Jump to content
leonidio

Graphic novels: ένας αμφιλεγόμενος όρος με αμφισβητήσιμη χρησιμότητα [Κουκουλάς Γιάννης, efsyn.gr, 24/02/2019]

Recommended Posts

Graphic novels: ένας αμφιλεγόμενος όρος με αμφισβητήσιμη χρησιμότητα

Γιάννης Κουκουλάς

 

GraphicNovels_1_0.jpg

Στο «Graphic Novels» o Paul Gravett επιλέγει μια σειρά από κόμικς που χαρακτηρίζει ως graphic novels, αν και κάποια από αυτά είχαν πρώτα δημοσιευτεί σε συνέχειες, άλλα είχαν δημιουργηθεί πριν επικρατήσει ο όρος και άλλα αποτελούν αυτοβιογραφίες ή δημοσιογραφικά ντοκουμέντα.

 

Τα τελευταία χρόνια ο όρος «graphic novel» χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο από δημιουργούς και εκδότες για να χαρακτηρίσει και να περιγράψει ορισμένα κόμικς. Πώς προέκυψε μια τέτοια «αναγκαιότητα»; Και ποιο είναι το περιεχόμενο του όρου; Ανταποκρίνεται σε κάτι αντικειμενικά υπαρκτό ή αποτελεί ένα εκδοτικό τέχνασμα;

 

Πριν από λίγες ημέρες πραγματοποιήθηκε στο Μουσείο Μπενάκη σε συνεργασία με το Τμήμα Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου, στο πλαίσιο της έκθεσης του Soloup με αφορμή το εξαιρετικό βιβλίο του «Ο Συλλέκτης: έξι διηγήματα για έναν κακό λύκο», ημερίδα με τίτλο «Τα graphic novels: Απαιτητικές αφηγήσεις από μια ώριμη φόρμα των κόμικς». Σε αυτήν πήραν μέρος ως ομιλητές Ελληνες δημιουργοί κόμικς, σχεδιαστές, σεναριογράφοι, εκδότες, πανεπιστημιακοί, δημοσιογράφοι κ.ά. και αναπτύχθηκε ένας έντονος και γόνιμος διάλογος για τις κατευθύνσεις των σύγχρονων κόμικς και ιδιαίτερα αυτών που (αυτο;)χαρακτηρίζονται graphic novels.

 

Ο υπογράφων είχε την τιμή να πάρει μέρος στην ημερίδα και να υποστηρίξει την άποψη ότι ο όρος «graphic novel» στερείται νοήματος και περιεχομένου παρά τις αδιαμφισβήτητα καλές προθέσεις όσων τον χρησιμοποιούν. Προθέσεις, ωστόσο, που δεν έχουν και το ανάλογο αποτέλεσμα, καθώς η τεχνητή διάκριση που ακουσίως δημιουργείται ανάμεσα στα graphic novels και στα μη graphic novels οδηγεί σε κόμικς δύο ταχυτήτων χωρίς να υπάρχουν κριτήρια κανενός είδους για κάτι τέτοιο παρά μόνο η εκπεφρασμένη δήλωση ένταξης.

 

Εξηγούμαι: Λίγο – πολύ, είναι σαφές σε όλους τι είναι τα κόμικς. Ακόμα κι αν δεν υπάρχει ένας κοινώς αποδεκτός ορισμός -και κάτι τέτοιο είναι αναπόφευκτο και ούτε κατά διάνοια αρνητικό-, η συντριπτική πλειονότητα των open minded αναγνωστών και φιλότεχνων μπορεί να αναγνωρίσει με βάση κάποια στοιχειώδη μορφικά χαρακτηριστικά την τέχνη των κόμικς και να τη διακρίνει από κάθε άλλη, όσο κι αν τα σύνορα ανάμεσα στις τέχνες γίνονται όλο και πιο δυσδιάκριτα και η ώσμωση ανάμεσά τους όλο και εντονότερη. Τα χαρακτηριστικά, όμως, είναι μορφικά, δεν αφορούν και δεν μπορεί να αφορούν το περιεχόμενο.

