Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'εκδόσεις καλειδοσκόπιο'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΝΕΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΝΕΑ
  • ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
    • ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ
    • ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ
  • ΧΑΛΑΡΩΜΑ
    • ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
    • ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ
    • ΤΟ ΠΑΖΑΡΙ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μπλα μπλα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Διάφορα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Ντόναλντ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μίκυ Μάους
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Κόμιξ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Super Μίκυ
  • VINTAGE's Συζήτηση
  • VIDEO GAMES's Γεν. Συζήτηση για Video Games

Blogs

  • Dr Paingiver's blog
  • Valt's blog
  • Comics, Drugs and Brocc 'n' roll
  • GCF about comics
  • Vet in madness
  • Θέμα ελεύθερο
  • Film
  • I don't know karate, but i know ka-razy!
  • Γερμανίκεια
  • ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΠΡΑΜΑΤΑ ή Η ΑΧΡΗΣΤΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
  • ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΠΡΑΜΑΤΑ ή Η ΑΧΡΗΣΤΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
  • Κομικσόκοσμος
  • The Unstable Geek

Categories

  • ΚΟΜΙΚΣ
    • ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ
    • ΠΟΛΥΘΕΜΑΤΙΚΑ
    • ΤΕΥΧΗ
    • ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΣΑΡΩΣΕΙΣ
    • ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ ΚΟΜΙΚΣ
  • ΛΟΙΠΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΠΟΙΚΙΛΗΣ ΥΛΗΣ
    • ΕΝΘΕΤΑ ΕΚΔΟΣΕΩΝ
    • ΛΑΪΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ
    • ΒΙΒΛΙΑ

