Jump to content

Ο Αρκάς και το διαρκές αίτημα να προσβάλλεις χωρίς αντίλογο [Σταματίνης Νίκος, oneman.gr, 27/08/2019]


Recommended Posts

Σε έναν άθλιο κόσμο όπως ο δικός μας για κάποιους το αντικείμενο σάτιρας είναι η Ρόζα και οι χοντροί.

 

 

01.thumb.jpg.b6a6014efe7f72e93416aa2bfd45cc43.jpg

 

 

Ένας σχολιαστής κάτω από ένα ποστ του Αρκά κήρυξε τον πόλεμο ενάντια στην πολιτική ορθότητα με, όπως ο ίδιος το τονίζει, μπροστάρη τον Αρκά. Και εγώ να πω την αλήθεια μου, επειδή ασχολούμαι πολύ με το ζήτημα, έχω δει πολλούς - πάρα πολλούς - δεν φαντάζεστε πόσους μπροστάρηδες στη μάχη ενάντια στην πολιτική ορθότητα, μια έννοια που κατασκευάστηκε από τους Aμερικανούς συντηρητικούς τη δεκαετία του ‘80 και του ‘90, προκειμένου να τη χρησιμοποιήσουν με αυτόν ακριβώς τον τρόπο: να την εχθρεύονται. Μέσα λοιπόν, στην κατάνυξη του ελληνικού Αυγούστου, όταν όλοι ακολουθούσαν την ιεροτελεστία των διακοπών, ο Αρκάς, ένας από τους αναμφισβήτητα σημαντικότερους - με όρους επίδρασης - γελοιογράφους στην Ελλάδα, ένιωθε στο πετσί του τη λογοκρισία. Στις 11 Αυγούστου κοινοποιεί ένα κείμενο σύμφωνα με το οποίο ο ίδιος αδυνατεί να κάνει οτιδήποτε στη σελίδα του για μια βδομάδα, επειδή σύμφωνα πάντα με τον ίδιο, αυτή δέχτηκε σωρεία αναφορών υποθέτω λόγω κάποιων σκίτσων που έκανε εις βάρος, wait for it, των χοντρών. Πολύ θαρραλέα πράξη να κοροϊδεύεις τους χοντρούς σε μια κοινωνία όπως η ελληνική, που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της για ζητήματα body shaming. Ή και όχι.

 

Στην πράξη όμως τα πράγματα φαίνεται ότι ίσως και να είναι διαφορετικά. Όπως διαβάζω, η ποινή περιορισμού δεν ισχύει για περιπτώσεις αναφορών, όπως ανακοινώνουν οι διαχειριστές της σελίδας στην αρχική τους ανάρτηση. Το πιθανότερο είναι πως η ποινή ανάρτησης προέκυψε μετά από ένα άλλο ποστ που είχε κάνει λίγες μέρες πριν ο Αρκάς το οποίο θα μπορούσε κάλλιστα να επισύρει μια ποινή λόγω ανάρμοστου υλικού (γυμνό, σεξ, κτλ). Για περισσότερα δείτε και εδώ. Και εδώ θα βρει κανείς μια πολύ όμορφη εκδοχή όλης αυτής της ιστορίας που αφορά όσους εχθρεύονται την πολιτική ορθότητα. Η κατασκευή ενός τέρατος που απειλεί με διανοητική τυραννία, με καταστροφή της αρχής της ελευθερίας του λόγου, με έναν πυρηνικό όλεθρο που έρχεται να ισοπεδώσει κάθε τι δεδομένο για τη σύγχρονη δυτική κοινωνία: το χιούμορ, το φλερτ, τον έρωτα. Ωστόσο, ακριβώς επειδή αυτή η ρητορική προκύπτει ως κατασκευή από το ρεπουμπλικανικό κόμμα του Reagan και επειδή δεν υπάρχει καμία πραγματική απειλή για όλα αυτά, το concept της πολιτικής ορθότητας έπρεπε να διανθιστεί με ψεύτικες ιστορίες, προκειμένου να κατορθώσει να σταθεί ως ηθικός πανικός.