 

graphicnovels_4.jpg

Οι Έλληνες εκδότες του "Κόμικς ή Κόμιξ;" απαρνούνται τον όρο graphic novels του αγγλικού πρωτοτύπου μια και τότε (1999) δεν είχε ακόμη διευρυνθεί η χρήση του, επιλέγοντας αντ’ αυτού να αυτοϋπονομεύσουν το βιβλίο τους προσθέτοντας ένα άσκοπο «σχεδόν».

 

Επειτα από δεκαετίες απαξίωσης και απόδοσης πολλαπλών και ποικίλων κατηγοριών εναντίον τους με κλισέ διαφόρων ειδών [γλωσσική ένδεια, παραλογοτεχνία, υποκουλτούρα, φτηνή τέχνη, pulp, «μικυμάου», ξενόφερτο είδος (!) κ.ά.], τα κόμικς κατάφεραν να εδραιωθούν στο πάνθεον των τεχνών, να αποκτήσουν έναν (μη αξιολογικό) αριθμό («ένατη τέχνη») και να κατακτήσουν το κοινό που μπορεί να μην ντρέπεται πια να τα διαβάζει. Μπήκαν στα καθωσπρέπει βιβλιοπωλεία, εκτέθηκαν σε μουσεία και χώρους τέχνης, έγιναν αντικείμενο μεγάλων φεστιβάλ και συνεδρίων, απασχόλησαν και απασχολούν καθηγητές, διανοούμενους, κριτικούς, ιστορικούς και θεωρητικούς. Για ποιο λόγο θα πρέπει να επινοηθεί ένας νεοπαγής χαρακτηρισμός για κάποια από αυτά; Και με ποια κριτήρια;

 

Οταν ο Will Eisner το 1978 κυκλοφόρησε το «A Contract With God», χρησιμοποίησε τον όρο graphic novel για να περιγράψει το έργο του. Δεν ήταν η πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκε αλλά ήταν αυτή που τον έκανε ευρύτερα γνωστό με αποτέλεσμα να διαδοθεί η χρήση του, με αργούς ρυθμούς αλλά σταδιακά αυξανόμενη διείσδυση. Ο όρος είχε χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν σε ορισμένες περιπτώσεις αλλά χωρίς ιδιαίτερη αποδοχή.

Το παράδοξο είναι πως το βιβλίο του Eisner, αντίθετα με όσα υποστηρίζουν οι θιασώτες του όρου, δεν είναι μια ενιαία εκτενής αφήγηση αλλά μια σπονδυλωτή ιστορία που συντίθεται από τέσσερις αυτοτελείς μικρότερες! Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, όμως, ο όρος άρχισε να χρησιμοποιείται από όλο και περισσότερους δημιουργούς για να χαρακτηρίσει κόμικς που έχουν μεγαλύτερη έκταση από τα συνηθισμένα comic books των 24 σελίδων, κυκλοφορούν απευθείας σε τόμο χωρίς προηγουμένως να έχουν εκδοθεί σε συνέχειες και έχουν κατά κανόνα πιο ενήλικη θεματολογία.

 

Θεωρώ όλες αυτές τις διακρίσεις είτε τεχνικού τύπου είτε φορμαλιστικές. Ως προς την έκταση, ήδη από το 1828 ο Rodolphe Topffer είχε δημιουργήσει το «The Adventures of Obadiah Oldbuck», ένα βιβλίο που διαθέτει όλα τα προηγούμενα χαρακτηριστικά, ενάμιση αιώνα πριν από τον Eisner. Ο Harvey Kurtzman το είχε κάνει το 1959 με το «The Jungle Book» και καθαρά ενήλικο θέμα ενώ και άλλα βιβλία πριν από το 1978 θα μπορούσαν να έχουν χρησιμοποιήσει τον όρο αλλά δεν το έπραξαν.

