Search the Community

Κόμικς, μαγειρική, γλωσσολογία: οι τρεις μεγάλες αγάπες του Θανάση Πέτρου συναντιούνται σε ένα βιβλίο με χιούμορ και πικάντικες γεύσεις. Ο Θανάσης Πέτρου είναι ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους δημιουργούς κόμικς στη χώρα μας, με πολλά βιβλία στο ενεργητικό του και συνεργάτης μας στο Καρέ Καρέ, στο οποίο συμμετέχει αδιάλειπτα στο Λεξικό της Κρίσης. Τα τελευταία χρόνια όμως, τουλάχιστον για όσους τον ακολουθούν στα social media, ο Θανάσης ξεδιπλώνει ακόμα ένα ταλέντο του, αυτό της μαγειρικής. Συχνά-πυκνά ανεβάζει ενδιαφέρουσες συνταγές και ελκυστικές φωτογραφίες από τα προϊόντα του μαγειρικού του μόχθου, τις οποίες ορισμένες φορές διανθίζει με μικρές ιστορίες κόμικς με επίκεντρο τα φαγητά που επιλέγει να φτιάξει και την προέλευση του ονόματός τους, των συστατικών τους κ.λ.π. Συγκεντρώνοντας ένα μεγάλο και πλούσιο υλικό με τέτοιες ιστορίες, ο Πέτρου παρουσίασε πριν από λίγες μέρες τις «Πικάντικες Ιστορίες Γεύσεων» (εκδόσεις Οξύ, 104 σελίδες), ένα ξεχωριστό «graphic cookbook», όπως το χαρακτηρίζει, στο οποίο πρωταγωνιστεί ο ίδιος ως μάγειρας και αφηγητής ανάμεσα σε χρωματιστά φαγητά με υπέροχες γεύσεις και εκλεκτά μπαχαρικά με μεθυστικές μυρωδιές. «Το βιβλίο αυτό ξεκίνησε τυχαία, σαν μια προσωπική πρόκληση, να συνδυάσω δύο μεγάλες μου αγάπες: τα κόμικς και το μαγείρεμα. Σχεδιάζω πολύ, μαγειρεύω περισσότερο. Μετά τις πρώτες απόπειρες που έκανα άρχισε να μπλέκεται και μια τρίτη μου αγάπη· η γλωσσολογία, η λεξικολογία, η προέλευση των λέξεων. Τελικά προχωρώντας διαπίστωνα ότι η ιστορία πίσω από τα βασικά υλικά μαγειρικής έχει πιο πολύ ενδιαφέρον από τις ίδιες τις συνταγές. Καρυκεύματα, φρούτα, λαχανικά και καρποί μάς δείχνουν τελικά την πορεία της ιστορίας του ανθρώπου στη Γη. Κατακτήσεις, κραταιές αυτοκρατορίες, μεγάλες ανακαλύψεις, αποικιοκρατία, δουλεμπόριο, οικονομικά συμφέροντα συνδέονται με τα τρόφιμα που καταναλώνουμε καθημερινά στο τραπέζι μας και θεωρούμε δεδομένα», επισημαίνει ο Πέτρου στον πρόλογό του. Κι ενώ χωρίζει το βιβλίο του σε κεφάλαια αντίστοιχα με αυτά των παραδοσιακών οδηγών μαγειρικής (Βασικά Υλικά, Λαχανικά, Γαλακτοκομικά και Ζωικής Προέλευσης, Θαλασσινά και Ψάρια, Ρύζι και Όσπρια, Πίτες και Ζύμες, Φρούτα και Ξηροί Καρποί, Γλυκά), αντί για σκέτες συνταγές, παρέχει έναν πλούτο πληροφοριών για την προέλευση και την ιστορία υλικών και συστατικών που καθιστούν εν τέλει το έργο όχι μόνο ένα χρηστικό εγχειρίδιο για την κουζίνα αλλά, κυρίως, ένα βιβλίο πολιτισμικής ιστορίας και ανθρωπολογίας για την κουλτούρα των διατροφικών συνηθειών. Ανάμεσα στις συνεχείς και πανέξυπνα διατυπωμένες πληροφορίες, οι αναγνώστες μαθαίνουν για το αλάτι ως προϊόν μονοπωλίου μετά τη χρεοκοπία της Ελλάδας το 1893, για τις αφροδισιακές (;) ιδιότητες των καρότων όπως πίστευε ο Καλιγούλας, για την τουρκική προέλευση του μπουγιουρντί που θέλει πάντα μπούκοβο ή καυτερή πιπεριά, για τις μυϊκές ομάδες των βοοειδών και τις 70 κοπές των Ιαπώνων, για τον μύθο που λέει ότι δεν πρέπει να τρως μύδια τους μήνες που δεν έχουν «Ρ», ο οποίος μάλλον βγήκε όταν υπήρχε κίνδυνος δηλητηρίασης λόγω αδυναμίας συντήρησης τους καλοκαιρινούς μήνες. Κι όλα αυτά με το χιούμορ του Θανάση Πέτρου ως ξεναγού σε συναρπαστικές ιστορίες και γεύσεις. Και το σχετικό link...