 

 

02.thumb.jpg.f2053755c68cbff6a8070fc42117e660.jpg

 

 

Ήδη λοιπόν από τα τέλη της δεκαετίας του '80 και μέσα στη δεκαετία του '90, στον συντηρητικό αγγλοσαξωνικό τύπο κυκλοφορούν ιστορίες φόβου και παράνοιας, πολλές από τις οποίες παρμένες από βιβλία με ανέκδοτα για την πολιτική ορθότητα αλλά παρουσιασμένες ως πραγματικές ιστορίες. Η πιο συχνή αυτή που δήθεν κάποιος παρήγγειλε τον καφέ του ‘black’ (χωρίς γάλα) και δήθεν κάποιος από το μαγαζί ή ο σερβιτόρος (ανάλογα με την εκδοχή του μύθου) θίχτηκε και τον πέταξε έξω από το μαγαζί). Ιστορία που προφανώς ουδέποτε συνέβη και δεν θα μπορούσε ποτέ να συμβεί.

 

Δεν είναι πάντως τυχαίο ότι το χιούμορ είναι το πεδίο που έχει επικεντρωθεί περισσότερο από κάθε άλλο στην κριτική της πολιτικής ορθότητας. Από την αρχή του το χιουμοριστικό πεδίο είτε ήταν στην καθημερινότητα είτε φτιαγμένο από καλλιτέχνες, έχει τη λειτουργία του χώρου που μπορεί να καταπιάνεται με θέματα ταμπού με μια παιγνιώδη πάντα διάθεση. Το ίδιο το πλαίσιο του χιουμοριστικού κειμένου θεωρητικά σε εντάσσει σε ένα ασφαλές περιβάλλον μέσα στο οποίο μπορείς να μιλήσεις για τη σεξουαλικότητα, την εξουσία, την πολιτική, τις καθημερινές σου συνήθειες χωρίς να έχει την αγωνία της σοβαροφάνειας. Το ασφαλές όμως είναι πάντα σχετικό. Τα παραδείγματα ηγετών ή ισχυρών που φοβήθηκαν περισσότερο τον εξευτελισμό που θα τους προσφέρει απλόχερα ένα χιουμοριστικό κείμενο, με αυτή την υπερβολή που έχει μέσα της η σάτιρα, από μια σκληρή μη χιουμοριστική κριτική είναι άπειρα. Καλώς ή κακώς, αυτή τη διάκριση μεταξύ του χιούμορ από τα κάτω προς τα πάνω και το αντίστροφο δεν μπορούμε να την αποφύγουμε.

 

Ο κωμικός λοιπόν, βλέπει το κοινό του και εν μέρει το διαμορφώνει, προκειμένου να βρει μια αλληλεπίδραση μαζί του. O Aρκάς, απευθυνόμενος και αυτός σε ένα κοινό που έστησε μέσα από τη μεταστροφή του από έναν πολιτικό αλλά υπερκομματικό γελοιογράφο σε έναν γελοιογράφο που ασχολήθηκε με την κεντρική πολιτική σκηνή αλλά, όταν η κατάσταση άλλαξε, έπρεπε κάπως να κρατήσει το αντισυστημικό του προφίλ. Η πολιτική ορθότητα του προσέφερε την κατάλληλη ευκαιρία, ενώ με την επινοημένη δίωξη των ιδεών ο τέντζερης κούμπωσε για τα καλά με το καπάκι. Στην εμπροσθοφυλακή της εκστρατεία του κατά της πολιτικής ορθότητας είναι η διεκδίκηση ή καλύτερα η προάσπιση της ελευθερίας του λόγου. Ο ίδιος ο Αρκάς βλέπει τον εαυτό του ως διωκόμενο και το χιούμορ του ως λόγο υπό διωγμό. Κανείς βέβαια δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι η ελευθερία του λόγου είναι κάτι που πρέπει να κατοχυρώνεται νομικά για κάθε κοινωνία, όσο και αν είναι αρκετά γοητευτικό να σκεφτεί κανείς σε φιλοσοφικό επίπεδο γιατί προκρίνεται τόσο η ελευθερία του λόγου σε σχέση με την ελευθερία των πράξεων. Ωστόσο είναι εξίσου αλήθεια ότι μια απόλυτη ελευθερία του λόγου δεν είναι παρά μια φαντασίωση σε οποιαδήποτε περίπτωση φεύγουμε από το νομικό σκέλος.