 

Η ανάγκη που κάλυψε η επινόηση ενός όρου κενού περιεχομένου ήταν περισσότερο η διεύρυνση του αναγνωστικού κοινού και η κατάκτηση των προκατειλημμένων απέναντι στα κόμικς έπειτα από δεκαετίες συνεχών επιθέσεων και διαρκούς αμφισβήτησης της αξίας τους ως μέσου και ως τέχνης από τους συντηρητικούς οπαδούς της καθαρότητας των τεχνών και από τους φοβικούς δασκάλους, φιλολόγους κ.λπ. ως προς την απώλεια των γλωσσικών δεξιοτήτων των παιδιών.

 

kare-kare.jpg

Ο Stephen Weiner (αριστερά) προτείνει τα καλύτερα graphic novels εντάσσοντας σε αυτά comic strips, comic books και κάθε είδους κόμικς, ο Paul Gravett στο «1001 Comics» αποφεύγει τον όρο, ενώ οι Robert Weiner και Carrye Kay Syma συνδυάζουν κόμικς και «graphic novels» ως να επρόκειτο για δύο διαφορετικά είδη.

 

Το εκδοτικό μάρκετινγκ είχε βρει τον τρόπο να πλασάρει το κρέας σαν ψάρι ώστε να μη νιώθουν τύψεις οι καταναλωτές του και έτσι πολλά κόμικς έγιναν graphic novels. Οποιαδήποτε άλλη τεχνητή διάκριση δεν βασίζεται σε αντικειμενικά στοιχεία ούτε σε καμιά (ανύπαρκτη) ουσιοκρατική ιδιότητα των graphic novels σε σχέση με τα «ταπεινά» κόμικς του παρελθόντος.

 

Η άπαξ έκδοση δεν μπορεί να αποτελεί κριτήριο ποιότητας και η θεματολογία (πράγματι όλο και πιο διευρυμένη κατά τις τελευταίες δεκαετίες) δεν μπορεί να αποτελεί κριτήριο ωριμότητας μιας τέχνης. Οι απόψεις περί της ύπαρξης μιας, τάχα, εξελικτικής αλυσίδας στην ιστορία της τέχνης και κατ’ επέκταση στην ιστορία της τέχνης των κόμικς που (υποτίθεται πως) οδηγείται σε όλο και καλύτερες, πιο ώριμες μορφές και θεματολογίες στον εικοστό πρώτο αιώνα είναι παρωχημένες και ξεπερασμένες.

 

Τα κόμικς είναι κόμικς (κολλάει γάντι ο τίτλος της σειράς του Τάσου Μαραγκού «Ολα Είναι Κόμικξς») ανεξάρτητα από το μέγεθός τους, το κοινό στο οποίο απευθύνονται και τον τρόπο με τον οποίο κυκλοφορούν.

 

Τα manga, για παράδειγμα, που κυκλοφορούν εβδομαδιαίως σε τόμους εκατοντάδων σελίδων, θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν graphic novels σε συνέχειες; Ή μια σειρά comic strips, όπως το Krazy Kat του George Herriman που συνεχίστηκε επί 31 χρόνια ή τα Peanuts του Charles Schulz επί πενήντα χρόνια, δεν ήταν graphic novels και έγιναν ξαφνικά όταν συλλέχθηκαν σε τόμους;

 

Παρά τις αναμφίβολα καλές προθέσεις των χρηστών του όρου graphic novel και παρά τα αριστουργηματικά έργα που έχουν παραχθεί κατά τις τελευταίες δεκαετίες ενδυόμενα τον όρο, η ομπρέλα των «κόμικς» είναι πιο ασφαλής και πιο ειλικρινής.

 

Η απόπειρα να δοθεί ένα νέο όνομα σε κάτι που δεν είναι νέο ούτε ως προς τη μορφή του ούτε ως προς την έκτασή του ούτε ως προς το κοινό του ούτε ως προς τον τρόπο δημοσιοποίησής του, συσκοτίζει το παρελθόν του. Απαρνείται τις ρίζες του και χωρίς να το θέλει (ή ορισμένες φορές ακριβώς επειδή αυτό επιδιώκει με όρους ατομικού και οικονομικού συμφέροντος) τραβά μια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε ένα ποιοτικά υποδεέστερο «πριν» (τα κόμικς) και ένα πιο πλούσιο και αξιόλογο «τώρα» (τα graphic novels) προαναγγέλλοντας ένα μεσσιανικά επικείμενο νεφελώδες «μετά» που θα είναι καλύτερο ακριβώς επειδή έπεται των προηγούμενων.