Η νέα έκδοση του Γάλλου εικονογράφου Xavier Coste για το πολύτιμο και επιδραστικό βιβλίο του Τζορτζ Όργουελ. Λέμε συνήθως ότι το «1984» είναι ήδη εδώ. Και ίσως ο Τζορτζ Όργουελ να μην ήταν ποτέ άλλοτε τόσο κοντά μας όσο στους «ενδιαφέροντες καιρούς» που ζούμε. Από τις εξελίξεις της τεχνολογίας – που μοιάζει να ξεπερνά το ένα ρεκόρ μετά το άλλο, ειδικά μετά την επέλαση της Τεχνητής Νοημοσύνης – έως την άνοδο του αυταρχισμού σε Ευρώπη, Ασία και Αμερική. Και αν κάτι φέρνει το 1984 πιο κοντά στο 2026, αυτό είναι πρωτίστως η κατανόηση του Όργουελ για τον σκοπό και τη φύση της προπαγάνδας και της παραπληροφόρησης. Η δεύτερη προέρχεται από εκείνους που βρίσκονται στην κορυφή της εξουσίας και αναπτύσσεται για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά τους. Ο έλεγχος, όμως, εκτείνεται πέρα από αυτό. Στον κόσμο του ήρωα Γουίνστον Σμιθ, ακόμη και το κουτσομπολιό μετατρέπεται σε εμπόρευμα για τους σκοπούς του κόμματος. Το αστυνομικό κράτος ενθαρρύνει τους ανθρώπους να καταγγέλλουν τους φίλους, τους γείτονες ή τους εραστές τους – ακόμη και τα παιδιά να καταγγέλλουν τους γονείς τους. Το «οργουελικό», λοιπόν, είναι στοιχείο της ρητορικής ακόμη και αν δεν έχει διαβάσει κανείς τα μυθιστορήματα του συγγραφέα. Με την ίδια έννοια που το «καφκικό» επικάθεται σε πολλαπλές ερμηνείες της καθημερινότητάς μας. Πέρα από τις ερμηνείες, πάντως, υπάρχουν τα γεγονότα – κι αυτά λειτουργούν πάντα ως γέφυρα με την εποχή μας. Η ιδέα, για παράδειγμα, ότι η πίστη στο Κόμμα ξεπερνάει την αυτοσυνείδηση των οπαδών, έτσι ώστε να αποδέχονται εκουσίως την υποταγή («Ξέρεις τι θα πω όταν βρεθώ μπροστά στους δικαστές;» ρωτάει ο Πάρσονς τον Γουίνστον Σμιθ. «”Ευχαριστώ” θα τους πω, “ευχαριστώ που με σώσατε πριν να είναι πολύ αργά”»). Η εικόνα των απαράτσικ που διαφθείρονται ως το χοιρινό τους μεδούλι από τα προνόμια ή η δίψα του Κόμματος να εξουσιάζει: «Η εξουσία δεν είναι μέσον, είναι ο τελικός σκοπός. Κανείς δεν εγκαθιδρύει μια δικτατορία για να προστατέψει μιαν επανάσταση. Κάνει την επανάσταση για να εγκαθιδρύσει μια δικτατορία» (Ο’ Μπράιεν στο «1984»). Η «διπλόσκεψη», που τηρουμένων των αναλογιών φτάνει με διακλαδώσεις στην εποχή της μετα-αλήθειας: «Να ξέρεις και να μην ξέρεις, να έχεις συνείδηση όλης της αλήθειας ενώ λες έντεχνα κατασκευασμένα ψεύδη, να έχεις ταυτόχρονα δύο γνώμες που η μία αναιρούσε την άλλη, γνωρίζοντας ότι είναι αντιφατικές και πιστεύοντας και στις δύο, να χρησιμοποιείς τη λογική ενάντια στη λογική, να αποκηρύσσεις την ηθική και ταυτόχρονα να εγείρεις αξιώσεις σ’ αυτήν, να πιστεύεις ότι η δημοκρατία ήταν αδύνατη και ότι το Κόμμα ήταν ο θεματοφύλακας της δημοκρατίας…». Το μήνυμα του Όργουελ κρυβόταν στη διαρκή μάχη – τη μόνη που υπερασπιζόταν πέρα από την ανάγκη του δημοκρατικού σοσιαλισμού – ανάμεσα στην ελευθερία και τον ολοκληρωτισμό. Και αν πρέπει να του πιστωθεί σίγουρα η λογοτεχνική αρετή της αμφισημίας, είναι το «Παράρτημα» του «1984», που αφήνει ανοιχτή την οδό της ελπίδας: οι κανόνες της Νεογλώσσας (newspeak) γράφονται στην παλιά αγγλική. Το Κόμμα δεν κυβερνά πια. Με τις σκέψεις ανοίγουμε την τελευταία προσθήκη στην πρόσφατη γενναία παραγωγή τίτλων του Όργουελ: το graphic novel «1984» σε εικονογράφηση και διασκευασμένο σενάριο του Γάλλου 36χρονου Ξαβιέ Κοστ (Xavier Coste), το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδ. Οξύ, σε