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


MSN


Website URL


Yahoo


Skype


City


Profession


Interests

Found 2 results

  1. Τα «βουβά» ή «σιωπηλά» κόμικς αποτελούσαν πάντοτε μια ειδική κατηγορία της ένατης τέχνης. Σε μια διεξοδική μελέτη, η πανε­πιστημιακός Μαριάννα Μίσιου ερευνά και παρουσιάζει τους μηχανισμούς τους, τις τεχνικές τους και την πρόσληψή τους από το κοινό. Πριν από περίπου δύο αιώνες, ο πρωτοπόρος των κόμικς Rodolphe Töpffer είχε αναπτύξει με μια σπουδαία επιχειρηματολογία τους λόγους για τους οποίους οι εικόνες ως αφηγηματικά εργαλεία συγκινούν τους αναγνώστες και θεατές τους και έχουν τόσο μεγάλη διάδοση και διείσδυση στο κοινό. Στα χρόνια που μεσολάβησαν από τον Töpffer μέχρι σήμερα αμέτρητοι δημιουργοί κόμικς για ποικίλους λόγους επέλεξαν να αφηγηθούν μικρές ή μεγαλύτερες ιστορίες μόνο με εικόνες σε βαθμό που τα «βουβά» ή «σιωπηλά» κόμικς αποτελούν μια ξεχωριστή κατηγορία του είδους. Αυτή την τόσο ιδιαίτερη κατηγορία μελετά η Μαριάννα Μίσιου στο νέο βιβλίο της με τίτλο «Βουβά Κόμικς και Εικονοβιβλία – Τεχνικές αφήγησης στα βιβλία χωρίς λέξεις» (εκδόσεις Καλειδοσκόπιο). Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που η διδάσκουσα στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου καταπιάνεται με ένα θέμα σχετικό με τα κόμικς, καθώς τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα εδώ και χρόνια αφορούν σχεδόν αποκλειστικά την αφήγηση μέσω εικόνων και λόγου. Στο προηγούμενο βιβλίο της («Τα Κόμικς, από το Περίπτερο στη Σχολική Τάξη», εκδόσεις ΚΨΜ, 2010) είχε ασχοληθεί εξαντλητικά με τα ζητήματα της παιδαγωγικής και διδακτικής διάστασης της ένατης τέχνης, ενώ τα μαθήματα που διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου τόσο σε προπτυχιακό όσο και σε μεταπτυχιακό επίπεδο σχετίζονται με τα κόμικς και τις εικονιστικές αφηγήσεις γενικότερα, την πολυτροπικότητα των κειμένων, την αφηγηματικότητα των βουβών αφηγήσεων κ.ά. Απόσπασμα από το «Flotsam» του David-Wiesner Για το νέο της βιβλίο, η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αιγαίου Διαμάντη Αναγνωστοπούλου επισημαίνει στον πρόλογό της: «Τα βουβά βιβλία λειτουργούν συχνά ως “ανοιχτά έργα”, με την έννοια που έδινε στον όρο ο Ουμπέρτο Έκο, δηλαδή έργα που χρειάζονται την ενεργή συνεργασία του αναγνώστη τους. Η Μαριάννα Μίσιου στον ανά χείρας τόμο συνοδεύει τον αναγνώστη των βιβλίων αυτών στη διαδικασία κατανόησης και ερμηνείας τους, προσφέροντας μια σύνθεση των θεωρητικών προσεγγίσεων του είδους, μια ενδελεχή εξέταση των ιδιαίτερων αφηγηματικών και σχεδιαστικών τεχνικών τους, δίνοντας χαρακτηριστικά παραδείγματα που φωτίσουν τις αναλύσεις αυτές. Προτείνει στον αναγνώστη της μια ανάλυση του “συστήματος των βουβών βιβλίων” επιχειρώντας να αναδείξει τις σύνθετες λειτουργίες τους. Μέσα από την ιστορική, θεωρητική και αναλυτική τεκμηρίωση της μελέτης της, η ανάγνωση των βιβλίων χωρίς λέξεις αναδεικνύεται σε παιχνίδι της ανακάλυψης και της επινόησης, της