Jump to content

ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ 304 [Ο Πιανίστας - Ρεπόρτερ Γκούφυ]


Πώς σας φάνηκε το τεύχος;  

5 members have voted

You do not have permission to vote in this poll, or see the poll results. Please sign in or register to vote in this poll.

Recommended Posts

mm304-960x600-thumb-large.thumb.jpg.994df0ba500b5f2efffb1e4930c612a3.jpg

7 απολαυστικές ιστορίες σας περιμένουν στα περίπτερα:

  • Ο ΠΙΑΝΙΣΤΑΣ
    ΤΙ ΣΧΕΣΗ ΕΧΕΙ Η ΓΙΑΓΙΑ ΤΟΥ ΤΙΓΡΗ, Ο ΔΙΑΣΗΜΟΣ ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΠΟΥ ΜΕΤΑΚΟΜΙΖΕΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΚΟΥΦΥ ΚΙ ΕΝΑ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΑΥΓΟ;
  • Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΑΞΙΛΑΡΙΟΥ
    ΟΙ ΓΕΝΝΑΙΟΙ ΙΠΠΟΤΕΣ ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΚΑΙ ΦΕΘΡΥ ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ ΤΟ ΜΑΞΙΛΑΡΙ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΠΟΥ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΑ ΤΗΝ ΑΫΠΝΙΑ
  • ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΠΕΛΟ
    ΤΑ ΚΑΠΕΛΑ ΤΟΥ ΡΟΜΠΑΞ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ ΚΑΙ ΠΑΙΡΝΕΙ ΣΒΑΡΝΑ ΤΑ ΜΑΓΑΖΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕΙ
  • Ο ΜΑΣΕΡ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ
    Ο ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΑΣΕΡ ΤΗΣ ΛΙΜΝΟΥΠΟΛΗΣ ΚΑΙ ΖΗΤΑ ΒΟΗΘΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΥΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΛΑΒΕΙ ΤΑ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΤΟΥ
  • Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟΔΡΑΣΗ
    Η ΤΡΟΥΝΤΥ ΚΑΝΕΙ ΤΟΝ ΜΑΥΡΟ ΠΗΤ ΝΑ ΞΑΝΑΣΚΕΦΤΕΙ ΤΟ ΤΕΛΕΙΟ, ΑΛΛΑ ΚΟΥΡΑΣΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΑΠΟΔΡΑΣΗΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΣΤΡΩΣΕΙ
  • Η ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΩΝ ΠΡΑΣΩΝ
    ΤΟ ΠΑΠΙΟΧΩΡΙ ΓΕΜΙΖΕΙ ΠΡΑΣΟΦΑΓΑ ΖΟΜΠΙ ΠΟΥ ΠΕΡΙΦΕΡΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑΤΡΕΠΟΥΝ ΣΕ ΖΟΜΠΙ ΟΠΟΙΟΝ ΒΡΕΘΕΙ ΚΟΝΤΑ ΤΟΥΣ
  • ΤΑ ΚΟΛΠΑ ΤΟΥ ΝΟΥΜΕΡΟ ΕΞΙ
    ΟΙ ΜΟΥΡΓΟΛΥΚΟΙ ΒΡΙΣΚΟΥΝ ΤΙΣ ΣΧΟΛΙΚΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥΣ ΚΙ ΑΝΑΠΟΛΟΥΝ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΕΨΑΧΝΑΝ ΤΡΟΠΟΥΣ ΝΑ ΑΝΤΙΓΡΑΨΟΥΝ

Ένα τεύχος γεμάτο γέλιο και περιπέτεια, αυτή την Παρασκευή 10/4 (Νο. 304)

 

Τελικά άλλη ιστορία του Ρεπότερ Γκούφυ θα βάλουν από αυτή στην οποία προοριζόταν αρχικά το εξώφυλλο.

Edited by ΚΟΜΙΞ
  • Like 8
Link to post
Share on other sites

Άρα θα μπουν τελικά όλες οι ιστορίες της σειράς Ρεπόρτερ Γκούφυ!

  • Like 4
Link to post
Share on other sites
1 λεπτό πριν, doom είπε:

Άρα θα μπουν τελικά όλες οι ιστορίες της σειράς Ρεπόρτερ Γκούφυ!

Λογικά. Αλλά η ιστορία που είχε αυτό το εξώφυλλο στην Ιταλία πρέπει να μπει στο επόμενο Μίκυ Μάους.

  • Like 4
Link to post
Share on other sites

Παρουσίαση-κριτική του υπ' αριθμόν #304 τεύχους του νέου Μίκυ Μάους.