στρωτή μετάφραση του Βασίλη Μπαμπούρη. Σε αρκετά σημεία η λογική του δημιουργού είναι να αφήσει το σχέδιο να «αναπνέει» προσδίδοντας στην ιστορία την απαραίτητη δυστοπικά επική διάσταση. Άλλοτε πάλι χρειάζονται οι λεπτομέρειες για να μείνουμε κοντά στον ήρωα Σμιθ, οπότε ο εικονογράφος «σπάει» τα κάδρα του σε μικρότερα καρέ. Πρέπει άλλωστε να υπάρχει διάχυτη η αίσθηση ότι ο Μεγάλος Αδελφός μπορεί να παρακολουθεί και να ρυθμίζει τα πάντα. «Πάρε για παράδειγμα το “καλός”» λέει στον Σμιθ ο υπεύθυνος του Λεξικού. «Αν έχεις μια λέξη όπως το “καλός”, τι νόημα έχει να έχεις και μια λέξη όπως το “κακός”; Το “μηκαλός” είναι πιο σωστό, επειδή είναι το ακριβώς αντίθετο του “καλός”, κάτι που δεν είναι η άλλη λέξη». Μια καλή βιβλιοφιλική πρόταση – 237 ωφέλιμων σελίδων μεγάλου σχήματος – για να περάσει ένας σημαντικός τίτλος σε νεότερες γενιές διατηρώντας την «ενήλικη» οπτική. Και το σχετικό link...

Ο κομίστας Θανάσης Πέτρου μιλάει για το τελευταίο του βιβλίο, στο οποίο καταπιάνεται με τα υλικά που βρίσκονται στις τροφές. Μέρος της σελίδας που είναι αφιερωμένη στο παντζάρι. Ο δημιουργός, εκτός από κομίστας και μεταφραστής, είναι και γλωσσολόγος και έκανε συστηματική ετυμολογική έρευνα για κάθε υλικό που επέλεγε να συμπεριλάβει στο βιβλίο του. «Πώς φτιάχνω πατάτες γιαχνί, πώς φτιάχνω φασολάδα, πώς κάνω κουλούρια; Αυτά με απασχολούσαν το περασμένο καλοκαίρι. Για πλάκα λοιπόν, πήρα μία συνταγή από ένα φαγητό που μαγειρεύω συχνά στο σπίτι μου και τη μετέτρεψα σε μονοσέλιδο κόμικ. Την ανέβασα στον λογαριασμό μου στο Facebook και άρεσε πολύ. Χωρίς να το καταλάβω, άρχισα να φτιάχνω κι άλλες. Σχεδίασα γύρω στις δεκαπέντε τέτοιες συνταγές, ξεκάθαρα γιατί πέρναγα καλά, συνδυάζοντας έτσι τα δύο αγαπημένα μου πράγματα: τη μαγειρική και τα κόμικς», μας λέει ο Θανάσης Πέτρου για το νέο του graphic novel με τίτλο «Πικάντικες ιστορίες γεύσεων», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Οξύ. Αν και ο γνωστός κομίστας έχει συνηθίσει το κοινό του σε ιστορικά κόμικς, όπως τα «Όμηροι του Γκαίρλιτς» και «1922 – Το τέλος ενός ονείρου» – και τα δύο κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Ίκαρος –, το νέο του έργο ξαφνιάζει τον αναγνώστη από την πρώτη στιγμή. Η εικόνα του εξωφύλλου δεν μοιάζει καθόλου με το γνώριμο σύμπαν των προηγούμενων βιβλίων του. Αντί για ιστορικά τοπία, εμφανίζονται ζουμερές ντομάτες, μελιτζάνες και κολοκύθες, απλωμένες σε ένα τεράστιο τραπέζι και ζωγραφισμένες με έντονα χρώματα που θυμίζουν καλοκαιρινή υπαίθρια αγορά. Παρ’ όλα αυτά, το βιβλίο – ή αλλιώς το graphic cookbook – «δεν είναι ένα ακόμα βιβλίο μαγειρικής», όπως ξεκαθαρίζει στον πρόλογό του ο κομίστας, λίγο πριν μπει ο ίδιος μέσα στις σελίδες του και ως «μάγειρας-αφηγητής» αρχίσει να μιλάει για τα βασικά υλικά που υπάρχουν στις τροφές μας, όπως το λάδι, το πιπέρι, το σουσάμι και η κανέλα. Η εκκίνηση των ιστοριών για τα μύδια (επάνω) και το πράσο (κάτω) αποτυπώνει το μείγμα προσωπικών αναμνήσεων και εγκυκλοπαιδικών πληροφοριών, που συνδυάζονται στο βιβλίο του Θανάση Πέτρου «Πικάντικες ιστορίες γεύσεων». Την αρχική έκπληξη ακολουθεί γρήγορα η αναγνώριση του τρόπου με τον οποίο ο Πέτρου χειρίζεται το υλικό του και τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται σε όλη του την πορεία. Μέσα από τις τροφές βρίσκει έναν ευφάνταστο τρόπο να μιλήσει ξανά για ιστορία. «Όταν