 

 

03.thumb.jpg.dccb8b8784a59ca1aa5b22b7a7514623.jpg

 

 

Όταν παράγουμε λόγο, όπου και αν το κάνουμε αυτό, είτε είμαστε σε δεξίωση του Προεδρικού Μεγάρου είτε τρώμε σουβλάκια με τον κολλητό μας, κινούμαστε εντός ενός πλαισίου κανόνων και συμβάσεων. Η απόλυτη ελευθερία λοιπόν, που ταυτίζεται με το να πετάω οτιδήποτε έρχεται στο μυαλό μου σε οποιαδήποτε περίσταση και αν βρισκόμαστε είναι κάτι που δεν συμβαίνει πουθενά. Εξάλλου, μέρος της ελευθερίας του λόγου είναι και η ελευθερία στην κριτική αυτών που εκφράζει ελεύθερα ο απέναντι. Από τη στιγμή λοιπόν που κανείς δεν διεκδικεί την ποινικοποίηση των σκίτσων του Αρκά και ταυτόχρονα το concept της απόλυτης ελευθερίας του λόγου είναι ουσιαστικά μια φαντασίωση, εναντίον τίνος αγωνίζεται ο Αρκάς και οι οπαδοί του; Γιατί πράγματι υπάρχει μια αλλαγή σε σχέση με αυτό που συνέβαινε τις προηγούμενες δεκαετίες.

 

Αυτό που περιγράφεται ως πολιτική ορθότητα και κατασκευάστηκε τις δεκαετίες που η συντηρητική παράταξη είχε κυριαρχήσει στην Αγγλία και την Αμερική, δημιουργήθηκε για να κάνει μια ανακατάληψη σε όσα επιτεύχθηκαν τις προηγούμενες δεκαετίες από τα κινήματα των civil rights. Αυτό που διεκδικεί λοιπόν ο Αρκάς και οι οπαδοί του, δεν είναι το προνόμιο να λέει τη γνώμη του. Διεκδικεί το για τον ίδιο χαμένο προνόμιο να γράφει και να μιλάει μόνο αυτός χωρίς κανέναν αντίλογο. Γιατί αυτό που κάνει η πολιτική ορθότητα, όχι ο μύθος της τώρα, είναι να διεκδικεί χώρο για εκείνους που μέχρι πρότινος δεν είχαν φωνή, να προωθεί ένα διαφορετικό λόγο με βάση τον εξουσιαστικό.

 

Εδώ που τα λέμε είναι δικαίωμα του καθενός να ασχολείται με αυτό ακριβώς που θέλει όταν κάνει χιούμορ. Είναι επίσης δικαίωμά του μέσα σε έναν κόσμο, όπως είναι ο κόσμος μας, να επιλέγει να βάλει στο στόχαστρο τους χοντρούς που πάνε στην παραλία. Το να παριστάνει όμως τον ζωσμένο με εκρηκτικά αστεία επαναστάτη που δεν μπορεί να κοροϊδέψει ελεύθερα τις χοντρές που πάνε παραλία, ε, είναι αρκετά γελοίο. Το ίδιο και τα κηρύγματα περί τέλους του χιούμορ. Εδώ που τα λέμε, αν το χιούμορ γενικότερα ταυτίζεται με τα αστεία με τους χοντρούς, αυτό είναι πρόβλημα του δικού σου χιούμορ και όχι κίνδυνος για το χιούμορ γενικά.

 

 

 

 

Και το σχετικό link...

Edited by ramirez
  • Like 5
  • Disagree 1
  • Respect 1
  • Thanks 2
Link to post
Share on other sites

Κούρασε το όλο θέμα με τον Αρκα... Αφήστε τον στην ησυχία του επιτέλους, συμφωνείτε ή διαφωνείτε. Δέκα άρθρα τη βδομάδα για το ίδιο θέμα. Παράγινε. 

