Jump to content

ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ 331 [Φάντομ Ντακ (PKNE) - Ισχύς και εξουσία 2]


Gong
 Share

Πώς σας φάνηκε το τεύχος;  

4 members have voted

You do not have permission to vote in this poll, or see the poll results. Please sign in or register to vote in this poll.

Recommended Posts

image.thumb.png.f47d58fcbb320f851aded0add29d6396.png

6 απολαυστικές ιστορίες σας περιμένουν στα περίπτερα:

ΦΑΝΤΟΜ ΝΤΑΚ ΙΣΧΥΣ & ΕΞΟΥΣΙΑ
ΜΑΥΡΟΣ ΠΗΤ ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΙΑ
ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΝΤΑΚ Ο ΜΑΓΟΣ ΤΗΣ ΟΜΠΡΕΛΑΣ
ΜΙΝΝΙ ΜΑΟΥΣ Η ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΤΑΧΥΤΗΤΑΣ
ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΝΤΑΚ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΣΠΟΡ
ΦΕΘΡΥ ΝΤΑΚ ΑΠΟΤΥXHMΕΝΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ

Ένα τεύχος γεμάτο γέλιο και περιπέτεια, αυτή την Παρασκευή 16/10 (Νο. 331)

 

Η ιστορία συνεχίζεται! :)

 

:beer:

  • Like 9
Link to comment
Share on other sites

ΟΧΙΙΙΙΙΙ ΠΑΛΙΙΙΙΙΙ ΦΕΘΡΥ, (ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΚΑΡΒΟΥΝΟ)  :crying:

:lol:

Edited by Nino
  • Funny 6
Link to comment
Share on other sites

Φαντάσου να 'ξερες δηλαδη πως ειναι και σχεδιασμενος απο τον Λαβοραντορι :lol:

Το θετικό είναι πως θα έχουμε ιστορία απ'τη σειρά των Βικτωριανών Μύθων https://inducks.org/story.php?c=I+TL+2970-5

Edited by doom
  • Like 5
  • Thanks 1
Link to comment
Share on other sites

14 hours ago, doom said:

Φαντάσου να 'ξερες δηλαδη πως ειναι και σχεδιασμενος απο τον Λαβοραντορι

 

Δεν ξέρω αν το λες για πλάκα, αλλά πρέπει όντως να είναι σχεδιασμένος από τον Λαβοραντόρι!

  • Funny 6
Link to comment
Share on other sites

On 12/10/2020 στο 8:12 ΜΜ, Nino είπε:

ΟΧΙΙΙΙΙΙ ΠΑΛΙΙΙΙΙΙ ΦΕΘΡΥ, (ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΚΑΡΒΟΥΝΟ)  :crying:

:lol:

 
Μαζί σου συμπάσχει και ο ίδιος Ρόσα... Δεν τον συμπαθεί καθόλου... Τον σχεδίασε μία και μόνη φορά στο γενεαλογικό δέντρο. Στο συνοδευτικό κείμενο του ΚΟΜΙΞ #100 αναφέρει ότι μπορούμε να τον αποκλείσουμε και να θεωρήσουμε τον Σχίζα Ντακ μοναχοπαίδι!!! :lol:

Προσωπικά τον συμπαθώ... Ή τουλάχιστον δεν τον αντιπαθώ αν γίνομαι κατανοητός... Έχει μία περίεργη λογική κόντρα στο κατεστημένο που καμιά φορά βγάζει καλά αποτελέσματα. Θα χαιρόμουν να τον δω σε μία ιστορία με τον Γκούφυ... Η κοινή λογική θα πήγαινε περίπατο... :D

:hop::hop::hop:

  • Like 7
Link to comment
Share on other sites

8 ώρες πριν, Kriton είπε:

 

Δεν ξέρω αν το λες για πλάκα, αλλά πρέπει όντως να είναι σχεδιασμένος από τον Λαβοραντόρι!

 

Μα γι'αυτό το είπα.

  • Like 3
Link to comment
Share on other sites

11 hours ago, Μενίγ Πουαγώ said:

 
Μαζί σου συμπάσχει και ο ίδιος Ρόσα... Δεν τον συμπαθεί καθόλου... Τον σχεδίασε μία και μόνη φορά στο γενεαλογικό δέντρο. Στο συνοδευτικό κείμενο του ΚΟΜΙΞ #100 αναφέρει ότι μπορούμε να τον αποκλείσουμε και να θεωρήσουμε τον Σχίζα Ντακ μοναχοπαίδι!!! :lol:

Προσωπικά τον συμπαθώ... Ή τουλάχιστον δεν τον αντιπαθώ αν γίνομαι κατανοητός... Έχει μία περίεργη λογική κόντρα στο κατεστημένο που καμιά φορά βγάζει καλά αποτελέσματα. Θα χαιρόμουν να τον δω σε μία ιστορία με τον Γκούφυ... Η κοινή λογική θα πήγαινε περίπατο... :D

:hop::hop::hop:

 

Ο Γκούφυ είναι ευχάριστα αφελής. Ο Φέθρυ είναι εκνευριστικά αφελής. Αυτό τουλάχιστον ίσχυε για τις παλιές ιταλικές ιστορίες. Εκεί και εμένα με εκνεύριζε. Στις πιο καινούριες είναι σουρεάλ. Σε αυτές μου αρέσει. Ιδίως οι βουβές του Φατσίνι είναι τέλειες.