 

Η ιστορία της τέχνης (και της ζωής των ανθρώπων) έχει ξεπεράσει σε μεγάλο βαθμό τέτοιες αντιλήψεις. Και όπως οι εποχές, έτσι και τα έργα τέχνης δεν μπορούν να κρίνονται με όρους «εξέλιξης» και «ωριμότητας».

 

Υ.Γ.: Η γλωσσοπλαστική ικανότητα των Ελλήνων έχει οδηγήσει σε μια σειρά νεολογισμών, άλλων επιτυχημένων και άλλων λιγότερο: εικονογραφηγήματα (από τον Πέτρο Μαρτινίδη), εικονιστορήματα, εικονιστορίες, εικοναφηγήματα, γραφικές νουβέλες, γραφιστικές νουβέλες και πάει λέγοντας. Θα προτιμήσουμε για πάντα τον όρο κόμικς. Άκλιτο και αμετάφραστο.

 

Πηγή

  • Like 14
  • Respect 2
  • Thanks 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

Τα προφανη :) να θελω αραγε να ακουσω την αντιπερα αποψη; :D Μαλλον οχι :lol: 

 

(το λες και ποστ παμπαρισματος :) spread the gospel ενα πραμα :D ) 

 

:cheers5: 

  • Like 8

Share this post


Link to post
Share on other sites

Αν και συμφωνώ 100% ότι ο όρος έχει χρησιμοποιηθεί και χρησιμοποιείται λανθασμένα (όπως πολύ εμπεριστατωμένα περιγράφεται στο άρθρο), διαφωνώ με το κομμάτι

15 ώρες πριν, leonidio είπε:

ο όρος «graphic novel» στερείται νοήματος και περιεχομένου

 

Κατ' αρχάς, καλό θα ήταν κατ' εμέ να γίνει κατανοητό από το ευρύ κοινό (ή τέλος πάντων απ' όσους give a f***) ότι το ζήτημα αυτό ξεκίνησε από την αμερικανική αγορά, οπότε όταν αναφερόμαστε στην ιαπωνική και τη γαλλοβελγική σκηνή, τα πράγματα αλλάζουν ή περιπλέκονται. Για παράδειγμα, τα τομάκια manga που αναφέρονται, λέγονται tankobon, δεν υπάρχει αναγνώστης που να του έχει περάσει από το νου να τα πει graphic novel. Πού θέλω να καταλήξω. Στην αμερικανική σκηνή, όπως και στην ελληνική, ο όρος έχει τη χρησιμότητά του. Όχι, το Watchmen δεν είναι gn, θεωρώ όμως ότι το Συμβόλαιο με το Θεό μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι, όπως (για να πάω και στα ελληνικά) και Οι Άρχοντες της Πορφυρής Κοιλάδας ή το Αμανίτα Μουσκάρια. Και σαφέστατα δεν τα διακρίνω βάση επιπέδου του περιεχομένου, αλλά βάσει μορφής. :) Προφανώς είναι κόμικς όλα τους, αλλά όπως διακρίνουμε ένα βιβλίο σε μυθιστόρημα/νουβέλα κλπ, έτσι μπορεί να γίνει κι εδώ αυτή τη διάκριση. :) Αρκεί να μη φοβούνται οι εκδότες και ιδιαίτερα οι δημιουργοί να ξεστομίσουν τον όρο κόμικ για κάτι που θα προμοτάρεται ως gn. :) Τώρα, ποια είναι η μορφή η οποία θα ορίσουμε ότι αντιστοιχεί στο gn; Σε αυτό δυστυχώς δεν έχω καταλήξει κάπου... :P 