  • Like 4
  • Funny 2
  • Thanks 4
Link to post
Share on other sites

Ο κωμικός λοιπόν, βλέπει το κοινό του και εν μέρει το διαμορφώνει, προκειμένου να βρει μια αλληλεπίδραση μαζί του. O Aρκάς, απευθυνόμενος και αυτός σε ένα κοινό που έστησε μέσα από τη μεταστροφή του από έναν πολιτικό αλλά υπερκομματικό γελοιογράφο σε έναν γελοιογράφο που ασχολήθηκε με την κεντρική πολιτική σκηνή αλλά, όταν η κατάσταση άλλαξε, έπρεπε κάπως να κρατήσει το αντισυστημικό του προφίλ. Η πολιτική ορθότητα του προσέφερε την κατάλληλη ευκαιρία, ενώ με την επινοημένη δίωξη των ιδεών ο τέντζερης κούμπωσε για τα καλά με το καπάκι. Στην εμπροσθοφυλακή της εκστρατεία του κατά της πολιτικής ορθότητας είναι η διεκδίκηση ή καλύτερα η προάσπιση της ελευθερίας του λόγου

 

Εδώ που τα λέμε είναι δικαίωμα του καθενός να ασχολείται με αυτό ακριβώς που θέλει όταν κάνει χιούμορ. Είναι επίσης δικαίωμά του μέσα σε έναν κόσμο, όπως είναι ο κόσμος μας, να επιλέγει να βάλει στο στόχαστρο τους χοντρούς που πάνε στην παραλία. Το να παριστάνει όμως τον ζωσμένο με εκρηκτικά αστεία επαναστάτη που δεν μπορεί να κοροϊδέψει ελεύθερα τις χοντρές που πάνε παραλία, ε, είναι αρκετά γελοίο. Το ίδιο και τα κηρύγματα περί τέλους του χιούμορ

 

Επιτέλους ένα άρθρο με επιχειρήματα, χωρίς τις υπερβολικές ευθυξίες (κατά του αρκά)  ή οπαδικού επιπέδου εκφράσεις(υπέρ του αρκά).

Είναι λάθος να λέμε αν έχει ο αρκάς χάσει το χιούμορ του. Πιστεύω το πρόβλημα είναι η γκρίνια, ο εγωισμός και οι κακιούλες που γράφει.

Κάποτε το σπουργίτι πέταγε έξυπνες κακίες, τώρα οι ήρωες του λένε αστεία (έξυπνα ή χαζά κατά αλλους) με διαφαινόμενη κακεντρέχεια όμως. Αλλο το έξυπνο, κάφρικο χιούμορ κι αλλο το κακεντρεχές.

 

Επίσης όντως έχει κουράσει το θέμα του αρκά. Θα πρότεινα να δημιουργηθεί ένα θέμα αποκλειστικά για τα άρθρα του αρκά. Εχει γεμίσει το φόρουμ με άρθρα για τον αρκά .

 

 

  • Like 2
  • Disagree 1
Link to post
Share on other sites

Κι εγώ θεωρώ ότι αυτό το άρθρο είναι εξαιρετικό και παρουσιάζει και πολύ ενδιαφέροντα επιχειρήματα. Μπράβο στο συγγραφέα, που παρουσιάζει ένα δύσκολο θέμα με σοβαρό τρόπο, χωρίς υστερίες και με εμπεριστατωμένα επιχειρήματα. Φυσικά, αυτά ισχύουν και για άλλα άρθρα που έχουν ανεβεί εδώ, απλά έτυχε να κάνω αυτό το σχόλιο για το συγκεκριμένο :)

 

Τώρα, για το θέμα του Αρκά και τα άρθρα σχετικά με αυτό: το φόρουμ κάνει μια αποδελτίωση των άρθρων που εμφανίζονται στο ελληνικό ίντερνετ και στον τύπο σχετικά με τα κόμικς. "Αποδελτίωση" σημαίνει καταγραφή, χωρίς καμία επιλογή και φυσικά χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο οποιοσδήποτε ανεβάζει το άρθρο συμφωνεί με αυτό. Συνεπώς, από τη στιγμή που δημοσιεύεται ένα άρθρο σχετικά με κόμικς, πρέπει να ανεβαίνει και εδώ - εφόσον φυσικά υποπίπτει στην αντίληψή μας - είτε συμφωνούμε με αυτό, είτε διαφωνούμε. Αυτός που το ανεβάζει, δεν φέρει καμία ευθύνη για το περιεχόμενό του,  Εάν πατάμε κουμπάκια του στιλ "διαφωνώ" τα χρεώνεται αυτός που έκανε τον κόπο να το ανεβάσει (και πιστέψτε με, κάποιες φορές, το ανέβασμα ενός άρθρου μπορεί να είναι αρκετά χρονοβόρο) και όχι ο συγγραφέας του άρθρου, ο οποίος φέρει την ευθύνη. Εάν διαφωνούμε με το περιεχόμενο ενός άρθρου, είναι καλύτερο να γράφουμε την άποψή μας από κάτω. Αυτά  με όλη την καλή διάθεση. :)