Και τέλος υπάρχουν και οι ιστορίες της πλώρης. (https://inducks.org/issue.php?c=gr%2FMS+++39) Εκεί τον αγαπάς τον Φέθρυ!

  • Like 6
Link to comment
Share on other sites

14 hours ago, Μενίγ Πουαγώ said:

 
Μαζί σου συμπάσχει και ο ίδιος Ρόσα... Δεν τον συμπαθεί καθόλου... 

Ναι, τα μεγάλα πνεύματα συναντώνται ...  :lol: :P

 

  • Like 1
  • Funny 1
Link to comment
Share on other sites

3 hours ago, Manitou said:

 

Ο Γκούφυ είναι ευχάριστα αφελής. Ο Φέθρυ είναι εκνευριστικά αφελής. Αυτό τουλάχιστον ίσχυε για τις παλιές ιταλικές ιστορίες. Εκεί και εμένα με εκνεύριζε. Στις πιο καινούριες είναι σουρεάλ. Σε αυτές μου αρέσει. Ιδίως οι βουβές του Φατσίνι είναι τέλειες.

Και τέλος υπάρχουν και οι ιστορίες της πλώρης. (https://inducks.org/issue.php?c=gr%2FMS+++39) Εκεί τον αγαπάς τον Φέθρυ!

Θα συμφωνήσω, ο Φέθρυ στις ιστορίες της πλώρης μου άρεσε κι εμένα πολύ. Φυσικά συνοδευόταν και από τον Μόμπυ Ντακ που είναι πολύ αγαπημένος χαρακτήρας από τα μικράτα μου, ήταν όμως πολύ ωραίος όσο και διαφορετικός. Και στις πιο παλιές ιταλικές ιστορίες (να που καταλήξαμε πάλι!! :lol:) ήταν πολύ πιο ωραίος ως χαρακτήρας, αφελής ναι, επιπόλαιος ναι και όλα τα συναφή. Σήμερα όμως έχει καταλήξει να είναι όλα τα παραπάνω και ακόμα περισσότερο σε ένα βαθμό εκνευριστικά εξωφρενικό, με αποτέλεσμα να οδηγεί στα όρια της παραφροσύνης και της σχιζοφρένειας τους γύρω του και μαζί κι εμένα !! :lol: και γι'αυτό δεν τον συμπαθώ πλέον ιδιαίτερα. 

  • Like 5
Link to comment
Share on other sites

9 ώρες πριν, Manitou είπε:

 

Ο Γκούφυ είναι ευχάριστα αφελής. Ο Φέθρυ είναι εκνευριστικά αφελής. Αυτό τουλάχιστον ίσχυε για τις παλιές ιταλικές ιστορίες. Εκεί και εμένα με εκνεύριζε. Στις πιο καινούριες είναι σουρεάλ. Σε αυτές μου αρέσει. Ιδίως οι βουβές του Φατσίνι είναι τέλειες.

Και τέλος υπάρχουν και οι ιστορίες της πλώρης. (https://inducks.org/issue.php?c=gr%2FMS+++39) Εκεί τον αγαπάς τον Φέθρυ!


Στο σχέδιο και τα σενάρια του Φατσίνι υποκλίνομαι... Ρόσα, Ζίκε, Φατσίνι το αγαπημένο μου τρίπτυχο... Ο Θείος Καρλ είναι μία κατηγορία μόνος του... :D Πρέπει να ξεθάψω τα Μ.Σ. και να κάνω μία επανάληψη στις ιστορίες την πλώρης... :)

:hop::hop::hop:

  • Like 3
Link to comment
Share on other sites

Σε καλά νέα, δεν είχε κανένα σκισμένο τεύχος το περίπτερο σήμερα, ούτε στα ΜΜ ούτε στα Ντόναλντ. 

  • Like 2
Link to comment
Share on other sites

Την ιστορία του Φάντομ βλέπω συνοδεύει ένα μονοσέλιδο αρθράκι. Ωραία κίνηση!

Και Ιστορία της Τέχνης!!!

Edited by Gong
  • Like 2
Link to comment
Share on other sites

Παρουσίαση-κριτική του υπ' αριθμόν #331 τεύχους του νέου Μίκυ Μάους.

Εξώφυλλο. (από τον @Indian που έχει παρκαρισμένο το φορτηγό έξω από το Τίπι.)

tn_MIKYMAOUSE_0331.jpg

Εδώ Λιμνούπολη! (by Silvia Ziche.) :yahoo:
Ιστορίες.

