ανθρώπους, μα και να τους διχάσουν ανάμεσα σε μαγικές δοξασίες και δεισιδαιμονίες. Ποτέ κανείς όμως δεν φαίνεται να έμεινε αδιάφορος από το πέρασμα της γάτας στον πλανήτη… Σίγουρα όχι οι ζωγράφοι, οι οποίοι στο διάβα των χιλιετιών τής έχουν προσδώσει μια περίοπτη θέση στην ιστορία της τέχνης. Και οπωσδήποτε όχι οι κομιξάδες της σύγχρονης εποχής οι οποίοι, στο πρόσωπο δημοφιλέστατων καρτουνίστικων χαρακτήρων (από την Krazy Kat και τον Φέλιξ μέχρι τον Γκάρφιλντ και τον Μπλάκσαντ) έχουν αποδώσει τις δέουσες τιμές στο αιλουροειδές γένος. Ιάκωβος Βάης Αλήτισσες και αρχόντισσες συνάμα, οι γάτες κατέχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στα σκίτσα και τα στριπάκια των ανά την οικουμένη σκιτσογράφων. Για τη Λέσχη Ελλήνων Γελοιογράφων, ένα σκιτσογραφικό αφιέρωμα στα τριχωτά μας φιλαράκια ήταν μονόδρομος: «Δεν ξέρουμε για τον “καλύτερο φίλο του ανθρώπου”, ξέρουμε όμως σίγουρα τον καλύτερο φίλο του γελοιογράφου», διακηρύσσουν. Μαρία Τζαμπούρα «Άνθρωποι που περνάνε πολλές ώρες στο σπίτι κατά μόνας και που έχουν μια εγγενή αλλεργία στις προσταγές, δεν θα μπορούσαν να σκεφτούν ιδανικότερη χρονιά από μια χρονιά γεμάτη με γάτες! Γάτες καλοκαιρινές, γάτες χειμωνιάτικες. Γάτες σε ραστώνη, σε χειμερία νάρκη και σε οίστρο. Γάτες κουλουριασμένες πάνω μας τα Χριστούγεννα ή στα κεραμίδια την άνοιξη». Πάνος Μαραγκός Έτσι, 12 μέλη της Λέσχης έπιασαν τα πενάκια τους και έφτιαξαν 12 σκίτσα για ισάριθμους μήνες, ώστε να μας συντροφεύουν το 2023 σε ένα πρωτότυπο επιτραπέζιο ημερολόγιο. Περιλαμβάνει σκίτσα των: Κωνσταντίνου Ρουγγέρη, Ιάκωβου Βάη, Τάσου Αναστασίου, Παναγιώτη Μήλα, Πάνου Μαραγκού, Παναγιώτη Μητσομπόνου, Μαρίας Τζαμπούρα, Πάνου Ζάχαρη, Βασίλη Παπαγεωργίου, Πέτρου Ζερβού, Σπύρου Δερβενιώτη, Drani. 📌 Θα το βρείτε στα βιβλιοπωλεία και στο e-shop των σκιτσογράφων: www.cartoonbee.com Κεντρική διάθεση: cartoonbee, Κριεζή 58, Παλλήνη τηλ.: 6944595150 info@cartoonbee.com Και το σχετικό link...

Η Λέσχη Ελλήνων Γελοιογράφων κάθε χρόνο διοργανώνει μια σημαντική έκθεση με κάποιο θέμα της επικαιρότητας. Αναπόφευκτα φέτος στο επίκεντρο βρίσκεται ο Covid-19 και λόγω των συνθηκών, η έκθεση πραγματοποιείται διαδικτυακά. Τρεις από τους συμμετέχοντες γελοιογράφους μιλούν στην «Εφ.Συν.» για τον ιό, τις ευθύνες της κυβέρνησης και των πολιτών την επόμενη μέρα. Τάσος Αναστασίου Αν δεν υπήρχε ο κορονοϊός, θα είχαμε την ευκαιρία τέτοιες μέρες, όπως κάθε χρόνο, να απολαμβάνουμε από κοντά τα έργα 35 Ελλήνων γελοιογράφων σε μια μεγάλη έκθεση με ομιλίες, συζητήσεις κ.λ.