Jump to content
Gong

ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ 309[Οι ιστορίες του Ντόναλντ Αλαν Ποε]

Πώς σας φάνηκε το τεύχος;  

9 members have voted

You do not have permission to vote in this poll, or see the poll results. Please sign in or register to vote in this poll.

Recommended Posts

Posted (edited)

image.thumb.png.ce8a095bd6386dea7f4822a3b82fa047.png

 

6 απολαυστικές ιστορίες σας περιμένουν στα περίπτερα:

Σε αυτό το τεύχος ολοκληρώνονται οι περιπέτειες του Δον Γκούφυ, οι οποίες μέχρι στιγμή δεν ήταν και κάτι το ιδιαίτερο αλλά ελπίζουμε το το τελευταίο μέρος να είναι καλύτερο από τα δύο πρώτα.:D

       ΤΑ ΟΡΙΑ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΟΛΟΕΝΑ ΚΑΙ ΠΙΟ ΔΥΣΔΙΑΚΡΙΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΚΟΥΦΥ

 

       Ο ΕΠΙΔΟΞΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΑΛΑΝ ΠΟΕ ΑΝΤΛΕΙ ΕΜΠΝΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΛΛΟΚΟΤΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΠΟΥ ΖΕΙ ΜΕ ΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΤΟΥ

 

  • ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΝΤΕΡΜΠΥ

        Ο ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΕΧΕΙ ΠΑΡΕΙ ΤΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΝΤΕΡΜΠΥ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΒΕΒΑΙΟ ΟΤΙ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΝΑ ΤΟ ΑΠΟΛΑΥΣΕΙ

 

  • ΗΡΩΑΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΕΡΑ

        Ο ΠΛΟΥΤΟ ΦΟΡΑΕΙ ΤΗΝ ΜΠΕΡΤΑ ΤΟΥ ΥΠΕΡΗΡΩΑ ΚΑΙ ΤΡΕΧΕΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΝΕΜΟ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΜΙΚΥ ΣΙΤΥ

 

  • Ο ΕΡΩΤΑΣ

        ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ ΚΑΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΑΝΑΡΩΤΙΟΥΝΤΑΙ ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ... ΑΛΛΑ ΜΟΝΟ Ο ΣΟΦΟΣ ΛΟΥΝΤΒΙΧ ΞΕΡΕΙ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

 

  • ΣΥΣΚΕΥΗ ΕΓΚΑΙΡΗΣ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗΣ

        ΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΣΥΣΚΕΥΗ ΠΟΥ ΝΑ ΜΑΣ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΕΙ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΛΑΘΟΣ, ΤΗΝ ΕΧΕΙ ΕΦΕΥΡΕΙ Ο ΚΥΡΟΣ

 

Ένα τεύχος γεμάτο γέλιο και περιπέτεια, αυτή την Παρασκευή 15/5 (Νο. 309)

Edited by Ilias12
  • Like 9

Share this post


Link to post
Share on other sites

Για να δούμε και πως θα είναι το τεύχος 309 με το τέλος του Δον Γκουφυ. Έχει αρχίσει να χαλάει... αλλά ελπίζω κάπου να το σώσει. Είμαι σίγουρο; ότι περιμένετε με αγωνία την κριτική μου(που λεει ο λόγος :lol:

  • Like 5

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ο Γκούφι Δον Κιχώτης τελειώνει όπως άρχισε. Μοντέρνα εκδοχή με μοντέρνο σχέδιο. Δε μου άρεσε καθόλου. Όπως προείπα η σάτιρα του Μαρτίνα σαφώς ανώτερη, όπως καθρεφτίζεται και από τις βαθμολογίες των ιστοριών.

 

Αντιθέτως πολύ ωραία ήταν η ιστορία με τον Ντόναλντ Άλαν Πόε. Ωραίο σχέδιο και διαβάζεται μονορούφι. Δικαίως ήταν η κεντρική του τεύχους, μακάρι να είχε και δικό της εξώφυλλο. Από τις δυνατότερες ιστορίες των πολλών τελευταίων τευχών..

  • Like 7

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Παρουσίαση-κριτική του υπ' αριθμόν #309 τεύχους του νέου Μίκυ Μάους.

Εξώφυλλο {Από την (Χα)νουκα την γάτα του @Βασιλεύς των κόμικς}

tn_MIKYMAOUSE_0309.jpg

Εδώ Λιμνούπολη! (by Silvia Ziche) :yahoo:
Ιστορίες.

"Οι περιπέτειες του Δον Γκούφυ."


Ο Μίκυ και ο Γκούφυ επιστρέφουν στην Σιουδάδ Ντε Εσμεράλδα.