"Ισχύς και εξουσία." (2 επεισόδιο.)


Ο Φάντομ έχει το χέρι του πάνω από το κουμπί...

Spoiler

Αλλά πριν το πατήσει κάνει την εμφάνισή του ο Νούμερο Ένα. Που δε θυμάται τίποτα από προηγούμενη συνεργασία του και φιλία του με τον Φάντομ. Εξουδετερώνει του Εβρονιανούς επιστρέφοντας τους στην πρωταρχική του μορφή δηλαδή σε σπόρους. Δίνει στον Φάντομ μία καινούργια στολή και σκάφος για την πρώτη του αποστολή. Την εισβολή στην Εβρονιανή Βάση για συλλογή πληροφοριών.

Ο Φάντομ φτάνει δια αέρος στο Ουράνιο Ακρωτήρι. Μεταμορφώνεται σε Εβρονιανό Στρατηγό για να διεισδύσει σε συμβούλιο όπου πρωτοστατεί μία παλιά γνωστή του. Δυστυχώς γίνεται αντιληπτός και η αντ-έπιθεση είναι ο μόνος τρόπος για να ξεφύγει. Δυστυχώς τα πράγματα μόνο πιο δύσκολα θα είναι από εδώ και πέρα. Στην έρημο έξω από την Λιμνούπολη βρίσκεται η Βάση 51. Ο Συνταγματάρχης Μάγκνουμ ετοιμάζεται για πόλεμο...



"Σουρεαλιστική πλαστογραφία."

Ο Μαύρος Πητ δέχεται την βοήθεια ενός διάσημου ζωγράφου για να ξεσκεπάσει τρεις ηλικιωμένες κλέφτρες.

"Ο μάγος της ομπρέλας."

Ο Ντόναλντ κατασκευάζει ομπρέλες για κάθε γούστο.

"Η τεχνολογία της ταχύτητας."

Η Μίννι διηγείται στους Μόρτυ και Φέρντυ μία ιστορία της προγόνου  κατά την διάρκεια της Βικτωριανής εποχής.

"Ο κόσμος των σπορ."

Ο Ντόναλντ αποπειράται να γίνει αθλητικός σχολιαστής.

"Αποτυχημένο αριστούργημα."

Ο Φέθρυ είναι ένας  φέρελπις συγγραφέας.

Αιτήσεις συνδρομής για Μίκυ Μάους, Ντόναλντ και ΚΟΜΙΞ.

Εν κατακλείδι.

PKNE μέρος δεύτερο. Συνεχής δράση, καρέ μέσα στα καρέ και ένας Φάντομ που γίνεται όλο και πιο αποφασιστικός. Παλιές φίλιες και εχθρικές γνωριμίες έρχονται στο προσκήνιο τα επόμενα δύο επεισόδια αναμένονται άκρως ενδιαφέροντα. Υπομονή προς το παρόν μέχρι την επόμενη Παρασκευή...

Άλλη μία υπέροχη ιστορία μας προσφέρει η σειρά "Η ιστορία της τέχνης" με όμορφο σχέδιο και σενάριο και τον Μαύρο Πητ ικανότατο στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Η "εύθραυστη" δεξιοτεχνία του Ντόναλντ δοκιμάζεται για άλλη μία φορά σε μία καλή ιστορία. Οι Βικτωριανοί μύθοι επιστρέφουν με μία πανέμορφη ιστορία εποχής. Πριν κλείσει το τεύχος παρακολουθούμε την απόπειρα του Ντόναλντ να γίνει αθλητικός σχολιαστής. Μέτρια ιστορία με ελαφρώς χιουμοριστικό τέλος. Το τεύχος κλείνει με την απόπειρα του Φέθρυ να γίνει συγγραφέας. Ψιλοκαλούτσικη.

Σειρά προτίμησης ιστοριών.

1. "Ισχύς και εξουσία." (2ο επεισόδιο.)
2. "Σουρεαλιστική πλαστογραφία."
3. "Η τεχνολογία της ταχύτητας."
4. "Ο μάγος της ομπρέλας."
5. "Ο κόσμος των σπορ."
6. "Αποτυχημένο αριστούργημα.

