Jump to content
News Ticker
  • ΕΚΔΗΛΩΣΗ
  • Η ΛΕΦΙΚ ΑΦΙΕΡΩΝΕΙ τον ΔΕΚΕΜΒΡΙΟ 2019 στον ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΤΣΑΟΥΣΗ Παρουσίαση: Σάββατο 14 ΔΕΚ 2019 στις 8μμ @ΛΕΦΙΚ
ΚΟΜΙΞ

ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ 267 [ΥΠΟΘΕΣΗ ΝΕΡΟΜΠΛΟΥΜ]

Recommended Posts

mm267-960x600-thumb-large.jpg

6 απολαυστικές ιστορίες σας περιμένουν στα περίπτερα:

  • ΥΠΟΘΕΣΗ ΝΕΡΟΜΠΛΟΥΜ
    ΚΑΠΟΙΟΣ ΣΑΜΠΟΤΑΡΕΙ ΤΑ ΝΕΡΟΠΙΣΤΟΛΑ ΤΟΥ ΣΚΡΟΥΤΖ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ ΤΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΒΡΟΥΝ ΟΣΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ
  • ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟΥΧΟΙ ΣΤΟ ΕΡΗΜΟΝΗΣΙ
    ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΛΕΣΧΗΣ ΤΩΝ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟΥΧΩΝ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΝ ΓΙΑ ΦΕΤΟΣ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΕ... ΚΑΜΠΙΝΓΚ
  • ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ
    Ο ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΒΡΙΣΚΕΙ ΑΓΟΡΑΣΤΗ ΓΙΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ, ΑΛΛΑ ΠΡΩΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΑΓΟΡΑΣΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΙΟ ΣΚΡΟΥΤΖ
  •  ΤΑ ΖΩΝΤΑΝΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ
    Η ΝΕΑ ΕΦΕΥΡΕΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΖΕΥΓΑΡΙ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΠΟΥ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΜΙΛΑΝΕ, ΑΛΛΑ ΤΡΩΓΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ
  • ΤΡΕΛΗ ΚΑΤΑΔΙΩΞΗ
    Ο ΠΛΟΥΤΟ ΜΠΑΙΝΕΙ Σ,ΕΝΑ ΑΥΤΟΜΑΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ ΧΩΡΙΣ ΟΔΗΓΟ ΚΑΙ Ο ΜΙΚΥ ΚΙΝΕΙ ΓΗ ΚΑΙ ΟΥΡΑΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΠΑΡΕΙ ΠΙΣΩ
  • ΛΗΣΤΕΣ ΜΕ ΑΔΕΙΑ ΕΞΑΣΚΗΣΕΩΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΟΣ
    ΟΙ ΣΥΝΕΧΕΙΣ ΑΠΟΤΥΧΙΕΣ ΤΩΝ ΜΟΥΡΓΟΛΥΚΩΝ ΝΑ ΛΗΣΤΕΨΟΥΝ ΤΟ ΘΗΣΑΥΡΟΦΥΛΑΚΙΟ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΙΤΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΧΑΣΟΥΝ ΤΙΣ ΑΔΕΙΕΣ ΤΟΥΣ

Ένα τεύχος γεμάτο γέλιο και περιπέτεια, αυτή την Παρασκευή 26 Ιουλίου (Νο. 267)

  • Like 6

Share this post


Link to post
Share on other sites

Τα ζωντανά παπούτσια πρέπει να είναι αυτή η ιστορία.

  • Like 4
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Share this post


Link to post
Share on other sites

Απ' όπου αναγνωρίζουμε και τις υπόλοιπες ιστορίες τού τεύχους:

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)

Mastantuono :sad1::lmao:

it_tl_3127k_002.jpg&normalsize=1

Edited by petross21
  • Funny 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