 

Ο Γκούφυ δε θυμάται τίποτα από τις περιπέτειες που έζησε. Ο Μίκυ του είπε ότι είχαν πάει για ψάρεμα και τον πήρε ο ύπνος. Μέχρι και ο Μίκυ άρχισε να αμφιβάλει για τα αγαπημένα του κόμικς και τις περιπέτειες τους που τον ταξίδευαν. Έρχονται αντιμέτωποι με τους γίγαντες με τα τρία χέρια ενώ γύριζαν στο μαγαζί τους και μόνη έγνοια του Γκούφυ ήταν τα λογιστικά του βιβλία. Ένα χτύπημα τους κάνει τον Γκούφυ ξανά Δον και τον Μίκυ Πάντσα.

 


Πίσω στην πόλη ο Μαύρος Πητ μαθαίνει από τον Αρχηγό ότι δε θα γίνει ποτέ Διοικητής. Διότι του αποκαλύπτει ότι πρόκειται για εξωγήινο που ήρθε στην Γη λόγω της στρατηγικής θέσης της πόλης. Όπως επίσης και να υποδουλώσει τους κατοίκους της Γης. Κλασικά πράγματα. Εν τω μεταξύ Ιππότης και Ιπποκόμος έχουν νικήσει του γίγαντες με τα τρία χέρια και φτάνουν στο κοιμητήριο τρένων όπου έρχονται αντιμέτωποι με τους σιδερένιους γίγαντες. Ο Μίκυ εν τέλει ρίχνεται θαρραλέα στην νικηφόρα μάχη και ένα χτύπημα από τον εχθρό ρίχνει αναίσθητο τον Δον Γκούφυ.

Επιστροφή στην πόλη όπου τον αφήνει στα χέρια του γιατρού Ο' Χάρα. Ενώ πάει να τα βάλει με τον Αρχηγό δέχεται μία ανέλπιστη βόηθεια από τον πρώην υποτακτικό του. Ο εχθρός τρέπεται σε φυγή ενώ οι υπόλοιποι αναλαμβάνουν τον Μαύρο Πητ για να βεβαιωθούν ότι άλλαξε πραγματικά. Πίσω στο μαγαζί και ο Γκούφυ εξ' ακολουθεί να μην μπορεί να μιλήσει στην εκλεχτή της καρδιάς του. Μία κούτα όμως είναι αρκετή για να ξεκινήσουν ο Δον Γκούφυ και ο Μίκυ Πάντσα για νέες περιπέτειες. Πράγματι, πόσο δυσδιάκριτα είναι τα όρια μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας;

 

 


"Οι ιστορίες του Ντόναλντ Άλαν Πόε." (Α' μέρος.)

Στο πρώτος μέρος έχουμε την γνωριμία και τον ανταγωνισμό του Σκρούτζ με τον Τζον. Επίσης ο Σκρούτζ γνωρίζει και τον τον Ντόναλντ Άλαν Πόε με την αγορά μίας χρεοκοπημένης εφημερίδας.

 


"Οι ιστορίες του Ντόναλντ Άλαν Πόε." (Β'μέρος.)

Στο δεύτερο μέρος της ιστορίας η διαμάχη μεταξύ Σκρούτζ και Τζον περνάει δια της θαλάσσιας οδού. Θα βρεθούν σε ένα ερημονήσι όπου μεταξύ άλλων περιπετειών θα παλέψουν και για την κατοχή ενός κιβωτίου.

"Το μεγάλο ντέρμπυ."

Η ατυχία του Ντόναλντ ,και ο Φέθρυ, δε θα τον αφήσουν να απολαύσει από το γήπεδο τον μεγάλο τελικό.

"Ήρωας για μία μέρα."

Μία ξαφνική ριπή ανέμου μεταμορφώνει τον Πλούτο σε υπερ-ήρωα της ημέρας και τον γράφουν μέχρι και οι εφημερίδες.

"Ο έρωτας."

Ο Λούντβιχ μας αναλύει τα μυστικά ενός των καλύτερων των συναισθημάτων. Του μικρού γυμνού φτερωτού θεούλη με τα τόξα και τα βέλη.

"Συσκευή έγκαιρης προειδοποίησης.

Οι απανωτές γκάφες των τριών ανιψιών κάνουν τον Κύρο να εφεύρει το Σ.Ε.Π. Τα τρία παπιά θα βιώσουν διάφορες καταστάσεις σε μία εκδρομή που θα τα διδάξει να στηρίζονται στις δικές τους δυνάμεις.

Αιτήσεις συνδρομής για Μίκυ Μάους, Ντόναλντ και ΚΟΜΙΞ.

Εν κατακλείδι.