αρχίζεις να ερευνάς την ιστορία των υλικών και της διατροφής, συνειδητοποιείς πως στην πραγματικότητα μελετάς τον ίδιο τον ανθρώπινο πολιτισμό. Τα πάντα ξεκίνησαν όταν οι πρώτοι πληθυσμοί εξημέρωσαν τα φυτά και εγκαταστάθηκαν μόνιμα σε περιοχές, οδηγώντας στη δημιουργία των πόλεων και των αυτοκρατοριών», μας λέει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ιστορία για το ρύζι. Ο σκιτσογράφος δεν περιορίζεται σε πληροφορίες για την προέλευσή του, αλλά μιλάει, μέσα σε λίγα καρέ, για το πού καλλιεργήθηκε για πρώτη φορά, για τις ποικιλίες που υπάρχουν αλλά και πώς έφτασε στην Ευρώπη. Από προσωποποιημένους κόκκους ρυζιού, περνάμε στον Διονύση Σαββόπουλο να τραγουδά το «Στο Βιετνάμ πυρπόλησαν το ρύζι», πριν το κεφάλαιο κλείσει ευφυώς με το λογοπαίγνιο, «Βράσε όρυζα, Νιόνιο…». Με την ίδια λογική δουλεύει και τις υπόλοιπες ιστορίες όπως εκείνη της ζάχαρης. Ξεκινάει από την αποικιοκρατία και το εμπόριο σκλάβων, δείχνει πώς το ζαχαροκάλαμο ταξίδεψε στον κόσμο, ποιοι το εκμεταλλεύτηκαν και πώς κατέληξε να γίνει καθημερινό προϊόν για όλους τους λαούς της Δύσης. «Το ξεκίνημα κάθε μιας από τις δεκάδες ιστορίες τροφίμων ήταν μια σπαζοκεφαλιά. Αν αποφάσιζα, για παράδειγμα, να ασχοληθώ με το κολοκυθάκι, ξεκινούσα έρευνα γύρω από την ετυμολογία της ίδιας της λέξης. Βυθιζόμουν στα λεξικά και στο Διαδίκτυο, κάνοντας κυρίως λεξικογραφική δουλειά», αναφέρει. Ο Θανάσης Πέτρου, εκτός από κομίστας και μεταφραστής, είναι και γλωσσολόγος και έκανε συστηματική ετυμολογική έρευνα για κάθε υλικό που επέλεγε να συμπεριλάβει στο βιβλίο του. Αναζητούσε την προέλευση της λέξης, τις σημασίες που απέκτησε με τον χρόνο αλλά και τις εκφράσεις οι οποίες γεννήθηκαν γύρω της. Χαρακτηριστικό είναι το κεφάλαιο όπου υπάρχει, μεταξύ άλλων κρεατικών, το συκώτι. Εκεί μας εξηγεί ότι η λέξη «τζιέρι» προέρχεται από το τουρκικό «ciger» που σημαίνει συκώτι, και γενικότερα σπλάχνο, και χρησιμοποιούνταν παλαιότερα ως τρυφερή προσφώνηση. «Όταν οι μεγάλοι, συνήθως, άνθρωποι λένε “τζιέρι μου” εννοούν “σπλάχνο μου”. Είναι μια πολύ γλυκιά έκφραση. Δεν την ακούμε πλέον ιδιαίτερα, αλλά στο παρελθόν, ιδίως οι πρόσφυγες και οι ντόπιοι στη Βόρεια Ελλάδα, τη χρησιμοποιούσαν για να αποκαλέσουν κάποιον με τρυφερότητα, όπως τα παιδιά τους», εξηγεί. Από τις δικές του αγαπημένες ιστορίες είναι εκείνη του αλατιού, την οποία μας αφηγείται στις πρώτες σελίδες του κόμικ, στο κεφάλαιο με τα «Βασικά υλικά» μιας διατροφής. «Το αρχαίο ελληνικό “αλς”, γνωστό σήμερα ως “αλάτι”, έγινε “sal” στα λατινικά. Το “salarium” δήλωνε τα χρήματα που έπαιρναν οι λεγεωνάριοι για να αγοράσουν αλάτι. Από εκεί προέρχεται το αγγλικό “salary” και το γαλλικό “salaire”, που σημαίνουν τον “μισθό” με τον οποίο αμείβεται κάποιος», μας λέει. Σκοτεινές πτυχές Ξεφυλλίζοντας το βιβλίο, είναι εντυπωσιακό το πώς αφηγείται σκοτεινές ή στενάχωρες πτυχές στην ιστορία του ανθρώπου, επιστρατεύοντας το χιούμορ και την αγάπη του για το φαγητό. «Στην πραγματικότητα δεν είμαι το άτομο που θα πει ανέκδοτα και θα κάνει πλάκα. Παραείμαι σοβαρός, θα έλεγα. Στα κόμικς όμως μου έβγαινε πάντα μία χιουμοριστική πλευρά. Και εδώ, παρόλο που μπορεί να ξέθαβα στενάχωρες ιστορίες πίσω από τα υλικά, ήθελα να τις διαχειριστώ με μία ελαφρότητα, με σεβασμό στην ιστορία και χωρίς διδακτισμό. Έτσι “μαγείρεψα” αυτό το βιβλίο», καταλήγει. Και το σχετικό link...