π. Η έκθεση δυστυχώς ματαιώθηκε. Οι γελοιογράφοι, όμως, βρήκαν τον τρόπο. «Είναι αυτονόητο ότι σ’ αυτό το μείζον γεγονός της πανδημίας έχουμε λόγο εκ των πραγμάτων και οι γελοιογράφοι, διερευνώντας με τα εργαλεία μας όλες τις πτυχές μιας πανδημίας που απειλεί να μεταλλάξει, με άγνωστες συνέπειες, τις κοινωνίες μας! Επειδή, λόγω της πανδημίας, ματαιώθηκε η τακτική μας ετήσια έκθεση στην αίθουσα του μετρό Συντάγματος, αποφασίσαμε ως Λέσχη Ελλήνων Γελοιογράφων να δώσουμε και φέτος το στίγμα μας “ανεβάζοντας” διαδικτυακά την έκθεση με κεντρικό, φυσικά, θέμα τον κορονoϊό και τις δραματικές συνέπειές του σε όλες τις εκδοχές της κοινωνικής μας ζωής!» αναφέρει η Λέσχη στην ανακοίνωσή της. Πάνος Μαραγκός Το Καρέ Καρέ μίλησε με τρεις από τους γελοιογράφους και μέλη της Λέσχης, τον Τάσο Αναστασίου, τον Βασίλη Παπαγεωργίου και τον Βαγγέλη Χερουβείμ θέτοντάς τους ορισμένα ερωτήματα: 1. Πόσο εύκολο είναι για τον γελοιογράφο να δημιουργεί όταν τριγύρω κυριαρχεί ο φόβος και η απομόνωση; Τις μέρες αυτές της καραντίνας, είχατε στόχο οι γελοιογραφίες σας να προκαλέσουν το γέλιο ή περισσότερο την περισυλλογή; 2. Τι ρόλο μπορεί να παίξει η γελοιογραφία ως προς την τόνωση της ψυχολογίας του κοινού σε εποχές όπως αυτή που διανύουμε; Λένε, επίσης, ότι σε κρίσιμες περιόδους οι άνθρωποι τείνουν να εμπιστεύονται την πολιτική ηγεσία. Ποιος ο δικός σας ρόλος; 3. Πού επικεντρωθήκατε αυτό το διάστημα; Στις παλινωδίες της κυβέρνησης; Στην οικονομική κατάσταση της χώρας; Σε ανεύθυνες συμπεριφορές πολιτών; Στους εκπροσώπους της ενημέρωσης του κοινού; Πώς ιεραρχήσατε τη θεματολογία σας; 4. Υπήρξε κάποιο θέμα γύρω από τον Covid-19 και την κατάσταση των τελευταίων δυο μηνών που σας δυσκόλεψε πολύ ή σας έφερε σε αμηχανία και, αντιστοίχως, κάποιο που θα το χαρακτηρίζατε «βούτυρο στο ψωμί του γελοιογράφου»; Τάσος Αναστασίου Τάσος Αναστασίου 1. Πρώτα πρώτα, την απομόνωση την είχαμε και πριν από την κρίση! Τώρα, ως προς τον φόβο, ναι, υπήρχε, ιδίως τον πρώτο καιρό που παρακολουθούσαμε τι συνέβαινε στην Ιταλία, και αυτό προφανώς το απεικόνιζες και στη δουλειά σου. Γενικά δεν μπορώ να πω ότι κάνω σκίτσα μόνο για το γέλιο· όχι ότι δεν υπάρχουν και τέτοια. Ας πούμε αυτό με το Β6 και τους σκύλους, δεν μπόρεσα να το αποφύγω. Αυτό, όμως, που θέλω και ήθελα πάντα μέσα από το σκίτσο ήταν να εκφράσω κάτι παραπάνω. 2. Δεν θυμάμαι να έχω κάτσει ποτέ να φτιάξω κάτι μόνο για μένα. Υπάρχει η απομόνωση που λέγαμε, αλλά στην ουσία δεν είναι μοναχική δουλειά, δεν είσαι σε πλεξιγκλάς. Δημιουργείς, για να το δει κάποιος άλλος, πολλές φορές για να πάρεις και να δώσεις κουράγιο. Και μάλλον δεν είναι πρώτιστο καθήκον ενός γελοιογράφου η συμβολή στη δημιουργία κλίματος εμπιστοσύνης μεταξύ πολιτών και κυβέρνησης. 