Οι περιπέτειες του Δον Γκούφυ και του πιστού του ιππποκόμου Μίκυ Πάντσα κλείνουν πολύ όμορφα. Το μόνο που με απογοήτευσε ήταν η αποκάλυψη του πραγματικού εχθρού. Μία ιστορία σε τρία μέρη που την προτείνω ανεπιφύλακτα.  Ωραία μηνύματα, καλό σενάριο. Ιστορία εποχής με όμορφους ρόλους για τους γνωστούς ήρωες. Να επισημάνω ξάνα εδώ την αδικαιολόγητη κατ' εμέ απουσία της Μίννι. Έπρεπε με κάποιο τρόπο να την εντάξουν στο cast.  

Οι περιπέτειες του Ντόναλντ Άλαν Πόε δίπλα στον Σκρούτζ τον κάνουν τον "διάσημο συγγραφέα" που γνωρίζουμε όλοι πολύ καλά. Χορταστική και με άψογο σενάριο απολαυστική περιπέτεια εποχής. Συνεχίζουμε με μία ολιγοσέλιδη και κάπως ευτράπελη ιστορία. Τέταρτη του τεύχους μία ιστορία όπου ο Πλούτο σαν άλλος Κρύπτο σώζει την ημέρα. Καλούτσικη. Πρωτελευταία του τεύχους μία ανάλυση του έρωτα από τον πολυπτυχιούχο καθηγητή Λούντβιχ Φον Ντρέηκ. Όμορφη όπως οι και οι υπόλοιπες. Τέλος το τεύχος κλείνει με μία απολαυστικότατη , χορταστικότατη και διδακτικότατη σχολική περιπέτεια με τα τρία ανιψάκια.

Σειρά προτίμησης ιστοριών.

1. "Οι περιπέτειες του Δον Γκούφυ."
2. "Οι ιστορίες του Ντόναλντ Άλαν Πόε." (Α' και Β' μέρος.)
3. "Συσκευή έγκαιρης προειδοποίησης."
4. "Ο έρωτας."
5. "Ήρωας για μια μέρα."
6. "Το μεγάλο ντέρμπυ."

7.5/10.
Ισορροπημένο τεύχος με τρεις πάρα πολυ καλές και τρεις καλές ιστορίες!!! :D 

:hop::hop::hop:
 

Edited by Μενίγ Πουαγώ
  • Like 7
  • Respect 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Κλείνει σε αυτό το τεύχος η ιστορία του Δον Γκουφυ. Ένα εντελώς άσχετο εξώφυλλο και μια άλλη κεντρική ιστορία βλέπουμε πριν ανοίξουμε το τεύχος. Πάμε τώρα να δούμε όλες τις ιστορίες.

 Οι Περιπέτειες του Δον Γκουφυ: Ο Γκουφυ και ο Μίκυ δεν μπορούν να ξεχωρίσουν την φαντασία από την πραγματικότητα. 

 Το τρίτο μέρος της συναρπαστικής περιπέτειας. Ο εξωγήινος δεν μου άρεσε γιατί μου φάνηκε πολύ εξωπραγματικος. Αλλά το τέλος ήταν πολύ όμορφο. Γι αυτό και παίρνει 8/10.

 Οι ιστορίες του Ντόναλντ Άλαν Ποε: Ένας αποτυχημένος, μέχρι τότε, συγγραφέας παίρνει έμπνευση από τις περιπέτειες που έζησε για να γράψει ένα μυθιστόρημα.

  Απολαυστική περιπέτεια με Ρομπαξ και Σκρουτζ να έρχονται αντιμέτωποι για άλλη μια φορά. Τόσο το πρώτο, όσο και το δεύτερο μέρος με ευχαρίστησαν. Θα φανώ γενναιόδωρος και θα του βάλω 9/10.:yahoo:

  Το μεγάλο Ντερμπυ: Ο Ντόναλντ και ο Φεθρυ πάνε στο γήπεδο για να δουν έναν κρίσιμο αγωνα, αλλά η τύχη  του Ντόναλντ έχει άλλα σχέδια. 

  Ιστορία αδιάφορη και μικρή. Ούτε από σχέδιο με εντυπωσίασε, ενώ κλασσικά αναφέρει τις επιπτώσεις της ατυχίας του Ντόναλντ. 5/10.

 Ήρωας για μια μερα: Ο Πλούτο κλέβει μια πετσέτα  του Μίκυ και γίνεται ήρωας. 

  Και αυτή αδιάφορη περιπέτεια χωρίς υπόθεση. 5/10.

   Ο Έρωτας: Ο Λούντβιχ μας μιλάει για τον έρωτα.... 

    Ακόμα μια διδακτική ιστορία από αυτόν μας κάνει 6/10.

