Jump to content

All Activity

This stream auto-updates     

  1. Past hour
  2. Δεν υπάρχει λόγος να σβηστεί. Απλά στο συγκεκριμένο topic βάζουμε free to keep. Υπενθύμιση ότι μπορείτε να πάρετε το FEZ, και 29/8 ακολουθεί Celeste και Inside! Χαμός από platformers. Πραγματικά θα ήθελα να κάνω έναν κατάλογο στο τέλος, να δω που φτάνει η συνολική χρηματική αξία όλων των παιχνιδιών που έδωσε. Δεν μιλάμε για παιχνίδια του πεταματού ή/και παλιά πλέον. Μιλάμε για πρόσφατα παιχνίδια μεγάλης αποδοχής που κυκλοφορούν ακόμα σε full price τέτοια περίοδο. Σχεδόν ανάξιο αναφοράς είναι ότι ξαναδίνει η Ubisoft δωρεάν το For Honor. Μέχρι 27/8.
  3. Today
  4. Μερικοί φαίνεται να νομίζουν ότι επειδή είμαστε φίλοι των κόμικς και ΚΑΠΟΤΕ διαβάζαμε ΑΡΚΑ, έχουμε κάποια ΚΛΑΔΙΚΗ υποχρέωση να υπερασπιζόμαστε εσαεί τον "δημιουργό". Προσωπικά από τη στιγμή που πήγε στο Πρώτο Θέμα θεώρησα ότι ο κατήφορος ήταν αναμενόμενος. Σίγουρα δεν περίμενα τον βούρκο στον οποίο κυλιέται σήμερα ο σκιτσογράφος. Τείνω κι εγώ να πιστέψω (μάλλον ελπίζω) ότι έχει παραχωρήσει το όνομα σε κάποιον συγγενή του για να βγάζει τα προς το ζην. Κάθε καινούργιο σκίτσο του έχει μια μόνο φυσική θέση , τη λεκάνη της τουαλέτας και χρειάζεται να τραβήξουμε το καζανάκι αρκετές φορές.....
  5. Εγώ έχω πολλά αμερικάνικα τεύχη (κυρίως της DC) με μαλακό-ελαφρύ χαρτί εξωφύλλου και είναι σε άριστη κατάσταση. Φυσικά τα έχω σε θήκες (comic bags) με χαρτονάκια (backing boards). Όσο για τις σελίδες εγώ δεν έχω πρόβλημα να μειωθούν αν ανέβει η ποιότητα της έκδοσης. Βέβαια εγώ μάλλον είμαι στην μειοψηφία και οι πωλήσεις θα μειωθούν αν γίνει κάτι τέτοιο.
  6. Καλά οι εισπράξεις δεν είναι ενδεικτικό του αν μια ταινία είναι πατάτα ή όχι. Και τα Transformers του Μichael Bay έβγαλαν κάτι δισεκατομμύρια και είναι πατάτες. Είναι θέμα μάρκετινγκ και κατά πόσο πρόκειται για μια ταινία που χτυπά στη νοσταλγία των φαν και θα θελήσουν να την δουν όπως και να 'χει, ανεξάρτητα από τα reviews. Δεν μιλάμε για πρωτότυπες ταινίες που θα μαθευτεί ότι είναι μάπα και δεν θα ακολουθήσει το κοινό. Όταν έχεις στον τίτλο Spider-Man, Transformers κ.ο.κ. θα τα βγάλεις τα λεφτά σου άσχετα τι ποιότητας είναι η ταινία.
  7. με κάποια δάκρυσα. ειδικά με κάτι στρουθοκάμηλους που βγαίνουν απίστευτα κομικίστικα και μου καραθυμίζουν Μπομπ Σφουγγαράκη και anchovies πάντως κάποιοι κάνουν μπαμ ότι δεν έχουν γατιά. Όταν σε αρχίζει στα καντήλια το γατί μαντάμ, το αφήνεις και την κάνεις με ελαφρά πηδηματάκια μεέχουνβρισειγατιακαιξερω
  8. Προχθές που ξαναείδα το Σπαιντερμαν 3, επιμένω ότι μου αρέσει, αν και όντως πάσχει σεναριακά, αλλά είναι Μάρβελ όχι Σαίξπηρ. Μην ξεχνάμε ήταν η πιο επιτυχημένη ταινία Μάρβελ έως το 2012, οπότε το να ήταν ''πατάτα'' δεν παίζει, δλδ ''κακή'' ταινία αλλά 1η σε εισητήρια. Θα μου πεις βεβαια το ''Far from home'' δεν πέρασε το Σπαιντερμαν 3, αυτό την κάνει καλύτερη; 1) Σε εφέ ναι και 2) Όχι κατ'αναγκην, έως το 2012 οι υπερ-ηρωικές δεν ηταν τοσο δημοφιλείς όσο ειναι σημερα, ηταν επίτευγμα εκεινα τα Σπαιντερμαν που εσπασαν ταμεία. Θεωρώ μια χαρά τον Μαγκούαιρ... είτε ειναι 40 είτε 50... αν μπορεί ο Ριβς να παιξει στο Ματριξ 4 και ο Σβαρτζενέγκερ στον Εξολοθρευτή 5 ή 6 γιατί οχι και ο Μαγκουάιρ;; Θέλω πολύ να δώ την συνέχεια εκείνης της τριλογίας...
  9. Έχω την αίσθηση επειδή γίνεται πολύς λόγος για τον Αρκά εδώ και 10 μέρες, ότι στο τέλος θα έχουμε νέα περίπτωση «Παστίτσιου» δηλαδή μπλοκάρισμα σελίδας, μήνυση και δικαστήριο για τον δημοφιλή σκιτσογράφο. Κι'όλα αυτά επειδή λέει την άποψη του έστω κι αν είναι λάθος ή υπερβολική...
  10. Αυτό τώρα είναι επιχείρημα για να μ' αρέσει ο Spider-Man του Tom Holland περισσότερο από τον Andrew Garfield; Το "Ultimate Universe" απέτυχε παταγωδώς και γι' αυτό το εγκατέλειψαν. Και πολύ το καθυστέρησαν! Προσωπικά, δε μου άρεσε από την αρχή, αν εξαιρέσεις τις ιστορίες των "Ultimate Fantastic Four" με τα "Marvel Zombies". Τέλος πάντων, μακάρι να τα ξαναβρούν αλλά εάν όχι δε νομίζω πως μπορεί να γίνει σύνδεση με τις προηγούμενες ταινίες. Θα ακολουθήσει δικό του timeline από δω κι έπειτα. Ο Tobey Maguire ήταν καλός, μέχρι που εμφανίστηκε ο Andrew Garfield αλλά η 3η ταινία ήταν απαίσια. Πρόχειρο σενάριο, κακή ηθοποιία και καταστάσεις που δε θα συνέβαιναν σε ΚΑΝΕΝΑ εναλλακτικό σύμπαν που γνωρίζουμε. Στον κινηματογράφο μπορεί να την απόλαυσα λίγο παραπάνω, εφέ είχε καλά, αλλά μέχρι εκεί.