8.5/10!!!
Αρτιότατο συνολικά τευχάκι... Νέος Φάντομ, Βικτωριανοί μύθοι και ιστορία της τέχνης σε ένα τεύχος. Πολύ αξιόλογος και ο μάγος της ομπρέλας. Οι δύο τελευταίες μικρέ μεν διαβάζονται ευχάριστα δε. Must have!!! :D

:hop::hop::hop:

Edited by Μενίγ Πουαγώ
  • Like 8
Link to comment
Share on other sites

Πάρα πολύ ωραίο τεύχος. Όχι τόσο για τον Φάντομ (μην τα ξαναλέμε) όσο για τις δύο καταπληκτικές ιστορίες του σύμπαντος του Μίκυ. Άλλη μια ιστορία από τη σειρά "η ιστορία της τέχνης" που όπως πάντα συνδυάζει καταπληκτικό σχέδιο με ωραίο σεναριο και γνώσεις πάνω στη ιστορία της τέχνης ενώ και η ιστορία από τη Βικτωριανή εποχή για άλλη μια φορά υπέροχη. Εντάξει την τελευταία ιστορία απλά αγνοήσετε την. Επίσης δοκιμάστε να συγκρίνετε το σχέδιο και το όλο στήσιμο της ιστορίας του φάντομ με τις δύο άλλες που ανέφερα. :evil:

  • Like 2
Link to comment
Share on other sites

Πήγα να πάρω το καινούργιο τεύχος και μπέρδεψα τα εξώφυλλα και ξαναπήρα το προηγούμενο...

 

Κορυφαίο; 

 

:shit2:

  • Funny 6
Link to comment
Share on other sites

2 ώρες πριν, archon είπε:

Πήγα να πάρω το καινούργιο τεύχος και μπέρδεψα τα εξώφυλλα και ξαναπήρα το προηγούμενο...

 

Κορυφαίο; 

 

:shit2:

Το έχω άγχος και εγώ επειδή γενικά είμαι φουλ αφηρημένος, οπότε το έχω κάνει σύστημα να κοιτάω ημερομηνία κυκλοφορίας στο εσώφυλλο και να σιγουρευομαι ότι είναι το τελευταίο τεύχος

  • Like 4
Link to comment
Share on other sites

On 19/10/2020 στο 12:04 ΠΜ, avalonlll είπε:

Το έχω άγχος και εγώ επειδή γενικά είμαι φουλ αφηρημένος, οπότε το έχω κάνει σύστημα να κοιτάω ημερομηνία κυκλοφορίας στο εσώφυλλο και να σιγουρευομαι ότι είναι το τελευταίο τεύχος

Κι εγώ το ίδιο, ειδικά τώρα που τα εξώφυλλα μοιάζουν.

 

Το διάβασα χθες, ωραίο τευχάκι.

Η κύρια ιστορία του Φάντομ εξελίσσει λίγο παραπάνω την πλοκή.

Spoiler

Ο Νούμερο Ένα πραγματικά μου έσπασε τα νεύρα, αλλά υποθέτω αυτός ήταν και ο σκοπός του συγγραφέα. Κρίμα γιατί παλιά ήταν πολύ συμπαθητικός χαρακτήρας. Πιστεύω βέβαια έγινε έτσι για να έχουν στο τέλος ένα παρόμοιο δέσιμο με τον Φάντομ, όπως παλιά.

 

Η ιστορία από την σειρά της Ιστορίας της Τέχνης, αρχικά είχε πανέμορφο σχέδιο. Ο φωτισμός βασικά είναι λίγο διαφορετικός σ'αυτή την σειρά απ' όσο θυμάμαι κιόλας, και το αποτέλεσμα είναι πολύ ικανοποιητικό στο μάτι. Θυμάμαι βέβαια οι παλιές ιστορίες της σειράς που διάβαζα πριν 7 χρόνια στο ΜΜ Τερζόπουλου, σε μετέφεραν κατευθείαν στην εποχή που αφορούσαν, ήταν σαν μια ματιά στην ιστορία της τέχνης, κάπως έτσι, εδώ πιο πολύ κυμάνθηκε στο φανταστικό η ιστορία. Όπως και να 'χει, ήταν ευχάριστη.

 

Τον Μάγο της Ομπρέλας και την Τεχνολογία της Ταχύτητας, δεν τα διάβασα.

 

Οι 2 τελευταίες, εξίσου ευχάριστες. Ο Κόσμος των Σπορ κλασική ιστορία του Ντόναλντ να τα κάνει θάλασσα, αλλά και η ολιγοσέλιδη του Φέθρυ, απολαυστικότατη. Unpopular opinion: λατρεύω πόσο "καμμένες" είναι οι σύγχρονες ιστορίες του Φέθρυ.

 

Συνολικά πολύ ευχάριστο τευχάκι. Πάλι καλά έχουμε και τα ΜΜ να διαβάζουμε στα γρήγορα κάτι ανάλαφρο, γιατί η στοίβα με τα αδιάβαστα μεγαλώνει και δεν έχω προλάβει να διαβάσω σχεδόν τίποτα.

 

  • Like 5
Link to comment
Share on other sites

Δεύτερο μέρος της ιστορίας του Φάντομ Ντακ και έχουμε ακόμα ένα υπέροχο εξώφυλλο να κοσμεί ένα γενικότερα άρτιο τεύχος.