    Συσκευή έγκαιρης προειδοποιησης: Τα ανιψιά για να αποφύγουν τις γκάφες τους ζητούν από τον Κυρο να εφεύρει μια συσκευή που αν τους ειδοποιεί για να μην κάνουν τίποτα λάθος. 

    Μια ωραια περιπέτεια. Σχέδιο μέτριο. Παίρνουμε πολλά μηνύματα από το τέλος. 7/10.

 

    Μ.Ο: 6,6 

     Κι άλλο ένα εξαιρετικό τευχακι πλην δύο ιστοριών :antekale:. Ελπίζω να έχει καμία καλή ιστορία το επόμενο για να το παρω. Καλά να περνάμε. :)

 

 

 

  • Like 5

Share this post


Link to post
Share on other sites

Είχα γράψει κριτική πριν από δύο τεύχη για την ιστορία του Δον Γκούφη. Το πρώτο τεύχος δεν μου άρεσε. Όμως μετά άλλαξε η γνώμη μου. Το σουρεάλ σενάριο με το αντίστοιχο σχέδιο τελικά σαν αποτέλεσμα δίνουν μια ολοκληρωμένη ιστορία η οποία σχοινοβατεί ανάμεσα στο παραμύθι και την πραγματικότητα. Μου άρεσε. Ο Ντόναλντ αλαν Πόε ξεκίνησε φιλόδοξα, είχε ωραίο σχέδιο αλλά τελικά κάτι του έλειπε. Λογικά κενά και χαρακτήρες ρηχοί. Προσπάθησε νομίζω να αντιγράψει τον κόσμο του "Ιστορίες της Πλώρης" χωρίς να καταφέρει όμως να πει κάτι, σε αντίθεση με τις ΥΠΕΡΟΧΕΣ "Ιστορίες της Πλώρης".

  • Like 4
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Καλό τευχάκι το συγκεκριμένο. Η ιστορία του Δον Γκούφυ είχε ξεκινήσει ωραία για μένα και είχα βρει όμορφο το σχέδιο, αλλά όσο προχωρούσε, άρχισε σε όλο και μεγαλύτερο βαθμό να στερείται λογικής και το σενάριο να γίνεται πιο σουρρεαλιστικό και από πίνακα του Νταλί, Ειδικά η "ανατροπή" στο τρίτο τεύχος δε μου άρεσε, αλλά το σχέδιο παρέμεινε καλό.

 

Πολύ ωραία ιστορία για τα γούστα μου, αυτή του Ντόναλντ Άλαν Πόε. Όμορφο σχέδιο, ειδικά στις σκηνές στη θάλασσα, είχε κάποια στοιχεία που την έκαναν βιαστική, αλλά ήταν γενικότερα αρκετά καλή και μου άρεσαν οι σχέσεις μεταξύ των χαρακτήρων, πως γνωρίστηκαν και πως αναπτύχθηκαν.

 

Οι ιστορίες του Πλούτο και των Ντόναλντ-Φέθρυ ήταν πολύ μικρές για να τις κρίνω. Σταθερά πολύ καλό το Χάπι της Γνώσης του Λούντβιχ. Τέλος η περιπέτεια των Χιούη-Λιούη-Ντιούη ήταν πάρα πολύ ωραία, είχε την πλάκα της και περνούσε και 1-2 ωραία μηνύματα. Αρκετά ικανοποιημένος από το τεύχος 309.

  • Like 4
  • Funny 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
18 min ago , nikolas12 said:

Καλό τευχάκι το συγκεκριμένο. Η ιστορία του Δον Γκούφυ είχε ξεκινήσει ωραία για μένα και είχα βρει όμορφο το σχέδιο, αλλά όσο προχωρούσε, άρχισε σε όλο και μεγαλύτερο βαθμό να στερείται λογικής και το σενάριο να γίνεται πιο σουρρεαλιστικό και από πίνακα του Νταλί, Ειδικά η "ανατροπή" στο τρίτο τεύχος δε μου άρεσε, αλλά το σχέδιο παρέμεινε καλό.

 

Πολύ ωραία ιστορία για τα γούστα μου, αυτή του Ντόναλντ Άλαν Πόε. Όμορφο σχέδιο, ειδικά στις σκηνές στη θάλασσα, είχε κάποια στοιχεία που την έκαναν βιαστική, αλλά ήταν γενικότερα αρκετά καλή και μου άρεσαν οι σχέσεις μεταξύ των χαρακτήρων, πως γνωρίστηκαν και πως αναπτύχθηκαν.

 

Οι ιστορίες του Πλούτο και των Ντόναλντ-Φέθρυ ήταν πολύ μικρές για να τις κρίνω. Σταθερά πολύ καλό το Χάπι της Γνώσης του Λούντβιχ. Τέλος η περιπέτεια των Χιούη-Λιούη-Ντιούη ήταν πάρα πολύ ωραία, είχε την πλάκα της και περνούσε και 1-2 ωραία μηνύματα. Αρκετά ικανοποιημένος από το τεύχος 309.