Εξώφυλλο (από τον πολύ καλό φίλο @Indian...).

tn_MIKYMAOUSE_0304.jpg

Εδώ Μίκυ Σίτυ! (by Silvia Ziche) :yahoo:
Ιστορίες.

"Ο πιανίστας."


Σε ένα πλοίο στο λιμάνι.

Μένει μία συμμορία που γνωρίζουμε όλοι καλά. Ο Μαύρος Πητ αποφασίζει να ξεφορτωθεί την παλιατζούρα. Ο Τίγρης όμως τον προλαβαίνει πρι πετάξει και το λεύκωμα που εμπεριέχει φωτογραφίες της ένδοξης οικογένειάς του. Ο Τίγρης έχει για πρότυπο την γιαγιά του που είχε κάνει μία μεγάλη ληστεία στο σπίτι που δούλευε. Δυστυχώς την πιάσανε μαζί με την λεία της. Το μόνο που δε βρέθηκε είναι ένα αβγό Φλαμπερζέ. Επίσης το μόνο που έμεινε στον Τίγρη από την γιαγιά του είναι ένα κλειδάκι που έχει περασμένο στον λαιμό του.



Ο πιανίστας Ντακμάνινωφ είναι απόγονος της οικογένειας που δούλευε η εν λόγω πρόγονος του Τίγρη. Μαζί με το ιστορικό πιάνο της οικογένειάς του θα δώσει ένα ρεσιτάλ στην Λιμνούπολη. Ο Τίγρης μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες και με την βοήθεια του ρεπόρτερ Γκούφυ καταφέρνει να μπει στο σπίτι του ως μαθητής του. Δεν έχει βρει ευκαιρία όμως να μείνει μόνος του με το πιάνο. Αυτό οφείλεται κυρίως στην Μίννι και τον Γκούφυ που μένουν στην ίδια πολυκατοικία και του κρατάνε συχνά παρέα.

Εν τέλει με ένα τέχνασμα καταφέρνει να μείνει μόνος του με το πιάνο και να βάλει στο χέρι του το αβγό που κρυβόταν για δεκαετίες στην μυστική κρύπτη του πιάνου. Ο Γκούφυ όμως ψάχνοντας να τον βρει είδε ο πιάνο και αποφάσισε να παίξει λίγο. Ο πιανίστας μας εντυπωσιάστηκε και του πρότεινε να παίξουν μαζί στο ρεσιτάλ του. Το πιάνο μετακομίζει στην αίθουσα που θα δοθεί το ρεσιτάλ. Με τον Τίγρη μέσα.

Το ρεσιτάλ είχε επιτυχία αλλά ο Τίγρης μέσα στην απόγνωσή του για φυγή προδόθηκε. Αναδύθηκε μέσα από το διαλυμένο πιάνο με το αβγό στα χέρια του. Ο Ο' Χάρα τον κοίταζε υποψιασμένος. Στα μάτια όμως του βιρτουόζου ήταν ο σωτήρας που ανακάλυψε το χαμένο από χρόνια αυγό. Ο ρεπόρτερ Γκούφυ ανέδειξε το θέμα στα "Μαύρα Χρονικά." Η υπόλοιπη συμμορία σίγουρα δεν έμεινε ευχαριστημένη από την έκβαση της ληστείας. Στον Τίγρη όμως έμεινε η αγάπη για την κλασική μουσική.

     



"Η αναζήτηση του μαξιλαριού."

Ο Ντόναλντ και ο Φέθρυ αναζητούν το μαξιλάρι που σε κοιμίζει γλυκά και απαλά για λογαριασμό του Σκρούτζ.

"Το τελευταίο καπέλο."

Ο Τζον ψάχνει απεγνωσμένα το αγαπημένο του έδεσμα αφού σώθηκαν οι προμήθειες που είχε.

"Ο μασέρ της ομάδας."

Ο Ντόναλντ διαπρέπει ως χειρομαλάκτης και δε προλαβαίνει τα ραντεβού του. Οπότε για την ανακούφιση του Λιμνουπολιακού ζητάει την βοήθεια του Κύρου.

"Η μεγάλη απόδραση."

Ο Μαύρος Πητ ,μετά από αυτά που έμαθε από την Τρούντυ, αποφασίζει πως είναι καλύτερα να μην αποδράσει.

"Η εισβολή των πράσων."

Οι κάτοικοι του Παπιοχωριού έχουν μεταμορφωθεί σε ζόμπι και η Ελβίρα με τον Πασχάλη αναζητούν την αιτία.

"Τα κόλπα του νούμερο έξι."

Οι έφηβοι Μουργόλυκοι προσπαθούν να αντιγράψουν στο διαγώνισμα των μαθηματικών. Έτσι θα μπορέσουν να βοηθήσουν τον παππού τους στην επόμενη ληστεία.