Την αυλαία του τεύχους ανοίγουν οι μυστικοί πράκτορες της οργάνωσης Π.Α.Π.Ι., σε μία ιστορία πιο ανάλαφρη απ’ότι συνήθως. Στην “Υπόθεση νερομπλούμ”, θα μεταφερθούμε σε μία παραλία όπου ο Ντόναλντ κι ο Φέθρυ απολαμβάνουν στιγμές χαλάρωσης, μέχρι φυσικά να τους καλέσει ο εργοδότης τους. Ο θείος Σκρουτζ φαίνεται, αυτή την φορά, να έχει ένα περίεργο πρόβλημα δολιοφθοράς. Το εργοστάσιο που παράγει τα θρυλικά του νεροπίστολα δεν λειτουργεί και τόσο καλά. Λίγο πριν βγουν στην αγορά, τα νεροπίστολα καταστρέφονται, γεμίζοντας τρύπες. :wow: Έτσι ο ιδιοκτήτης τους χάνει ένα σημαντικό κέρδος αυτό το καλοκαίρι. Τα δύο ξαδέλφια λοιπόν θα βάλουν τις φόρμες εργασίας και θα πιάσουν δουλειά στο εργοστάσιο, με σκοπό να αποκαλύψουν τον κακόβουλο σαμποτέρ. Το αν θα τα καταφέρουν, διαβάστε το στα τεύχη σας. :P Όπως είπα και στην αρχή, το εν λόγω σενάριο είναι περισσότερο ανάλαφρο από τα αντίστοιχα της σειράς. Σίγουρα δεν συγκαταλέγεται στην αφρόκρεμα των ιστοριών που έχουν σαν κεντρικό θέμα την θρυλική οργάνωση Π.Α.Π.Ι., αλλά είναι ευχάριστο και μυρίζει καλοκαίρι. Το φινάλε έχει πρωτοτυπία...και πλάκα. Σχεδιαστικά την βρήκα μέτρια.

 

Στην συνέχεια, τα μέλη της γνωστής Λέσχης της Λιμνούπολης, θα αποφασίσουν να γίνουν “Εκατομμυριούχοι στο ερημονήσι”. Όλα ξεκινούν στην Λέσχη των Εκατομμυριούχων, όπου ο Πρόεδρος προτείνει αυτό το καλοκαίρι να περάσουν όλα τα μέλη τις διακοπές τους παρέα. Και πιο συγκεκριμένα, να κάνουν κάμπινγκ σε ένα ερημικό κι απομονωμένο νησί. Για να γίνει πιο ενδιαφέρουσα η παραμονή τους εκεί, θέτουν μία πρόκληση. Έτσι, όποιος δημιουργήσει το πιο πρωτότυπο κι ευφάνταστο κατάλυμα, θα γίνει ο επόμενος Πρόεδρος της Λέσχης. Όλοι οι εκατομμυριούχοι αποδεικνύουν ότι διαθέτουν μεγάλη φαντασία, ενώ από την άλλη ο θείος Σκρουτζ φτάνει στο Ερημονήσι παρέα με την πιστή του σκηνή, που του κρατούσε συντροφιά στα δύσκολα χρόνια του Κλοντάικ. Όλα δείχνουν ότι είναι χαμένος από χέρι. Μην ξεχνάμε όμως ότι μιλάμε για τον Σκρουτζ Μακ Ντακ. ;) Μιλάμε για μία κλασική ιστορία της άτυπης σειράς με την Λέσχη των εκατομμυριούχων, μόνο που εδώ υπάρχει μία μικρή διαφοροποίηση. Δεν έχουμε την κλασική διαμάχη ανάμεσα στους δύο γνωστούς μας μεγιστάνες, αλλά υπάρχει συλλογικότητα. Η πλοκή δεν είχε πολλά να επιδείξει, ενώ το φινάλε είχε χιούμορ. Η συγκεκριμένη ιστορία μού έφερε στο μυαλό μία που είχαμε διαβάσει πρόσφατα. Νομίζω ότι έχει αρκετές ομοιότητες. Το σχέδιο δεν με ενθουσίασε. Το βρήκα χοντροκομμένο κι ακανόνιστο.

 