 

Συμφωνούμε όμως εεε??? :lol:

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
40 λεπτά πριν, Manitou είπε:

 

Συμφωνούμε όμως εεε??? :lol:

 

Χμ τώρα είδα ότι γράψαμε κριτικές με 2 λεπτά διαφορά, δεν είχα δει τη δική σου, αλλά απ' ότι φαίνεται όντως συμφωνούμε σε αρκετά :D 

  • Like 2
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Θα ήθελα να γράψω μερικά πραγματάκια για τις "Ιστορίες του Ντόναλντ Αλαν Ποε", μια πραγματικά απολαυστική ιστορία που αξίζει να την διαβάσετε άμα δεν το έχετε κάνει ήδη.Καταρχήν θα ξεκινήσω με το σχέδιο, το οποίο είναι αρκετά όμορφο και εκφραστικό, ενώ καταφέρνει να σε βάλει αμέσως στο κλίμα.Με λίγα λόγια πήγαινε "γάντι" στην ιστορία.Όμως και το σενάριο ήταν αρκετά καλοδουλεμένο με μικρές δόσεις περιπέτειας και δράσης ιδιαίτερα στο δεύτερο μέρος που μπαίναμε και στο καλύτερο κομμάτι της υπόθεσης.Επίσης βρήκα εύστοχο και το καστ χαρακτήρων.Συνολικά έχουμε μια από τις καλύτερες ιστορίες που δημοσιεύτηκαν τον τελευταίο καιρό στο ΜΜ.Ελπίζουμε να συνεχίσουμε να βλέπουμε τέτοιες καλές ιστορίες και ακόμα καλύτερες.Το υπόλοιπο τεύχος χωρίς να απογοητεύει κινείται σε μέτρια επίπεδα.Ο Δον Γκουφύ ξεκίνησε αρκετά καλά, όμως μετά άρχισε να κάνει καμπύλη με το τελευταίο μέρος να ήταν το χειρότερο.Πολύ εξωπραγματικό για τα γούστα μου.Με τίποτα δεν περίμενα να τελειώσει έτσι η ιστορία.Τουλάχιστον το σχέδιο του Σκιαρρόνε βελτιώθηκε γιατί στα προηγούμενα τεύχη ήταν άτεχνο.Σίγουρα αυτό που θα μου μείνει έιναι ο ζωντανός χρωματισμός.:)Τέλως πάντων περιμένουμε το επόμενο τευχάκι.

Edited by Ilias12
  • Like 6

Share this post


Link to post
Share on other sites
4 ώρες πριν, Manitou είπε:

Είχα γράψει κριτική πριν από δύο τεύχη για την ιστορία του Δον Γκούφη. Το πρώτο τεύχος δεν μου άρεσε. Όμως μετά άλλαξε η γνώμη μου. Το σουρεάλ σενάριο με το αντίστοιχο σχέδιο τελικά σαν αποτέλεσμα δίνουν μια ολοκληρωμένη ιστορία η οποία σχοινοβατεί ανάμεσα στο παραμύθι και την πραγματικότητα. Μου άρεσε. Ο Ντόναλντ αλαν Πόε ξεκίνησε φιλόδοξα, είχε ωραίο σχέδιο αλλά τελικά κάτι του έλειπε. Λογικά κενά και χαρακτήρες ρηχοί. Προσπάθησε νομίζω να αντιγράψει τον κόσμο του "Ιστορίες της Πλώρης" χωρίς να καταφέρει όμως να πει κάτι, σε αντίθεση με τις ΥΠΕΡΟΧΕΣ "Ιστορίες της Πλώρης".

Γενικά το είχα πει από την αρχή ότι η συγκεκριμένη ιστορία είναι λίγο και θέμα γούστου... Θα πω και εγώ την γνώμη μου όταν την τελειώσω.