 

Η δεύτερη ιστορία ξεκινάει εκεί που τελειώσαμε στο 330 με κομμένη την ανάσα για το πως θα αντιμετωπίσει ο Φάντομ τους εχθρούς και η αλήθεια είναι ότι εξελίσσεται με ιδιαίτερα ενδιαφέροντα τρόπο, συστήνοντας αρκετούς επιπλέον χαρακτήρες, ενώ ταυτόχρονα έχει πιο πολλή δράση και αρκετά κατασκοπικά στοιχεία, ιδίως εκεί που ο Φάντομ διεισδύει στους αντιπάλους του. Πρέπει να πω ότι ανυπομονώ για τη συνέχεια.

 

Η ιστορία του Πητ ήταν άκρως σουρρεαλιστική, με μικρές ανατροπές και αρκετά διαφορετικό από τα συνηθισμένα σχέδιο. Μου άρεσε πολύ! Το ίδιο ισχύει και για την ιστορία του Μίκυ και της Μίνι που διαδραματίζεται στη βικτωριακή Αγγλία, γεγονός που από μόνο του την καθιστά ενδιαφέρουσα. 

 

Οι δύο του Ντόναλντ είναι αρκετά καλές, κυρίως αυτή με την ομπρέλα έχει τις κωμικές της στιγμές, ενώ θα έβλεπα παραπάνω σελίδες με αθλητικές περιγραφές του αγαπημένου μας πάπιου. Τέλος, η ιστορία του Φέθρυ δε μου άρεσε, ήταν όμως και πολύ μικρή σε μέγεθος.

 

Συνολικά πολύ καλό τευχάκι, απόλυτα ισορροπημένο, το μοντέλο των λίγων και καλών ιστοριών δείχνει ότι δουλεύει.

  • Like 4
Link to comment
Share on other sites

  • 1 month later...

Η ιστορία “Ισχύς & εξουσία” συνεχίζει δυναμικά και το δεύτερο μέρος της, χαρίζοντάς μας πολλές συγκινήσεις. Το πρώτο μέρος μάς άφησε σε ένα από τα μυστικά δωμάτια του μεγάρου Δάρβιν, όπου ο Φάντομ βρίσκεται περικυκλωμένος από τέσσερις Εβρονιανούς και η κατάσταση μυρίζει μπαρούτι. Τότε είναι που θα έχει ακόμα μία συνάντηση με έναν φίλο από τα παλιά, ο οποίος όμως δεν φαίνεται πλέον και τόσο φιλικός. Ο λόγος για τον Νούμερο Ένα, την τεχνολογική οντότητα που συντρόφευε και βοηθούσε τον φίλο μας στις πάμπολλες αναμετρήσεις του με τους εξωγήινους. Φαίνεται ότι τώρα έχει υποστεί κάποιες τροποποιήσεις και δεν δείχνει στον Φάντομ τον πρέποντα σεβασμό κι εκτίμηση. Αφού περνάνε αυτή την σκόπελο, ο Νούμερο Ένα τού αναθέτει μία νέα αποστολή, σύμφωνα με την οποία θα πρέπει να πάει μέχρι την Νέα Ζηλανδία, προκειμένου να παρεισφρήσει στο άντρο των Εβρονιανών και να υποκλέψει όσες περισσότερες πληροφορίες μπορεί. Παρέα σε αυτή την μάχη θα έχει ένα καινούργιο όχημα, καθώς και μία νέα νέα, σούπερ εξελιγμένη μαύρη στολή, που διαθέτει ό,τι πιο σύγχρονο υπάρχει. Με αυτά τα εφόδια, λοιπόν, ο Φάντομ θα συνεχίσει την μάχη του ενάντια στο κακό, η οποία προβλέπεται σφοδρή! :wow: Η πρώτη σκέψη που ήρθε στο μυαλό μου, όταν τελείωσα την ανάγνωση και του δεύτερου επεισοδίου, είναι ότι πάμε καλά! :) Το σενάριο αλλάζει σκηνικό και μας μεταφέρει μέσα στο λημέρι του κακού, όπου ο πρωταγωνιστής δρα έντονα. Χάρηκα ιδιαίτερα που είδα ξανά τον Νούμερο Ένα, αλλά η αλήθεια είναι ότι δυσανασχέτησα κάπως με τον νέο χαρακτήρα που έχει αναπτύξει. Παραδέχομαι, όμως, ότι γέλασα με τις βιτριολικές του ατάκες. Η πλοκή, με εξαίρεση το σημείο των εξηγήσεων (που κι αυτό παρουσίαζε ενδιαφέρον), δεν άφηνε τον αναγνώστη να βαρεθεί και να παρατήσει το τεύχος από τα χέρια του. Το φινάλε αυτού του επεισοδίου κλείνει την ιστορία με μία μεγάλη αερομαχία και μας υπόσχεται κι άλλες περιπέτειες, αυτή την φορά στην παγωμένη Ισλανδία. Εννοείται ότι θα πρέπει να κάνουμε ιδιαίτερη μνεία στο αγαπημένο μας περιοδικό, το οποίο φρόντισε να συμπεριλάβει μία ολοσέλιδη περίληψη του προηγούμενου μέρους της ιστορίας (που φέρει τον τίτλο “Εξωγήινη εισβολή”), μία κίνηση που σπάνια κάνει. :respect: Άντε τώρα να περιμένεις μέχρι την επόμενη Παρασκευή (όσο γραφόντουσαν αυτές οι γραμμές :P)! :moutra2: Για το σχέδιο δεν έχει αλλάξει η άποψή μου! :)

