EL ETERNAUTA 1969: Ο ΚΟΣΜΟΝΑΥΤΗΣ ΤΟΥ ΑΠΕΙΡΟΥ

[kaneda]

  

 

Σύνοψη του Έργου από την Jemma και την DocMZ

 

Μπουένος Άιρες. Θανατηφόρο "χιόνι" πέφτει από τον ουρανό. Οι δρόμοι γεμίζουν από τα άψυχα σώματα όσων δεν πρόλαβαν να βρουν καταφύγιο. Ο Χουάν Σάλβο και οι δικοί του κλείνονται στο σπίτι, όμως οι προμήθειες τελειώνουν και η επικοινωνία με τον έξω κόσμο έχει κοπεί. Η στιγμή που θα αναγκαστούν να βγουν έξω πλησιάζει∙ και μαζί της η μεγαλύτερη απειλή που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα.

 

 

Ιστορική Αναδρομή - Το El Eternauta πριν το El Eternauta 1969

 

Το πρώτο El Eternauta ξεκίνησε να δημοσιεύεται για πρώτη φορά σε συνέχειες μεταξύ των ετών 1957-1959 στο περιοδικό Hora Cero Semanal της εκδοτικής Editorial Frontera, την οποία είχε ιδρύσει ο ίδιος ο Oesterheld. Εκεί ο Oesterheld, μαζί με τον Francisco Solano López στο σχέδιο, θα ξεκινήσει την αφήγηση της θρυλικής πλέον ιστορίας του Κοσμοναύτη του Απείρου (παρουσίαση της εν λόγω έκδοσης στο φόρουμ εδώ), μίας ιστορίας η οποία μέχρι και σήμερα συνεχίζει να αποτελεί ορόσημο στην ιστορία της αργεντίνικης σχολής κόμικς.

 

Το δυστοπικό νεο-νουάρ αφήγημα των Oesterheld και Solano López έτυχε ευρείας κριτικής αποδοχής, και ήδη μετά το πέρας του, το κόμικ ξεκίνησε γρήγορα να λαμβάνει διαστάσεις μύθου. Τον Oesterheld όμως, κάτι συνέχιζε να τον τρώει μέσα του. Η συνεχιζόμενη πολιτική αστάθεια της χώρας του σε συνδυασμό με την ξεδιάντροπη υποκρισία των τότε "μεγάλων δυνάμεων" του πλανήτη, ριζοσπαστικοποίησε ακόμα περισσότερο την δράση του καλλιτέχνη, οδηγώντας τον τελικά το 1969 να αφηγηθεί ξανά, σε πιο έντονη πολιτική χροιά, την ιστορία του El Eternauta, έχοντας όμως αυτή την φορά στο σχέδιο τον Alberto Breccia αντί τον Solano López.

 

 

Σενάριο και Σχέδιο - Ο Γενναίος Oesterheld και ο Πρωτοπόρος Breccia

 

Η αφήγηση της ιστορίας ξετυλίγεται ομαλά και οργανικά, παίρνοντας τον χρόνο της για να μας χτίσει την πλοκή και να μας συστήσει τους χαρακτήρες της. Το μόνο μικρό αρνητικό αποτελεί το τελευταίο 1/4 του κόμικ, στο οποίο γίνεται εμφανές το βεβιασμένο κλείσιμο της ιστορίας από τον Oesterheld, εξαιτίας των πολλών παραπόνων που είχε δεχθεί τότε από τους αναγνώστες της σειράς. Κατά τ’ άλλα δεν έχω να προσάψω απολύτως τίποτα αρνητικό για την ιστορία ή τον συγγραφέα. Ήδη διαβάζοντας το πρώτο μπαλονάκι κειμένου, καταλαβαίνουμε αμέσως ότι ο Oesterheld είναι ποιητής.

 

Δεν θα ήθελα όμως να σταθώ περισσότερο στο κείμενο του Oesterheld και στο τί αντιπροσωπεύει η ιστορία του El Eternauta, κυρίως, για τους λαούς της Λατινικής Αμερικής. Αυτά τα έχουν γράψει πολλοί άλλοι άνθρωποι, πάρα πολύ καλύτερα από όσο θα μπορούσα ποτέ να τα γράψω εγώ. Εκεί που θα ήθελα να σταθώ όμως είναι στην γενναία, ανυπότακτη ψυχούλα του Oesterheld. Απλά δεν έχω λόγια για να περιγράψω το μεγαλείο του συγγραφέα, ο οποίος εν μέσω έντονων πολιτικών αναταραχών στην χώρα του, εκεί όπου πολλοί άλλοι άνθρωποι του πνεύματος, συμπατριώτες του και όχι μόνο, έκαναν πίσω, αυτός βγήκε με περίσσιο θάρρος και πυγμή μπροστά, προκειμένου να αφυπνίσει, αλλά και να παρακινήσει τον λαό του, αδιαφορώντας πλήρως για τις συνέπειες που μπορεί να επωμιζόταν τόσο αυτός, όσο και η οικογένειά του. Πόσο πολύ αξιοθαύμαστο...