Από εκεί και μετά, καλώς ή κακώς, το θέμα του Αρκά είναι στην επικαιρότητα τα τελευταία χρόνια. Είναι ίσως ενδεικτικό της δημοφιλίας του Αρκά, ο οποίος - ας μην το ξεχνάμε - υπήρξε και πιθανόν είναι ακόμα ο πιο γνωστός και δημοφιλής Έλληνας γελοιογράφος. :) Είναι ίσως και ενδεικτικό του τρόπου σκέψης πολλών Ελλήνων μέσα στο μικρόκοσμό μας. Σε κάθε περίπτωση όμως, το θέμα δεν το τρέφουν οι αρθρογράφοι ένθεν κακείθεν του πολιτικού φάσματος, αλλά ο ίδιος ο Αρκάς. Σίγουρα έχει κουράσει ορισμένους, αλλά πιο κουραστική ακόμη είναι η συνειδητοποίηση, ότι σε αυτή τη χώρα, τα όρια της ελευθερίας της έκφρασης δεν έχουν γίνει ακόμη αντιληπτά. Όπως γράφει και το άρθρο πιο πάνω, η ελευθερία του λόγου περιλαμβάνει και την ελευθερία κριτικής επί του εκφερόμενου λόγου. Το θέμα είναι μείζον και σίγουρα δεν περιορίζεται μόνο στον ελληνικό χώρο. Εάν μας κουράζει αυτή η ανταλλαγή απόψεων, θα πρέπει να θυμόμαστε πάντα, ότι υπάρχουν και σήμερα χώρες, όπου αυτά τα πράγματα δεν είναι καθόλου αυτονόητα. :) Με όλα αυτά, θέλω να επισημάνω, ότι η αυτή η ατέρμονη, ενίοτε εξοργιστική και συχνά κουραστική συζήτηση γύρω από τον Αρκά, είναι υγιής και χρήσιμη, επειδή αυτά τα πράγματα δεν είναι καθόλου αυτονόητα για μεγάλο μέρος του παγκόσμιου πληθυσμού, αλλά και επειδή κάποτε δεν ήταν καθόλου αυτονόητα, ούτε και για την Ελλάδα. :) Να γιατί, πρέπει καταρχάς να χαιρόμαστε, όταν διαβάζουμε τέτοια άρθρα, ακόμη κι αν διαφωνούμε με αυτά. :)

Ειλικρινά πιστεύω, ότι κάποια μέρα, όχι πολύ μακρινή, ένας ιστορικός ή ένας κοινωνιολόγος, θα αξιοποιήσει αυτά τα άρθρα, αλλά και τα δικά μας σχόλια πάνω σε αυτά, για να συγγράψει μια διατριβή ή ένα βιβλίο. Και αυτό το γράφω χωρίς καμία περιπαιχτική διάθεση και ειλικρινά, θα χαρώ πολύ, εάν συμβεί. :)

  • Like 10
  • Disagree 2
  • Respect 2
  • Thanks 3
Link to post
Share on other sites
On ‎8‎/‎28‎/‎2019 at 10:49 AM, leonidio said:

 

 

Τώρα, για το θέμα του Αρκά και τα άρθρα σχετικά με αυτό: το φόρουμ κάνει μια αποδελτίωση των άρθρων που εμφανίζονται στο ελληνικό ίντερνετ και στον τύπο σχετικά με τα κόμικς. "Αποδελτίωση" σημαίνει καταγραφή, χωρίς καμία επιλογή και φυσικά χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο οποιοσδήποτε ανεβάζει το άρθρο συμφωνεί με αυτό. Συνεπώς, από τη στιγμή που δημοσιεύεται ένα άρθρο σχετικά με κόμικς, πρέπει να ανεβαίνει και εδώ - εφόσον φυσικά υποπίπτει στην αντίληψή μας - είτε συμφωνούμε με αυτό, είτε διαφωνούμε.