παρατηρητικότητας και της αναγνώρισης, της μνημονικής ανάκλησης και της έκπληξης του καινούργιου, της ευχαρίστησης και της ενσυναίσθησης». Απόσπασμα από το «The Arrival» του Shaun Tan Η ίδια η συγγραφέας στην ιδιαιτέρως κατατοπιστική εισαγωγή της εξηγεί μεταξύ άλλων τις αιτίες που την οδήγησαν στη μελέτη αυτού του είδους και τονίζει: «Βουβά κόμικς (συμπεριλαμβανομένων και των graphic novels) και εικονοβιβλία διέπονται από κειμενικότητα, παρουσιάζουν δηλαδή όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που τα καθιστούν “κείμενα”, δομημένα με εικόνες που συμπαρατίθενται σε αλληλουχία. Πρόκειται για οπτικά κείμενα, ανοιχτά σε πολλαπλές και διαφορετικές αναγνώσεις και ερμηνείες. Πολλά από αυτά ανοίγονται ευρέως στη διακειμενικότητα, την ειρωνεία, τη μεταμυθοπλασία και άλλες τεχνικές της αφήγησης. Προτρέπουν τον αναγνώστη να χρησιμοποιήσει με κριτικό τρόπο ερμηνευτικές δεξιότητες και να συλλογιστεί πάνω σε σύνθετες ιδέες και έννοιες. Επιπλέον, η εικόνα των βουβών βιβλίων μπορεί να γίνει πολύσημη, προσφέροντας έτσι τη δυνατότητα να διαβαστούν αυτά από παιδιά και ενήλικες κάθε ηλικίας. Η γλώσσα της εικόνας κυκλοφορεί ευκολότερα ανάμεσα στους ανθρώπους, χωρίς να περνά από τα φίλτρα της μεταφραστικής διαμόρφωσης. Όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά οδηγούν στη διαπίστωση ότι τέτοια βιβλία δεν απευθύνονται σε ένα συγκεκριμένο κοινό, αλλά σε αναγνώστες γενικά». Απόσπασμα από το «Η φάλαινα, το αγόρι και η θάλασσα ανάμεσά τους» της Πέρσας Ζαχαριά Και κάνοντας έναν ανάλογο παραλληλισμό, θα προσθέταμε ότι όπως τα βουβά βιβλία απευθύνονται σε όλους τους αναγνώστες ανεξαρτήτως ηλικίας, μορφωτικού επιπέδου και προσλαμβανουσών, έτσι και το βιβλίο της Μίσιου απευθύνεται σε όλους τους αναγνώστες που επιθυμούν να αποκωδικοποιήσουν την πολύσημη γλώσσα των κόμικς και των εικόνων, ακόμα και χωρίς την παρουσία λόγου και λέξεων. Φυσικά από ένα τέτοιο βιβλίο δε θα μπορούσε να λείπει η απαραίτητη τεχνική ορολογία, μια αποσαφήνιση των πολύπλοκων εννοιών και τα κατάλληλα ιστορικά στοιχεία που δίνονται από την αρχή. Στη συνέχεια όμως, η συγγραφέας προχωρεί με μια ευφυή αρχιτεκτονικά διάρθρωση του έργου της στην απολύτως τεκμηριωμένη τόσο θεωρητικά όσο και από τα κατάλληλα κατά περίπτωση παραδείγματα σε μια διεξοδική κάλυψη του θέματος. Απόσπασμα από το «The-Only-Child» της Guojing Εξετάζει τον ρόλο του δημιουργού και του αναγνώστη και τις συμβάσεις που είναι απαραίτητες στη μεταξύ τους άτυπη σχέση, ασχολείται με τον κινησιολογικό κώδικα καθώς και με τις βασικές και σύνθετες εκφράσεις και κινήσεις που διέπουν τα κόμικς, μελετά τη λειτουργία του χώρου και του χρόνου καθώς και την αμοιβαία διαπερατότητά τους αλλά και την έννοια της διαδοχικότητας και της συγχρονίας. Ερευνά τη σύνθεση της εικόνας ως προς κάθε λεπτομέρειά της (γραμμές, σχήματα, λειτουργίες χρωμάτων, κάδρο και καδράρισμα) και αναλύει τα πλάνα και τις γωνίες θέασης που επιλέγουν οι δημιουργοί για να υπηρετηθεί η σιωπηλή αφηγηματικότητα. Εξετάζει τη συμβολή των συμπληρωματικών και παρακειμενικών στοιχείων των κόμικς όπως τα εξώφυλλα, τα οπισθόφυλλα κ.