Με αφορμή τα γενέθλια του Ντιέγκο Μαραντόνα, το Gazzetta παρουσιάζει μια χαρακτηριστική αποτύπωση της παιδικής του ηλικίας. "En una villa nacio, fue deseo de Dios..". Με τα λόγια αυτά ξεκινάει το τραγούδι του Ροντρίγκο για τον Μαραντόνα, με τίτλο «Το Χέρι του Θεού». Το ίδιο τραγούδι, που τραγούδησε συγκινημένος ο ίδιος ο Ντιέγκο στο ντοκιμαντέρ του Εμίρ Κουστουρίτσα για τη ζωή του, αγκαλιά με τις κόρες του και τη μητέρα τους. Ένας Ντιέγκο διαφορετικός, μα συνάμα όμοιος με εκείνον που έδωσε ζωή στα όνειρα των φτωχοδιάβολων της Βίγια Φιορίτο, στα χαμίνια του Μπουένος Άιρες και της Νάπολης. «Γεννήθηκε σε μία βίγια (σ.σ: παραγκουπόλεις της Αργεντινής), ήταν επιθυμία του Θεού», λοιπόν. Και γεννήθηκε μια μέρα σαν τη σημερινή, το 1960. Για να γίνει ο ίδιος θεός για εκατομμύρια ποδοσφαιρόφιλους ανά τον κόσμο. Έχουν γραφτεί πολλά για τα ποδοσφαιρικά κατορθώματα του Ντιέγκο Μαραντόνα. Έχουν γραφτεί, επίσης αρκετά, για τους λόγους που τον έκαναν μεγαλύτερο από το ποδόσφαιρο. Έχουν αποτυπωθεί στιγμές από το φως και το σκοτάδι της ζωής του με κάθε τρόπο, για τα «θαύματα» και τα «εγκλήματα», για τα πάθη και τα συναισθήματα. Δεν θα τα επαναλάβουμε. Αντ’ αυτού, παραθέτουμε λίγες σελίδες από το graphic novel για τη ζωή του Ντιεγκίτο. Γραμμένο από τον Ναπολιτάνο Πάολο Μπαρόν και σχεδιασμένο από τον Ερνέστο Καρμπονέτι, το κόμικ για τη ζωή του Ντιέγκο Μαραντόνα κυκλοφορεί στην Ελλάδα από το Gazzetta και τις εκδόσεις ΟΞΥ, σε μετάφραση του υπογράφοντος. Επιλέξαμε για τη μέρα, να δημοσιεύσουμε τις σελίδες από την παιδική του ηλικία. Για να γίνει κατανοητό τι ήταν πάντα το ποδόσφαιρο για εκείνον. Για την οικογένειά του. Σ’ ένα σπίτι χωρίς νερό, περιτριγυρισμένο από λάσπες. Ευτυχώς, τελικά, που ήταν μια μπάλα γεμάτη αέρα… Μπορείς να κάνεις δικό σου το κόμικ για τη ζωή του Μαραντόνα με ένα click. Από το Gazzetta και τις εκδόσεις ΟΞΥ κυκλοφορεί και ο Ιπτάμενος Ταύρος, η ιστορία του Μάικλ Τζόρνταν σε κόμικ. Μια ακόμα έκδοση που δεν πρέπει να λείπει από την βιβλιοθήκη όποιου αγαπά τον αθλητισμό. Και το σχετικό link...