Και κάτι ακόμη. Κατά τον σχηματισμό της ελληνικής σκηνής, στα 80's δηλαδή, οι Έλληνες δημιουργοί είχαν επηρεαστεί κυρίως από τους Ευρωπαίους συναδέλφους τους. Ως εκ τούτου, υπήρχε έντονα η χρήση του όρου άλμπουμ, ο οποίος χρησιμοποιείται (με μειωμένη συχνότητα) μέχρι και σήμερα. Τον οποίο όρο θεωρώ αρκετά χρήσιμο ως ένα είδος «αντίβαρου». Το α' κόμικ μπορεί να χαρακτηριστεί άλμπουμ, το β' graphic novel. Για πρακτικούς λόγους συνεννόησης. Κάποιος θα μου πει «έτσι χάνουμε το δάσος και δεν προωθούμε το μέσο». Ίσως και να 'χει δίκιο. Όμως πρέπει να το πάρουμε απόφαση, από τον όρο gn δεν γλιτώνουμε. :P Οπότε, τελικά, πιστεύω ότι καλύτερα είναι να μάθουμε στον κόσμο τη σωστή χρήση του, παρά να προσπαθούμε να τον καταργήσουμε :) 

  • Like 8

Share this post


Link to post
Share on other sites

Μυθιστόρημα και νουβέλα είναι 2 όροι οι οποίοι συσχετίζονται με το μέγεθος ενός βιβλίου. Μυθιστόρημα κάτι μεγάλο, νουβέλα κάτι μικρότερο. Από τη στιγμή που δεν έχεις καταλήξει στο ποια είναι η μορφή που αντιστοιχεί στο graphic novel, ποιος είναι ο ορισμός δλδ του τι είναι graphic novel και τι όχι, τότε μου ακούγεται ότι απλά σου αρέσει η φράση, θες να την κωτσάρεις κάπου (για κάποιο λόγο) αλλά δεν ξέρεις που :D Προφανώς η έννοια μέγεθος δεν μετράει στο όποιο ορισμό σου αφού το Watchmen (που θεωρείς ότι δεν είναι graphic novel) είναι διπλάσιο από το Συμβόλαιο με το Θεό (που θεωρείς ότι είναι graphic novel). Εκτός εάν ορίζεις το Watchmen ως graphic mithistorima :lol: 

 

Όταν κερδίσω το τζόκερ και αρχίσω να να εκδίδω τα κόμικ που γουστάρω, θα βγάλω σκληρόδετες Ζάκουλες και σκληρόδετα Golden, σε Artist's Editions μεγέθη, με ολοσέλιδες καταχωρήσεις σε εφημερίδες "Τα Graphic Novels που σημάδεψαν τη νιότη μας στην έκδοση που τους αξίζει. Συλλεκτικά" :D:D:D

 

:cheers5: 

 

εδιτ το ότι δεν γλυτώνουμε τον όρο και ότι θα τον τρώμε στη μάπα, όντως δεν τον γλυτώνουμε και θα τον τρώμε στη μάπα :) Αυτό δεν μας εμποδίζει να σπάμε πλάκα μαζί του :) Όπως σπάσαμε πλάκα με τη Θώδη, όπως σπάσαμε πλάκα με τον Αυτιά, όπως σπάσαμε πλάκα με την Πάνια. :) 

  • Like 10

Share this post


Link to post
Share on other sites

Το Watchmen όμως κυκλοφόρησε αρχικά ως σειρά, ασχέτως αν από ένα σημείο και μετά βγαίνει ως ενιαίος τόμος. Το Συμβόλαιο με τον Θεό εκδόθηκε ως απευθείας έτσι. Και όσον αφορά το μέγεθος που λες, εννοούσα μια πιθανή σύγκριση με κάτι που εύκολα θα αποκαλούσαμε άλμπουμ, πχ το Μαύρο Είδωλο της Αφροδίτης. :)

Τέλος πάντων, για μένα το βασικό είναι να καταλάβει το αναγνωστικό κοινό ότι τα gn είναι κόμικς. Από εκεί και πέρα, έννοιες με ασαφή όρια υπάρχουν παντού, όχι μόνο στις τέχνες, ακόμη και στις θετικές επιστήμες. Διαισθητικά όμως χρησιμοποιούνται :) 

