DAWNRUNNER [RAM V, EVAN CAGLE, DAVE STEWART, FRANCESCO SEGALA, ADITYA BIDIKAR]

[coppiman]

 

Dawnrunner

by Ram V, Evan Cagle, Dave Stewart, Francesco Segala, Aditya Bidikar

Dark Horse Comics (2024)

 

Η Dark Horse Comics μας παρουσιάζει το Dawnrunner, ένα sci-fi mecha κόμικ σε πέντε τεύχη, τώρα συγκεντρωμένο σε ένα hardcover τόμο. Το σενάριο είναι του Ram V, το σχέδιο του Evan Cagle, τα χρώματα των Dave Stewart & Francesco Segala και το lettering του Aditya Bidikar.

 

ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΔΕ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ

Ο Ram V (Ramnarayan Venkatesan) ξεκίνησε ως χημικός μηχανικός στη Βομβάη πριν περάσει στα κόμικς το 2012. Πλέον ζει στο Λονδίνο και μας έχει δώσει τίτλους όπως τα These Savage Shores, The Many Deaths of Laila Starr και Blue in Green, ενώ έχει πάρει και ένα Eisner το 2025 για το The One Hand and The Six Fingers. Αυτό που τον κάνει ξεχωριστό δεν είναι τόσο το εύρος, αλλά ο τρόπος που μπορεί να γράψει για τη θνητότητα και την ταυτότητα χωρίς να γίνει ποτέ βαρύς, ενώ παράλληλα μας το δένει όλο με καθηλωτικές σκηνές δράσης που δε ήθελα να τελειώσουν.

 

Ο Evan Cagle από την άλλη έρχεται από τον κόσμο του illustration, του concept art, των videogames και του animation. Τον γνωρίσαμε από το A Scanner Darkly του Linklater και στο reboot του King's Quest και μπήκε στα κόμικς μέσω εξωφύλλων (Dune: House Atreides, The Witcher) πριν αναλάβει με το Dawnrunner για πρώτη φορά πλήρως το σχέδιο ολόκληρης σειράς. Κοιτάζοντας το αποτέλεσμα, ποτέ δε θα μπορούσα να πω ότι αυτό το κομικ ήταν το πρώτο του. Από τότε έχει συνεργαστεί ξανά με το Ram V στο The New Gods της DC.

 

Ο Aditya Bidikar, μόνιμος συνεργάτης του Ram V στο lettering (Laila Starr, These Savage Shores, Blue in Green), ολοκληρώνει την ομάδα.

 

  

 

 

Η ΙΣΤΟΡΙΑ

Έναν αιώνα πριν, μια πύλη άνοιξε πάνω από την Κεντρική Αμερική και τα Tetza, γιγαντιαία εξωγήινα πλάσματα, εμφανίστηκαν στη Γη. Η ανθρωπότητα χτίζει τεράστια mech (τα Iron Kings) για να τα πολεμήσει, μόνο που ο πόλεμος δε μοιάζει πια με πόλεμο, αλλά είναι άλλο ένα θέαμα, άλλη μια μπίζνα. Η Anita Marr, η κορυφαία πιλότος των Iron Kings, επιλέγεται για ένα καινούριο πειραματικό mecha, τον Dawnrunner, όπου η σύνδεση μεταξύ πιλότου και μηχανής είναι κάτι πολύ πιο προσωπικό από ό,τι όλοι έχουν συνηθίσει μέχρι τότε.

 

Ο Ram V γράφει χωρίς περιττά λόγια, με χαρακτήρες που δεν υπεραντιδρούν και δεν δραματοποιούν, μιλάνε σαν άνθρωποι με τους οποίους μπορείς να συσχετιστείς. Σε έναν κόσμο τόσο διαφορετικό, αλλά και τόσο ίδιο με το δικό μας, οι ήρωες αντιμετωπίζουν τα ίδια προβληματα με εμάς και το τώρα. Ανάμεσα στα τέρατα και τις μάχες μεταξύ γιγάντων, ανοίγουν θέματα ταυτότητας, μνήμης και απώλειας. Τι σημαίνει να πολεμάς ενώ σε βλέπει όλος ο κόσμος. Τι σημαίνει να προσπαθείς να προστατεύσεις ό,τι πιο σημαντικό για σένα με κάθε μέσο στη διάθεσή σου; Πόσο θα ρισκάρεις γι’αυτό; Ουσιαστικά η επιτυχία (και αυτά τα κόμικς γενικά με ακουμπάνε) είναι ότι η θεματολογία αναδύεται αυθόρμητα και όχι δεν υποδεικνύεται στον αναγνώστη. Είναι πραγματικά υπέροχο όταν καταφέρνει ο δημιουργός να μετατρέψει την εμπειρία ανάγνωσης ενός κόμικ σε βιωματική.