 

Edited by trip953
Link to post
Share on other sites

Δεν βλέπουμε όμως να αναρτώνται υποστηρικτικά άρθρα για τον Αρκά. Όπως αυτό:https://www.iefimerida.gr/politiki/stin-pyra-o-arkas ή αυτό:https://www.iefimerida.gr/politiki/stin-pyra-o-arkas για να μείνω στα πιο πρόσφατα. Μάλλον δεν υποπίπτουν στην αντίληψή σας.

Edited by trip953
  • Like 4
  • Thanks 1
Link to post
Share on other sites

Μπορείς να τα αναρτήσεις και εσύ ο ίδιος φίλε μου! Δίνεις ωστόσο το ίδιο άρθρο δύο φορές...

  • Like 4
Link to post
Share on other sites
3 ώρες πριν, trip953 είπε:

Δεν βλέπουμε όμως να αναρτώνται υποστηρικτικά άρθρα για τον Αρκά. Όπως αυτό:https://www.iefimerida.gr/politiki/stin-pyra-o-arkas ή αυτό:https://www.iefimerida.gr/politiki/stin-pyra-o-arkas για να μείνω στα πιο πρόσφατα. Μάλλον δεν υποπίπτουν στην αντίληψή σας.

 

1 ώρα πριν, trip953 είπε:

 

Ακριβώς: δεν υποπίπτουν στην αντίληψη των περισσότερων μελών του φόρουμ. Δεν υπάρχει κανένα μυστήριο και καμία διάθεση να λάβουμε θέσεις. Σε αυτό το φόρουμ έχουν ανεβεί και άρθρα τα οποία  κατηγορούν τα κόμικς συλλήβδην. :)

Η αλήθεια, βέβαια, είναι, ότι τα άρθρα που κατηγορούν τον Αρκά είναι πολλαπλάσια από εκείνα που τον υπερασπίζονται. Και μάλιστα προέρχονται από διάφορες πηγές, πολλές από τις οποίες δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να θεωρηθούν ότι φίλα προσκείμενες σε κάποια πολιτική παράταξη.

 

Το όλο θέμα είναι, δυστυχώς, πάρα πολύ απλό: ο Αρκάς έχει εκνευρίσει πολύ κόσμο, η στροφή στο περιεχόμενο των σκίτσων του έρχεται σε οξύτατη αντίθεση με το παρελθόν του και διεκδικεί το δικαίωμα να λέει ό,τι θέλει, χωρίς να δέχεται την κριτική (δίκαιη ή άδικη, δεν έχει σημασία αυτή τη στιγμή), πάρα πολλοί ενοχλούνται από τα σκίτσα του και μάλιστα, αυτοί γίνονται ολοένα και περισσότεροι, όσο ο Αρκάς γίνεται ολοένα και πιο αδιάλλακτος. Όσο τα σκίτσα του ήταν πολιτικά με τη στενή έννοια του όρου (δηλαδή, βολές εναντίον συγκεκριμένου κόμματος), το όλο θέμα κρατιόταν μέσα σε κάποια πλαίσια. Από τη στιγμή, που το σκίτσα έγιναν πολιτικά με την πολύ ευρεία έννοια του όρου με αποκλειστικό σκοπό να ενοχλήσουν μια μερίδα του πληθυσμού, είναι αναμενόμενο, ότι τα αρνητικά άρθρα πολλαπλασιάστηκαν. Και πολλαπλασιάστηκαν, επειδή ο Αρκάς χρησιμοποιεί τη φήμη του, για να πει σε όσους διαφωνούν μαζί του "είστε ηλίθιοι". Κατά τη γνώμη μου, πάντως, δεν είναι εκεί το θέμα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι, ουσιαστικά, ο Αρκάς προσπαθεί να το παίξει οσιομάρτυρας και θύμα, ενώ δεν είναι τίποτα από τα δύο. Αντιθέτως, απολαμβάνει (δικαίως!) μια πρωτοφανή ελευθερία λόγου, την οποία όμως χρησιμοποιεί και για να επιτίθεται σε όσους τον κατακρίνουν. Αυτό ακριβώς είναι που έχει πυροδοτήσει την τελευταία φουρνιά σχολίων.