Αιτήσεις συνδρομής για Μίκυ Μάους, Ντόναλντ και ΚΟΜΙΞ.

Εν κατακλείδι.

Ο ρεπόρτερ Γκούφυ μετά από πολλά χρόνια επιστρέφει για να μας θυμίσει πόσο ευχάριστες είναι οι ιστορίες του. Πανέμορφη. Λογικά θα ακολουθήσουν και άλλες. Αλλά βάσει της προεπισκόπησης του επόμενου τεύχους φαίνεται ότι δε θα είναι η κεντρική.

Μία ιστορία εποχής και αναπαύσεως ακολουθεί μετά την πρώτη. Είναι όμορφη και διαβάζεται ευχάριστα. Ακολουθεί μία ιστορία που θα μπορούσες να πεις ότι περνάει και από το στομάχι. Ο Τζον σε ρόλο πρωταγωνιστή μας δίνει μία καλή ιστορία βασισμένη στο αγαπημένο του "έδεσμα." Επόμενη μία ιστορία φόρος τιμής στην σειρά της εύθραυστης δεξιοτεχνίας του Ντόναλντ δια χειρός θείου Καρλ. Μπορεί να είναι μέτρια αλλά έχει το ενδιαφέρον της. Ακολουθεί μία ευτράπελη ,αλλά για μία ανάγνωση, ιστορία από την σειρά "Αποδράσεις" με τον Μαύρο Πητ. Προτελευταία του τεύχους μία αρκετά όμορφη ιστορία από την σειρά "Εφιάλτης στην κουζίνα." Το τεύχος κλείνει με μία πολύ καλή ιστορία από τα εφηβικά χρόνια των Μουργόλυκων.

Σειρά προτίμησης ιστοριών.

1. "Ο πιανίστας."
2. "Το τελευταίο καπέλο."
3. "Η αναζήτηση του μαξιλαριού."
4. "Τα κόλπα του νούμερο έξι."
5. "Η εισβολή των πράσων."
6. "Ο μασέρ της ομάδας."
7. "Η μεγάλη απόδραση."

7.7/10!!!
Το περιοδικό άρχισε εδώ και κάποιες εβδομάδες να εστιάζει στην ποσότητα. Αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό. Αλλά μου έχουν λείψει οι πολυσέλιδες ιστορίες που έβαζε ως τελευταίες και ήταν πολύ καλές... :D

:hop::hop::hop:
  • Like 6
Link to post
Share on other sites

Πολύ όμορφη η ιστορία με τον Ρεπόρτερ Γκούφυ. Κρίμα που "έκλεισε" το σύμπαν του. 

 

Απίστευτο χιούμορ, πραγματικά. Ο Γκούφυ, όλα τα λεφτά...

Και πολύ ωραίο σχέδιο από τον Turconi, εξαιρετικά προσεγμένο. Επιτυχημένος ειδικά ο τρόπος με τον οποίο σχεδιάστηκε ο Ντακμανινωφ.

  • Like 7
Link to post
Share on other sites
Πριν από 1 ώρα, petross21 είπε:

Πολύ όμορφη η ιστορία με τον Ρεπόρτερ Γκούφυ. Κρίμα που "έκλεισε" το σύμπαν του. 

 

Απίστευτο χιούμορ, πραγματικά. Ο Γκούφυ, όλα τα λεφτά...

Και πολύ ωραίο σχέδιο από τον Turconi, εξαιρετικά προσεγμένο. Επιτυχημένος ειδικά ο τρόπος με τον οποίο σχεδιάστηκε ο Ντακμανινωφ.

Προσωπικά θέλω να κάνω μια επανάληψη στις ιστορίες του. Πάντρως Πέτρο έχω ανανεώσει και το κατάλογο για τις ιστορίες του που έχεις κάνει στη wiki ;)

  • Like 5
Link to post
Share on other sites
14 hours ago, petross21 said:

Πολύ όμορφη η ιστορία με τον Ρεπόρτερ Γκούφυ. Κρίμα που "έκλεισε" το σύμπαν του. 

 

Απίστευτο χιούμορ, πραγματικά. Ο Γκούφυ, όλα τα λεφτά...

Και πολύ ωραίο σχέδιο από τον Turconi, εξαιρετικά προσεγμένο. Επιτυχημένος ειδικά ο τρόπος με τον οποίο σχεδιάστηκε ο Ντακμανινωφ.

Εννοείς ότι δεν θα βγάλουν άλλες ιστορίες Ρεπόρτερ Γκούφη?

