Mια εικόνα, 321 λέξεις [Κουκουλάς Γιάννης, efsyn.gr, 13/04/2024]

[ramirez]

Τέτοιες μέρες πριν από 20 χρόνια, κι ας φαίνεται ότι πέρασαν αιώνες από τότε, όλη η Ελλάδα χόρευε στους ρυθμούς των Ολυμπιακών Αγώνων σε ένα ατέλειωτο πάρτι αδιαφανών υπερκοστολογήσεων και δισεκατομμυρίων που διακινούνταν προς άγνωστους προορισμούς. Οι γαλαζοαίματοι Αθάνατοι της ΔΟΕ μαζί με αινιγματικούς τοποτηρητές αλώνιζαν τη χώρα, η Γιάννα Αγγελοπούλου φωτογραφιζόταν χαμογελαστή με εργολάβους και επιχειρηματίες, ο Κώστας Καραμανλής είχε διαδεχθεί αναίμακτα τον Κώστα Σημίτη και η αστυνομία σε συνεργασία με ελληνικές και ξένες μυστικές υπηρεσίες καταπατούσε δικαιώματα ετών ώστε να μη «λερώσει» κανείς την επερχόμενη «γιορτή». Κάποιοι όμως, λίγοι και τολμηροί, επέμεναν και αντιστέκονταν στο πνεύμα της εθνικής ομοψυχίας και στη νέα Μεγάλη Ιδέα που χτιζόταν πάνω σε σαθρά θεμέλια, όπως αποδείχθηκε οδυνηρά αμέσως μετά. Ένας από αυτούς ήταν ο Γιάννης Καλαϊτζής, πεισματάρης «δεθελοντής» σε ένα κλίμα γενικευμένου εθελοντισμού που έπεισε τον κόσμο ότι δεν αρκεί να μας πάρουν τα σώβρακα, πρέπει να τα προσφέρουμε μόνοι μας και να πούμε κι ευχαριστώ.

 

 

 

 

Αρνητής μιας ευδαίμονος αφασίας που συνεπήρε το έθνος και το ανέβασε ψηλά στον ουρανό με Ολυμπιακούς, Eurovision και ποδοσφαιρικό Euro για να κατακρημνιστεί με πάταγο στη συνέχεια, ο Καλαϊτζής επέλεξε να είναι «παράφωνος». Είχε ήδη προειδοποιήσει με την κυκλοφορία του «2000 στα 4» (Εκδόσεις Άγρα, 2003), με γελοιογραφίες-ντοκουμέντα από μια Ελλάδα που παραληρούσε την ώρα που βυθιζόταν. Πρωταγωνιστές ήταν δικαιωματικά ο Ευάγγελος Βενιζέλος και η Γιάννα Αγγελοπούλου ως κακέκτυπα του Φοίβου και της Αθηνάς, των αμφιλεγόμενων μασκότ των Αγώνων. Δίπλα τους ο Ζακ Ρογκ, ο Κώστας Κεντέρης, ο Τράγκας και ο Κακαουνάκης, ο Χριστοδουλάκης, ο Φλωρίδης, ο Χρυσοχοΐδης, ο Πετσάλνικος και ο Γιώργος Παπανδρέου να στήνουν τον χορό στη σκιά του στέγαστρου Καλατράβα με τη γνωστή κατάληξη.

 

 

 

 

Το «2000 στα 4» όπως και το σύνολο του γελοιογραφικού έργου του Γιάννη Καλαϊτζή αποτελεί το πιο γνήσιο ιστορικό αποτύπωμα μιας σκοτεινής περιόδου που προανήγγειλε μια ακόμα σκοτεινότερη. Και γι’ αυτό παραμένει επίκαιρο και διαχρονικό καθώς τις συνέπειες της Μεγάλης Γιορτής εξακολουθούμε να τις βιώνουμε και να τις πληρώνουμε.

 

 

 

 

Και το σχετικό link...