Με αφορμή την έναρξη του NBA, λίγκα η οποία είναι συνυφασμένη με τον Μάικλ Τζόρνταν, ο Κωνσταντίνος Μελάγιες γράφει για το κόμικ το οποίο αποτυπώνει τη ζωή του εντός κι εκτός παρκέ. Το καινούριο κρύβει κάτι το εντυπωσιακό. Έναν ενθουσιασμό ο οποίος σα να σε οδηγεί σε αυτά τα άγνωστα μονοπάτια τα οποία σε έχει βάλει μία πρωτόγνωρη εμπειρία, μία πρωτόγνωρη πρόκληση. Λάθος λέξη η «πρόκληση». Δεν θα μπορούσε να είναι τέτοια η δυνατότητα που μου έδωσαν οι άνθρωποι των εκδόσεων «ΟΞΥ» να μεταφέρω σε κόμικ τη ζωή του Μάικλ Τζόρνταν. Εμπειρία ναι, πρόκληση οτιδήποτε αφορά τον MJ23 δε θα μπορούσε να είναι. Πολλές φορές έχω σκεφτεί να γράψω, αλλά η σκέψη από την πράξη απέχει έτη φωτός. Για πρώτη φορά λοιπόν μπήκα σε παρόμοια διαδικασία. Έπρεπε να μεταφράσω ένα κόμικ για το απόλυτο ίνδαλμά μου. Μόλις πήρα το αρχείο στα χέρια μου, το διάβασα μονορούφι. Μετά το φαντάστηκα σε κανονική έκδοση κι όχι ως αρχείο σε υπολογιστή. Τα deadlines θα έλεγα σε μία δόση υπερβολής πως τα συνέτριψα. Με είχε συνεπάρει η μετάφραση. 'Όπως ακριβώς έκανε (και ακόμη κάνει μέσω youtube) o κορυφαίος αθλητής στην ιστορία. Η ζωή του Μάικλ Τζόρνταν εντός κι εκτός παρκέ. Από τα γυμνασιακά του χρόνια όταν είχε κοπεί από την ομάδα μπάσκετ του σχολείου, από τότε που κούρευε γκαζόν για να έχει χαρτζιλίκι έως το τέλειο. Το ακατόρθωτο. Τα πρωταθλήματα, η αποχώρηση, το περίφημο «I am back» το οποίο αποτελεί την ιστορικότερη δήλωση στον αθλητισμό. Τα πάντα έχει αυτό το κόμικ και σίγουρα αξίζει την προσοχή σας. Ο Μάικλ Τζόρνταν εικονογραφημένος όπως δεν τον έχουμε ξανασυναντήσει. Με τις ιστορίες του, με τις αντιδράσεις του και κυρίως με τα συναισθήματα του να ζωντανεύουν σε έντονες περιστάσεις. Όπως για παράδειγμα στον θάνατο του πατέρα του και στα πρωταθλήματα των Μπουλς. Το graphic novel «Michael Jordan – Ο Ιπτάμενος Ταύρος» κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία όλης της χώρας και εσύ μπορείς να το κάνεις ήδη δικό σου με ένα click ΕΔΩ. Μια έκδοση-φόρος τιμής, που δεν πρέπει να λείπει από τη βιβλιοθήκη κανενός φίλου του μπάσκετ, του αθλητισμού και των κόμικ. Και το σχετικό link...

Το NBA ξεκινά και το Gazzetta, σε συνεργασία με τις εκδόσεις ΟΞΥ comics, έφεραν στην Ελλάδα και προτείνουν τον «Ιπτάμενο Ταύρο»: Η ζωή του Μάικλ Τζόρνταν σε graphic novel! Η σεζόν 2024/25 για το NBA ξεκινάει σε λίγες ώρες και η κληρονομιά του «καλύτερου πρωταθλήματος μπάσκετ του κόσμου» στην Ελλάδα, οφείλει πολλά σ' ένα όνομα: Μάικλ Τζόρνταν. Ο MJ23 είναι ο μεγαλύτερος μύθος στην ιστορία του μπάσκετ, ο άνθρωπος που άλλαξε ένα ολόκληρο άθλημα, αψήφησε τους νόμους της φύσης, έκανε μια πορεία βγαλμένη από σενάριο ταινίας. Για να θυμούνται λοιπόν οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι, το Gazzetta σε συνεργασία με τις εκδόσεις Οξύ comics έφερε στην Ελλάδα ένα πολύ ξεχωριστό graphic novel για τον άνθρωπο και τον κορυφαίο παίκτη που πάτησε στα παρκέ: Μάικλ Τζόρνταν: Ιπτάμενος Ταύρος. Μοναδικός σχεδιασμός, υπέροχες ιστορίες και όλη τη μαγεία του Air σε εικόνες! Τα κείμενα υπογράφει ο Γουίλφρεντ Σαντιάγκο. Η μετάφραση στα ελληνικά έγινε από τον Κωνσταντίνο Μελάγιες. Όπως έγραψε στο Gazzetta ο Αλέξανδρος Στεργιόπουλος, «o «Air» ήταν ενσάρκωση του τέλειου και αυτός που έβαλε το ΝΒΑ στη σφαίρα του αδύνατου! Την ίδια στιγμή, εκτός αγωνιστικών χωρών, βίωνε τις αδυναμίες του, τα πάθη και τα λάθη του, την πίεση και τις οικογενειακές δυσκολίες. Αυτό το συγκρουσιακό δίπολο έδινε έντονες και στα όρια εικόνες. Συνεπώς, το γκροτέσκο είναι ο κατάλληλος καλλιτεχνικός δρόμος για να «πατήσει» η αφήγηση του Σαντιάγκο. Και πάνω σε αυτό τον καμβά όλα είναι άμεσα αντιληπτά, γοητευτικά και ξεκάθαρα». Το graphic novel «Michael Jordan – Ο Ιπτάμενος Ταύρος» κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία όλης της χώρας και εσύ μπορείς να το κάνεις ήδη δικό σου με ένα click ΕΔΩ. Μια έκδοση-φόρος τιμής, που δεν πρέπει να λείπει από τη βιβλιοθήκη κανενός φίλου του μπάσκετ, του αθλητισμού και των κόμικ. Το Gazzetta, σε συνεργασία με τις εκδόσεις Οξύ Comics, κυκλοφόρησε και το Χέρι του Θεού, την ιστορία του Ντιέγκο Μαραντόνα σε graphic novel. Μπορείς να βρεις το κόμικ ΕΔΩ! Και το σχετικό link...