 

  

 

 

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ

Το σχέδιο του Cagle είναι ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ. Το background του στο concept art φαίνεται παντού: ο κόσμος που έχει σχεδιάσει, μοιάζει ζωντανός! Αρχιτεκτονική, πλήθη, οχήματα, τοπία γεμάτα λεπτομέρειες, που όμως δεν πνίγουν ποτέ την αφήγηση. Τα designs των Iron Kings και των Tetza φέρνουν μια ιαπωνική essence αλλά κρατάνε τη δική τους ταυτότητα, ενώ ο ίδιος ο Dawnrunner ξεχωρίζει εμφανώς σχεδιαστικά.

 

Οι μάχες είναι καθηλωτικές, πληθωρικές, με κλίμακα αντίστοιχη του μεγέθους των μηχανών και των τεράτων. Αλλά πέρα από τις μάχες, ο Cagle δείχνει την ικανότητά του σε όλο της το εύρος, όταν σε καθηλώνει και με κάτι διαφορετικό, όπως τη στιγμή έπιασα τον εαυτό μου να κοιτάζει ξανά και ξανά κάποια panels με ένα ηλιοβασίλεμα, ένα προβληματισμένο πρόσωπο, γενικά τις στιγμές ησυχίας και περίσκεψης που μπορεί να χρειαζόμουν ανάμεσα στη δράση.

 

Τα χρώματα των Stewart και Segala δένουν εξαιρετικά με το σύνολο, και δίνουν έναν όμορφο τρόπο να βιώσουμε την ιστορία με όσο το δυνατόν πιο έντονο συναίσθημα. Μερικές φορές, ωστόσο, θα ήθελα να κάνουν ένα μικρό βήμα πίσω. Υπήρξαν στιγμές που ένιωθα ότι τα χρώματα ζόριζαν λίγο το σχέδιο αντί να το αφήνουν να μιλήσει μόνο του και σε ένα σχέδιο τόσο δυνατό, η γραμμή του Cagle ίσως θα τολμούσα να πω ότι ακίζει λίγο περισσότερη ελευθερία. Συνολικά όμως, η παλέτα ενισχύει τις έντονες συναισθηματικές εναλλαγές της ιστορίας και θα ήταν άδικο να μη αναγνωρίστεί αυτό στους καλλιτέχνες.

 

    

 

 

Η ΕΚΔΟΣΗ

Πολύ προσεγμένη και απλή έκδοση, όμορφη και προσεγμένη τόσο όσο χρειάζεται ώστε να μη νιώθεις ότι κρατάς κάτι φτηνό, αλλά ούτε προσπαθεί να σε εντυπωσιάσει. Hardcover που κάνει το σύνολο των 168 σελίδων (Συλλέγει τα τεύχη #1-5 – δηλαδή το σύνολο της ιστορίας) να είναι εξαιρετικά στιβαρό χωρίς να φοβάσαι ότι θα τσαλακωθεί με την πρώτη ατυχία. Αξιολογότατη έκδοση όπως και να το κάνουμε.

 

 

ΣΥΝΟΨΙΖΟΝΤΑΣ

Το Dawnrunner προσπαθεί να χτίσει κάτι δικό του ανάμεσα σε τόσες άλλες mecha ιστορίες που έχουμε διαβάσει. Μου προσέφερε χαρακτήρες με τους οποίους μπόρεσα να συσχετιστώ, μάχες που δεν ήθελα να τελειώσουν και μια θεματική που με ακολούθησε και μετά το πέρας της τελευταίας σελίδας.

 

Η τοποθέτηση του Dawnrunner δίπλα στα μεγάλα mecha έργα (Evangelion, Gundam, κλπ.), δε φτάνει στο ίδιο βάθος ψυχολογικής ανάλυσης ή πολιτικής πολυπλοκότητας. Σε πέντε τεύχη δε θα μπορούσε άλλωστε και ούτε αυτό ήταν ο στόχος των δημιουργών. Ανά στιγμές, ομολογώ ένιωθα ότι η ιστορία θα μπορούσε να πάρει λίγο χώρο ακόμα. Αλλά τελικά, αυτό που μου άφησε ήταν μια όμορφη συνειδητοποίηση: δεν ήθελα να κρατήσει περισσότερο επειδή κάτι μου έλειπε, αλλά γιατί ήθελα να μείνω βυθισμένος στον κόσμο αυτό λίγο ακόμα.

 

Όμως η απελευθέρωση της φαντασίας μας, ώστε να ολοκληρώσει το παζλ, δεν είναι και το ζητούμενο της διάδρασης και της εν γένει "επικοινωνίας" με ένα κόμικ; Άλλωστε, “some things are better left in dreams”…

 

 

Θα χαρώ να ακούσω και τις δικές σας απόψεις!

 

 

Σημειώσεις:

Για περισσότερες πληροφορίες: Dark Horse Comics