 

Περνώντας τώρα στο "παρεξηγημένο" σχέδιο του Alberto Breccia, νομίζω πως εκεί είναι που το El Eternauta παίζει την μπάλα της ζωής του. Ένα επιμελώς ατημέλητο αφαιρετικό (αλλά και αποπνικτικά κλειστοφοβικό) σχέδιο, τόσο εσκεμμένα πειραματικό, όσο και λεπτεπίλεπτα καλλιτεχνικό. Είναι πραγματικά χάρμα οφθαλμών να βλέπεις τον Breccia να πρωτοστατεί στην αποτύπωση των ασπρόμαυρων τεχνικών σχεδίασης, χρησιμοποιώντας πανέξυπνα προς όφελός του τις σκιάσεις και τις αντιθέσεις που του προσφέρουν αυτά τα δύο χρώματα. Μάλιστα, σε συγκεκριμένα καρέ, ο Breccia το πάει και ένα βήμα παραπέρα, κάνοντας χρήση του μαύρου χρώματος για να φωτίσει κάποιες σκηνές, και αντίστοιχα του άσπρου, για να σκουρύνει κάποιες άλλες. Το αποτέλεσμα όλων των παραπάνω συνθέτουν ένα ανορθόδοξο, αβάν-γκαρντ σχέδιο, τόσο παράταιρο και τόσο πολύ καλαίσθητο την ίδια στιγμή, που δεν μπορείς από το να μην καθίσεις και να το θαυμάσεις με το στόμα ανοιχτό.

 

 

Η Έκδοση - Ένα Κόσμημα Απαράμιλλης Αισθητικής

 

Η Jemma και η DocMZ για άλλη μία φορά μας δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους στο κομμάτι της έκδοσης. Η βιβλιοδεσία του κόμικ είναι στιβαρή και οι σελίδες του είναι σχετικά παχιές, το άρωμα των οποίων και αναδίδει μία νοσταλγική "σχολική" μυρωδιά. Το μεγάλο μέγεθος του κόμικ αναδεικνύει υπέροχα το σχέδιο του Breccia και η γραμματοσειρά που χρησιμοποιείται είναι επίσης ευχάριστη. Το κόμικ κλείνει με τα βιογραφικά στοιχεία των δύο δημιουργών, και φυσικά, δεν νομίζω ότι θα υπήρχε κάποιος πιο κατάλληλος από τον κύριο Κουκουλά, για να κάνει τον πρόλογο ενός τέτοιου έπους. Μήπως όμως ξεχάσαμε να αναφέρουμε κάτι; Φυσικά, το εξώφυλλο του κόμικ, με το αχνό πορτοκαλί χρώμα και την κόκκινη λεζάντα του, είναι αδιαμφισβήτητα το καλυτερότερο εξώφυλλο που έχει υπάρξει για οποιαδήποτε έκδοση του El Eternauta παγκοσμίως, και φυσικά, είναι άνετα ένα από τα ομορφότερα εξώφυλλα που έχω δει ποτέ στη ζωή μου!

 

 

Συμπερασματικά - Όταν ο Λαός Αντιστέκεται

 

Το El Eternauta 1969 των Oesterheld και Breccia είναι πολλά πράγματα. Είναι ένα κόμικ για την συντροφικότητα και για τις ανθρώπινες σχέσεις... για την πίστη και για την δύναμη του λαού... Είναι ένα κόμικ που μας κρούει τον κώδωνα, για το αν τελικά είμαστε καταδικασμένοι να επαναλαμβάνουμε αέναα τα λάθη του παρελθόντος μας... Μα πάνω από όλα όμως, το El Eternauta 1969 είναι ένα κόμικ για όλες εκείνες τις ελεύθερες και ασυμβίβαστες ψυχές, για όλους εκείνους τους σύγχρονους Κοσμοναύτες του Απείρου που υπάρχουν εκεί έξω, οι οποίοι με τις δράσεις τους μας υπενθυμίζουν ότι, τελικά, κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος.

 

Και αυτή ήταν η παρουσίαση παιδιά! Θα χαρώ πάρα πολύ να διαβάσω και τις δικές σας εντυπώσεις που σας άφησε το κόμικ. Εύχομαι καλή ανάγνωση σε όλες και σε όλους! 

 

Ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ τον @ Dr Paingiver , για το σκανάρισμα και για την διάθεση των εξωφύλλων.

[Lelis]

Το '26 λόγο υποχρεώσεων, δεν έχω μπει ακόμα δυνατά στις αναγνώσεις και έχω μείνει με αρκετά αδιάβαστα από αγορές γιορτών.

Διαβάστηκε χτες το συγκεκριμένο. 

Η ιστορία και υπόθεση σαν κορμός παραμένει ίδια λίγο πολύ. Η απόδοση όμως είναι αρκετά διαφορετική.