  • Like 4
Link to post
Share on other sites
5 ώρες πριν, Manitou είπε:

Εννοείς ότι δεν θα βγάλουν άλλες ιστορίες Ρεπόρτερ Γκούφη?

Ναι, στην ιστορία που θα διαβάσουμε την Παρασκευή κλείνει η αυλαία. :sick:

  • Like 4
Link to post
Share on other sites
2 ώρες πριν, petross21 είπε:

Ναι, στην ιστορία που θα διαβάσουμε την Παρασκευή κλείνει η αυλαία. :sick:

Η αυλαία θα πέσει την Παρασκευή 24 Απριλίου :)

  • Like 4
Link to post
Share on other sites

Πάρα πολύ ωραίο το τεύχος 304. Πρώτη μου επαφή με Ρεπόρτερ Γκούφυ και έμεινα απολύτως ικανοποιημένος, καταπληκτική ιστορία με εξαιρετικό σχέδιο. Όπως έχω ξαναπεί, έχω αδυναμία στην κόντρα Ρόμπαξ-Σκρουτζ, οπότε η ιστορία με τα καπέλα του Ρόμπαξ ήταν επίσης άκρως διασκεδαστική για μένα, το ίδιο και οι γκάφες του Ντόναλντ με τον Φέθρυ στην Αναζήτηση του Μαξιλαριού. Μεγάλες εκπλήξεις ήταν του Μαύρου Πητ, μου άρεσε το πως οργάνωσε μία απόδραση και εν τέλει σκεπτόμενος το τι δουλειές έπρεπε να κάνει έξω, απλά έστειλε τον συγκρατούμενό του, καθώς και των Μικρών Μουργόλυκων, δεν έχω ξαναδιαβάσει κάποια ιστοριούλα τους στο παρελθόν και η συγκεκριμένη με κέρδισε. Τέλος η ιστορία του διδύμου Πασχάλης-Γιαγιά Ντακ μου έβγαλε σε πολύ μικρό βαθμό ένα vibe από horror κόμικ-Walking Dead (σε μια αστεία παπιοεκδοχή του φυσικά :) ) και ήταν σίγουρα αρκετά διαφορετική από αυτά που μας έχει συνηθίσει το δίδυμο αυτό.

  • Like 6
Link to post
Share on other sites

Συμφωνώ.Μετά από καιρό διάβασα ιστορία του Ρεπόρτερ Γκούφυ και μου άρεσε αρκετά.Είχαμε ένα όμορφο σενάριο με κάποια ωραία γκαγκ, καθώς και μια χαλαρή υπόθεση με στιγμές απόλαυσης.:clap2:Βέβαια υπήρχε λίγη περιττή πολυλογία.Όμως τα δυνατότερα σημεία αυτής της ιστορίας ιστορίας ήταν ο χρωματισμός και το σχέδιο.Κομψό σκίτσο που συνδιάζεται με έναν χρωματισμό με αρκετή δόση από σκιάσεις που μου αρέσει πολύ.Αυτά τα τρία έδεσαν και μας πρόσφεραν μια απολαυστική ιστορία που αξίζει ένα 9άρι.:D

 

Εκτός από Ρεπόρτερ Γκούφυ έχω διαβάσει και την τρίτη ιστορία.Σενάριο που σατιρίζει την καπελοφαγία του Ρόμπαξ και προσωπικά το βρήκα τραβηγμένο από τα μαλλιά.Η φάση με τα καπέλα του Ρόμπαξ έχει αρχίσει κάπως να ξεπετάει.Το σχέδιο είναι κάπως άτεχνο, ενώ σε κάποια καρέ οι χαρακτήρες φαίνονται παραμορφωμένοι.6μιση.:P

 

 