Το Gazzetta ένωσε τις δυνάμεις του με τις εκδόσεις Οξύ Comics και μας έδωσε ένα εντυπωσιακό graphic novel για τη ζωή του Μάικλ Τζόρνταν. Τα ασπρόμαυρα χρόνια του ΝΒΑ είχαν τους δικούς τους ήρωες. Τζορτζ Μάικαν, Μπομπ Κούζι, Μπιλ Ράσελ, Όσκαρ Ρόμπερτσον… Στην αρχή ήταν οι ραδιοφωνικές μεταδόσεις και ο ήχος που κάπως «γρατζούνιζε» το αυτί. Μετά ήρθε η τηλεοπτική μετάδοση. Τα πρώτα βήματα και τα πρώτα χρώματα. Και μετά εισέβαλλαν τα 70’s με την εξωστρέφεια και την πολυχρωμία τους. Βέβαια, αυτό δεν ήταν αρκετό και το αμερικανικό πρωτάθλημα μπάσκετ παρέμενε υποβαθμισμένο. Ο ρατσισμός κυριαρχούσε. Κάτι μαύροι που παίζουν μπάσκετ και συνήθως τσακώνονται, αυτή ήταν η αντίληψη του λευκού κοινού. Και έπειτα έκαναν την εμφάνισή τους δυο τύποι που διέλυσαν τον κακόβουλο τρόπο σκέψης. Λάρι Μπερντ και Μάτζικ Τζόνσον τα ονόματά τους. Και φτάνουμε στα 80’s. Οι δυο τους ανανεώνουν τις ομάδες τους, Σέλτικς – Λέικερς, το ενδιαφέρον του κοινού για το άθλημα και κρατάνε ζωντανή την κόντρα των δύο δυναστειών. Προσθέστε και την επίδραση κάποιων παλαιότερων, Τζούλιους Έρβινγκ, Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ και ορισμένων νεότερων, Αϊζέια Τόμας, και έχετε την εικόνα του οργανισμού-προϊόντος ΝΒΑ. Όλα αυτά όμως ήταν γήινα, κάπως αναμενόμενα. Κάποια στιγμή θα ερχόταν η εξέλιξη. Αυτό που δεν περίμενε κανείς ήταν η… έκρηξη. Σημείο-μηδέν για το ΝΒΑ και το μπάσκετ όλου του κόσμου το έτος 1984. Τότε θα πατήσει το πόδι του στο παρκέ ο Μάικλ Τζόρνταν. Και όπως προσγειώθηκε, έτσι και απογειώθηκε και μας έδωσε τα πιο ζωντανά χρώματα του αθλήματος που αγαπήσαμε. Αυτός ήταν, είναι και θα είναι «Ο ιπτάμενος ταύρος» (Εκδόσεις Οξύ Comics) και αυτό είναι ένα graphic novel προς τιμήν του. Ο δρόμος του γκροτέσκου Ο Γουίλφρεντ Σαντιάγκο έπιασε το νήμα από κει που το άφησε ο κορυφαίος μπασκετμπολίστας όλων των εποχών. Και ήταν πολύ προσεκτικός. Δεν αντέγραψε τίποτα από όσα του έδωσε η ζωή και η καριέρα του MJ. Όχι. Όπως κάθε σωστός καλλιτέχνης, έτσι κι αυτός έκλεψε! Και τι πήρε; Την αρμονία των κινήσεων, την καθαρότητα των αντιδράσεων, το μεγαλείο του παίκτη και τις αδυναμίες του ανθρώπου. Αφού λοιπόν βρήκε τα συστατικά, δούλεψε τις μορφές που είχε στο μυαλό του, σκέφτηκε καλά την επαναδιατύπωση της ιστορίας, κατέληξε στον δρόμο του γκροτέσκου. Διαβάζοντας και ξεφυλλίζοντας τις σελίδες του κόμικ, είναι αυτή η υπερβολή που χαρακτηρίζει τις σχεδιασμένες φιγούρες, τα χρώματα, την κίνηση των προσώπων και της ιστορίας. Και όλο αυτό ταιριάζει πάρα πολύ με την πορεία του Μάικλ Τζόρνταν. Ο «Air» ήταν ενσάρκωση του τέλειου και αυτός που έβαλε το ΝΒΑ στη σφαίρα του αδύνατου! Την ίδια στιγμή, εκτός αγωνιστικών χώρων, βίωνε τις αδυναμίες του, τα πάθη και τα λάθη του, την πίεση και τις οικογενειακές δυσκολίες. Αυτό το συγκρουσιακό δίπολο έδινε έντονες και στα όρια εικόνες. Συνεπώς, το γκροτέσκο είναι ο κατάλληλος