 

Η επόμενη ιστορία του τεύχους μάς έρχεται από την σειρά “Η ιστορία της Τέχνης” κι έχει στο τιμόνι του πρωταγωνιστή τον Μαύρο Πητ, ο οποίος θα μπλεχτεί σε μία “Σουρεαλιστική πλαστογραφία”. Ο άσπονδος εχθρός του Μίκυ βρίσκεται σε ένα μέρος γνώριμο γι’ αυτόν, το κελί της φυλακής δηλαδή, κι αρχίζει να φιλοσοφεί το κατά πόσο είναι καλό να βρίσκεται εκεί, μακριά από σκοτούρες και μπλεξίματα. Κάποια στιγμή θα τον επισκεφτεί στο κελί του μία καλοκάγαθη κυρία, που δηλώνει καθηγήτρια ζωγραφικής και η οποία έχει αναλάβει (μαζί με μερικές φίλες της) την εκπαίδευση των κρατουμένων και την εισαγωγή τους στον κόσμο των καλών τεχνών, προκειμένου να επιτευχθεί η αναμόρφωσή τους. Έτσι, ο φίλος μας βρίσκεται σε έναν διαμορφωμένο χώρο του σωφρονιστικού καταστήματος και κάθεται μπροστά από ένα καβαλέτο, έτοιμος (αλλά γεμάτος νεύρα και βαρεμάρα) να ξεδιπλώσει το εικαστικό του ταλέντο. Φαίνεται, όμως, ότι ένα ατσούμπαλο πέσιμο που θα έχει, θα του ανοίξει άλλους ορίζοντες στην ζωγραφική, αλλά παράλληλα θα τον κάνει και το τέλειο θύμα για ένα σατανικό σχέδιο! :wow: Πρόκειται για ένα σενάριο το οποίο χαρακτηρίζεται από μεγάλο σουρεαλισμό, όπως ακριβώς είναι κι εκείνος που υπάρχει στα έργα του Ρενέ Μαγκρίτ, στον οποίο γίνονται πολλές αναφορές. Ο Πητ, εδώ, έχει τον ρόλο του καλού και του παρεξηγημένου κι άθελά του μπλέκεται σε μία μεγάλη περιπέτεια. Η πλοκή χαρακτηρίζεται από μεγάλη φαντασία και περιέχει μερικά γκαγκ που δεν με ενθουσίασαν τόσο. Ο άκρατος σουρεαλισμός δεν είναι το δυνατό μου σημείο. ;) Με εξαίρεση, λοιπόν, αυτών των σκηνών (που τολμώ να πω ότι έβγαζαν νόημα αν τις εντάξουμε στο όλο σύνολο), ήταν μία έξυπνη υπόθεση, με αρχή, μέση και τέλος. Το φινάλε, όμως, δεν ήταν καθόλου σουρεαλιστικό. Κρατούσε μία από τις πιο κλασικές και “χιλιοπαιγμένες” μανιέρες που βλέπουμε συχνά σε ιστορίες, σειρές και ταινίες. :) Γενικά θα την χαρακτήριζα μία, άνω του μετρίου, ιστορία. Το σχέδιο συνολικά δεν με ενθουσίασε τόσο, αλλά παραδέχομαι ότι είχε τις στιγμές του (η αποτύπωση των πινάκων ή κάποια μεγάλα καρέ). Πιο πολύ, όμως, μου άρεσε ο πανέμορφος χρωματισμός! :love4:

 