Ο Ντόναλντ φαίνεται να μένει σε ένα σπίτι που έχει σπουδαία “Αρχιτεκτονική κληρονομιά”. Μία ωραία πρωία, έχει ανέβει στην στέγη για να επιδιορθώσει την κεραία της τηλεόρασης, όταν γκρεμοτσακίζεται και κατά την πτώση του προκαλεί τον όλεθρο. :P Εκείνη την ώρα, δύο μάτια τον παρακολουθούν. Είναι ένας εκκεντρικός μεσίτης, ο οποίος δηλώνει τον θαυμασμό του για το αρχιτεκτονικό στυλ του σπιτιού και ζητάει από τον φίλο μας να του το πουλήσει και μάλιστα σε υπερβολικά δελεαστική τιμή. Το πρόβλημα είναι ότι το σπίτι ανήκει στον Σκρουτζ, οπότε ο Ντόναλντ θα κάνει τα αδύνατα δυνατά για να καταφέρει να το αγοράσει από εκείνον σε χαμηλή τιμή και να το πουλήσει στον υποψήφιο αγοραστή. Δυστυχώς για εκείνον όμως, πρέπει ν’αντιμετωπίσει την απίστευτη ατυχία του. :( Καλογραμμένο σενάριο, που έχει γρήγορη πλοκή χωρίς όμως να βιάζεται. Αυτό που με εντυπωσίασε είναι οι χιουμοριστικοί διάλογοι. :respect: Κατά τα άλλα, δεν μπορούμε παρά να συμπάσχουμε με τον πρωταγωνιστή και να αισθανόμαστε άσχημα με τα ύπουλα παιχνίδια που του παίζει η σκληρή μοίρα. :sad1: Το φινάλε είναι άδικο για τον Ντόναλντ, αλλά τουλάχιστον το τελευταίο καρέ φέρνει ένα χαμόγελο στα χείλη. :) Το σχέδιο δυστυχώς δεν με ικανοποίησε.

 

Ο Κύρος φημίζεται για τις αλλοπρόσαλλες εφευρέσεις που δημιουργεί, αλλά εδώ νομίζω ότι υπερβάλλει εαυτόν, καθώς η τελευταία του εφεύρεση είναι “Τα ζωντανά παπούτσια”. Ο φίλος μα βρίσκεται στην παραλία και διαπιστώνει ότι η άμμος ζεματάει. Έτσι φιλοσοφεί ερωτώμενος πώς άραγε να νιώθουν τα παπούτσια και τι θα έλεγαν αν είχαν στόμα. Αποφασίζει λοιπόν να δημιουργήσει ένα ζευγάρι παπούτσια, που θα μπορούν να μιλούν και να έχουν τις φυσιολογικές αντιδράσεις που έχουν όλα τα έμβια όντα. Το δημιούργημά του όμως αποκτά και τις κακές συνήθειες των ατόμων που διαφωνούν, με αποτέλεσμα τα υποδήματα να αποκτήσουν διαφορετικές και φλογερές προσωπικότητες, να ανεξαρτητοποιηθούν και να κάνουν τον βίο του δημιουργού τους, αβίωτο. Τι θα κάνει ο Κύρος για να τα ηρεμήσει? :thinking: Σίγουρα μιλάμε για μία από το top-10 των πιο παράξενων εφευρέσεων του Κύρου. Κατατίθεται μεγάλη φαντασία από τον δημιουργό και η αλήθεια είναι ότι στην αρχή με έβαλε σε σκέψεις για το αν θα μου αρέσει η ιστορία. Τελικά την βρήκα ευχάριστη, αλλά όχι κι ό,τι καλύτερο έχω διαβάσει. Η πλοκή είχε ένταση και λίγο χιούμορ, αλλά επαναλαμβάνεται. Στο φινάλε, ο τρόπος που ο Κύρος αντιμετώπισε την κατάσταση ήταν έξυπνος. Γενικά την βρήκα μία χαριτωμένη, αλλά μέτρια ιστορία. Κι εδώ το σχέδιο δεν μου έκανε κλικ.

 