 

Τώρα, για να μη νομίζεις, ότι δεν διάβασα τα άρθρα των συνδέσμων: το τι είναι αστείο και τι όχι, είναι σίγουρα υποκειμενικό. Και οπωσδήποτε, ακόμα κι αν αρέσει σε κάποιον ο Αρκάς, είναι σαφές ότι και τα παλιά του σκίτσα δεν είναι όλα στο ίδιο επίπεδο. Εντούτοις, οι περισσότερες παλιές σειρές του βασιζόντουσαν σε κάποιους μηχανισμούς χιούμορ (λογοπαίγνια, απρόβλεπτες ατάκες, μια κορύφωση στο τελευταίο καρέ), τα οποία προκαλούσαν το γέλιο (σε ορισμένους, έστω). Εδώ, έχουμε πλέον μια διάθεση νουθεσίας ή καταγγελίας, με την οποία πρέπει να είναι κάποιος ταυτισμένος, έτσι ώστε να γελάσει. 

 

Επίσης, τα άρθρα που παραθέτεις, δυστυχώς, υπερασπίζονται το δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου με έναν πολύ ασαφή τρόπο: υποδηλώνουν ότι ο Αρκάς έχει δικαίωμα να σκιτσάρει ό,τι θέλει, χωρίς να δικαιούται κάποιος να τον κατηγορεί, ενώ, αντιθέτως, όσοι ενοχλούνται από τα σκίτσα του δεν δικαιούνται να τον κατηγορούν. Με άλλα λόγια είναι περίπου υποχρέωση του Αρκά να σκιτσάρει ειρωνευόμενος μια μερίδα του πληθυσμού, ενώ εάν αυτή η μερίδα αντιδράσει, καταπιέζει το δικαίωμα έκφρασης του Αρκά. Συγγνώμη, αλλά ο συλλογισμός μπάζει.

Όπως επίσης μπάζει και ο συλλογισμός του Μανδραβέλη στο τέλος του δεύτερου άρθρου:

 

Παράθεση

Πέρα από το σφάλμα του συλλογισμού «αστυνομικός - μπουζούκι -όργανο», από το Harvard Political Review μαθαίνουμε ότι είναι ηγεμονική η κουλτούρα της πολιτικής ορθότητας που σαρκάζει ο Αρκάς. Επομένως, τι άλλο θα περίμεναν από έναν αιρετικό καλλιτέχνη;

 

Δηλαδή, η ηγεμονική κουλτούρα της πολιτικής ορθότητας είναι εξ ορισμού αρνητική, ενώ η επίθεση του Αρκά εναντίον της είναι σωστή, επειδή αυτός είναι αιρετικός και καλλιτέχνης, άρα πρέπει να τον σεβόμαστε. Αδυνατώ να καταλάβω σε τι διαφέρει αυτός ο συλλογισμός από το «αστυνομικός - μπουζούκι -όργανο», που θεωρεί σφάλμα ο αρθρογράφος. :)

 

Κατά τα άλλα, σαφώς και θα έπρεπε να ανεβούν και αυτά τα άρθρα στο φόρουμ. Θα συμφωνήσω όμως με το φίλο @Mandrake πιο πάνω και θα σε παροτρύνω να τα ανεβάσεις εσύ, για να ενημερωθούν όλα τα μέλη του φόρουμ. :)

  • Like 7
  • Respect 2
  • Thanks 5
Link to post
Share on other sites

 

"Δεν υπάρχει κανένα μυστήριο και καμία διάθεση να λάβουμε θέσεις"

...και αμέσως μετά:

"Το όλο θέμα είναι, δυστυχώς, πάρα πολύ απλό: ο Αρκάς έχει εκνευρίσει πολύ κόσμο, η στροφή στο περιεχόμενο των σκίτσων του έρχεται σε οξύτατη αντίθεση με το παρελθόν του και διεκδικεί το δικαίωμα να λέει ό,τι θέλει, χωρίς να δέχεται την κριτική"

  • Like 4
Link to post
Share on other sites
33 λεπτά πριν, trip953 είπε:

 

"Δεν υπάρχει κανένα μυστήριο και καμία διάθεση να λάβουμε θέσεις"

