BABEL

[Lelis]

  

 

Παρουσίαση νο6 στο forum και αν δεν κάνω λάθος το πρώτο ελληνικό!

 

Μια άποψη για τον Soloup

Την περίοδο που δεν διάβαζα ελληνικές εκδόσεις (μέχρι το '19), πάντα έπεφταν μπροστά μου στα βιβλιοπωλεία τα έργα του Soloup. Θυμάμαι τα ξεφύλλιζα και γενικά το σχέδιο με τα καρέ που έβλεπα μέσα δεν με είχαν τραβήξει. Υποτιμούσα, αρκετά την ελληνική σκηνή και πάντα πίστευα ότι οι Έλληνες δημιουργεί στερούνται ταλέντου. Όταν έδωσα ευκαιρία σε ελληνικές εκδόσεις ήταν και θέμα χρόνου να δοκιμάσω και τα GN του Soloup (δεν έχω πιάσει ακόμα της γελοιογραφίες του). Έχω αναθεωρήσει πάρα πολύ από τότε για την ελληνική σκηνή και ακόμα περισσότερο για τον Soloup. Έχω αγαπήσει το έργο του, στο οποίο πάντα προσπαθεί να βάλει και κάτι πιο υπαρξιακό και ανθρώπινο που θα σε κάνει να σκεφτείς και να προβληματιστείς, ενώ το σχέδιο του μου φαίνεται πλέον τόσο ιδιαίτερο και καλλιτεχνικό. Επίσης με τις θεματικές, το ύφος του και τα θέματα που καταπιάνεται,  φαίνεται και cool τύπος, άνετα έπινες μπύρες μαζί τους και συζητούσες

Αν με ρωτήσεις 3 Έλληνες δημιουργούς κόμικς, αυτοί που μου έρχονται στο μυαλό πλέον, Soloup, Αγκαράι, Καραμπάλιος. Πιθανόν να αδικώ κάποιους, αλλά σε μια αυθόρμητη απάντηση χωρίς να το σκεφτώ αυτούς ξεχωρίζω.  

 

Σενάριο

Όπως κάνω στις παρουσιάσεις μου, θα δανειστώ τα πίσω λόγια του βιβλίου για όσους θέλουν:

 

Ο Πύργος της Βαβέλ. Ο πύργος της σύγχυσης. Η ανθρώπινη ματαιοδοξία γεννά τέρατα. Λέξεις ακατάληπτες, αντιλήψεις, ιδέες, θρησκείες ξένες. Εμείς και οι Άλλοι. Τι είχαν να μοιράσουν άραγε οι έκπτωτοι άνθρωποι, οι χτιστάδες εκείνου του ψηλού πύργου, ακόμα και όταν άρχισαν να μιλούν διαφορετικές γλώσσες; Τι είχαν να χωρίσουν, αιώνες αργότερα, οι μουτζούρηδες απ’ όλα τα έθνη που σκάβανε το κάρβουνο βαθιά στις στοές του Βελγίου; Ένα νεαρό ζευγάρι προσφύγων που σώθηκε από την καταστροφή της Σμύρνης περπατά σαστισμένο σε μια πόλη αλλόγλωσση, τις Βρυξέλλες. Το 1924, «την πέμπτην του μηνός Μαρτίου», είναι ακόμα εκεί. Εκατό χρόνια μετά στους ίδιους δρόμους, το εγγόνι τους αναζητάει κάτι απ’ τα σβησμένα τους χνάρια. Μα τα δικά του βήματα τον φέρνουν αναπάντεχα μπροστά σ’ ένα καφενείο. Στο τελευταίο ελληνικό καφενείο στο Μόλενμπεκ! Κι εκεί μέσα, καθώς ακούγεται από το τζουκ μποξ η μπάσα φωνή του Καζαντζίδη, μια παρέα γερόντια, παλιοί ανθρακωρύχοι κάθε φυλής και γλώσσας, κάθονται και συζητούν για το φευγαλέο κι εύθραυστο ετούτο θαύμα της ύπαρξης. Ένας σκύλος ράτσας, ένα σκυλί αδέσποτο, τι θα μπορούσε να πει για όλα αυτά

 