  11. Ακόμα καλοκαίρι είναι, μην ακούτε που σας λένε «καλό χειμώνα» όσοι επιστρέφουν. Το καλοκαίρι λοιπόν βάζουμε περισσότερες επαναλήψεις και αναδημοσιεύσεις απ’ό,τι συνήθως, αλλά τη σημερινή αναδημοσίευση δεν την διάλεξα επειδή βαριόμουν να γράψω άρθρο αλλ’ επειδή αναπτύσσει, πολύ εύστοχα πιστεύω, κάτι που κι εγώ είχα σκεφτεί. Στον γελοιογράφο/κομίστα Αρκά δεν έχουμε αφιερώσει άρθρο στο ιστολόγιο, αν και στο Φέισμπουκ τον έχω σχολιάσει κάμποσες φορές. Αγαπούσα πολύ τα σκίτσα του στη δεκαετία του 80, με ενθουσίαζαν λιγότερο στις δυο επόμενες δεκαετίες όταν (από το Σπουργίτι και μετά) είδα το χιούμορ του να στερεύει και το στριπάκι του πολλές φορές να εξαντλείται στην εικονογράφηση ήδη γνωστών ανεκδότων ή καλαμπουριών. Όμως υπήρχαν σωτήριες αναλαμπές όπως και καλοδιαλεγμένα θέματα. Άλλωστε, μεγάλωσε κι εκείνος (και όχι μόνο εκείνος, φευ). Ο Αρκάς απέφευγε πάντοτε την τρέχουσα πολιτική, τις κομματικές αντιπαραθέσεις, τις αναφορές στην επικαιρότητα. Μία μόνο φορά θυμάμαι σκίτσο δικό του επικαιρικό -το 1988-9, με τις αλλεπάλληλες διώξεις για το σκάνδαλο Κοσκωτά όταν μία φορά στην Πρώτη έφτιαξε πρωτοσέλιδο με τον Ισοβίτη και με το ποντίκι να λεει (στον Τόμπρα, ίσως) «Γιά περάστε!» Όμως ήταν πρωτοσέλιδο σκίτσο, όχι κόμικς -κι έμεινε άλλωστε μοναδικό στα χρονικά. Ως το 2015 ή το 2016, όταν ο Αρκάς στράφηκε ολομέτωπος ενάντια στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, μια κίνηση που σόκαρε αρκετούς από το παλαιό κοινό του αλλά βέβαια τον βοήθησε να αποκτήσει πολυπληθές νέο κοινό ιδίως από τότε που άρχισε να δημοσιεύει στο ρυπαρό Πρώτο Θέμα. Ο Αρκάς έκανε αμέτρητα ευθέως πολιτικά (και αντιΣύριζα) σκίτσα, και πρέπει να έχει την αμφίβολη τιμή να είναι ο μοναδικός στα χρονικά γελοιογράφος που τα σκίτσα του χρησιμοποιήθηκαν ευθέως από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Κι άλλοι γελοιογράφοι έχουν ασκήσει δριμύτατη κριτική σε κυβερνήσεις, αλλά αυτοί ήταν εξαρχής διακηρυγμένοι πολιτικοί γελοιογράφοι, τη δουλειά τους έκαναν. Ο Αρκάς εξήγησε κάποια στιγμή οτι απεχθάνεται ν’ασχολείται με την τρέχουσα πολιτική αλλά ήταν τόση η ανηθικότητα, η ανικανότητα κτλ. της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ που αισθάνθηκε την ανάγκη να βγει από το καβούκι του. Δεν το βρίσκω πειστικό, διότι από το 1985 ως το 2015 δεν σκιτσάριζε στο Λουξεμβούργο. Αλλά το θέμα μου δεν είναι η αντιΣύριζα στροφή του Αρκά. Έγιναν οι εκλογές, έφυγε η κυβερνηση. Άλλοι γελοιογράφοι έκαναν το αυτονόητο, να αρχίσουν τώρα να ρίχνουν βέλη κατά πρώτο λόγο στη νέα κυβέρνηση. Ο Πετρουλάκης αυτό έκανε, με αποτέλεσμα οι φανατικοί δεξιοί που διαβάζουν Καθημερινή να ζητούν την κεφαλήν του επί πίνακι. Πιο συνετός, ο Χαντζόπουλος κάνει υπαινικτικότερη κριτική. Ο Αρκάς σε πρώτη φάση επέστρεψε στα μη πολιτικά σκίτσα: μήνες και μέρες, σκάκι, χοντροί, ζευγάρια, ο Χάρος. Κάποια από τα σκίτσα για χοντρές γυναίκες ενόχλησαν πολύ αρκετούς (ναι, υπήρξε η Χοντρή του Θησαυρού αλλά έχουν περάσει και 60 χρόνια από τότε) αλλά ούτε αυτό είναι το θέμα μου. Το θέμα μου είναι το τελευταίο άλμπουμ του Αρκά, που το δημοσιεύει καθημερινα εδώ και δέκα μέρες περίπου, και η δριμύτατη επίθεσή του στις υποτιθέμενες υπερβολές της «πολιτικής ορθότητας», στην πραγματικότητα επίθεση σε στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Θα ρωτήσετε: δεν υπάρχουν υπερβολές και ακρότητες του κινήματος της πολιτικής ορθότητας ή των παρακλαδιών του όπως το MeToo; Θα απαντήσω ότι είναι αντιστροφή της πραγματικότητας να γίνεται λόγος για τέτοιες υπερβάσεις σε μια χώρα όπου η γυναίκα που πέφτει θύμα βιασμού θεωρείται καταρχήν ένοχη προκλησης, όπου δημοσιογράφος χλεύασε χυδαία γνωστόν γκέι συγγραφέα αλλ’ εξακολουθεί να έχει εκπομπές, όπου ο διαχωρισμός κράτους-εκκλησίας είναι ανέφικτο όραμα, όπου κυκλοφορεί το Μακελειό. Δεν γράφει στο Λουξεμβούργο ο Αρκάς, ξαναλέω, ούτε στη Νέα Υόρκη. Mου φαίνεται μάλιστα ότι με το τελευταίο του ιδίως άλμπουμ έχει υποκύψει στη σαγήνη ενός όψιμου κωλοπαιδισμού. Όπως το παιδί των πέντε χρονών που προκαλεί τους μεγάλους λέγοντας «σκατά, χέζω» και άλλα τέτοια «κακά λόγια», θέλοντας να δει μέχρι ποιο σημείο μπορεί να φτάσει χωρίς να αντιδράσουν, ο Αρκάς σκαρφίζεται ολοένα και πιο γκροτέσκες μορφές αντιστροφής της πραγματικότητας. Έχει άλλωστε ενδιαφέρον ο τρόπος που αντιδρούν οι θαυμαστές του Αρκά σε κάθε νέο σκίτσο του. Κυριαρχούν οι γηπεδικές επευφημίες όπως «Δώσε πόνο» ή «Γλέντα τους Αρκά» ή οι ακόμα πιο απερίφραστες κραυγές ενάντια σε «δικαιωματάκηδες» που «θέλουν να θεωρηθεί ομαλό το κάθε τι ανώμαλο». Θα έλεγε κανείς, κοινό του Σεφερλή. Δείγμα γραφής: Και δεν είναι ο μόνος που προωθεί αυτή την ατζέντα. Εναντίον της υποτιθέμενης κυριαρχίας της κορεκτίλας, του ορθοπολιτικού Μεσαίωνα, ξιφουλκεί συχνά ο Τάκης Θεοδωρόπουλος καθώς και άλλοι ακόμα πιο ανόητοι σαν τον Σάκη Μουμτζή. Οπότε, υπάρχει θέμα. Αλλά είπα πολλά. Δίνω τον λόγο στον Γιάννη Μπαμπούλια (εδώ η αρχική δημοσίευση) και μετά προσθέτω καναδυό πράγματα ακόμα. Πριν από μερικές μέρες, βλέποντας το παραπάνω σκίτσο του Αρκά, του κατά πάσα πιθανότητα πιο γνωστού Έλληνα σκιτσογράφου όλων των εποχών, διαπίστωσα για μια ακόμη φορά την μεταμόρφωση που έχει υποστεί τα τελευταία χρόνια. Δεν είναι η πολιτική του τοποθέτηση που υπό την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έγινε σχεδόν αποκρουστικά κομματική υπέρ της ΝΔ — αυτό είναι προσωπική επιλογή του καθενός, με το βάρος και την ευθύνη να τα επωμίζεται ο ίδιος. Αυτό που μου έκανε εντύπωση στο συγκεκριμένο σκίτσο, ήταν ότι αποτελούσε μια Σεφερλίδια παραλλαγή αντίστοιχων “χιουμοριστικών” memes όπως αυτά που κυκλοφορούν στα δίκτυα της λεγόμενης Alt-right. Έγραψα λοιπόν στο τουίτερ, σε μια απόπειρα παλαιο-Αρκάδιου χιούμορ, “Αν ερχόταν πριν μερικά χρόνια κάποιος και μου έλεγε ότι ο Αρκάς θα γινόταν ο μπροστάρης της Alt-Right ρητορικής στην Ελλάδα, θα έπαιρνα το 100.” Με αφορμή αυτό το σχόλιο, ο Αντώνης Γαλανόπουλος (Υποψήφιος Διδάκτωρ, με ειδίκευση στα Discourse Theory, Populism/Anti-populism, Psychoanalysis) έγραψε ένα σχόλιο στο Facebook το οποίο αργότερα έγινε κείμενο για την σελίδα Parallaximag και μπορείτε να το διαβάσετε εδώ. Στο κείμενο ο Γαλανόπουλος αναλύει σε περισσότερο βάθος το γιατί ακριβώς μπορεί ο Αρκάς όντως να θεωρηθεί ως πρεσβευτής της Alt-Right ρητορικής στην Ελλάδα. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα από το κείμενο μαζί με τα σκίτσα που παραθέτει: “Μερικά από τα κεντρικά χαρακτηριστικά της Alt-Right ρητορικής είναι η προώθηση μιας ατζέντας που υπερασπίζεται την ανωτερότητα της λευκής φυλής (white supremacy), την λευκή ταυτότητα, και μάλιστα την λευκή ανδρική ετεροφυλοφιλική ταυτότητα, η επίθεση στο φεμινιστικό και το ομοφυλοφιλικό κίνημα μέσω μιας διακωμώδησης που παρουσιάζει τα δυο κινήματα ως καρικατούρες δίχως περιεχόμενο καθώς και η κριτική στις θεωρίες κοινωνικού φύλου (βλέπε τα λεγόμενα anti-gender movements). Προφανώς και το μεταναστευτικό ζήτημα είναι υψηλά στην ατζέντα της Alt-Right.” “Το Alt-Right κίνημα έχει μια -ας την πούμε- πολιτιστική διαστάση. Θέλει να φτιάξει μια ποπ κουλτούρα, να επηρεάσει τις κοινωνικές νόρμες, να διευρύνει τα όρια του αποδεκτού στην δημόσια σφαίρα. Φαίνεται πως βρήκε λοιπόν τον εκφραστή της στην Ελλάδα.” Λέει αλλού ο Γαλανόπουλος, και συμφωνώ απόλυτα. Από όταν δημοσιεύτηκε το κείμενο, έχω λάβει αρκετά σχόλια από οπαδούς προφανώς του Αρκά στο στύλ “βέβαια, με όποιον διαφωνούμε τον λέμε φασίστα και ρατσιστή”. Όταν παρατήρησα ότι ο συγκεκριμένος χρήστης είχε αλλού στο timeline του τον όρο “γυφτοσκοπιανός” πχ και του είπα να μου κάνει τη χάρη, με κατηγόρησε ότι πάσχω από έλλειψη “ανοχής”. Ήμουν δηλαδή εγώ ο φασίστας, επειδή αποκαλώ τους ρατσιστές και φασίστες ως τέτοιους, και δεν τους αφήνω να εκφραστούν ελεύθερα όπως είναι το δικαίωμα τους. Καταρχάς να ξεκαθαρίσουμε κάτι: ελευθερία του λόγου δεν σημαίνει ότι έχω υποχρέωση να σε ακούσω. Επίσης σημαίνει ότι αν λες ρατσιστικά πράγματα, μπορώ να σε πω ρατσιστή εξασκώντας την δική μου ελευθερία του λόγου. Η απαίτηση να μπορεί κάποιος να εκφράζεται με τέτοιους όρους και να μην τον αποκαλούν όπως του αρμόζει είναι πραγματικά από άλλη διάσταση. Μέσα από αυτό το παράδειγμα άρχισα να σκέφτομαι την έκταση που έχει πάρει πια η “κλοπή” της γλώσσας που επιχειρείται από την αντιδραστική και την άκρα δεξιά σε παγκόσμιο επίπεδο, αυτή την πραγματικά τερατώδη προσπάθεια να υφαρπάξουν την έννοια πχ της ανοχής στο διαφορετικό και να την μετατρέψουν σε “ανοχή” για ρατσιστικές και μισογύνικες απόψεις να εκφράζονται ελεύθερα, και στην πορεία να βαφτίσουν τους εαυτούς τους ως “θύματα της πολιτικής ορθότητας”. “Ελευθερία του λόγου” για αυτούς ορίζεται το να προσβάλλεις όποτε θες και από δημόσιο βήμα την LGBT κοινότητα, το φεμινισμό, τους χοντρούς. Αλλά αυτή η “ελευθερία” δεν ισχύει όταν τους αποκαλείς αυτό που είναι: ρατσιστές και φασίστες. Ο Όργουελ θα γυρνάει στον τάφο του (συμπτωματικά, είμαστε στα 70 χρόνια από την έκδοση του 1984). Το φαινόμενο αυτό φυσικά το έβλεπα για πολλά χρόνια να λαμβάνει χώρα στο εξωτερικό, με πραγματικά εντυπωσιακά αποτελέσματα (αποκορύφωμα του η εκλογή του Donald Trump το 2016). Τελικά έφτασε και στην Ελλάδα — με κάποια καθυστέρηση ομολογουμένως. Όμως είναι πραγματικά τραγικό το πόσο ενώ είναι εισαγόμενο και ξένο, ταυτόχρονα μοιάζει και τόσο οικείο. Κι αυτό γιατί ήταν πάντα μαζί μας. Το ερώτημα είναι φυσικά τι μπορείς να αντιπαραθέσεις σε αυτή τη λογική; Όταν οι λέξεις χάνουν το νόημα τους και το άσπρο γίνεται μαύρο, αναρωτιέσαι αν μιλάτε καν την ίδια γλώσσα. Κι ακριβώς αυτό είναι το όπλο τους: δεν μπορείς να πεις κάτι γιατί έχεις να κάνεις με μια τεχνολογία εξουδετέρωσης του νοήματος και της γλώσσας. Αυτό είναι το μεγάλο ζητούμενο και το μεγάλο κόλπο. Ξεκίνησε με το rebranding της “κοινής λογικής” ως εργαλείο για την προώθηση των πιο αντιδραστικών ενστίκτων της Ελληνικής κοινωνίας. Εντελώς τυχαία η “κοινή λογική” όπως προωθήθηκε στην Ελλάδα είναι υπερ-συντηρητική και εναντίον των μεταναστών πχ. Τώρα διεκδικεί την “ελευθερία του λόγου” ώστε να προσβάλει και να μειώσει και να δείξει την δική της ανωτερότητα. Είναι μια λογική λούμπεν, που απευθύνεται στον κατώτερο κοινό παρανομαστή. Πως διαφέρει αυτό από ότι γινόταν πάντοτε, και εξακολουθεί να συμβαίνει σήμερα; Υπό αυτό το φως, ο Αρκάς πλέον — και ειδικά μέσα από το FB — δεν είναι απλά ένας σκιτσογράφος: είναι ένας thought-leader θα λέγαμε, που μαζεύει γύρω του ένα κομμάτι της κοινωνίας που νιώθει “αδικημένο” κι ας είναι η “λογική” του και τα “αστεία” για ξανθιές και χοντρούς η απόλυτα κυρίαρχη κουλτούρα. Είναι ένας λιγότερο edgy Milo Yiannopoulos. Κι αυτό είναι, για να μην κρύβουμε λόγια, επικίνδυνο. Κουμπώνει με το κλίμα της πλέον άκρατης δεξιάς υστερίας για το Μακεδονικό και άλλα ζητήματα. Κι ας θυμίζει λίγο η γραμμή του ένα αστείο από το American Dad, όπου ο πρωταγωνιστής λέει “Μου λείπουν οι παλιές καλές εποχές, τότε που οι λευκοί άντρες είχαν όλη την εξουσία, κι όχι απλά την περισσότερη από αυτή”. Γιατί δεν είναι αστείο. Το “χιούμορ” του Αρκά είναι επί της ουσίας μια παλιννόστηση της καφρίλας (που ποτέ δεν έφυγε, ξαναλέω) που μοιράζει συχωροχάρτια, που σου λέει μαλακά στο αυτί “όχι, δεν είσαι εσύ ρατσιστής, αυτοί είναι μαύροι”. Που λέει ότι η πολιτική ορθότητα είναι απλά καπρίτσιο και “δεν μπορούμε πια να κάνουμε ένα αστείο;”. Σου λέει ότι απειλείσαι, δε σε αφήνουν να μιλήσεις, θα τους αφήσεις; Με λίγα λόγια, είναι μια τεχνολογία εκφασισμού. Μέσα της οι λέξεις πια δεν σημαίνουν αυτό που λένε, μετατρέπουν τα κοινωνικά κινήματα σε καρικατούρες, τις γυναίκες σε υστερικές σκύλες κτλ. Είναι η αποθέωση του φαύλου και του εύκολου χιούμορ κι ένας τρόπος για κάποιους να νιώσουν λίγο ανώτεροι. Ας μην φοβόμαστε να πούμε καθαρά το τι συμβαίνει, γιατί προελαύνει ο φασισμός και ο απολυταρχισμός σε όλο τον κόσμο πλέον. Οι ισχυροί, ακόμη και δισεκατομμυριούχοι, προσπαθούν μας πείσουν ότι δεν έχουν καμία δύναμη αλλά ότι είναι οι ίδιοι θύματα. Προσπαθούν μας πείσουν πως “Αυτά που βλέπετε και αυτά που διαβάζετε, δεν είναι αυτά που συμβαίνουν”, όπως είπε ο Trump. Κι αυτό δίνει ο Αρκάς στον κόσμο του. Υπάρχει μια μεγάλη κατηγορία ανθρώπων που θέλει τον Αρκά να “μοιράζει πόνο”. Βλέπουν ότι χτυπάει τους κάτω, αυτούς που, στο μυαλό τους, έχουν σηκώσει κεφάλι: τις γυναίκες, τους φτωχούς, τους αδύναμους. Χαίρονται με αυτό γιατί κατα τ’άλλα νιώθουν ριγμένοι που δεν μπορούν να πουν τη γυναίκα στο δρόμο πατσαβούρα (κι ας τη λένε). Θέλουν να κλοτσήσουν τον χοντρό γείτονα. Πιστεύουν όντως πως αυτοί είναι οι μόνοι πια που δεν μπορούν να εκφραστούν όπως θέλουν. Στο μυαλό τους, είναι ήδη 2+2=5. Κι ο Αρκάς είναι ο Μπαμπάς τους. Κλείνοντας, παραθέτω λινκ προς ένα άρθρο της Λάιφο με κάποιες εύστοχες επισημάνσεις. Τέλος, από τον John Antóno μια «πολιτικά μη ορθή» απάντηση στον Αρκά. Δίστασα να τη βάλω, διότι δεν μ’ αρέσουν οι παραλληλισμοί με τους Ναζί. Αλλά «στη σάτιρα δεν υπάρχουν όρια», έτσι δεν είναι; Link για το άρθρο