3. Ανοσία τραπεζών, υποστελέχωση ιερών μητροπόλεων, δημοσιογραφία και τηλεκατάρτιση, η αλληλεγγύη στις ευρωπαϊκές αγέλες, μένουμε στον δρόμο, μένουμε φυλακή, μένουμε στρατόπεδο, μένουμε μεσαίωνα, μένουμε εργασιακό μεσαίωνα και λίγο Σόιμπλε. Αυτά πάνω-κάτω. 4. Δεν θυμάμαι κάτι να με δυσκόλεψε. Όχι ότι δεν υπάρχουν μέρες που παλεύεις με τα χαρτιά και τα μολύβια σου. Επίσης, δεν προλαβαίνεις να ασχοληθείς με όλες τις πτυχές της πανδημίας. Τώρα, ως προς το δεύτερο, ναι, υπήρχαν θέματα εύκολα, ιδίως αυτό με τους ναούς, σαν να κλέβεις εκκλησία! Βασίλης Παπαγεωργίου Βασίλης Παπαγεωργίου 1. Ο γελοιογράφος δοκιμάζεται κι αυτός και έχει ανάγκη επικοινωνίας πάνω στο θέμα όπως όλοι. Φοβάται όπως όλοι. Ξέρει όμως μέσω της τέχνης του να καταπιάνεται με τα δύσκολα. Υπάρχουν δυο γελοιογραφικά θέματα: η καραντίνα που ως κατάσταση βγάζει γέλιο και η εξάπλωση της πανδημίας που προβληματίζει. Αναφέρθηκα περισσότερο στο δεύτερο και στο οικονομικό-πολιτικό αποτέλεσμα. 2. Επειδή ο ιός είναι «αόρατος» ο γελοιογράφος τον κάνει ορατό, του δίνει μορφή, συνήθως αστεία. Ο «εχθρός» αποκτά πρόσωπο και αυτό τονώνει ψυχολογικά το κοινό. Είναι ένα μέρος της δουλειάς μας, αλλά τώρα είναι πρωτόγνωρο. Η πολιτική ηγεσία δεν δέχεται αμέσως τα γελοιογραφικά βέλη σε μια δραματική κατάσταση, πρέπει κάπως να ξεδιπλωθεί η πολιτική της. Ο γελοιογράφος δεν πρέπει να είναι προκατειλημμένος, αλλά να έχει άποψη βάσει γεγονότων. Στη φάση δηλαδή που ξεδιπλώνονται ευτράπελα και ανακολουθίες, τότε «επεμβαίνει» με τα σκίτσα του. 3. Σαφώς η αδυναμία του συστήματος υγείας να ανταποκριθεί στην πανδημία ήταν ο αρχικός προβληματισμός μου. Είναι πρόβλημα από το παρελθόν και ζητούμενο για το μέλλον. Θέμα είναι επίσης πώς συνδέεται η καραντίνα με την επαρκή αντιμετώπιση του ιού και τι ύφεση αναμένεται. Πιο δηκτικός όμως ήμουν με σκίτσα πάνω στη στάση της Ε.Ε. και το χάσμα Βορρά - Νότου. Είναι μια παρτίδα που δεν τελείωσε... Άρα το σκέλος «πολιτική μέσα στην πανδημία» και «πανδημία της... ύφεσης» είναι στην κορυφή της πυραμίδας για μένα. 4. Με δυσκόλεψε να δω τους πολίτες ως ανεύθυνους και απρόσεκτους. Ένιωσα ότι πέρα από συμπολίτες που δεν αντιλήφθηκαν γρήγορα ότι έπρεπε να αλλάξει το φάσμα συνηθειών τους και κάποιοι επέδειξαν άρνηση ως προς αυτό, οι περισσότεροι έζησαν την καραντίνα αμήχανα και μέσα στον φόβο. Αλλά η θεία κοινωνία και δηλώσεις κληρικών ή θρησκόληπτων ήταν η εξαίρεση, οπότε βρέθηκε φλέβα για γελοιογραφίες! Από δω και στο εξής θα φανούν περισσότερα ευτράπελα και ανακολουθίες ως προς την πολιτική διαχείριση της πανδημίας. Τίποτα δεν μένει στο απυρόβλητο της γελοιογραφίας (ούτε η γελοιογραφία είναι υπεράνω κριτικής), όταν η κυβέρνηση εργαλειοποιεί το δράμα ενός τόπου ή μιας χώρας. Βαγγέλης Χερουβείμ Βαγγέλης Χερουβείμ 1. Είναι κάποιες περιστάσεις που τα σκίτσα έρχονται να μοιάσουν με το σιγοτραγούδισμα που κάνει ένα παιδί για να αντιμετωπίσει τον φόβο και τους δυσοίωνους θορύβους, διασχίζοντας το άγνωστο σκοτεινό δάσος, ή τα φαντάσματα της αστικής ερημιάς. Δεν είναι πάντα χαρούμενο ή παιχνιδιάρικο το τραγούδι. Αρκεί να γεμίζει κάπως την ερημιά. Να μιλάει σαν δεύτερη φωνή, να δια-λαλεί αυτά που σκέφτεται ο φοβισμένος. Να του λέει «Δεν είσαι μόνος. Προχώρα...» 