Η ιστορία

Για όσους ξέρουν το έργο του, είναι ένα ακόμα κλασσικό Soloup. Υπάρχει ένας βασικός κορμός σεναρίου που γενικά εξελίσσεται αργά. Υπάρχουν συνολικά 6 ενότητες. Με εξαίρεση την πρώτη που δεν είναι δεμένη με την κεντρική ιστορία, οι υπόλοιπες  5 , "απλώνουν" την αφήγηση με διάφορες διαλόγους και μπαλονάκια τα οποία θέτουν διάφορα υπαρξιακά ερωτήματα και προβληματισμούς με κεντρική θεματολογία (τουλάχιστον έτσι όπως την κατάλαβα εγώ) ότι ανεξάρτητα γλώσσας, ιστορίας και πως στα έφερε ο δρόμς σου, στο τέλος η ζωή είναι "ίδια" για όλους μας και αξίζει να την κάνουμε να μετράει.

Σκηνοθετικά έχουμε τα γνωστά μεγάλα και απλωμένα καρέ που πολλές φορές έχεις μια σελίδα 1 σχέδιο(η πρώτη ενότητα είναι όλη έτσι) και στις περισσότερες σελίδες δεν έχεις παραπάνω από 2-3 καρέ.

 

Σχέδιο

Όπως είπα και αρχικά το σχέδιο που παλιά δεν μου άρεσε, πλέον το θεωρώ καλλιτεχνικό και παντρεμένο με τις ιστορίες του. Ιδικά την ταλαιπωρία και την μελαγχολία είναι ιδιαίτερα εκφραστικά και μου θυμίζει λίγο και Lemire. Το εξώφυλλο καθώς και κάποια καρέ μέσα, άνετα τα κάνεις εξώφυλλο

 

Έκδοση

Η έκδοση πάρα πολύ καλή. Μεγάλα αυτάκια στο εξώφυλλο, χοντρό γυαλιστερό χαρτί και πραγματικά αρκετά πλούσιο έξτρα υλικό από κείμενα, γεγονότα, βιογραφικά συντελεστών, φωτογραφικό υλικό και πηγές. Αξίζει να διαβαστεί γιατί βοηθάει και στο δέσιμο με το όλο έργο.

 

Συμπέρασμα

Μου άρεσε αυτό που διάβασα και ήταν αυτό που περίμενα. Αν και όλα τα έργα του Soloup είναι κοντά μεταξύ τους και όλα εξαιρετικά, αλλά για να είμαι δίκαιος ίσως να ήταν και η πιο αδύναμη προσπάθεια του μέχρι τώρα, χωρίς να σημαίνει ότι δεν προτείνεται ή ότι διαβάζεις κάτι που δεν θα σου αρέσει. Τέλος για το fun του πράγματος τα 5 GN νομίζω θα τα έβαζα με την παρακάτω σειρά:

 

• Ζορμπάς(αγαπάμε Καζαντζάκη οπότε παίζει και αυτό το ρόλο του)
• Ο Συλλέκτης (αν και ίσως το λιγότερο γνωστό του, λάτρεψα τις ιστορίες του)
• Αϊβαλί (εξαιρετικό από όλες τις απόψεις)
• Η μάχη της πλατείας(δεν είναι κόμικ είναι εγκυκλοπαίδεια πραγματικά)
• Βαβελ(εξαιρετικό και ίσως η πιο προσωπική του δουλειά μέχρι τώρα)

 

P.S.: Ευχαριστώ για άλλη μια φορά τον φίλο @ hudson  για τα εξώφυλλα.

Edited March 8 by Lelis

[albertus magnus]

Το εχω αγορασει 2-3 μηνες αλλα σημερα εδεησα να το διαβασω. Και πραγματικα το απολαυσα! Εχω πλεον μεγαλες απαιτησεις απο τον soloup και εχω ψηλα τον πηχη στο τι να περιμενω και ο ατιμος καταφερνει και περναει τον πηχη καθε φορα δινοντας μας πραγματικα καλες δουλειες με πολυ ψυχη και πολυ ερευνα μεσα. Ενιωσα τις ιστοριες σαν να ηταν της δικης μου οικογενειας παρολο που ουδεμια σχεση εχουμε με προσφυγια ή μεταναστευση (εκτος ισως απο καποιες διηγησεις του παππου μου που ειχε δουλεψει δυο χρονια σε ορυχειο). Γενικα πολυ καλη δουλεια και σιγουρα την προτεινω.