  12. ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Oresteia Reversed Έκθεση κόμικς εμπνευσμένων από την Ορέστεια Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης 10 - 22 Σεπτεμβρίου 2019 Πράξη: «ΚΑΘΙΕΡΩΣΗ ΚΑΙ ΠΡΟΒΟΛΗ ΔΙΕΘΝΩΝ ΘΕΣΜΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ» Θεσμός: «Αρχαίο Δράμα: Διεπιστημονικές και Δια-καλλιτεχνικές προσεγγίσεις» Είσοδος Ελεύθερη Η Έκθεση Κόμικς Oresteia Reversed στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης από Τρίτη 10 έως Κυριακή 22 Σεπτεμβρίου. Συμμετέχουν 22 σύγχρονοι καλλιτέχνες και δημιουργούν πρωτότυπες ιστορίες από την τριλογία του Αισχύλου Ορέστεια, με έμφαση στις Ευμενίδες. Καλλιτέχνες από τον χώρο των κόμικς, καλλιτέχνες με αφετηρία τις εικαστικές τέχνες, επανεξετάζουν έννοιες όπως Δίκαιο, Δικαιοσύνη, Πόλις, Πολίτης, Αυτοδικία, Νέμεσις, Ύβρις, Δημοκρατία, Ισονομία και Ισοτιμία, Προσωπική και Συλλογική Ευθύνη. Η ιστορικός τέχνης Νικόλ Λεβέντη αναφέρει: “Οι συμμετέχοντες δημιουργοί πειραματίζονται με χρώματα, έντονες φωτοσκιάσεις, ρεαλιστικό και υπερρεαλιστικό σχέδιο, αποδομούν την τραγωδία και εντοπίζουν σε αυτή διαχρονικά ζητήματα, τα οποία μεταφέρουν στο σήμερα και στο φανταστικό μέλλον μέσα από τις δικές τους ιστορίες. Οι νέες ιστορίες συχνά καθρεφτίζουν το σύγχρονο Ορέστη και υπενθυμίζουν ότι οι προβληματισμοί αυτοί είναι αέναοι μέσα στην κοινωνία και σε πολλές περιπτώσεις τη δομούν.” Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες: Ρενέ Αγγελίδου (Fokshee), Δήμητρα Αδαμοπούλου, Δημήτρης Αναστασίου, Θωμάς Βαλιανάτος, BLEΣΣΕD, Γιάννης Γαλαίος, Γεωργία Ζάχαρη, Αυγή Κανάκη, Βάλια Καπάδαη, Θανάσης Καραμπάλιος, Θωμάς Κεφαλάς, Kristanz, Δέσποινα Μανώλαρου, Γιώργος Μικάλεφ, Mekl, Μάριος Μπόρας, No Budget Epics, Αλκυόνη Παπακωνσταντοπούλου (Poisoner), Μιχάλης Σιγάλας, Στέλλα Στεργίου, Νίκος Τσουκνίδας - Μαρία Καραζάνου, Ρομπέρτα Γιαϊτζόγλου Watkinson. Εγκαίνια: Τρίτη 10 Σεπτεμβρίου στις 20:00. Ώρες λειτουργίας: καθημερινά και Σαββατοκύριακα 18:00-22:00. Είσοδος Ελεύθερη Επιμέλεια: Καλλιόπη Λιαδή, Εικαστικός, Καλλιτεχνική Σύμβουλος του Προγράμματος. Η έκθεση αποτελεί μέρος των δράσεων του ερευνητικού και καλλιτεχνικού προγράμματος Μεγάλες Αφηγήσεις_ Η Επιστροφή το οποίο διερευνά τη συνάντηση της Αρχαίας Ελληνικής Τραγωδίας με τις Πολιτικές Επιστήμες. Περισσότερες πληροφορίες στην ιστοσελίδα www.ancientdrama.gr fb: https://www.facebook.com/events/429248147797703/ H Πράξη έχει ενταχθεί στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «ΑΤΤΙΚΗ 2014-2020» και συγχρηματοδοτείται από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης
  13. until
    ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Oresteia Reversed Έκθεση κόμικς εμπνευσμένων από την Ορέστεια Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης 10 - 22 Σεπτεμβρίου 2019 Πράξη: «ΚΑΘΙΕΡΩΣΗ ΚΑΙ ΠΡΟΒΟΛΗ ΔΙΕΘΝΩΝ ΘΕΣΜΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ» Θεσμός: «Αρχαίο Δράμα: Διεπιστημονικές και Δια-καλλιτεχνικές προσεγγίσεις» Είσοδος Ελεύθερη Η Έκθεση Κόμικς Oresteia Reversed στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης από Τρίτη 10 έως Κυριακή 22 Σεπτεμβρίου. Συμμετέχουν 22 σύγχρονοι καλλιτέχνες και δημιουργούν πρωτότυπες ιστορίες από την τριλογία του Αισχύλου Ορέστεια, με έμφαση στις Ευμενίδες. Καλλιτέχνες από τον χώρο των κόμικς, καλλιτέχνες με αφετηρία τις εικαστικές τέχνες, επανεξετάζουν έννοιες όπως Δίκαιο, Δικαιοσύνη, Πόλις, Πολίτης, Αυτοδικία, Νέμεσις, Ύβρις, Δημοκρατία, Ισονομία και Ισοτιμία, Προσωπική και Συλλογική Ευθύνη. Η ιστορικός τέχνης Νικόλ Λεβέντη αναφέρει: “Οι συμμετέχοντες δημιουργοί πειραματίζονται με χρώματα, έντονες φωτοσκιάσεις, ρεαλιστικό και υπερρεαλιστικό σχέδιο, αποδομούν την τραγωδία και εντοπίζουν σε αυτή διαχρονικά ζητήματα, τα οποία μεταφέρουν στο σήμερα και στο φανταστικό μέλλον μέσα από τις δικές τους ιστορίες. Οι νέες ιστορίες συχνά καθρεφτίζουν το σύγχρονο Ορέστη και υπενθυμίζουν ότι οι προβληματισμοί αυτοί είναι αέναοι μέσα στην κοινωνία και σε πολλές περιπτώσεις τη δομούν.” Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες: Ρενέ Αγγελίδου (Fokshee), Δήμητρα Αδαμοπούλου, Δημήτρης Αναστασίου, Θωμάς Βαλιανάτος, BLEΣΣΕD, Γιάννης Γαλαίος, Γεωργία Ζάχαρη, Αυγή Κανάκη, Βάλια Καπάδαη, Θανάσης Καραμπάλιος, Θωμάς Κεφαλάς, Kristanz, Δέσποινα Μανώλαρου, Γιώργος Μικάλεφ, Mekl, Μάριος Μπόρας, No Budget Epics, Αλκυόνη Παπακωνσταντοπούλου (Poisoner), Μιχάλης Σιγάλας, Στέλλα Στεργίου, Νίκος Τσουκνίδας - Μαρία Καραζάνου, Ρομπέρτα Γιαϊτζόγλου Watkinson. Εγκαίνια: Τρίτη 10 Σεπτεμβρίου στις 20:00. Ώρες λειτουργίας: καθημερινά και Σαββατοκύριακα 18:00-22:00. Είσοδος Ελεύθερη Επιμέλεια: Καλλιόπη Λιαδή, Εικαστικός, Καλλιτεχνική Σύμβουλος του Προγράμματος. Η έκθεση αποτελεί μέρος των δράσεων του ερευνητικού και καλλιτεχνικού προγράμματος Μεγάλες Αφηγήσεις_ Η Επιστροφή το οποίο διερευνά τη συνάντηση της Αρχαίας Ελληνικής Τραγωδίας με τις Πολιτικές Επιστήμες. Περισσότερες πληροφορίες στην ιστοσελίδα www.ancientdrama.gr fb : https://www.facebook.com/events/429248147797703/ H Πράξη έχει ενταχθεί στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «ΑΤΤΙΚΗ 2014-2020» και συγχρηματοδοτείται από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης
  14. ΟΚ σβήστο τότε... Έβαλα και λάθος Link. Άστα να πάνε. Σπαμάρω ασύστολα.