  • Like 7

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ειρήσθω εν παρόδω, μιας και μίλησες για αρχικό τρόπο κυκλοφορίας, τα βιβλία των Ντίκενς, Δουμά, Ντοστογιέφσκι, Τολστόι κ.α. πρωτοκυκλοφόρησαν ως συνέχειες μέσα σε περιοδικά και εφημερίδες :) 

 

:cheers5: 

  • Like 7

Share this post


Link to post
Share on other sites

Το ξέρω. Γι' αυτό υπάρχει και ο όρος serial novel (που νομίζω ότι συχνότερα αποδίδεται ως «μυθιστόρημα σε συνέχειες»), που όμως έχει σχεδόν εκλείψει :) 

  • Like 5

Share this post


Link to post
Share on other sites
Πριν από 1 ώρα, germanicus είπε:

[...]

Όταν κερδίσω το τζόκερ και αρχίσω να να εκδίδω τα κόμικ που γουστάρω, θα βγάλω σκληρόδετες Ζάκουλες και σκληρόδετα Golden, σε Artist's Editions μεγέθη, με ολοσέλιδες καταχωρήσεις σε εφημερίδες "Τα Graphic Novels που σημάδεψαν τη νιότη μας στην έκδοση που τους αξίζει. Συλλεκτικά" :D:D:D [...]

Ευκαιρία να αναβιώσουμε και το παραπάνω thread, θα έχουν μαζευτεί ακόμα καλύτερες ιδέες από τότε

:D:D:D  

 

Edited by PhantomDuck
  • Like 7

Share this post


Link to post
Share on other sites

"Τα κόμικς είναι κόμικς (κολλάει γάντι ο τίτλος της σειράς του Τάσου Μαραγκού «Ολα Είναι Κόμικξς») ανεξάρτητα από το μέγεθός τους, το κοινό στο οποίο απευθύνονται και τον τρόπο με τον οποίο κυκλοφορούν. "

 

Θα πλήρωνα για να αναφέρουν το όνομά μου στο άσχετο σε τέτοια άρθρα. :D

  • Disagree 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ενδιαφέρουσα κουβέντα ανοίγετε εδώ. Θυμάμαι ότι το είχαμε συζήτησει και στα σεμινάρια που είχαν γίνει στη ΛΕΦΙΚ. Και μένα ο όρος Graphic Novel μου μοιάζει σαν κάτι που επινοήθηκε περισσότερο για marketing παρά γιατί όντως προσιδιάζει το μέσο. Η έννοια του αυτοτελούς ή της μορφής έκδοσης ή της θεματολογίας δεν νομίζω ότι αποτελεί σημείο διαχωρισμού μεταξύ των δυο εννοιών. Βέβαια κατά την γνώμη μου και ο όρος Κομικ δεν λέει τίποτα για το μέσο, πόσο μάλλον που υπονοεί κάτι χιουμοριστικό, δηλαδή ένα συγκεκριμένο είδος, κάτι πιο ειδικό και από αυτό που περιγράφει ο όρος Graphic Novel.

 

Φιλοσοφώντας το βέβαια, λέμε βιβλίο που μου φαίνεται ότι σαν γενική έννοια μιλάει για την μορφή, δηλαδή σελίδες δεμένες μεταξύ τους που μέσα έχουν γράμματα που όλα μαζί βγάζουν ένα νόημα. Μετά λέμε μυθιστόρημα, δηλαδή προιον φαντασίας του συγγραφέα (ακολουθούμενο από άλλους προσδιορισμούς πχ επιστημονικής φαντασίας, ιστορικό κλπ) ή λέμε ιστορίας, πολιτικό, φιλοσοφικό. Προσδιορίζουμε δηλαδή το περιεχόμενο.

 

Φιλοσοφώντας περαιτέρω θα έλεγα ότι και τα κομικς είναι εν τέλει βιβλία. Μόνο που δεν αποτελούνται από στοιχειώδεις εικόνες (γράμματα) αλλά από πιο σύνθετες. Άρα, σύμφωνα με τον kwtso τα κομικς είναι βιβλία που συνδιάζουν εικόνες και λόγο.

 

Δίνω παράδειγμα χρήσης:

 

Το Saga είναι ένα  βιβλίο-με-μπαρμπαδέλια, (το τονίζουμε, να μην μας ζητάει τον λόγο το ανυποψίαστο πόπολο μετά) επιστημονικής φαντασίας.