2. Στην ιδανική και πιο εύστοχη εκδοχή της, μπορεί να κάνει ανθρώπους να σκεφτούν ότι δεν είναι μόνοι, ότι οι φόβοι τους δεν είναι μοναχικοί, ότι η αναζήτηση διεξόδων αφορά και τους άλλους, μαζί και όχι εναντίον. Μόνος του κανείς και εναντίον των άλλων το πολύ πολύ να προλάβει να πάρει όλα τα κωλόχαρτα!... Οι (διαμεσολαβημένες από media και ιδεολογήματα) κοινωνίες ωθούνται να εμπιστεύονται ανορθολογικά τη «φυσική τους» ηγεσία. Ο ρόλος του πολιτικού σκίτσου, ακόμα και μέσω υπερβολής, είναι να καταδείξει τις παραμορφωμένες διαστάσεις όλων αυτών των εξουσιοφρενών φαινομένων. Και το μπόι προσώπων και ρόλων. 3. Σε όλα αυτά που αναφέρετε, με τη σειρά και ανάποδα. Ανάλογα με τις αιχμές, τα «νύχια» που μας έβγαζε κάθε στιγμή η επικαιρότητα. Όλα αυτά αποκαλύπτουν σχέσεις εξουσίας. Ακόμα και οι ανεύθυνες, αυτοθυματοποιητικές συμπεριφορές πολιτών πολιτική κριτική χρειάζονται, όχι ατομική ψυχοθεραπεία. Και ο στόχος που δεν πρέπει να λησμονεί η πολιτική γελοιογραφία, αυτές οι σχέσεις εξουσίας είναι. Τη θεματολογία την προσφέρει απλόχερα η επικαιρότητα. Μένει να αξιολογήσει κανείς το πιο σκανδαλώδες, το πιο απατεωνίστικο, το πιο πρόστυχο κάθε στιγμή. 4. Όλο το κοινωνικό σύμπαν του κορoνoϊού λίγο πολύ δυσκόλεψε το χιούμορ και μας έφερε σε αμηχανία. Δεν συγχωρείται πολύ περιπαιχτική διάθεση όταν πεθαίνουν άνθρωποι. Ίσως μας βοηθούσε ώρες ώρες η μεταφυσικά εξωφρενική στάση ορισμένων πλευρών. Η εκδήλωση του Ιεραρχικού Ετσιγουσταρισμού. Βούτυρο στο ψωμί του γελοιογράφου, όμως, δεν νομίζω ότι υπήρξε πολύ. Και ευτυχώς. Γιατί έτσι όπως εργαζόμαστε, καθιστοί κι εσώκλειστοι, κινδυνεύαμε να φτάσουμε τα 300 κιλά και να μας λοιδορήσει κάνας υπουργός Ανάπτυξης Κυνισμού... Γιάννης Δερμεντζόγλου Ημερολόγιο COVID-19 Ετήσια έκθεση Λέσχης Ελλήνων Γελοιογράφων Συμμετέχουν: Τ. Αναστασίου, Ι. Βάης, Κ. Βλάχος, Δ. Γεωργοπάλης, Κ. Γρηγοριάδης, Σ. Δερβενιώτης, Γ. Δερμεντζόγλου, Dranis, Π. Ζάχαρης, Π. Ζερβός, Χ. Ζωίδης, J. Antono, Μ. Κουντούρης, Σ. Κουτσαντάς, Γ. Κυριακόπουλος (ΚΥΡ), Η. Μακρής, Π. Μαραγκός, Π. Μήλας, Β. Μητρόπουλος, Κ. Μητρόπουλος, Π. Μητσομπόνος, Ε. Ξένου, Α. Οθωναίου, Σ. Ορνεράκης, Β. Παπαγεωργίου, Α. Πετρουλάκης, Κ. Ρουγγέρης, Κ. Σκλαβενίτης, Soloup, Στάθης (Σταυρόπουλος), Η. Ταμπακέας, Soter, Μ. Τζαμπουρά, Δ. Χαντζόπουλος, Β. Χερουβείμ Ηλεκτρονική διεύθυνση: cartoonfair2020.cartoonists.gr Και το σχετικό link...