  15. germanicus

    ASTROSEX

    του έστειλα ήδη 5Κ οπότε όλα κομπλέ φτηνά τη γλίτωσα...
  16. thor77

    ASTROSEX

    Φαντάζομαι για να μην πας στο σπίτι του ντυμένος όπως τα κορίτσια των εξωφύλλων θα ζητήσεις κάτι παραπάνω;
  17. Για να δω πάλι τον Μαγκουάιρ στον ρόλο δεν ψήνομαι, καλός ήταν αλλά μεγάλωσε και δεν υπάρχει στόρυ. Αντίθετα, υπάρχουν τόσες ιστορίες να πουν και κυρίως αυτό που πρέπει να αποφευχθεί είναι το reboot, με τον Σπάιντερ-Μαν ξεκίνησε αυτό και το τερμάτισαν. Δεν χρειάζεται άλλο reboot, αυτό που χρειάζεται είναι να επιλέγουν ένα συγκεκριμένο story arc και να κάνουν μια ταινία άντε δυο με αυτό. Όχι πολλές ταινίες, όχι πολλούς κακούς, όταν πέφτουν πολλοί μαζί γίνεται αχταρμάς και δεν μπορούν να τους αναπτύξουν σαν χαρακτήρες αλλά ούτε και να τους χειριστούν. Το Spiderman 3 και το Amazing Spiderman 2 το αποδεικνύουν. Ο κακός θα μου άρεσε να διαφεύγει όπως γινόταν πολλές φορές στο κόμικ και να μην υπάρχει πλήρες happy end με καθολική νίκη του ήρωα. Μετά άλλο story arc με άλλον ηθοποιό που απλά θα συνεχίζει από εκεί που άφησε ο προηγούμενος και στο τέλος όλα μαζί να λένε την ιστορία Σπάιντερ-Μαν. Μέχρι τώρα ξεκίνησε κάτι ο Ράιμι, το συνέχισε ωραία και στο τρίτο μέρος που έπρεπε να κάνει ένα κλείσιμο έγινε μια επανάληψη των 2 προηγούμενων και that's it. Όχι ότι έφταιγε απολύτως ο Ράιμι αλλά το στούντιο. Μετά το πήραν από την αρχή, δεν περπάτησε καθόλου και ειδικά έτσι όπως ήθελαν να το πάνε σαν βιομηχανο-κατασκοπικό θρίλερ με το πατέρα του ζωντανό ήταν τρομερή φλόμπα. Και τώρα η Disney φτου κι από την αρχή, ευτυχώς απέφυγε να μας ξαναπεί για το δάγκωμα και τον θείο Μπεν. μας φύλαξε ο Κύριος. Ο ήρωας έχει μείνει εκεί στάσιμος, πότε θα δούμε κινηματογραφικά τη Μαύρη Γάτα ένας θεός ξέρει, τον Χόμπγκομπλιν που είναι από τους καλύτερους κακούς για μένα, άλλος θεός. Το μόνο συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι ασχολούνται με τον χαρακτήρα αυτό άνθρωποι που ούτε μεγάλωσαν μαζί του αλλά ούτε και τον ξέρουν. Απλά θέλουν να κάνουν το κομμάτι τους και την κλαπα----διά τους.
  18. Θα μου άρεσε ως ιδέα, να γυριστεί «Spiderman 4» με τον Τόμπι Μαγκουάιρ και όχι τον Χόλαντ... όπως προ 1-2 μέρες ανακοινώθηκε το «MATRIX 4» πάλι με τους ίδιους πρωταγωνιστές. Επιμένω στην άποψη μου ότι τα 3 πρώτα Spiderman ήταν και τα καλύτερα, έχω δεί και το The Amazing Spiderman δεν με έπεισε... τα δύο με τον Χόλαντ τα θεωρώ πατάτα, αν και έχουν φοβερά εφέ, αλλά σκεφτείτε ένα τωρινό Spiderman 4 τι εφέ θα είχε.. με όλους μέσα, Green Goblin, Octapus, Venom, Sandman και να προσθέσει Black Cat και Kingpin, εγώ θα έβαζα και Punisher και Daredevil να γίνει υπερ-παραγωγή. Και να το ''κλείνανε'' εκεί πχ με τον θάνατο του Spiderman κάπως έτσι. Πιστεύω ότι θα έκανε άνετα 1,5 δις $ στο Box Office!
  19. όπα. εγώ είμαι γέρος και αν και θεωρώ την δεύτερη ταινία του Raimi ως την καλύτερη spiderman , μου αρέσει πολύ το iteration του spiderman στο πρόσωπο του Holland.
  20. Μπορεί οι συνδετήρες να βολεύουν κάπως στην ανάγνωση, αλλά εάν δεν είναι σκληρό το χαρτί του εξώφυλλου ή/και λίγες οι σελίδες, το τεύχος φθείρεται με τρομερή ταχύτητα τρομερή...