Στην μοναδική ιστορία του Μίκυ, στο περιοδικό που φέρει τον τίτλο του, θα τον παρακολουθήσουμε σε μία “Τρελή καταδίωξη”. Ο φίλος μας προσπαθεί να συνεννοηθεί με τον Πλούτο, ο οποίος είναι ανήσυχος. Τελικά αποφασίζει να τον βγάλει βόλτα, προκειμένου να ηρεμήσει και φτάνουν στην αφετηρία τού καινούργιου λεωφορείο χωρίς οδηγό, που έχει αγοράσει ο Δήμος του Μίκυ Σίτυ. Μέχρι ο Μίκυ να το επεξεργαστεί, ο συμπαθής σκύλος του μπαίνει μέσα στο λεωφορείο κι εκείνο κάνει μία ξέφρενη πορεία χωρίς σταματημό. Ο πρωταγωνιστής θα κάνει τα αδύνατα δυνατά για να ελευθερώσει τον Πλούτο από το λεωφορείο και σε αυτό θα συμβάλλουν (μεταξύ των αγνώστων) και μερικοί από τους καλύτερούς του φίλους. Η προσωπική μου γνώμη είναι ότι το σενάριο αυτό είναι από τα χειρότερα που έχω διαβάσει με τον αγαπημένο μας ποντικό. :(  Ο Μίκυ εδώ εμφανίζεται εντελώς ηλίθιος και σίγουρα δεν του αξίζει αυτό. Τόσο ο χαρακτήρας του, όσο και η “προϋπηρεσία” του στον χώρο, απαγορεύουν έναν ρόλο σαν αυτό. Η πλοκή δεν έκανε τίποτε άλλο παρά να προσπαθεί να εκμαιεύσει το γέλιο από τους αναγνώστες, με ένα χιούμορ που θύμιζε Γκράουτσο του Ντύλαν Ντογκ και μάλιστα εκτός φόρμας. Η πλοκή επαναλαμβάνεται σε βαθμό βαρεμάρας, ενώ μόνο το φινάλε παρουσίαζε κάποιο ενδιαφέρον. Όπως καταλαβαίνετε εδώ προσπερνάω. Ό,τι ισχύει για το σενάριο, ισχύει και για το σχέδιο.

 

Και θα τελειώσουμε τις πολυσέλιδες ιστορίες του τεύχους με πρωταγωνιστές κάποιους “Ληστές με άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος”. Το ξέρατε ότι οι Μουργόλυκοι έχουν επαγγελματική άδεια κλέφτη? Ούτε κι εγώ. :P Κι όχι μόνο έχουν, αλλά λόγω των πολλών αποτυχιών που έχουν στην παραβίαση του θησαυροφυλακίου, τους έχει επιβληθεί ένα point system, αντίστοιχο με τις άδειες οδήγησης. Και το κακό είναι ότι χρειάζεται ακόμα ένας βαθμός για να τους αφαιρεθεί. :shit2: Για να ακυρωθεί αυτή η βαθμολογία, πρέπει να αφήσουν για τρεις μήνες το θησαυροφυλάκιο και να επικεντρωθούν σε σίγουρες κι ασφαλείς κλοπές. Ταυτόχρονα στην Λέσχη των εκατομμυριούχων τίθεται ένα ακόμα στοίχημα ανάμεσα στους δύο γερόλυκους της οικονομίας. Όποιος από τους δύο πέσει περισσότερες φορές θύμα ληστείας μέσα στο επόμενο τρίμηνο, θα κερδίσει 10 εκατομμύρια δολάρια από τον ηττημένο. Από την στιγμή όμως που αυτό το στοίχημα συνέπιψε με την “άρνηση” των Μουργόλυκων να τον ληστέψουν, ο Σκρουτζ βρίσκεται σε αναμμένα κάρβουνα και φοβάται ότι αυτή την φορά θα χάσει. Την ίδια ώρα ο Ρόμπαξ, θέτει σ’εφαρμογή ένα σατανικό κόλπο. :Suspicious: Παράξενο σενάριο, που έχει αυτό το κάτι που το κάνει πρωτότυπο. Η πλοκή φαίνεται σαν να είναι χωρισμένη σε δύο μέρη, τα οποία μπλέκονται μεταξύ τους (η μάχη Σκρουτζ-Ρόμπαξ και η μάχη Σκρουτζ-Μουργόλυκων) με αποτέλεσμα να ζαλίζει λιγάκι, αλλά μόνο μέχρι να την συνηθίσει το μάτι του αναγνώστη. Ευχάριστη έκπληξη ήταν και η παρουσία συμμοριών Μουργόλυκων από όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης (μέχρι Αφρικανοί και Κινέζοι :P ). Το φινάλε εξαίρει την πονηριά του τσιγκούναρου πρωταγωνιστή, αλλά δεν κάνει το ίδιο και για την εντιμότητά του σε μία συμφωνία (αχ, αυτά τα ψιλά γράμματα :P ). Το σχέδιο το βρήκα μέτριο προς καλό. 