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Οι λάτρεις της ιστορίας, που το πρώτο μέρος της ξεκίνησε πριν από δύο Παρασκευές στο αγαπημένο μας περιοδικό (όπως η ταπεινότητά μου), θα στεναχωρηθούν, μιας και “Οι περιπέτειες του Δον Γκούφυ & του πιστού συντρόφου του Μίκυ Πάντσα” έμελλε να ολοκληρωθούν στο παρόν τεύχος. :( Το τρίτο μέρος βρίσκει τους δύο φίλους και συνεταίρους να επιστρέφουν από ένα ταξίδι που είχαν κάνει στην ύπαιθρο, λόγω της πνευματικής κατάστασης του Γκούφυ. Τώρα ο Γκούφυ μοιάζει να έχει ξαναβρεί τα λογικά του. Στον δρόμο τους, όμως, θα έχουν μία συνάντηση που όχι μόνο θα ανατρέψει τα δεδομένα σχετικά με την πνευματική του διαύγεια, αλλά θα αμφισβητήσει, αυτή την φορά, και την λογική του Μίκυ! :wow: Την ίδια στιγμή στην πόλη, έχουμε τρομερές και φοβερές αποκαλύψεις, όσον αφορά τον Μαύρο Πητ και (περισσότερο) το Μαύρο Φάντασμα! Η κατάσταση δείχνει να ξεφεύγει από κάθε έλεγχο και οι φίλοι μας καλούνται να την επαναφέρουν στην κανονικότητα. Τι έχει συμβεί, άραγε? Θα καταφέρει, τελικά, το καλό να νικήσει? :thinking: Παραδέχομαι ότι η ιστορία θα κατεβάσει αυλαία με έναν τρόπο τόσο δυναμικό που, προσωπικά, δεν το περίμενα. Το σενάριο σε αυτό το μέρος κάνει το peak και περιγράφει καταστάσεις απρόβλεπτες και σαφώς επηρεασμένες από τον κόσμο της Ένατης Τέχνης. Η πραγματικότητα και η φαντασία δεν θα έλεγα το κλισέ ότι χωρίζονται από μία λεπτή γραμμή, αλλά είναι άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους και στις περισσότερες σκηνές, θα έλεγα ότι είναι συγχωνευμένες. Υπήρχαν, όμως, και τεράστιες υπερβολές στην πλοκή, ιδίως μετά την αποκάλυψη του Μαύρου Φαντάσματος, που με ενόχλησαν κάπως κι αφαίρεσαν πόντους από την απόλαυσή μου. Το δε φινάλε είχε μεγάλη βιασύνη και πολλές συγγραφικές ευκολίες, που δεν άξιζαν σε μία ιστορία τέτοιου είδους. Από εκεί και πέρα, η ιστορία, στο σύνολό της, στάθηκε πολύ όμορφα και πιστεύω ότι κέρδισε επάξια το ενδιαφέρον μας. Το σχέδιο ολοκληρώνει την ιστορία χωρίς εκπλήξεις ή κάτι το διαφορετικό. :)

 

Θα αφήσουμε, τώρα, τον Θερβάντες για να πάμε σε ένα άλλο σημαντικό πρόσωπο των γραμμάτων. “Οι ιστορίες του Ντόναλντ Άλαν Πόε”, εκτυλίσσονται το 1830, όπου ο Σκρουτζ εγκαινιάζει ένα νέο μαγαζί του, που δανείζει τον κόσμο. Δυστυχώς, όμως, γνωρίζεται με τον Ρόμπαξ, ο οποίος διατηρεί ένα παρόμοιο μαγαζί στην απέναντι πλευρά του δρόμου και, λόγω της οικονομικής του επιφάνειας, έχει αποκτήσει μεγάλη κοινωνική επιρροή. Η διαμάχη, ανάμεσα στους δύο επιχειρηματίες αποδεικνύεται σφοδρή κι επαναλαμβανόμενη. Μέσα στην λύσσα του για εκδίκηση, ο Σκρουτζ, θα γνωριστεί με έναν ενθουσιώδη, αλλά ατάλαντο συγγραφέα, ο οποίος δουλεύει σε ένα “παλαιολιθικό” τυπογραφείο, τον οποίο και προσλαμβάνει. Το όνομά του είναι Ντόναλντ Άλαν Πόε. :P Οι δύο τους (μαζί με την συνδρομή του Ρόμπαξ και του ακολούθου του), θα δώσουν νέο νόημα στην λέξη περιπέτεια. :) Ακόμα μία μεγάλη, σε έκταση, ιστορία, που περιέχει αληθινά ιστορικά στοιχεία, κάνει την εμφάνισή της στο Μίκυ Μάους και μας γεμίζει ικανοποίηση. :clap2: Το σενάριο πραγματεύεται μία κλασική κόντρα ανάμεσα στον Σκρουτζ και τον Ρόμπαξ, μόνο που αυτή την φορά το χρονολογικό πλαίσιο μάς μεταφέρει πολλά χρόνια στο παρελθόν. Παράλληλα, φροντίζει να μας εισάγει στον κόσμο του μεγάλου Έντγκαρ Άλλαν Πόε, με τον Ντόναλντ να τον ερμηνεύει. Η πλοκή είναι καλογραμμένη και δεν αφήνει τον αναγνώστη να βαρεθεί σε κανένα σημείο, ιδίως μετά την θαλασσοταραχή. Η είσοδος του Πασχάλη στην πλοκή, είναι ενδιαφέρουσα, μιας κι ο κατά τα άλλα μαλθακός χήνος, μετατρέπεται σε έναν αρκετά δραστήριο οικοδεσπότη. Το φινάλε, ουσιαστικά, προμηνύει την έναρξη της συγγραφικής δράσης, του θρυλικού ποιητή και πεζογράφου. Το σχέδιο μού άρεσε αρκετά. Ο Libero Ermetti, αρέσκεται να αφήνει στα καρέ, πολλά “ίχνη” του έργου του Πόε, δίνοντας με αυτόν τον τρόπο περισσότερη αίγλη στο σενάριο. :) Εν κατακλείδι, νομίζω ότι δεν χρειάζεται να αναφέρω ότι τέτοιες ιστορίες θα θέλαμε να βλέπουμε συχνά στο αγαπημένο μας περιοδικό. :respect:

 

Ο Ντόναλντ κι ο Φέθρυ παίρνουν τα ηνία των ιστοριών, θέλοντας να παρακολουθήσουν “Το μεγάλο ντέρμπυ”. Ο Λιμνουπολιακός αντιμετωπίζει στο ποδόσφαιρο τον Χηνουπολιακό κι όπως συνηθίζεται, όλη η Λιμνούπολη κινείται στους ρυθμούς του μεγάλου αγώνα. Ο Ντόναλντ έχει οργανωθεί, αγοράζοντας έγκαιρα τα εισιτήρια και μαζί με τον ξάδελφό του οδεύουν προς το γήπεδο. Ο Φέθρυ, έχει πρόσφατα αγοράσει μία φορητή συσκευή υψηλής τεχνολογίας, που κάνει τα πάντα και νιώθει πολύ χαρούμενος γι’ αυτό. Όταν οι φίλοι μας θα βρουν εμπόδια στον δρόμο για το γήπεδο, τότε η συσκευή θα τους βοηθήσει να βρουν μία εναλλακτική διαδρομή. Ή μήπως όχι… :thinking: Μετά τις δύο τεράστιες, σε ενδιαφέρον, ιστορίες, έρχεται αυτή να μας προσγειώσει απότομα στην πεδιάδα των μέτριων σεναρίων. Η πλοκή εδώ είναι γελοιογραφική. Πολλά από τα γκαγκ έχουν ομοιότητες μεταξύ τους (όσον αφορά αυτά που μπορούν να συμβούν στον δρόμο), ενώ παραδέχομαι ότι το φινάλε είχε πλάκα. Γενικά είναι μία ιστορία που διαβάζεται ευχάριστα και ξεχνιέται εύκολα. Κι επιτέλους έχουμε σχέδιο της Lara Molinari ξανά στο Μίκυ Μάους! :dance: Πολύ όμορφο, καρτουνίστικο και ζωηρό! :clap2:

 

Ο Πλούτο κλέβει την παράσταση, στην επόμενη ιστορία, και γίνεται “Ήρωας για μια μέρα”. Ημέρα μπουγάδας στο σπίτι του Μίκυ κι ο αγαπημένος μας ποντικός έχει βγει στην αυλή του για να απλώσει τα πλυμένα. Την ίδια ώρα ο πιστός του φίλος απολαμβάνει τον ήλιο στον κήπο κι ονειρεύεται ότι είναι ξάδελφος του Krypto! :lol: Κάποια στιγμή, μία κόκκινη πετσέτα θα φύγει από τον Μίκυ και θα μαγκωθεί στο κολάρο του Πλούτο, μεταμορφώνοντάς τον, με αυτόν τον τρόπο, σε έναν σούπερ σκύλο, ο οποίος δεν θα διστάσει να τα βάλει με τον οποιονδήποτε για να επιβάλλει την τάξη και την δικαιοσύνη. Πρόκειται για μία σύντομη ιστορία, ό,τι πρέπει για τους φιλόζωους! :) Ο Πλούτο στέκεται επάξια στο τιμόνι του πρωταγωνιστή, ενώ στην μικρή πλοκή υπάρχει διάχυτη δράση και σασπένς. Το φινάλε είναι ευτυχές, ολοκληρώνει την ιστορία χωρίς βιασύνες, και μας αφήνει με ένα χαμόγελο στα χείλη. Κι αφού εξέφρασα τον θαυμασμό μου για την αγαπητή Lara Molinari στην προηγούμενη ιστορία, ο ενθουσιασμός μου ενισχύθηκε, όταν είδα ότι υπάρχει και δεύτερη ιστορία στο τεύχος, που έχει επιμεληθεί εκείνη το σχέδιο. Κανένα παράπονο, λοιπόν, κι εδώ. :) Όμορφο σχέδιο, με έμφαση στις κινήσεις των χαρακτήρων.