  • Like 6
Link to post
Share on other sites

Ένας φίλος έκανε την εμφάνισή του από τα παλιά και μας ξύπνησε όμορφες αναμνήσεις. :P Ο λόγος για τον “Ρεπόρτερ Γκούφυ”, τον οποίο είχαμε καιρό να τον δούμε στα λημέρια μας και μας ήρθε με την ιστορία “Ο πιανίστας”. Βρισκόμαστε σε ένα εγκαταλελειμμένο σαπιοκάραβο, το οποίο φιλοξενεί μερικούς γνωστούς μας κακοποιούς. Κατά την διάρκεια της εκκαθάρισης, ο Τίγρης μέσα στην σαβούρα, εντοπίζει ένα οικογενειακό λεύκωμα κι ενώ το ξεφυλλίζει, γεμάτος συγκίνηση, βλέπει την συχωρεμένη την γιαγιά του, η οποία του άφησε ένα μικρό κλειδί. Την ίδια ώρα, ένας διάσημος πιανίστας έχει μετακομίσει στον επάνω όροφο από το διαμέρισμα του Γκούφυ. Αυτός ο πιανίστας συνδέεται, κατά κάποιο τρόπο με την γιαγιά του Τίγρη και κρύβει, άθελά του, ένα πολύτιμο μυστικό. Θα καταφέρει ο Τίγρης να τον προσεγγίσει και να το εντοπίσει? Και ποιος είναι ο ρόλος του μεγάλου ρεπόρτερ? :thinking: Προσωπικά το βρήκα ένα δροσερό σενάριο, με πρωταγωνιστή έναν ήρωα που μας είχε λείψει. Το σενάριο, δεν έχει μεγάλες στιγμές, αλλά βγάζει αρώματα πρωτοτυπίας, όπως για παράδειγμα το ότι δίνεται στον αναγνώστη μία αναφορά για το γενεαλογικό δέντρο του Τίγρη. Η πλοκή έχει κλιμακούμενη και λογική ροή, αλλά σίγουρα έχει και τις υπερβολές της. Ο Γκούφυ, μπορεί να κάνει αρκετά αισθητή την παρουσία του, από την άλλη όμως θα ήθελα να τον δω σε μία περισσότερο κομβική και ουσιαστική θέση. Ο Τίγρης, πάλι, έχει ενεργό ρόλο στην ιστορία και φαίνεται να είναι επιτυχής. Το φινάλε είναι καρτουνίστικο, κωμικό, αλλά και κάπως επίπεδο. Και φτάνουμε στα δύο τελευταία καρέ της ιστορίας, τα οποία κλείνουν το σενάριο με λογοτεχνικό στυλ. Το σχέδιο το βρήκα λεπτομερές, αλλά κάτι παραπάνω από μέτριο.

 

Κι αφήνουμε το Μίκυ Σίτυ του Μεσοπολέμου και πηγαίνουμε στον (ακόμα πιο μακρινό) Μεσαίωνα, την εποχή των ιπποτών. Στην “Αναζήτηση του μαξιλαριού”, η ιστορία ανοίγει στην Κομητεία Ντακσάιρ, όπου ο σερ Μακ Ντακ, έχει ένα τεράστιο πρόβλημα. Για την ακρίβεια δεν του κολλάει ύπνος. Έχει πολύ καιρό που τον ταλανίζει μία μεγάλη αϋπνία και πρέπει να βρει έναν τρόπο για να την καταπολεμήσει. Ο Λούντβιχ θα τον πληροφορήσει για ένα μαξιλάρι, το οποίο φέρνει σε αυτόν που θα γείρει το κεφάλι επάνω του, έναν μακάριο κι αναζωογονητικό ύπνο.:sleep3: Ο πρώτος ιππότης που σκέφτεται, λοιπόν, να του αναθέσει να βρει το μαξιλάρι και να του το φέρει, είναι ο Γκαστόνε, ο οποίος όμως είναι απασχολημένος. Έτσι (και με την βοήθεια της τύχης) ο κλήρος πέφτει στον Ντόναλντ και τον Φέθρυ να εκτελέσουν αυτή την αποστολή. Ποιους κινδύνους κρύβει αυτό το ταξίδι? Και τελικά τα δύο ξαδέλφια, θα καταφέρουν να φέρουν το μαξιλάρι στο κρεβάτι του σερ Μακ Ντακ? Πρόκειται για ένα σενάριο επικής φαντασίας, που κρύβει στην υπόθεσή του ένα ταξίδι αναζήτησης, αλλά και χιούμορ. Οι πρωταγωνιστές υποδύονται τους εαυτούς τους, όσον αφορά τον χαρακτήρα τους, δίνοντας τις κατάλληλες εντάσεις. Η πλοκή μοιάζει με βιντεοπαιχνίδι (στις πρώτες πίστες του, τις εύκολες :P ), καθώς οι φίλοι μας προσπερνούν διάφορους κινδύνους μέχρι να φτάσουν στον στόχο τους. Δυστυχώς, όμως, αυτοί οι κίνδυνοι είναι αρκετά ήπιοι. Την εισβολή των νοικοκυρών την βρήκα υπερβολική, αλλά το φινάλε έβγαζε την κατάλληλη πλάκα. Γενικά την βρήκα μία καλή ιστορία, αλλά κάπως επίπεδη. Σχεδιαστικά την βρήκα μέτρια, προς καλή.