 

Το περιοδικό εκτός από τις πολυσέλιδες ιστορίες, φιλοξενεί και μερικές μονοσέλιδες και μάλιστα προερχόμενες από τρεις διαφορετικές σειρές (για την ακρίβεια 2 από την πρώτη, 2 από την δεύτερη και 1 από την τρίτη). Αυτές είναι “Η τέχνη της ζαχαροπλαστικής” ή αλλιώς “Ο Ντόναλντ ζαχαροπλάστης” (με τον Ντόναλντ και τον Φέθρυ), “Όταν οι άλλοι δεν είναι εδώ” (με την Ρόζα και τον Μπουλ από το Παπιοχώρι) και “Έρχονται οι διακοπές” (με τον Σούπερ Γκούφυ). Όλες τους ανάλαφρες, χιουμοριστικές και με καλοκαιρινό αίσθημα. Όλες μου έφεραν ένα χαμόγελο στα χείλη. :)

 


:beer: 

  • Like 4
  • Respect 1
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Λοιπόν φιλτατε @Indian αν σε φέρει κάνα δρομολόγιο για Ξάνθη θα με πάρεις τηλέφωνο να βρεθούμε να σε κεράσω φαγητό κ καφέ και να μιλήσουμε κάνα τρίωρο για Ντίσνεϋ. Αυτές οι περιγραφές σου είναι τόσο απολαυστικές ρε φίλε!

  • Like 2
  • Respect 1
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

@Manitou Σ'ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Με κάνεις και κοκκινίζω. :lol:  :thanks:

 

Δυστυχώς (ή ευτυχώς :P ) είναι δύσκολο να βγει δρομολόγιο στην Ξάνθη γιατί τον τομέα αυτό τον έχουν αναλάβει οι συνάδελφοι από την Θεσσαλονίκη. Εμείς μέχρι την Λαμία φτάνουμε. :P 

 

 

:beer: 

  • Like 3
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ενώ το προηγούμενο τευχάκι ήταν τέλειο, το συγκεκριμένο μου θύμισε πολύ άσχημες εποχές. Η ιστορία με τους Π.Α.Π.Ι. ήταν μέτρια (όπως συνήθως), από τις συμπληρωματικές άξιζε μόνο του Faccini για τον χαβαλέ (ως συνήθως) και ύστερα έχουμε την αρχιτεκτονική κληρονομιά, που διαβάζεις τους συντελεστές και λες ότι θα είναι ιστοριάρα (Tito Faraci, Roberto Vian) και τελικά είναι ό,τι χειρότερο έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό. Πλήρης εκμετάλλευση του Ντόναλντ, μηδέν αξίες, μηδέν ηθικό δίδαγμα, μηδέν απόλαυση. Είχα να διαβάσω τέτοιο ανοσιούργημα από τις εποχές του Carpi, μου θύμισε για ποιον λόγο δημιουργήθηκε ο Φάντομ Ντακ, μπας και βρεθεί ο Ντόναλντ μια φορά νικητής. Μόνο που εκείνες ήταν ιστορίες του '60, δεν περίμενα πως θα διάβαζα μία αντίστοιχη ~50 χρόνια μετά. Κρίμα για αυτούς που θα τύχει να πάρουν ένα τευχάκι δειγματοληπτικά και θα πέσουν πάνω της.

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites

@PhantomDuck Γιώργο, ποια είναι η γνώμη σου για την "Τρελή καταδίωξη"? Μόνο εμένα απογοήτευσε τόσο? :thinking:

 

 

:beer: 

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Posted (edited)
9 hours ago, Indian said:

@PhantomDuck Γιώργο, ποια είναι η γνώμη σου για την "Τρελή καταδίωξη"? Μόνο εμένα απογοήτευσε τόσο? :thinking:

Κοίτα ποιο είναι το θέμα. Ο σεναριογράφος είναι ο Sio, κάτι που φαίνεται από τα πρώτα καρέ. Αν το ξέρεις αυτό, όλα αλλάζουν. Με το που βλέπεις το όνομά του στο σενάριο, καταλαβαίνεις πως δεν θα διαβάσεις τυπική ιστορία Disney αλλά ένα παντελώς κουφό συνονθύλευμα. Ο τύπος έχει γίνει διάσημος στην Ιταλία για το κουφό χιούμορ του, έχει πάνω από ένα εκατομμύριο συνδρομητές στο YouTube και γενικά απ' ό,τι έχω καταλάβει, στο Μίκυ Μάους διαβάζουμε αδιανόητες ιστορίες του, απλά με χαρακτήρες της Disney. Για παράδειγμα, δες μερικά από τα «Scottecs», τα κόμικς που ανεβάζει στο facebook, και κάνει animate στο YouTube. Είναι στα ιταλικά, όμως διάλεξα κάποια με ελάχιστα λόγια, που καταλαβαίνεις το νόημα από τα συμφραζόμενα.