Το original μου αρέσει πιο πολύ. Θεωρώ ότι είναι πιο ατμοσφαιρικό σαν ιστορία, χτίζεται πολύ καλύτερα αν και κάνει κοιλιά κάπου στην μέση,  ενώ το 69 είναι αρκετά πιο σκοτεινό και άμεσο και πράγματι έχει θέμα με την ροή και το τέλος του το οποίο είναι πολύ απότομο.

 

Σχέδιο, εδώ για μένα έχουμε πολύ μεγάλη διαφορά και είνια και ένας από τους λόγους που έχεις τελείως διαφορετική εμπειρία στην ανάγνωση. Στο original ολα είναι αρκετά πιο καθαρά και γραμικά, εδώ νιώθω ότι ήταν σκοτεινό και χαοτικό. Εν τέλη πιστεύω αντί να δόσει στην ατμάσφαιρα , τραβάει από αυτή, καθώς είναι πολλές φορές που κουράζει και μπερδεύει. 

 

Στο σύνολο το έργο δεν ξέρω αν θα μου άρεσε αν δεν είχα διαβάσει ήδη το original. Βέβαια υπάρχει και το ενδεχόμενο να μου άρεσε περισσότερο αν δεν έμπενα αυτομάτως σε όλη αυτή την διαδικασία σύγκρισης .

Αξίζει πάντως και το συγκεκριμένο να διαβαστεί, ιδικά αν θες να δεις πως ένα κοινό σενάριο - ιστορία, μπορεί να αποδοθεί τόσο διαφορετικά σε αφήγηση.

 

Έκδοση πραγματικά τι να πω την λάτρεψα και για άλλη μια φορά συγχαρητήρια στις εκδοτικές.

Το συγκεκριμένο, το τοποθέτησα στο μεσαίο ράφι με τα καλύτερα των καλυτέρων από ελληνικές εκδόσεις, διπλά απο το original. Μου δημιουργεί μια τρομερή σύγχυση στο όλο ράφι καθώς δεν ταιριάζουν καθόλου τα μεγέθη και πιθανόν σαν εκτέλεση δεν είναι ότι με ενθουσίασε τόσο, αλλά έπρεπε να μπει εκεί και για την πανέρμοφη έκδοση και για το γεγονός ότι έχουμε να κάνουμε με ένα συμαντικό έργο στο σύνολο του, μαζί με το original.

[kaneda]

@ Lelis , πολύ όμορφο και βοηθητικό ποστ.  Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα ότι δεν θα σου άρεσε το σχέδιο του Breccia, αλλά ήταν πάρα πολύ ενδιαφέρον που μοιράστηκες την εμπειρία που σου άφησε το κόμικ του '69, συγκρίνοντάς το παράλληλα και με το πρωτότυπο. Πρόσφατα ολοκλήρωσα και εγώ την ομώνυμη σειρά του Netflix και θα ήθελα πάρα πολύ να μπορούσα να διαβάσω και εγώ το πρωτότυπο κόμικ του '57, αλλά τι να κάνουμε... 

 

Πάντως αυτό που αναφέρεις για το ράφι σου στο τέλος, προσπάθησε να μην το αφήνεις να σε επηρεάζει. Αν θέλεις, μπορείς να δοκιμάσεις να το βλέπεις σαν την πλήρη τάξη της αναπόφευκτης ανομοιομορφίας. Το ξέρω ότι δεν βγάζει και πολύ νόημα αυτό που μόλις έγραψα, αλλά και πάλι! 

Edited January 21 by kaneda

[Rackham le Rouge]

παλίκαρε η πλήρη τάξη της αναπόφευκτης ανομοιομορφίας......έγραψε.....και μας ανέβασε την εντροπία!!

[Manitou]

Συμφωνώ και εγώ με τον @ Lelis  εδώ. Έχοντας διαβάσει το πρώτο (και μάλιστα εν μέσω καραντίνας covid) με όλα αυτά τα συναισθήματα που μου έβγαλε, τούτο εδώ δεν μπορώ να πω ότι με άγγιξε. Άλλη τεχνοτροπία που δεν μου κάνει τόσο. Ενδιαφέρον πάντως δεν μπορώ να πω. Η έκδοση τούμπανο. Το σχόλιο του @ kaneda  για την πλήρη τάξη της αναποφευκτης ανομοιομορφίας ακόμα πιο τούμπανο. Καλά λέει ο @ Rackham le Rouge . Τον σύμπαν διαστέλλεται, η εντροπία αυξανει, τα κόμικ βγαίνουν σε διαφορετικά σχήματα και η τρέλα μεγαλώνει....

[Rackham le Rouge]

εισαι ωραίοςςςςςςςςς

[coppiman]

Για κάποιο λογο δεν ήξερα καν ότι υπήρχε αυτό! Φαίνεται πολύ ενδιαφέρον! Βοηθητικά ό,τι έχετε γράψει. Θα κοιτάξω να το βάλω κι αυτό στα χέρια μου one way or another. Αλλά οι προσδοκίες μου θα είναι πάντα υψηλές.