 

Ακόμα κι ο μέτρια “διαβασμένος” αναγνώστης του κόσμου των Ντακ γνωρίζει ότι είναι θεσμός, πλέον, μετά από κάθε επιχειρηματική ήττα του Ρόμπαξ, ο άσπονδος αντίπαλος του Σκρουτζ να τρώει το καπέλο του νευριασμένος. Έχουμε φανταστεί, όμως, τι θα γίνει όταν φτάσει στο “Τελευταίο καπέλο”? Αυτό φροντίζει να μας το πει συγγραφέας της ιστορίας. :P Ο πρωταγωνιστής, βλέποντας ότι το απόθεμα των καπέλων που καταβροχθίζει, μειώνεται δραματικά, παίρνει σβάρνα όλα τα καπελάδικα της Λιμνούπολης, αλλά και των γειτονικών πόλεων, προς αναζήτηση κάποιου είδους καπέλου, που να τον βολεύει και να είναι εύγευστο. Θα καταφέρει να βρει, τελικά, το είδος που τον ικανοποιεί ή για πολλοστή φορά θα βρει μπροστά του τον θείο Σκρουτζ? Καταρχάς, τα συγχαρητήριά μου στον συγγραφέα για την ιδέα του. :respect:  Ο Valentini, εκμεταλλεύεται μία συνήθεια που είναι εδραιωμένη, πλέον, στον χώρο και σκέφτεται εύστοχα να την αποτυπώσει με περισσότερες λεπτομέρειες. Δυστυχώς, όμως, η πλοκή δεν με ικανοποίησε τόσο. Βλέπουμε συνεχόμενες σκηνές που επαναλαμβάνονται και δεν προσφέρουν κάτι διαφορετικό. Συν τοις άλλοις, γίνονται πολλές αναδρομές στο παρελθόν, με τρόπο που εμένα με κούρασε. Το φινάλε, τουλάχιστον, είναι ανατρεπτικό και κάπως κωμικό. Ούτε κι από το σχέδιο έμεινα ικανοποιημένος.

 

Στην επόμενη ιστορία, ο Ντόναλντ φαίνεται να έχει βρει ένα επάγγελμά, το οποίο του ταιριάζει και σημειώνει μεγάλες επιτυχίες. Ο φίλος μας εργάζεται σαν φυσικοθεραπευτής και κάνει με τα μαγικά του χέρια, όλους τους ανήμπορους να κινηθούν συμπολίτες του, να απολαμβάνουν μία φυσιολογική ζωή. :clap2: Όπως είναι αναμενόμενο, το πρόγραμμά του είναι πολύ φορτωμένο, όταν έρχεται ο πρόεδρος της ομάδας ποδοσφαίρου της Λιμνούπολης και του προτείνει, γεμάτος αγωνία, να γίνει “Ο μασέρ της ομάδας”. Ο Ντόναλντ βρίσκεται σε μεγάλο δίλημμα. Από την μία δεν προλαβαίνει να αναλάβει περισσότερους πελάτες, αλλά από την άλλη δεν μπορεί να πει όχι στην χείρα βοηθείας που του ζητάει η αγαπημένη του ομάδα. Η μόνη λύση είναι να στραφεί στον Κύρο, για να του φτιάξει μία εφεύρεση που θα του λύσει το πρόβλημα. Θα εξελιχθούν, όμως, τα γεγονότα κατά το δοκούν? :thinking: Κλασική υπόθεση εύθραυστης δεξιοτεχνίας του αγαπημένου μας παπιού, η οποία καταλήγει με την αναμενόμενη καταστροφή. Το ενδιαφέρον, βέβαια, εδώ είναι ότι αυτή η καταστροφή έρχεται από ένα μικρό λάθος κι όχι από την υπερφίαλη συμπεριφορά του πρωταγωνιστή. Η πλοκή κυλάει όμορφα και καθόλου βιαστικά, δίνοντας ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα. Το φινάλε, αν και μας στεναχωρεί η ατυχία του φίλου μας, δεν μας αποτρέπει από το να γελάσουμε! :P Σχεδιαστικά την ιστορία την βρήκα καλή.

 