Τρίτη, κατά σειρά, ιστορία στο τεύχος κι ο Ντόναλντ γίνεται “Ο μάγος της ομπρέλας”. Η Λιμνούπολη φαίνεται να έχει πλημμυρίσει στις ομπρέλες τον τελευταίο καιρό. Όλοι οι κάτοικοι, ανεξαρτήτως καιρού, κυκλοφορούν στους δρόμους, κρατώντας μία πρωτότυπη ομπρέλα και υπερηφανεύονται για τις “ιδιοκτησίες” τους. Οι ομπρέλες, λοιπόν, έχουν γίνει το απαραίτητο αξεσουάρ όλων των ηλικιών. Μοναδικός υπεύθυνος σε αυτό το φαινόμενο είναι ο Ντόναλντ, ο οποίος, μέσα στον δημιουργικό του οίστρο, κατασκευάζει ευφάνταστες και πρωτότυπες ομπρέλες. Μάλιστα η φήμη του έχει φτάσει μέχρι και το Δημαρχιακό μέγαρο. Ο φίλος μας λαμβάνει μία επιστολή από τον Δήμαρχο, ο οποίος του ζητά να τον συναντήσει στο Δημαρχείο. Εκεί, θα του ζητήσει να βρει μία λύση για να μην μουσκέψει το ετήσιο πικνίκ του Δήμου από την επερχόμενη κακοκαιρία. Ο φίλος μας θα επιστρατεύσει όλο του το ταλέντο και το αποτέλεσμα είναι άκρως εντυπωσιακό κι επιτυχημένο. Η Θεά Τύχη, όμως, φαίνεται να είναι στα κέφια της και δεν έχει πει την τελευταία της λέξη. :P Ιστορία “εύθραυστης δεξιοτεχνίας” η συγκεκριμένη, που αναδεικνύει όλα τα κλασικά μοτίβα που διαβάζουμε στα αντίστοιχα σενάρια. Ο πρωταγωνιστής, λοιπόν, βρίσκει την κλίση του σε ένα επάγγελμα, γίνεται διάσημος σε βαθμό να είναι περιζήτητος ακόμα και σε υψηλά κλιμάκια, πραγματοποιεί ένα μεγαλεπήβολο έργο, αλλά στο τέλος όλα καταλήγουν σε μία τεράστια καταστροφή. Η πλοκή δεν με ενθουσίασε, αλλά ούτε και με απογοήτευσε. Την βρήκα απλή και στερείται φαντασίας. Στην αρχή της έχουμε μερικές σκηνές που επαναλαμβάνονται, αλλά μετά την είσοδο του Δημάρχου στην εξίσωση, αρχίζει να αποκτά περισσότερο ενδιαφέρον. Το φινάλε αναμενόμενο και κάπως χιουμοριστικό. Ομολογώ ότι έχουν περάσει από τα χέρια μας καλύτερες ιστορίες, παρόμοιου ύφους. Το σχέδιο με άφησε ανικανοποίητο.

 

Οι “Βικτωριανοί μύθοι” θα μας κάνουν την τιμή να μας παρουσιάσουν μία ιστορία τους που φέρει τον τίτλο “Η τεχνολογία της ταχύτητας”. Η Μίννι περιμένει τον Μίκυ για να βγουν έξω κι, ενώ εκείνος έχει κολλήσει στην κίνηση, εκείνη κάθεται μαζί με τον Μόρτυ και τον Φέρντυ. Επάνω στην κουβέντα, θα ανέβουν στην σοφίτα, όπου θα βρει ένα παλιό ρολόι, που ανήκε σε μία πρόγονό της που έζησε στην Βικτωριανή Εποχή. Αυτό θα σταθεί αφορμή για να ξεκινήσει μία ιστορία, βγαλμένη από εκείνα τα χρόνια. Είναι η ιστορία δύο νέων, του Μίκυ Μάουσβιλ, ο οποίος είναι βοηθός στο Αστεροσκοπείο του Γκρήνουιτς και της Μίννι Ο’Μάους, μίας ιδιαιτέρας γραμματέα της βασίλισσας Βικτώριας. Η Μίννι, λοιπόν, είναι επιφορτισμένη με την οργάνωση της μεγάλης έκθεσης νέων τεχνολογιών που πρόκειται να γίνει στο Κρύσταλ Πάλας κι έχει μεγάλο άγχος. Σε αυτή την έκθεση, πρόκειται να εκτεθεί ένα τεράστιο διαμάντι, το οποίο θα είναι η κεντρική ατραξιόν της. Αυτό το διαμάντι θέλει να το βάλει στο χέρι ο Πητ Μπλάκγουντ, ο οποίος καταστρώνει ένα πανούργο σχέδιο για να παρεισφρήσει στην έκθεση και να βρεθεί πιο κοντά στο αντικείμενο του πόθου του. Θα καταφέρουν οι δύο φίλοι μας να τον ανακαλύψουν και να τον σταματήσουν πριν διαπράξει το έγκλημά του? :thinking: Πρόκειται για μία αρκετά συμπαθητική ιστορία, που διαθέτει πλουραλισμό διαφορετικών στυλ και μοτίβων. Έχουμε τους γνωστούς μας πρωταγωνιστές, οι οποίοι προσπαθούν να λύσουν ένα αστυνομικό μυστήριο, χαρίζοντάς μας σκηνές με δράση, αλλά κι έξυπνες κινήσεις. Κι όλο αυτό είναι τοποθετημένο σε ένα ιδιαίτερο χρονολογικό πλαίσιο, το οποίο, ο συγγραφέας, φροντίζει να μας το περιγράψει με αρκετή λεπτομέρεια, διάφορα ιστορικά γεγονότα, καθώς και τον τεχνολογικό οργασμό που επικρατούσε εκείνη την εποχή. Η πλοκή θα μπορούσε να εκτυλίσσεται σε λιγότερες σελίδες, αλλά κι έτσι δεν έκανε μεγάλη κοιλιά. Το φινάλε το βρήκα έξυπνο κι ολοκληρώνει εύστοχα την ιστορία. :) Ο εικαστικός τομέας ήταν απλά καλός, με εξαίρεση μερικά μεγάλα καρέ και πλάνα, τα οποία ξεχώρισαν.