καλλιτεχνικός δρόμος για να «πατήσει» η αφήγηση του Σαντιάγκο. Και πάνω σε αυτό τον καμβά όλα είναι άμεσα αντιληπτά, γοητευτικά και ξεκάθαρα. Το μέγεθος των χρωμάτων και των σχημάτων Το graphic novel του Σαντιάγκο είναι καλά δομημένο και με προσωπικό ύφος φτιαγμένο. Η αφήγηση της ιστορίας του Μάικλ Τζόρνταν δεν είναι γραμμική. Ξεκινάει το 1991. Οι Μπουλς παίζουν με τους Νικς στη Νέα Υόρκη. Ο Τζόρνταν κάνει μία κίνηση, κάρφωμα στο πρόσωπο του Γιούιν, που μένει στον χρόνο. Ύστερα έρχονται όλες οι στιγμές, φαινομενικά απροσδόκητα, άναρχα, που σημάδεψαν τη ζωή και την καριέρα του MJ. Ο Σαντιάγκο φροντίζει και διαχειρίζεται σωστά το μέγεθος των χρωμάτων, σχημάτων και τα διαλογικά-κειμενικά στοιχεία παρεμβάλλονται όσο και όπως πρέπει. Ο αφηγηματικός ρυθμός αποκτά ταχύτητα και από μπροστά μας περνάνε τα πρώτα βήματα, η αποδοχή, η καθιέρωση, η προσωρινή πτώση, η επιστροφή, το τελευταίο σουτ, η αποχώρηση. Όταν κλείνεις το βιβλίο εισπράττεις μια ηρεμία και μια γαλήνη, μια γλυκιά νοσταλγία για όσα θυμήθηκες, για όσα έμαθες. Η μετάφραση ανήκει στον Κωνσταντίνο Μελάγιες και είναι καλή. Τα μικρά κείμενα απαιτούν ακρίβεια στον λόγο και εύστοχη αποτύπωση νοημάτων και συναισθημάτων. Διαβάζοντας το κόμικ αυτό επιτυγχάνεται. Το «Ο ιπτάμενος ταύρος» είναι ένα ζωηρό, σφριγηλό καλλιτέχνημα που ξεδιπλώνει με σαφήνεια το φαινόμενο «Μάικλ Τζόρνταν». Και το σχετικό link...

Το graphic novel για τη ζωή του Ντιέγκο Μαραντόνα με τίτλο «Το Χέρι του Θεού», το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΟΞΥ και το Gazzetta, θα έχει την τιμητική του την Κυριακή (15:00) στο Comicdom, που διεξάγεται στην Τεχνόπολη. Το ποδόσφαιρο δεν θα μπορούσε να λείπει από το φετινό Comicdom. Στη συζήτηση Ποδόσφαιρο, Comics και ιστορίες που διεξάγεται την Κυριακή (15:00) στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων και στο Αεριοφυλάκιο 1 – Αμφιθέατρο «Μιλτιάδης Έβερτ» θα βρεθεί ο Θάνος Σαρρής, ο οποίος θα μιλήσει για τη σύνδεση του ποδοσφαίρου με την τέχνη του κόμικ και φυσικά για το graphic novel «Το Χέρι του Θεού – Η ζωή του Ντιέγκο Μαραντόνα σε κόμικ», το οποίο κυκλοφορεί από το Gazzetta και τις εκδόσεις ΟΞΥ. Tο 18ο Comicdom CON Athens είναι γεγονός και πραγματοποιείται στην Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων την Παρασκευή 17, το Σάββατο 18 & την Κυριακή 19 Μαΐου 2024 με ελεύθερη είσοδο. Το graphic novel για τη ζωή του Ντιέγκο Μαραντόνα, καθώς και τα υπόλοιπα comic των εκδόσεων ΟΞΥ, θα βρίσκονται στο περίπτερο Β21. Ποδόσφαιρο, Comics και Ιστορίες Συμμετέχουν: Μι Δέλτα (συγγραφέας/κοινωνιολόγος), Κωνσταντίνος Κολέτσος (εικονογράφος του κόμικ ”1908”), Δημήτρης Μωυσιάδης (Sports Content Creator – Συνδημιουργός Football Stories), Θάνος Σαρρής (δημοσιογράφος/συγγραφέας). Συντονισμός: Λήδα Τσενέ (Καλλιτεχνική Διευθύντρια Comicdom CON Athens και μέλος του Girl Power Academy Greece) Και το σχετικό link...