λ.π. και τέλος, παραθέτει κριτικά μια σειρά από απόψεις και θεωρητικά μοντέλα ερευνητών και μελετητών του είδους όπως ο Thierry Groensteen, ο Harry Morgan, o Achim Hescher κ.ά. Με την ολοκλήρωση της ανάγνωσης του βιβλίου της Μαριάννας Μίσιου, ο αναγνώστης (και, επιμένω, ταυτόχρονα θεατής) είναι βέβαιο ότι αποκτά τη δυνατότητα να βλέπει και να διαβάζει με περισσότερα ερμηνευτικά εργαλεία τα βουβά κόμικς και τα κόμικς γενικότερα. Και, ακόμα σπουδαιότερο, να τα αναζητήσει και να τα απολαύσει ακόμα πιο έντονα. Και το σχετικό link...
  2. Ανέκαθεν συνέβαινε, αλλά τα τελευταία χρόνια είναι όλο και πιο έντονο: τα κόμικς συνομιλούν με τις εικαστικές τέχνες με όρους ισοτιμίας σε έναν ενδιαφέροντα διάλογο με θετικά αποτελέσματα και για τους δύο «συνομιλητές». Ο ζωγράφος Δημήτρης Αναστασίου με το «Α = -Α» δημιουργεί μια τέτοια «συνομιλία» με όχημα τα όνειρα. «Μα ποιος είναι αυτός μέσα μου που ενώ εγώ κοιμάμαι, κόβει και ράβει τις εμπειρίες μου, τους πόθους και τις φοβίες μου και φτιάχνει μικρά έργα τέχνης, επιδεικνύοντας απροσδόκητη επινοητικότητα και λειτουργώντας ως μεγάλος μάστορας της mise-en-scene; Ποιος είναι αυτός που στον ύπνο μου κάνει αυτά που δεν μπορώ να κάνω στον ξύπνιο μου; Αυτόν τον Κάποιον κυνηγώ και τον θέτω δάσκαλό μου, προσπαθώντας να φτιάξω ζωγραφιές τόσο πλούσιες και τόσο ανοιχτές όσο οι δικές του μικρού μήκους άυλες ταινίες». Με αυτά τα λόγια και υπό τον τίτλο «Για τα όνειρα και τις ζωγραφιές» προλογίζει ο Δημήτρης Αναστασίου το βιβλίο του «Α = -Α» (εκδόσεις Καλειδοσκόπιο), ένα αινιγματικό ταξίδι εσωτερικής αναζήτησης στον κόσμο του ονείρου που πότε γίνεται αισθητό σαν ζωγραφιά, πότε σαν παραλήρημα, πότε σαν εφιάλτης και πότε σαν επιστροφή σε μια παράδοξη μήτρα. Όπως γράφει ο ίδιος: «Τα όνειρα είναι αληθινά, χωρίς να είναι πραγματικά. Δεν είναι ακριβώς κομμάτια του κόσμου τούτου, αλλά ούτε κι ενός άλλου, εντελώς φανταστικού. Μπορεί να είναι παράξενα, αλλά δεν είναι ξένα, μπορεί να είναι άγνωρα, αλλά και οικεία μαζί». Οι τίτλοι των κεφαλαίων του Αναστασίου είναι απολύτως κατατοπιστικοί ως προς το περίπλοκο της κατάστασης στην οποία περιέρχεται σταδιακά: «Αμφιβολία», «Συνειδητοποίηση», «Περιπλάνηση», «Αφύπνιση;» και περιγράφουν τις ψυχολογικές διακυμάνσεις του πρωταγωνιστή (και δημιουργού;) που βυθίζεται σε ένα όνειρο (ίσως) που όπως κάθε όνειρο κάτι σημαίνει, κάτι ανασύρει από το ασυνείδητο και το εμφανίζει με απρόσμενους τρόπους. Οι τρόποι αναπαράστασης των θραυσμάτων αυτής της εν ύπνω εμπειρίας είναι που καθιστούν την «περιπέτεια» εντυπωσιακή οπτικά καθώς ο Αναστασίου επιλέγει να σχεδιάσει με διαφορετικά στιλ και διαφορετικά υλικά τα μέρη της κινούμενος με ευκολία και δεξιοτεχνία ανάμεσα στον φωτορεαλισμό και τον εξπρεσιονισμό, ανάμεσα στη γεωμετρική αφαίρεση και την οπ-αρτ, ανάμεσα στο ασπρόμαυρο και το έγχρωμο, χρησιμοποιώντας ακόμα