...και αμέσως μετά:

"Το όλο θέμα είναι, δυστυχώς, πάρα πολύ απλό: ο Αρκάς έχει εκνευρίσει πολύ κόσμο, η στροφή στο περιεχόμενο των σκίτσων του έρχεται σε οξύτατη αντίθεση με το παρελθόν του και διεκδικεί το δικαίωμα να λέει ό,τι θέλει, χωρίς να δέχεται την κριτική"

 

Τελείως διαφορετικά πράγματα :)

 

Προσωπική μου άποψη η δεύτερη πρόταση και περισσότερο θα έλεγα διαπίστωση, παρά άποψη, αλλά τέλος πάντων, όπως το δει καθένας. :)

 

Η πρώτη πρόταση αναφέρεται στο ποια άρθρα ανεβαίνουν. Δεν έγινε ποτέ καμία πολιτική ή άλλου είδους επιλογή: όλα τα άρθρα που υποπίπτουν στην αντίληψή μας και έχουν κάποια σχέση με κόμικς ανεβαίνουν στο φόρουμ. Εάν κάποια δεν ανεβαίνουν, απλά δεν υποπίπτουν στην αντίληψή των μελών. Εγώ προσωπικά έχω ανεβάσει άρθρα με τα οποία διαφωνώ πλήρως και είμαι σίγουρος ότι το ίδιο έχει γίνει και με άλλα μέλη του φόρουμ. :)

 

  • Like 2
  • Thanks 3
Link to post
Share on other sites
17 hours ago, trip953 said:

Δεν βλέπουμε όμως να αναρτώνται υποστηρικτικά άρθρα για τον Αρκά. Όπως αυτό:https://www.iefimerida.gr/politiki/stin-pyra-o-arkas ή αυτό:https://www.iefimerida.gr/politiki/stin-pyra-o-arkas για να μείνω στα πιο πρόσφατα. Μάλλον δεν υποπίπτουν στην αντίληψή σας.

Τα δύο "άρθρα" τα διάβασα.

Το πρώτο βάζει τον Αρκά στην ίδια κατηγορία με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, τον Θεμιστοκλή και τον Αριστείδη τον Δίκαιο!!!

Είναι λέει ...."αποσυνάγωγος"!!!! Από που είναι αποσυνάγωγος;;; Εκτός αν εννοεί τη λέξη με τη μεταφορική της έννοια: μισάνθρωπος, οπότε ναι είναι!

Ενώ τα σκίτσα του λέει ήταν πάντα .. πολιτικά! (αλήθεια; το γουρούνι θα κυλιέται στη λάσπη από τα γέλια........)

Επίσης όποιος καταλάβει τι σημαίνει " (ο Αρκάς)..τόλμησε να μαστιγώσει μια διαμορφούμενη αντίληψη για τον αυτοπροσδιορισμό φύλου, την ισότητα, το σεξισμό που μοιάζει τόσο ασφυκτική και ολίγον υποκριτική; " να μας το εξηγήσει........

Το δεύτερο, της κάποτε σοβαρής Καθημερινής θεωρεί πως αυτά που γράφονται εναντίον του Αρκά είναι τα ..."γνωστά προοδευτικά"!!!!! Το στιβαρό επιχείρημα του αρθρογράφου είναι ότι "έτσι κι αλλιώς για το χιούμορ ισχύει ό,τι και περί ορέξεως: κολοκυθόπιτα".

 

Δεν ξέρω τι μου προκαλεί πλέον περισσότερη θυμηδία, τα σκίτσα του Αρκά, ή τα άρθρα που τον υποστηρίζουν...............

  • Like 8
  • Disagree 1
  • Funny 1
Link to post
Share on other sites

Βρε αφήστε τα σάπια , από τα λεγόμενά σας όλα έχουν πολιτική χροιά :lol:

Είναι κρίμα όμως κάποιος (και δεν εννοώ τον καλλιτέχνη) να χάνει την αντικειμενικότητά του και να τυφλώνεται  λόγω πολιτικών πεποιθήσεων:hypno:

Και ακόμα χειρότερο είναι όταν αυτά συμβαίνουν στο χώρο της τέχνης :sad1:

Edited by 1SUPERMAN1
  • Like 3
  • Thanks 3
Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.