Στην συνέχεια, από την σειρά “Οι φυλακές μου” μάς έρχεται η ιστορία “Η μεγάλη απόδραση”. Ο Μαύρος Πητ κι ο συνεργός του ο Σλιμ, μοιράζονται το ίδιο κελί σε μία φυλακή υψίστης ασφαλείας. Ανήσυχα πνεύματα και οι δύο, έχουν καταστρώσει ένα σχέδιο που θα τους απαλλάξει από τα τσιμεντένια δεσμά του κελιού τους και θα τους χαρίσει την ελευθερία τους. Κάτω από το έδαφος τους κελιού έχουν αρχίσει να σκάβουν ένα μεγάλο τούνελ, μέσω του οποίου θα πραγματοποιήσουν την απόδραση. Κατά την διάρκεια, όμως, του σκαψίματος, ο Πητ σκέφτεται τα λόγια της αγαπημένης του Τρούντυ, όταν εκείνη τον είχε συναντήσει σε κάποιο επισκεπτήριο και του είχε μιλήσει για το κρησφύγετο που βρήκε. Αυτή η σκέψη, είναι που θα τον κάνει να αναθεωρήσει πολλές από τις αποφάσεις του. Σύντομη ιστορία, που όμως, καταφέρνει και περνάει στον αναγνώστη αυτό που θέλει. Η πλοκή, ουσιαστικά, είναι μία απόπειρα απόδρασης, που συνδέεται με μία αναδρομή στο παρελθόν κι ανατρέπει με αυτόν τον τρόπο το αναμενόμενο φινάλε, το οποίο το βρήκα έξυπνο και κωμικό. Τελικά δεν πρέπει να κουραστικό να είσαι στην φυλακή! :lol: Το σχέδιο το βρήκα, επιεικώς, μέτριο.

 

Την σκυτάλη θα πάρει η σειρά “Εφιάλτης στην κουζίνα”, με την ιστορία της που έχει τίτλο “Η εισβολή των πράσων”. Βρισκόμαστε στο κτήμα της Γιαγιάς Ντακ, όπου ο Πασχάλης δουλεύει (???) στο μποστάνι. Έκπληκτος, παρατηρεί μερικούς από τους γείτονές του να κυκλοφορούν σαν χαμένοι, με τα χέρια σηκωμένα οριζόντια, βγάζοντας άναρθρες κραυγές. Σαν ζόμπι! :wow: Έντρομος θα επιστρέψει στο σπίτι και θα ενημερώσει την Γιαγιά, την ώρα που χτυπάει το τηλέφωνο και στην άλλη άκρη της γραμμής βρίσκεται ο υπαίτιος αυτού του προβλήματος, ο οποίος ζητάει την βοήθειά της. Η Γιαγιά Ντακ, λοιπόν, μαζί με τον πιστό (και υπναρά) βοηθό της, αναλαμβάνουν να λύσουν αυτό το περίεργο μυστήριο. Όσοι έχουν δει κι έχουν αγαπήσει την σειρές “The Walking Dead” και “Fear The Walking Dead”, αλλά και τα καλτ αριστουργήματα του George Romero, παρακαλούνται θερμά να μην διαβάσουν την συγκεκριμένη ιστορία γιατί θα σκίσουν τα τεύχη τους! :lol: Φαίνεται ότι ο κύριος Salati, εδώ, μας τα έκανε...σαλάτα και μας χάρισε μία ιστορία πιασάρικη κι επιτυχή σαν ιδέα, αλλά με μία πλοκή για κλάματα. Κάθε γκαγκ της πλοκής κρύβει υπερβολή και μία ελαφρότητα, που προσωπικά δεν μου ταιριάζει. Οι σελίδες κυλούσαν βαριεστημένα, ενώ το φινάλε δεν απέτρεψε την γενική απογοήτευσή μου. Γενικά ήταν μία ιστορία που σύντομα θα ξεχάσω κι ελπίζω να μην χρειαστεί να υποβληθώ άλλη φορά στο μαρτύριο της ανάγνωσης τέτοιων σεναρίων. :) Το σχέδιο είναι λεπτομερές, αλλά ούτε αυτό δεν απέφυγε την μετριότητα.

 