  21. Yesterday
  22. Θα φτιαχτεί λογικά κάποια στιγμή σχετικό θρεαντ
  23. Δυστυχώς κι εμένα το συγκεκριμένο τεύχος δεν με εντυπωσίασε καθόλου. Εκτός από την ιστορία του Don Rosa που αντιστέκεται σθεναρά στην πτώση του επιπέδου, οι υπόλοιπες ιστορίες είναι μέτριες και γενικά δεν αρμόζουν στο Κόμιξ. Το περιεχόμενο του τεύχους συμβαδίζει με το καλοκαίρι και πολλές από τις ιστορίες του διαδραματίζονται σε περιόδους καύσωνα. Αξίζει νομίζω να αναφέρουμε ότι περιέχονται ιστορίες με πρωταγωνιστές ονόματα όχι από το πρώτο ράφι, όπως είναι ο κύριος Τζόουνς, η Μάτζικα (που δεν την βλέπουμε συχνά στον ρόλο του καλού) κι ο Πασχάλης. Ας δούμε όμως τις ιστορίες πιο αναλυτικά. “Το όνειρο μιας ζωής” Η κορωνίδα των ιστοριών του Κόμιξ σε αυτό το τεύχος είναι ένα σενάριο του Don Rosa, που εξελίσσεται κυριολεκτικά επάνω σε ένα κρεβάτι. Οι Μουργόλυκοι μόλις έκλεψαν μία συσκευή του Κύρου, που βοηθάει τους Ψυχολόγους να μπουν στα όνειρα των ασθενών τους για να βρουν την θεραπεία, και μπήκαν στο θησαυροφυλάκιο του Σκρουτζ για μία μικρή επίσκεψη. Τα κίνητρά τους, κλασικά. Θα προσπαθήσουν να μπουν στα όνειρα του βαθύπλουτου μεγιστάνα για να καταφέρουν να μάθουν τον συνδυασμό που ανοίγει την πόρτα που οδηγεί στην δεξαμενή του ρευστού. Ο Κύρος, από την άλλη, κατάφερε να λυθεί από τα δεσμά του και με την βοήθεια του Ντόναλντ και των τριών ανιψιών του θα προσπαθήσει να γλιτώσει τον Σκρουτζ από την πρωτότυπη αυτή κλοπή. Μιλάμε για ένα, απίστευτης ευφυίας, σενάριο, του οποίου όμως την ιδέα δεν την γέννησε το μυαλό του κορυφαίου δημιουργού από το Κεντάκυ. Ενώ όλη η πλοκή (θεωρητικά) εκτυλίσσεται στην κρεβατοκάμαρα του Σκρουτζ, ο αναγνώστης θα απολαύσει πολλές από τις κλασικές στιγμές που είχε περάσει εκείνος στην πορεία της ζωής του και μάλιστα με έξυπνες παραλλαγές. Η ιστορία έχει δυνατές δόσεις από σουρεαλισμό και πολλά είναι τα σημεία που προκαλεί το γέλιο. Το φινάλε εκτός από ευτυχές, προσδίδει και συγκίνηση. Γενικά πρόκειται για μία αξιόλογη και προσεγμένη δουλειά. Το σχέδιο, γι’ακόμα μία φορά, ήταν χάρμα οφθαλμών. “Η μητρόπολη του μέλλοντος” Τα τρία ανιψάκια έχουν την όμορφη συνήθεια να παίζουν το καλοκαίρι στο Πράσινο Λιβάδι, μία περιοχή κοντά στην πόλη που είναι ένας πνεύμονας δροσιάς. Κάποια στιγμή, έντρομα, καταλαβαίνουν ότι το Πράσινο Λιβάδι πρόκειται να καταστραφεί και την θέση του να πάρει ένα τεράστιο συγκρότημα κατοικιών. Όπως είναι κατανοητό η οικολογική καταστροφή θα είναι ανυπολόγιστη. Και το επίσης άσχημο είναι και το γεγονός ότι στην υπηρεσία του Δήμου που ψήφισε την δημιουργία του αστικού κέντρου, έχουν τεθεί ο Ντόναλντ κι ο Κύρος. Ο πρώτος σαν χειριστής μηχανημάτων έργων κι ο δεύτερος έχει εφεύρει ένα μηχάνημα που ανοίγει ευκολότερα δρόμους. Θα καταφέρει τελικά το όνειρο του Δημάρχου να γίνει πραγματικότητα ή η φύση θα αναλάβει να τους χαλάσει τα σχέδια? Πρόκειται για ένα καλό σενάριο, οικολογικής φύσης, που χαρακτηρίζεται από μία γλυκιά παιδικότητα. Ο αναγνώστης παρατηρεί πόσο όμορφος θα ήταν ο κόσμος μας, αν τον κυβερνούσαν παιδιά. Η πλοκή είχε καρτουνίστικη χροιά κι έβγαζε τα αντίστοιχα αστεία. Στο φινάλε περίμενα μεγαλύτερη κινητοποίηση από πλευράς ανιψιών, αλλά με ικανοποίησε πλήρως κι αυτή η εκδοχή. Το σχέδιο του Vicar εννοείται πως το βρήκα εξαιρετικό. “Δελτίο θυέλλης” Ο Ντόναλντ έχει προσληφθεί σε έναν ραδιοφωνικό σταθμό κι ο σκοπός του είναι να συλλέγει μετεωρολογικές προβλέψεις και να τις ανακοινώνει. Δυστυχώς όμως τον τελευταίο καιρό δεν τα πάει πολύ καλά και πέφτει έξω σχεδόν συνέχεια, κάνοντας τον προϊστάμενό του έξαλλο. Την ίδια στιγμή, ψηλά στο διάστημα βρίσκεται ένα εξωγήινο διαστημόπλοιο με δύο πλάσματα που γνωρίζουν τον πρωταγωνιστή μας και θα θελήσουν να του κάνουν πλάκα. Έτσι αλλάζουν τον καιρό σύμφωνα με την σκέψη του Ντόναλντ και το πανδαιμόνιο ξεκινάει. Ένα σενάριο που φέρνει πάλι στο προσκήνιο τους χαρακτήρες από την ιστορία “Ένα με την Φύση” και τους δίνει πειρακτικό ύφος. Από εκεί και πέρα η πλοκή αποτελείται από επαναλαμβανόμενα γκαγκ με θέμα τον αλλοπρόσαλλο καιρό μέσα στο καλοκαίρι, τα οποία τα βρήκα μέτρια. Το ίδιο μέτριο ήταν και το φινάλε. Τουλάχιστον το σχέδιο ήταν αξιοπρεπές. “Μια καυτή μέρα του καλοκαιριού” Ο ήλιος καίει επάνω από το Μίκυ Σίτυ κι ο Μίκυ με την Μίννι έχουν πεταχτεί μέχρι το Λούνα Παρκ για να δροσιστούν και να διασκεδάσουν. Κάποια στιγμή η Μίννι βλέπει ένα φουλάρι το οποίο το ερωτεύεται κι ο αρραβωνιαστικός της καταφέρνει να της το κερδίσει. Δυστυχώς όμως μόλις το πιάνει περιχαρής στα χέρια της, το παίρνει ο αέρας κι εξαφανίζεται. Τότε ο Μίκυ θα προσπαθήσει να το πιάσει, αλλά η οδύσσεια που θα επακολουθήσει, θα του αποδείξει ότι δεν θα είναι τόσο εύκολο. Μιλάμε για ένα σενάριο που είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του Ντόναλντ κι απορώ πώς και δεν “πήρε” τον ρόλο το αγαπημένο μας ναυτάκι με την δική του αρραβωνιαστικιά. Η πλοκή βγάζει ένταση, αλλά δεν με συγκίνησε ιδιαίτερα. Εμφάνιζε σημάδια επανάληψης και υπερβολής. Το φινάλε