 

65953244_10157090620875700_6338076856385798144_n.thumb.png.41ff9130a9eaf1ed6d9d58ced42a2a31.png66030013_10157087589690700_3937924517199872000_n.thumb.jpg.dee526bd1cff8a20d8af3921a7f32b76.jpg65858366_10157087589145700_5296596756539113472_n.thumb.jpg.e939a4c0f4c91c0ea1db2a8d5d638fd8.jpg65651640_10157082868740700_3673539219654967296_n.thumb.png.0f0016bd1593ee7b742cb369a29cb2d8.png

 

Η ιστορία του που διαβάσαμε στο ΜΜ, αν παρατηρήσεις είναι γεμάτη με running jokes, που τα τερματίζει όσο δεν πάει, σαν να διαβάζεις τον Σεφερλή σε κόμικς ένα πράμα. Έχει να κάνει με το τέρμα καμένο χιούμορ. Ένα καλύτερο παράδειγμα, ίσως να είναι ο Βαβαγιάννης που φτιάχνει τα Κουραφέλκυθρα. Φαντάσου να του είχαν δώσει το σενάριο για μερικές ιστορίες Disney, θα ήταν σχεδόν το ίδιο. Θα απευθυνόταν όμως κυρίως σε Έλληνες. Αν το διάβαζε κάνας Ιταλός χωρίς να ξέρει περί τίνος πρόκειται, θα μας έκραζε, εκτός και αν του άρεσε με την πρώτη αυτό το κουφό αποτέλεσμα. Αυτό το έχουν καταλάβει και στη σύνταξη του Topolino απ' ό,τι φαίνεται, γι' αυτό και οι σχεδιαστές που αναλαμβάνουν τα σενάριά του, είναι χαβαλετζήδες, του στυλ Stefano Intini, Corrado Mastantuono, κλπ. Το πιο χαρακτηριστικό δείγμα του που έχουμε δει στην Ελλάδα, είναι ο επίμονος χιονάνθρωπος από τον Enrico Faccini, που είναι ο πιο ταιριαστός κατ' εμέ για το στυλ που θέλει να περάσει ο Sio. Μακάρι να είχε αναλάβει περισσότερες ιστορίες, πιστεύω πως το αποτέλεσμα θα ήταν πολύ καλύτερο και αντιπροσωπευτικότερο προς αυτό που είχε στο μυαλό του ο Sio όταν έγραφε το σενάριο.

 

Ζω και αναπνέω για τη στιγμή που θα δούμε Το σπαθί των παγωτών από αυτόν και την Ziche στο σχέδιο, εκεί θα είναι παντελής παράνοια :lol:. Παρωδία του γνωστού Σπαθιού των πάγων. Εκεί πιστεύω είναι πως θα αρχίσουμε να τον εκτιμάμε και θα καταλάβουμε πλήρως το στυλ του. Η Ziche κι αυτή ταιριάζει 100% στο στυλ του, και θέλω να δω αρκετές ακόμα ιστορίες από αυτόν τον συνδυασμό. Γενικά, πιστεύω πως για το μέγιστο αποτέλεσμα, οι σχεδιαστές του πρέπει να είναι αποκλειστικά αυτή και ο Faccini. Εδώ και ένα δείγμα του εξώφυλλου της ιστορίας, με τους χαρακτηριστικούς Scottecs ήρωές του.

 

it_tgoal11h_001.thumb.jpeg.845a421bc1eb313c5e4fec95a38dc2a9.jpegit_tgoal11a_001.thumb.jpeg.1b9ca9d525a907da52612642210f7ead.jpeg

Edited by PhantomDuck
  • Like 2
  • Respect 1
  • Thanks 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

Πάντως εγώ έσκασα στα γέλια με την τρελή καταδίωξη. Και δεν γελάω εύκολα πια.

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites

Παρουσίαση-κριτική του υπ' αριθμόν #267 τεύχους του νέου Μίκυ Μάους.

Εξώφυλλο (από τον άνθρωπο που του έχει λείψει η Πάτρα ,πάρα πολύ όμως, @Indian).

tn_MIKYMAOUSE_0267.jpg

Εδώ Λιμνούπολη! (by Silvia Ziche) :yahoo:

Ιστορίες.