και διαφορετικούς γραφικούς χαρακτήρες για να αρμόζουν στην αφήγησή του και να συνδυάζονται με τα σχέδια. Στον πρόλογο και στο πρώτο κεφάλαιο φαίνεται να δουλεύει με πρώτη ύλη την επεξεργασμένη φωτογραφία, στη συνέχεια, ωστόσο, το ελεύθερο χέρι φαίνεται να κερδίζει έδαφος όσο το όνειρο προχωρά σε όλο και πιο δυσερμήνευτα μονοπάτια. Το ασπρόμαυρο ταξίδι έχει σημαντικό σταθμό του «Το Σπίτι των Ζωγράφων» όπου «Το Ζεύγος Αρνολφίνι» του Βαν Άϊκ, η «Ολυμπία» του Μανέ, ο «Γέρος Κιθαριστής» του Πικάσο, η αποστεωμένη μορφή της «Κραυγής» του Μουνκ και πολλά ακόμη εμβληματικά έργα ζωντανεύουν και εισβάλλουν στο όνειρο. Εκτός κι αν εισβάλλει ο πρωταγωνιστής στο δικό τους σπίτι. Η θητεία του Αναστασίου στις εικαστικές τέχνες γίνεται εδώ, εκτός από ορατή στις μεθόδους σχεδίασής του, βοηθός του στην επιτυχή ιδιοποίηση και προσαρμογή πασίγνωστων εικόνων που φέρουν νοήματα, σε νέα συμφραζόμενα που απονοηματοδοτούν και επανανοηματοδοτούν τα παλαιά. Έτσι, η «Γαλατού» του Βερμέερ αποκαμωμένη ξεκουράζεται σε μια πολυθρόνα, ένας από τους «Χαρτοπαίκτες» του Σεζάν χορεύει με μια φιγούρα του Ματίς και ο «Λέοπολντ Ζμπορόφσκι» του Μοντιλιάνι γίνεται ομοτράπεζος του «Άρρωστου Βάκχου» του Καραβάτζιο. Μια συναρπαστική και αγχώδης περιπέτεια συνύπαρξης με τέτοια πρόσωπα, με θέα την «Έναστρη Νύχτα» του Βαν Γκονγκ, απαιτεί μια ακόμη στάση στο κρεβάτι του ψυχολόγου για μια συνεδρία υπνωτισμού που απ’ ότι φαίνεται οδηγεί σε αχαρτογράφητες περιοχές του μυαλού, του χρόνου και του χώρου, σε βαθύτερα λαγούμια που κρύβουν θαμμένα μυστικά, όχι πάντα ευχάριστα. «Ενώ οι άλλοι οργανισμοί προσαρμόζονται στο περιβάλλον αλλάζοντας τα γονίδια, ο άνθρωπος προσαρμόζεται αλλάζοντας το περιβάλλον. Η συμβολική ικανότητα, η αντίληψη διαφορετικών επιπέδων της πραγματικότητας είναι εκφάνσεις της ιδιοτυπίας της αφαιρετικής ανθρώπινης ευφυΐας. Καταλαβαίνεις τι σου λέω, Άλφα;», ρωτά ο ψυχολόγος. Ο Άλφα όμως ψάχνει μια έξοδο από τη φυλακή και θα τη βρει όταν κόψει μια «κόκκινη κλωστή δεμένη, στην ανέμη τυλιγμένη». Για να μπει στο παραμύθι της παιδικότητας. Το σχέδιο διαφοροποιείται ξανά όσο ο περιπλανώμενος ανακαλεί εικόνες από την παιδική του ηλικία μέχρι να «προσγειωθεί» σε κάποια έγχρωμη πραγματικότητα, διόλου λυτρωτική κατά τα άλλα. Γιατί είναι γέρος και κουρασμένος. Και στον «πραγματικό» αυτόν κόσμο δεν είναι πάντα σίγουρο ότι ξεκινώντας να ανέβει μια σκάλα θα φτάσει στο επάνω πάτωμα. Η αντανάκλασή του στον καθρέφτη μπορεί να μην του μοιάζει και πολύ. Και στο κρεβάτι του τον περιμένει ένα αρνάκι. Άσε αυτό το φως που όλο και μεγαλώνει. Και τον κατακλύζει. Ίσως για ένα ακόμη ταξίδι ή και για το τέλος του ταξιδιού, μεταφορικά ή/και κυριολεκτικά. Ένα ταξίδι, πανέμορφα δοσμένο στον αναγνώστη-θεατή του, που ολοκληρώνεται χωρίς να έχει προσφέρει απαντήσεις στον ταξιδιώτη του. Πιθανώς αυτή να είναι η ουσία του ονείρου: να γεννά ερωτήσεις παρά να δίνει απαντήσεις. Και το σχετικό link...
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.