αφήνει μία ελαφριά αίσθηση χιούμορ. Το σχέδιο νομίζω ότι είναι βγαλμένο από παλιό cartoon. Κι ενώ παραπονιέμαι κι εκνευρίζομαι που βλέπω τον Μίκυ να φοράει μόνο το κόκκινο σωβρακάκι του, φανταστείτε την απογοήτευσή μου τώρα που τον βλέπω και με τις μεγάλες μαύρες του πατούσες έξω. Αηδία!!! “Εξωγήινη εισβολή” Η Μάτζικα αφήνει για λίγο το εργαστήριό της και πηγαίνει μέχρι την πόλη για να αγοράσει προμήθειες. Στην διαδρομή, μονολογώντας, ο αναγνώστης θα καταλάβει ότι έχει προβλήματα με τους συμπατριώτες της, που δεν την έχουν σε εκτίμηση λόγω του “επαγγέλματός” της. Όταν φτάνει στην πόλη, θα παρατηρήσει ότι επικρατεί μία ασυνήθιστη ησυχία. Όλοι οι κάτοικοι φαίνονται αποσβολωμένοι, σαν κάποιος να τους έχει μαγέψει. Η Μάτζικα δεν θα αργήσει να ξεσκεπάσει τους υπαίτιους και να καταλάβει το σατανικό τους σχέδιο. Τι μπορεί να κάνει για να διορθώσει την κατάσταση? Σεναριακά την ιστορία την βρήκα πολύ πρωτότυπη, καθώς βλέπουμε την διάσημη Ιταλίδα μάγισσα να βρίσκεται αυτή την φορά με το μέρος των καλών και να έχει αφήσει (σίγουρα προσωρινά) την Dark Side of the Force. Αξίζουν στον συγγραφέα γι αυτό. Από εκεί και πέρα η πλοκή κυλάει βιαστικά για να προλάβει τις λίγες σελίδες που έχει στην διάθεσή της και δεν προλαβαίνει να “αναπνεύσει” καθόλου. Έτσι η ιστορία, στο σύνολό της, στερείται απόλαυσης. Κρίμα… Τουλάχιστον η τελική μάχη στο φινάλε είχε δυναμισμό. Το σχέδιο το βρήκα αρκετά καλό. “Ο ήρωας της διπλανής πόρτας” Ένα πρωινό τα τρία ανιψάκια παίζουν στον κήπο τους σπιτιού τους. Κάποια στιγμή ο Χιούη έχει ανέβει στο δέντρο κι από ένα λάθος του γλιστράει κι ετοιμάζεται να πέσει. Ο κύριος Τζόουνς, που καθαρίζει τον δικό του κήπο, βλέπει το περιστατικό και σπεύδει να πιάσει το παπάκι στον αέρα. Γεμάτα θαυμασμό τα τρία αδέλφια βρίσκουν τον πρωταγωνιστή στην ταινία μικρού μήκους που ετοιμάζουν για το σχολείο τους κι έχει θέμα συνηθισμένους ανθρώπους που κάνουν ηρωικά κατορθώματα. Έτσι θα περάσουν μία ολόκληρη ημέρα μαζί του για να δουν τις συνήθειες ενός ήρωα. Αυτό που θα δουν όμως θα τους απογοητεύσει. Μέτριο σενάριο που έχει στο τιμόνι του πρωταγωνιστή έναν χαρακτήρα που δεν τον βλέπουμε συχνά εκεί. Η πλοκή είναι αδύναμη και στατική και διακρίνεται από την έλλειψη του άσπονδου γείτονά του, του Ντόναλντ, τουλάχιστον λίγο πριν το φινάλε. Το δε φινάλε καταλήγει σε έναν κλασικό διαξιφισμό, που δεν εκπλήσσει τον υποψιασμένο αναγνώστη. Σχεδιαστικά την βρήκα υπερβολική. Ειδικά η απόδοση του Τζόουνς ήταν σαν κακή γελοιογραφία. “Μονομαχία στο Μαύρο Δάσος” Ο Φυσιολατρικός Σύλλογος Λιμνούπολης διοργανώνει το ετήσιο φωτογραφικό κυνήγι πεταλούδας στο Μαύρο Δάσος και η Νταίζυ έχει πάρει τον Ντόναλντ και τον Γκαστόνε κι έχουν πάει εκεί κοντά για πικ νικ. Εκεί, τα δύο ξαδέλφια θα θαμπωθούν από τα κάλλη μίας νεαρής και ναζιάρας πάπιας και θα προσπαθήσουν να περάσουν μερικές στιγμές μαζί της. Εκείνη φαίνεται ότι αρέσκεται σε σκληροτράχηλους και δυναμικούς άντρες, που υπακούν στο ρητό: “ζην επικινδύνως”. Έτσι θα υποβάλλει τους δύο αντίζηλους σε διάφορες δοκιμασίες για να αποφασίσει με αυτόν τον τρόπο ποιος θα κάνει πικ νικ μαζί της. Όλως περιέργως, σε όλες τις δοκιμασίες του άτυπου διαγωνισμού, οι δύο αντίπαλοι έρχονται ισόπαλοι. Λέτε τελικά να έχουν αλλάξει οι ισορροπίες της τύχης που τους χαρακτηρίζουν? Και τελικά ποια θα είναι η κατάληξη του διαγωνισμού? Πρόκειται για ένα καλό σενάριο, που αυτόματα μετατρέπεται σε μετριότητα λόγω του ότι φιλοξενήθηκε σε ένα περιοδικό όπως το Κόμιξ. Σε ένα υποδεέστερο έντυπο δεν θα με πείραζε καθόλου. Η πλοκή ξεκινάει υποτονικά, αλλά όσο περνάνε οι σελίδες απογειώνεται και βγάζει πολλές σκηνές έντασης. Η αιώνια μάχη μεταξύ του Ντόναλντ και του Γκαστόνε δεν είναι τόσο άνιση, ως συνήθως, αλλά έχει την αίσθηση του δικαίου, την ώρα που δεν αποκλίνει πολύ από τα κλασικά. Έτσι ερχόμαστε σε ένα φινάλε ικανοποιητικό. Το σχέδιο μού άρεσε αρκετά. “Ανεπιθύμητη κληρονομιά” Ο Πασχάλης απολαμβάνει αμέριμνος την αιώρα του στο αγρόκτημα της Γιαγιάς Ντακ και χαίρεται που δεν έχει περιουσία για να του δημιουργεί προβλήματα. Κάποια στιγμή θα τον επισκεφτεί ένας συμβολαιογράφος, ο οποίος του αποκαλύπτει ότι κληρονόμησε μία άγονη έκταση στην καρδιά της ερήμου. Θα τον πάει λοιπόν μέχρι εκεί για να του την δείξει και φεύγοντας θα του δώσει ένα διχαλωτό ξυλάκι, σαν αυτά που έχουν οι ραβδοσκόποι που ψάχνουν για νερό. Ο φίλος μας θα ξεκινήσει να ψάχνει για νερό, προκειμένου να πουλήσει αυτή την έκταση και να απαλλαγεί οριστικά από αυτή. Λέτε να τα καταφέρει? Η τρίτη ιστορία με πρωταγωνιστή έναν δευτεροκλασάτο χαρακτήρα της Disney. Ο Πασχάλης έχει μία ωραία αφέλεια από μόνος του, αλλά στο συγκεκριμένο σενάριο φαίνεται να έχει αποκτήσει και την απίστευτη τύχη του Γκαστόνε. Αυτή η τύχη τον μπλέκει σε έξυπνα γκαγκ που φέρνουν ένα χαμόγελο στα χείλη. Στο φινάλε ο καθένας που θα βρισκόταν στην θέση του Πασχάλη, θα ένιωθε ότι πιάστηκε κορόιδο. Όχι όμως ο συμπαθής κι ανέμελος φίλος μας. Το σχέδιο το βρήκα αξιοπρεπές.