"Υπόθεση Νερομπλούμ."


Ο Ντόναλντ με τον Φέθρυ απολαμβάνουν τις ξαπλώστρες τους στην παραλία.

Ενώ οι υπόλοιποι χορεύουν ζούμπα εκείνοι πιάνουν το κρυφό μήνυμα και μπαίνουν στο αποδυτήριο με το φως που αναβοσβήνει. Απομακρύνουν ευγενικά το αγοράκι απο μέσα και αρχίζουν μία κάθετη πτώση. Φυσικά και πέφτουν πάνω στο Σκρουτζ και σε ένα ακόμα μυστικό αρχηγείο της Π.Α.Π.Ι. Αυτή την φορά θα δουλέψουν ως εργάτες για να ανακαλύψουν ποιος σαμποτάρει τα νεροπίστολά του.



Φυσικά δε λείπουν τα ευτράπελα. Τα παπιά μας περνάνε από την αποθήκη στην έκθεση και από εκεί στο τμήμα ελέγχου των νεροπίστολων. Εκεί εμφανίζοννται και τα προβληματικά μοντέλα. Επιστροφή στην βάση όπου κάνουν την αναφορά τους. Ο σαμποτέρ άφαντος και ο Σκρουτζ προτείνει νυχτερινή έφοδο για να τον πιάσουν στα πράσα η οποία αποτυγχάνει επίσης. Πίσω στο αρχηγείο. Ο Κύρος μόλις επέστρεψε από το ετήσιο συνέδριο των εφευρετών. Αποκαλύπτεται ότι φταίει το φτηνό πλαστικό που χρησιμοποιεί ο Σκρουτζ και όχι αυτό που εφήυρε ο Κύρος. Οι δύο πράκτορες επιστρέφουν στην παραλία για στιγμές χαλάρωσης και... επίθεσης!!!

 




"Εκατομμυριούχοι σε ερημονήσι."

Τα μέλη της άνωθεν λέσχης ανταγωνίζονται ,πάλι, με όπλο αυτή την φορά την πρωτοτυπία στην επιλογή καταλύματος.

"Αρχιτεκτονική κληρονομιά."

Ο Ντόναλντ βγήκε να φτιάξει την κεραία του και έπεσε πάνω σε έναν παλαβό που θέλει να αγοράσει το σπίτι που νοικιάζει.

"Τα ζωντανά παπούτσια."

Ο Κύρος φτιάχνει ένα ζευγάρι ομιλούσα παπούτσια που τρώγονται σαν τον σκύλο με την γάτα.

"Τρελή καταδίωξη."

Ένα λεωφορείο που κινείται αυτόνομα παίρνει για επιβάτη του τον Πλούτο... Μία τρελή καταδίωξη αρχίζει.

"Λήστες με άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος."

 Οι Μουργόλυκοι χάνουν πόντους με κάθε αποτυχημένη ληστεία τους και αποφασίζουν να αλλάξουν τακτική.

Μονοσέλιδες ιστορίες.

Η τέχνη της ζαχαροπλαστικής: "Διακόσια μέτρα."
Η τέχνη της ζαχαροπλαστικής: Άγρυπνος φρουρός."
Όταν οι άλλοι δεν είναι εδώ: "Πρόσεχε σε τι συμφωνείς!"
Όταν οι άλλοι δεν είναι εδώ: "Μία σου και μία μου!"
Έρχονται οι διακοπές: "Τουριστικές ατραξιόν."


Αιτήσεις συνδρομής για Μίκυ Μάους, Ντόναλντ και ΚΟΜΙΞ.

Εν κατακλείδι.

Η υπόθεση Π.Α.Π.Ι. μας έκανε λίγο νερά. Κυρίως λόγω ότι δε καταλαβαίνω γιατι να βάλεις σε νεροπίστολο άλλο υγρό και να περιμένεις να δουλέψει. Δεν απογοητεύτικα άλλα ούτε ξετρελλάθηκα. Είχε την αγωνία της...  