 

“Ο κόσμος των σπορ” φαίνεται να μην κρύβει μυστικά από έναν γνωστό μας φίλο. Ο Ντόναλντ βρίσκεται βιδωμένος στην πολυθρόνα του σπιτιού του και κρατώντας μία μπανάνα, κάνει την μετάδοση ενός σημαντικού ποδοσφαιρικού αγώνα, μιμούμενος τους κορυφαίους sportcasters. Γι΄αυτόν του τον ενθουσιασμό μαθαίνει ο θείος Σκρουτζ, ο οποίος έτυχε να περνάει από έξω και του δίνει μία ευκαιρία να ξετυλίξει το ταλέντο του, μεταδίδοντας αγώνες στο δικό του τηλεοπτικό κανάλι, εννοείται αμισθί για έναν χρόνο. Δυστυχώς, όμως, φαίνεται η μετάδοση ενός αγώνα από το σπίτι κι από το γήπεδο είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Θα μπορέσει, λοιπόν, ο Ντόναλντ να ανταπεξέλθει στα νέα του καθήκοντα? Κι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα σενάριο που δεν κρύβει εκπλήξεις και πρωτοτυπία για τον μέσο Ντισνεϋκό αναγνώστη. Η πλοκή στηρίζεται εξ’ ολοκλήρου στο κωμικό στοιχείο, με κύριο πρωταγωνιστή (ποιον άλλο?) τον Ντόναλντ, ο οποίος επιστρατεύει το χιούμορ, αλλά και την ατυχία του. Ο θείος Σκρουτζ διαδραματίζει έναν κύριο ρόλο στην υπόθεση και συμβάλλει στην εξέλιξη του μύθου. Το φινάλε, δυστυχώς, δεν είναι και τόσο αίσιο για τον φίλο μας, αλλά δεν θα μπορούσαμε να περιμέναμε κάτι το διαφορετικό. :) Το σχέδιο, αν και λίγο ατσούμπαλο, το βρήκα καλό.

 

Και θα τελειώσουμε με μία ιστορία με πρωταγωνιστή τον Φέθρυ, η οποία φέρει τον τίτλο “Αποτυχημένο αριστούργημα”. Ο όχι και τόσο αγαπημένος ξάδελφος του Ντόναλντ, περιμένει υπομονετικά έξω από το γραφείο κάποιου εκδότη για να τον δεχτεί. Ο λόγος που βρίσκεται εκεί είναι για να καταφέρει να πουλήσει το μυθιστόρημά του. Όταν, λοιπόν, γίνεται δεκτός, θα προσπαθήσει να πείσει τον εκδότη ότι το έργο του είναι αριστούργημα κι αξίζει να κυκλοφορήσει σε έντυπη μορφή. Και πιστεύω ότι φαντάζεστε με ποιους ευφάνταστους τρόπους θα προσπαθήσει να τον πείσει! :P Μιλάμε για ένα σύντομο σενάριο, το οποίο είναι γελοιογραφικού χαρακτήρα κι έχει στην θέση του πρωταγωνιστή ένα παπί, το οποίο είναι γεννημένο για τέτοιες στιγμές και καταστάσεις. Η αλήθεια είναι ότι στην αρχή δυσανασχέτησα με το story, αλλά όσο κυλούσαν οι σελίδες το χαμόγελό μου μετατρεπόταν σε ένα τρανταχτό γέλιο και σε αυτό συνέβαλαν, καταλυτικότατα, οι διάλογοι της πλοκής και η αφηρημένη αφέλεια του πρωταγωνιστή. Το φινάλε διακωμωδεί, καλοπροαίρετα, το σύμπαν των Ντακ στα κόμικς της Disney και κλείνει με όμορφο, αλλά κι έξυπνο τρόπο την ιστορία. Εν κατακλείδι, αν και δεν δηλώνω λάτρης τέτοιου είδους σεναρίων, μπορώ να πω ότι απόλαυσα την συγκεκριμένη ιστορία. :) Το σχέδιο, από την άλλη, δεν μου έλεγε τίποτα. Είχε τόσες γωνίες, που έμοιαζε με αρχαία ιερογλυφικά. :P Προσωπικά δεν μου αρέσουν τέτοιου είδους σχεδιασμοί και ιδιαίτερα σε κόμικς Disney.

 


:beer5:

 

Edited by Indian
  • Like 4
Link to comment
Share on other sites

 Share

×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.