Το τεύχος κλείνει με ακόμα μία ιστορία, παρμένη από σειρά, αυτή την φορά από τους “Μικρούς Μουργόλυκους” κι έχει τίτλο “Τα κόλπα του νούμερο έξι”. Στο λημέρι της γνωστής συμμορίας, ένας από τους Μουργόλυκους βρίσκει ένα κουτί, το οποίο περιέχει διάφορες φωτογραφίες τής νεότητάς τους. Όπως είναι φυσικό, η μελαγχολία των αναμνήσεων κάνει την εμφάνισή της κι αμέσως ξετυλίγεται το κουβάρι των αφηγήσεων, τότε που οι πρωταγωνιστές ήταν στο σχολείο, με έναν δάσκαλο, που ήταν πρώην αστυνομικός και συγκεκριμένα την ημέρα που έπρεπε να αντιγράψουν για να περάσουν στο διαγώνισμα που τους έβαλε. Οι φίλοι μας εξάντλησαν όλα τα πονηρά κόλπα τους, προκειμένου να πάρει έστω κι ένας από αυτούς, την βάση, προκειμένου να βοηθήσουν τον Παππού Μουργόλυκο στο να ξαφρίσει τους περαστικούς στο κέντρο της Λιμνούπολης. Φαίνεται, όμως, ότι είναι πιο εύκολο να κλέψεις, παρά να τα πας καλά σε ένα διαγώνισμα. :lol: Άραγε τι κόλπα θα σκαρφιστούν για να τα καταφέρουν? Και τελικά θα μπορέσουν να πραγματοποιήσουν τον στόχο τους? :thinking: Μιλάμε για ένα σενάριο, που δεν διεκδικεί δάφνες ποιότητας και σίγουρα δεν αξίζει μεγάλης προσοχής, αλλά είναι ένας όμορφος τρόπος να κλείσουν τα περιεχόμενα ενός τεύχους. Το ευχάριστο είναι ότι βλέπουμε κάποιες σπάνιες στιγμές από την παιδικότητα των πρωταγωνιστών, γεγονός σπάνιο. Το αρνητικό, για εμένα, είναι η σκηνοθεσία. Δεν ξέρω γιατί, αλλά η εναλλαγή των πρωταγωνιστών και των σκηνών γίνονταν με γρήγορο ρυθμό, που προσωπικά με κούρασε. Η πλοκή είχε πλάκα, αλλά ήταν κάπως επίπεδη κι άνευρη. Το ίδιο και το φινάλε, τουλάχιστον από το οποίο, περίμενα περισσότερα. Παραδέχομαι, όμως, ότι προσπαθεί να περάσει κάποιο ηθικό δίδαγμα. :P Anyway! :) Ούτε από το σχέδιο δηλώνω εντυπωσιασμένος, αλλά σίγουρα δεν το αποτάσσω μετά βδελυγμίας. :P

 


:beer:

  • Like 8
  • Thanks 1
Link to post
Share on other sites
  • 2 weeks later...

Μίκυ Μάους #304

 

Εξώφυλλο

HR

Ωραίο και απλό εξώφυλλο για υπέροχη επιστροφή :)8/10

 

Ο Πιανίστας: Η  επιστροφή του Ρεπόρτερ Γκούφυ γίνεται με αυτήν την ιστορία! Μια από τις τρεις ιστορίες που δεν είχαν μπει στη χώρα μας για να ολοκληρωθεί η σειρά. Ωραίο το σχέδιο αλλά γενικά μου φάνηκε κάπως λίγη η ιστορία. Δηλαδή περίμενα περισσότερες σελίδες και ίσως πιο πολλές ανατροπές. Παρόλα αυτά, θα πω ότι πάντα με ξαφνιάζει θετικά αυτή η υπερβολή του Γκούφυ σε αυτές τις ιστορίες. Ειδικά στο τέλος. Στα θετικά του σεναρίου, θα πω ότι μαθαίνουμε κάποια πράγματα για το παρελθόν του Τίγρη. Ήθελα όμως κάτι παραπάνω. 7,5/10

 

Η αναζήτηση του μαξιλαριού: Συμπαθητική ιστοριούλα την οποία όμως περιμένεις να διαβάσεις σε ένα εβδομαδιαίο Topolino. 6/10


Το τελευταίο καπέλο: Υπερβολική ιστορία αυτή παιδιά. Και σχεδιαστικά δεν λες ότι ήταν καλή... Λες και ο Ρόμπαξ δεν μπορεί να βρει λύσεις για το πρόβλημα του... Σενάριο τραβηγμένο από τα μαλλιά χωρόις να προκαλεί γέλιο... 5,5/10


Ο μασέρ της ομάδας: Έχει καταντήσει σχεδόν κλασική η περίπτωση ο Ντόναλντ να είναι επιτυχημένος σε μια δουλειά και να τα θαλασσώνει στο τέλος. Εδώ δεν βρήκα καμία πρωτοτυπία... 5,8/10

 

Η μεγάλη απόδραση: Άσχημο σχέδιο αλλά τελείως λογική η απόφαση του Πητ. Ποιος είπε ότι στην φυλακή δεν βρίσκεις την ησυχία σου από τις γυναικείες αγγαρείες; :lol:5,5/10


Η εισβολή των πράσων: Άνοστη ιστορία παρόλο που έχει μέσα την γλυκιά Γιαγιά Ντακ :) Νομίζω ότι ο σεναριογράφος δεν πέτυχε να ταυτίσει την ιστορία του με σειρές που μας έρχονται στο μυαλό όπως το Wlaking Dead. 5/10

 

Τα κόλπα του νούμερο έξι: Αρκετά συμπαθητική βρήκα την ιστορία του Μουργόλυκων. Ήταν η έκπληξη. 6/10

 

Αν δεν ήταν η πρώτη ιστορία θα λέγαμε για ένα υπερβολικά μέτριο τεύχος που μεταβίας περνάει τη βάση...

  • Like 5
Link to post
Share on other sites
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.