Η περίφημη Λέσχη της Λιμνούπολης είναι η βάση για την αρχή πολλών ιστοριών... Δυσυχώς η εν λόγω πάσχει από τα θεμέλια. Φυσικά το στοιχείο της έκπληξης πάει περίπατο πριν από το πρώτο καρέ... Τρίτη το τεύχους μία ιστορία που προσπαθεί να διακωμωδήσει τα παράλογα της τέχνης. Μέχρι ένα σημείο τα καταφέρνει. Πέρνει πόντους για την οξυδέρκεια του παπιού μας. Ξέρετε την άποψη μου για τον Φατσίνι... Το σχέδιο του εννοείται πως είναι το λατρέμενο μου μετά της Σίλβια. Για να μη παρεξηγούμαστε Μπαρκς και Ρόσα παίζουν μόνοι τους. Σεναριακά όμως δε μου άρεσε. Οι μονοσέλιδές του που έχει το τεύχος μου άρεσαν περισσότερο.  Συμπαθητικούλα θα την έλεγα. Προτελευταία του τεύχους μία ιστορία τρελή σε όλα της. Σεναριακά, σχεδιαστικά κ.λπ. Ενώ τον Φατσίνι κατά 99% τον απολαμβάνω τον Sio και να μη τον ξαναδιαβάσω δε θα μου λείψει. Το τεύχος κλείνει με μία ιστορία με μία έξυπνη σεναριακή ιδέα και όμορφα υλοποιήσιμη!!!

Σειρά προτίμησης ιστοριών.

1. "Ληστές με άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος."
2. "Υπόθεση Νερομπλούμ."
3. "Τα ζωντανά παπούτσια."
4. "Αρχιτεκτονική κληρονομιά."
5. "Τρελή καταδίωξη."
6. "Εκατομμυριούχοι σε ερημονήσι."

6.5/10... 
μετά λύπης... Πραγματικά μίλαμε για τεύχος που κατάφεραν να να χωρέσουν έξι ιστορίες και πέντε μονοσέλιδες σε 132 σελίδες. Το τεύχος το σώνουν οι μονοσέλιδες!!!

:hop: :hop: :hop:  
  • Like 4
  • Funny 1
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

@PhantomDuck Σ'ευχαριστώ πολύ για την εμπεριστατωμένη απάντηση και γνώμη σου. :respect:

 

Για να πω την αλήθεια, δεν έχω κάποιο πρόβλημα με την ιδέα της ιστορίας και τολμώ να πω ότι είναι αρκετά διασκεδαστική (ίσως με μερικές τροποποιήσεις στην πλοκή). Αυτό που με πείραξε (και κατά συνέπεια κατέστρεψε την όποια θετική γνώμη πήγε να σχηματιστεί) είναι ότι ο δημιουργός βάζει στο τιμόνι του πρωταγωνιστή έναν χαρακτήρα που έχει παρουσιάσει ένα εντελώς διαφορετικό ύφος από αυτό που προσπαθεί να αποτυπώσει εκείνος. Ξέρω ότι έχει κι άλλες φορές "υποβαθμιστεί" η οξυδέρκεια του Μίκυ, αλλά εδώ μου φάνηκε ότι υπερβάλει σε μεγάλο βαθμό. Σίγουρα αν διάβαζα αυτή την ιστορία με άλλους πρωταγωνιστές (πχ τον Φέθρυ, τον Μπαμ-Μπαμ, ή ακόμα και τον Ντόναλντ) να την απολάμβανα περισσότερο. :)  Μάλλον αρχίζω να γίνομαι πουριτανός. :lol: 

 

Για το "Σπαθί των παγωτών" δεν ήξερα. Από τα λεγόμενά σου κι από ένα γρήγορο ψάξιμο, νομίζω ότι πρέπει να είναι αρκετά "κουφή" δουλειά. :P Μου κίνησε την περιέργεια. :) 

 

 

:beer: 

  • Like 5

Share this post


Link to post
Share on other sites
 

@PhantomDuck Γιώργο, ποια είναι η γνώμη σου για την "Τρελή καταδίωξη"? Μόνο εμένα απογοήτευσε τόσο? :thinking:

 

 

:beer: 

 

Εγώ (παρόλο που δεν με ρωτάς, κλαψ λυγμ σμπαρακουάξ) την καταυχαριστήθηκα!!!!Σουρεάλ μέχρι το κόκαλο και αφάνταστα αστεία. Απίθανη ιστορία ήταν!!!

Εντάξει θα ταίριαζε πιο πολύ ο Ντόναλντ, αλλά ίσως το οτι ήταν ο Μίκυ να την έκανε ακόμα πιο σουρεάλ!!

  • Like 3
  • Funny 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.