 

Δεν θα μπορούσε να περάσει εβδομάδα, χωρίς να πάρουμε “Τα Χάπια της Γνώσης”. :P Καθόμαστε, λοιπόν, αναπαυτικά στους καναπέδες μας, καθώς “Ο έρωτας” θα είναι το μάθημα που θα μας διδάξει ο Λούντβιχ Φον Ντρέηκ. :) Ο πανεπιστήμονας φωστήρας, θα επιχειρήσει να μας εισάγει στα κύρια χαρακτηριστικά του φτερωτού υιού της Αφροδίτης, που με τα βέλη του τρυπάει τις καρδιές των ανθρώπων. Μαθαίνουμε, λοιπόν, τα βασικά γνωρίσματα των ερωτευμένων, καθώς και τις μεταβολές που συμβαίνουν στους ανθρώπους (ψυχή τε και σώματι), όταν εκείνοι ερωτεύονται. Γι’ ακόμα μία φορά ο Λούντβιχ είναι χείμαρρος γνώσης και δεν αφήνει κανέναν αναγνώστη με απορία. Η συγκεκριμένη σειρά, λοιπόν, μας δίνει ακόμα μία ιστορία με σπιρτάδα και με διασκεδαστικές σκηνές, γεμάτες χιούμορ, σχεδόν σε κάθε καρέ. Αυτή την φορά το θέμα ήταν κάπως πιο αφηρημένο σαν έννοια και ίσως λίγο δυσκολονόητο για τους μικρούς αναγνώστες, αλλά παρόλα αυτά θεωρώ ότι στάθηκε αξιοπρεπώς, χωρίς κάποιο ψεγάδι. Το φινάλε ήθελε ένα ακόμα καρέ για να δούμε και τον αφηγητή να την πατάει από τα βέλη του μικρού Θεού! :P Τον σχεδιασμό τον βρήκα κάπως υπερβολικό. Προσωπικά θα ήθελα να υπήρχε περισσότερη φροντίδα στον τομέα αυτό. :)

 

Το ταξίδι μας στο τεύχος #309 τελειώνει με τον Κύρο να εφευρίσκει μία “Συσκευή έγκαιρης προειδοποίησης”. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ο Κύρος βρίσκεται έξω από το εργαστήριό του κι επισκευάζει την κεραία του, όταν ο Γλόμπος του επισημαίνει τα τρία ανιψάκια, τα οποία περνούν απ’ έξω και είναι κατσούφικα. Όταν τα ρωτάει για ποιον λόγο έχουν τις μαύρες τους, εκείνα του εξομολογούνται ότι τον τελευταίο καιρό κάνουν πολλά και συνεχόμενα λάθη, με αποτέλεσμα να βρίσκουν μπελάδες. Τότε ο αγαπημένος μας εφευρέτης, προτίθεται να τα βοηθήσει κι αυτή η βοήθεια έρχεται μέσα από μία συσκευή, που μοιάζει με τάμπλετ και η οποία είναι προγραμματισμένη να τους αποτρέπει την τελευταία στιγμή από απροσεξίες που πιθανόν θα κάνουν κατά την διάρκεια της ημέρας. Το μόνο ελάττωμα της συσκευής είναι ότι εκφορτίζεται μετά την επισήμανση πέντε λαθών, με αδυναμία επαναφόρτισης. :( Τα τρία ανιψάκια, χαρούμενα, θα δεχτούν το δώρο του φίλου τους. Δεν μένει τώρα, να δοκιμάσουν την συσκευή στην καθημερινότητά τους. Πρόκειται για ένα σενάριο που κέρδισε, από τις πρώτες κιόλας σελίδες, την συμπάθειά μου. Η πλοκή ξεκινάει, βγάζοντας μία όμορφη παιδικότητα, ενώ όσο προχωράει, δείχνει να αλλάζει μοτίβο και να βγάζει δράση και ηρωισμό, γίνοντας πιο “ενήλικο”. Έξυπνη αλλαγή, που έγινε δεξιοτεχνικά, χωρίς να κουράζει. Το αντίθετο θα έλεγα. :) Το χιούμορ έχει διακριτική παρουσία, ενώ δεν λείπουν και τα ηθικά διδάγματα που περνάνε στο μικρούς αναγνώστες, όσον αφορά τα λάθη της ζωής και την διαχείρισή τους. Γενικά, πιστεύω ότι είναι μία ιστορία, που μπορεί να ικανοποιήσει τα γούστα όλων των ηλικιών, γι’ αυτό και θα πρέπει να διαβαστεί από όλους. :) Το σχέδιο δεν ήταν άσχημο, αλλά ούτε κι αριστούργημα. Μέτριο, προς καλό θα το χαρακτήριζα.

 


:beer: .

  • Like 4
  • Respect 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.