  24. Δεύτερη σερί κεντρική ιστορία με πρωταγωνιστή τον Μίκυ φιλοξενείται στο περιοδικό και κοντεύουμε να πάθουμε overdose! Στην ιστορία “Το μυστικό του Ήτα Βήτα”, η κάμερα θα βρεθεί στο Μουσείο του Μίκυ Σίτυ, όπου οι Καθηγητές Ζάμποτεκ και Μάρλιν έχουν θέματα με την χρονομηχανή τους, η οποία φαίνεται να δίνει λανθασμένα δεδομένα. Έτσι θα ζητήσουν την βοήθεια του Μίκυ και του Γκούφυ, που θα κάνουν το γνωστό ταξίδι τους μέχρι την Μεσοζωική περίοδο (εκεί εντοπίζεται το πρόβλημα) για να προσπαθήσουν να κάνουν τις απαραίτητες “επιδιορθώσεις”. Από ένα λάθος, οι δύο φίλοι χωρίζονται κι ενώ ο Γκούφυ επιστρέφει στο Μουσείο, ο αγαπημένος μας ποντικός φτάνει στον προορισμό του, όπου εκτός από τους δεινόσαυρους που κυριαρχούσαν εκείνη την εποχή, θα έχει και μία απρόσμενη συνάντηση…! Καλογραμμένο σενάριο “χρονομηχανής”, που προσεγγίζει με ενδιαφέροντα τρόπο την πρώτη γνωριμία και την φιλία ανάμεσα στον Μίκυ και τον Ήτα Βήτα. Η πλοκή περιέχει πολλά στοιχεία Sci-Fi που με ικανοποίησαν. Το χιούμορ είναι διακριτικό, αλλά πολύ εύστοχο. Το σχέδιο μού άρεσε. Στην επόμενη ιστορία ο θείος Σκρουτζ θα προσπαθήσει να αποδείξει στον Ντόναλντ ότι μπορεί να κάνει “Διακοπές μηδενικού κόστους”. Όλα ξεκινάνε στο θησαυροφυλάκιο, όταν ο μονίμως άφραγκος ανιψιός θα επισκεφθεί τον μεγιστάνα και φιλάργυρο θείο προκειμένου να του ζητήσει δανεικά για να κάνει ολιγοήμερες διακοπές. Εκείνος διατείνεται όλο υπερηφάνεια ότι δεν χρειάζεται κάποιος χρήματα για να κάνει διακοπές και τότε έρχεται η κατάλληλη στιγμή που βάζουν στοίχημα. Θα πάνε και οι δύο σε ένα γραφικό χωριουδάκι και θα προσπαθήσουν να περάσουν μερικές ημέρες χωρίς να ξοδέψουν δεκάρα. Θα καταφέρει ο Ντόναλντ να σπάσει την ατυχία του και να κερδίσει το στοίχημα ή ο δαιμόνιος θείος του θα αποδείξει ακόμα μία φορά ότι έχει ατσάλινη θέληση και δεν τον παραβγαίνει κανείς στην τσιγκουνιά? Κι εδώ έχουμε ένα όμορφο σενάριο, που εκτυλίσσεται καθ’οδών κι εξελίσσεται σε μία άτυπη μάχη ανάμεσα στους δύο συγγενείς. Η πλοκή είχε πλάκα και ταυτόχρονα υποκλίνεται στο μεγαλείο του Σκρουτζ, ενώ το φινάλε, κάποιος μυημένος σε παρόμοιες ιστορίες, θα το βρει αναμενόμενο και ίσως άδικο. Κουράστηκα πια με αυτά τα φινάλε. Το σχέδιο δεν ήταν και στα καλύτερά του. Μέσα στο κατακαλόκαιρο, ο Χάρυ Βδέλλας κι ο βοηθός του ο Φέθρυ, θα λύσουν το μυστήριο με τις “Κλοπές χωρίς λεία”. Εργασιακή ανομβρία έχει πέσει στο γραφείο του διάσημου (???) ντετέκτιβ, όταν ξαφνικά το τηλέφωνο χτυπάει. Είναι ο μάνατζερ ενός πολυτελούς ξενοδοχείου, ο οποίος χρειάζεται βοήθεια (και δεν έβρισκε κανέναν καλύτερο ερευνητή μέσα στον Αύγουστο ). Όταν οι φίλοι μας θα τον συναντήσουν θα τους περιγράψει ένα περίεργο θέμα. Την ώρα που οι ένοικοι βρίσκονται στην παραλία, κάποιος μπαίνει σε συγκεκριμένα δωμάτια, τα κάνει άνω κάτω και φεύγει χωρίς να πάρει τίποτα απολύτως. Είναι ένα αληθινό μυστήριο, στο οποίο οι πρωταγωνιστές μας θα ξεκινήσουν να το ερευνούν, με τον δικό του, πάντα, περίεργο τρόπο. Θα καταφέρουν να αποκαλύψουν τον ένοχο και τις πραγματικές του προθέσεις? Το δίδυμο “Βδέλλας - Φέθρυ” θα κάνει την εμφάνισή του, με ένα σενάριο που, εκτός ότι έχει καλοκαιρινή χροιά, έχει μία πλοκή που δημιουργεί αρκετό μυστήριο και κρύβει επιμελώς την ταυτότητα και τα κίνητρα του ενόχου. Οι χαρακτήρες ακολουθούν την πεπατημένη, όσον αφορά τις μεθόδους που εφαρμόζουν, αλλά ευτυχώς η καλή τους τύχη φροντίζει για την επιτυχία τους. Γενικά δεν είμαι τόσο φίλος του Βδέλλα και του Φέθρυ, αλλά δεν μπορώ να πω ότι δεν πέρασα ευχάριστα με την ιστορία αυτή. Το σχέδιο το βρήκα μέτριο. Η επόμενη ιστορία του τεύχους είναι από τις “μουγκές” και φέρει τον τίτλο “Η πιτσαρία του Φέθρυ”. Ο Ντόναλντ πεινάει κι έχει πάρει σβάρνα τα εστιατόρια για να απολαύσει ένα όμορφο γεύμα, αλλά δυστυχώς σε όποιο κι αν πήγε το βρήκε κλειστό. Το μόνο μέρος που δέχεται καλοφαγάδες είναι μία νέα πιτσαρία, της οποίας ιδιοκτήτης είναι ο ατζαμής κι ανεύθυνος ξάδελφός του, ο Φέθρυ. Η εμπειρία του Ντόναλντ από τις περίεργες συνεργασίες μαζί του, αλλά και η γνώση του χαρακτήρα του ξαδέλφου του, θα τον κάνουν να σκεφτεί πολύ καλά αν θα κάτσει στο τραπέζι. Σενάριο που εμφανίζει μία ευχάριστη πλοκή που μου προκάλεσε ένα ελαφρύ μειδίαμα, αλλά όχι κάτι περισσότερο. Σίγουρα θα την ξεχάσω αμέσως. Στον εικαστικό τομέα δεν με εντυπωσίασε. Την βρήκα μέτρια. Στην συνέχεια ο θείος Σκρουτζ έχει να αντιμετωπίσει την “Οργή των αγανακτισμένων”. Τον τελευταίο καιρό συμβαίνουν περίεργες καταστάσεις έξω από το θησαυροφυλάκιου του πιο πλούσιου παπιού του κόσμου. Χιλιάδες αγανακτισμένοι χρήστες των προϊόντων που παράγουν τα εργοστάσιά του, κάνουν κυριολεκτικά κατάληψη στον προαύλιο χώρο του μεγάρου του, απαιτώντας να αποζημιωθούν για τα ελαττώματα που έχουν οι συσκευές τους. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, φεύγοντας, να αφήνουν έναν λόφο Αμαξοφονιά σε κακά χάλια. Ο Σκρουτζ είναι άυπνος κι εκνευρισμένος λόγω του ότι αποζημιώνει κάθε φορά τους αγανακτισμένους και προσπαθεί να βρει έναν τρόπο να απαλλαγεί από αυτόν τον βραχνά. Τι θα σκεφτεί για να τα καταφέρει? Το εν λόγω σενάριο το βρήκα πρωτότυπο, αλλά ταυτόχρονα και λιτό σαν ιδέα. Η πλοκή φάνηκε να τραβάει σε μάκρος για να καλύψει τις σελίδες, ενώ το φινάλε το βρήκα λογικό κι αναμενόμενο. Γενικά είναι μία ιστορία που δεν μου έκανε ούτε κρύο, ούτε ζέστη. Το σχέδιο της Silvia Ziche όμως το βρήκα απολαυστικό. Και θα καταλήξουμε με την Κλάραμπελ, η οποία θέλει να κάνει “Διακοπές ΒΙΠ”. Μαζί με τον Οράτιο έχουν επισκεφτεί ένα τουριστικό και παραθαλάσσιο θέρετρο, το οποίο είναι πόλος έλξης για το διεθνές τζετ σετ. Ο σκοπός που βρέθηκαν εκεί είναι επειδή εκείνη ήθελε να γνωρίσει διάσημους και να κάνει τις φίλες της να σκάσουν από την ζήλια τους. Έχουν φτάσει αισίως στην τελευταία ημέρα των διακοπών τους και τα σχέδιά της φαίνεται να έχουν ναυαγήσει, όταν θα έχουν μία τυχαία και περίεργη συνάντηση. Για την ακρίβεια, θα έρθουν σε επαφή με μία σαύρα τεραστίων διαστάσεων, η οποία ανήκει σε μία διάσημη περσόνα. Εικάζουν λοιπόν ότι έχει χαθεί και δράττονται της ευκαιρίας να το επιστρέψουν στην ιδιοκτήτριά του για να κάνει και η φίλη μας την πολυπόθητη γνωριμία. Τελικά όμως ο “δράκος” όντως έχει χαθεί ή κάτι άλλο έχει συμβεί? Ενώ το σενάριο ξεκινάει κάπως υποτονικά και γλυκανάλατα, στην συνέχεια ωριμάζει και μας δίνει ένα όμορφο αποτέλεσμα. Η πλοκή εμφανίζει δράση κι ανατροπές και την βρήκα ικανοποιητική σε μεγάλο βαθμό. Το φινάλε το βρήκα λίγο βιαστικό, ενώ η τελευταία σελίδα είχε πλάκα. Γενικά, για τα δεδομένα και τις δυνατότητες των πρωταγωνιστών της, πρόκειται για μία τίμια δουλειά. Το σχέδιο το βρήκα καλό.
  1. Load more activity
  • Newsletter

    Want to keep up to date with all our latest news and information?
    Sign Up
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.