 

Πολυ νόημα έβγαλα σήμερα :P

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites

Άρα εν τέλει προτείνεις τον όρο "βιβλίο-με-μπαρμπαδέλια" αντί για κόμικ :P

Ή barbadelle-book στα αγγλικά  :lol:

  • Like 2
  • Funny 1
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Πριν από 1 ώρα, GeoTrou είπε:

Ή barbadelle-book στα αγγλικά  :lol:

 

Ξέραμε τα "Be-De" και τώρα θα μάθουμε τα "Be-Be"... :lol: 

 

 

:beer: 

Edited by Indian
  • Like 2
  • Funny 2
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ba-boo βασικά ή Μπα-Βι στα ελληνικά 

Edited by thor77
  • Like 2
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Γατάκια, όλα μικιμάου είναι, πάρτε το χαμπάρι: :devil:

  • Like 1
  • Funny 4
  • Thanks 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
56 λεπτά πριν, Indian είπε:

τώρα θα μάθουμε τα "Be-Be"

 

Το μόνο Β Β που ξέρω :) στα υπόλοιπα, συμφωνώ με τον από πάνω, όλα είναι Μικυμάο! :D

 

:cheers5:

  • Funny 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
22 hours ago, leonidio said:

Η απόπειρα να δοθεί ένα νέο όνομα σε κάτι που δεν είναι νέο ούτε ως προς τη μορφή του ούτε ως προς την έκτασή του ούτε ως προς το κοινό του ούτε ως προς τον τρόπο δημοσιοποίησής του, συσκοτίζει το παρελθόν του. Απαρνείται τις ρίζες του και χωρίς να το θέλει (ή ορισμένες φορές ακριβώς επειδή αυτό επιδιώκει με όρους ατομικού και οικονομικού συμφέροντος) τραβά μια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε ένα ποιοτικά υποδεέστερο «πριν» (τα κόμικς) και ένα πιο πλούσιο και αξιόλογο «τώρα» (τα graphic novels) προαναγγέλλοντας ένα μεσσιανικά επικείμενο νεφελώδες «μετά» που θα είναι καλύτερο ακριβώς επειδή έπεται των προηγούμενων.

 

Νομίζω πως σε αυτή την πρόταση κρύβεται όλη η ουσία του άρθρου και η άποψη του συγγραφέα και με βρίσκει σχεδόν απόλυτα σύμφωνο στη ουσία του με εξαίρεση το bold και το υπογραμισμένο μέρος που δεν μπορώ να καταλάβω πως και γιατί προαναγγέλεται καλύτερο;

 

Σε γενικές γραμμές και με όρους marketing το graphic novel είναι απλά ένα rebranding αλλά όχι στην τέχνη των κόμικς αλλά στο προϊόν που λέγεται κόμικς. Λανσάρω το ίδιο, σε κάνω να πιστεύεις πως είναι λίγο αλλιώς και έτσι θα σου κάνει και το θες. 

 

Ένα κλασικό παράδειγμα rebranding είναι τα smartphones. υπήρχαν και πριν το iphone (HP, Nokia), κάποιος το εξέλιξε, το λάνσαρε αλλιώς και δείτε που είμαστε σήμερα.

 

Αυτό που πρέπει να αξιολογηθεί είναι εάν τελικά αυτό οδήγησε την τέχνη των κόμικς σε άνθηση και σε ωριμότητα όχι μόνο στην Αμερική ή στις άλλες χώρες με μεγάλη παραγωγή αλλά και σε μικρότερες όπως η δική μας. Προσωπικά νομίζω πως ναι αν και κάπως ασύμμετρα. Δηλαδή έχουμε σχετικά λίγους αναγνώστες και σχετικά πολλούς δημιουργούς.

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Όλα αυτά για τα οποία συζητάτε και ακόμη περισσότερα συζητήθηκαν στην ημερίδα για τα γκράφικ νόβελς που έγινε πριν από δύο εβδομάδες στο μουσείο Μπενάκη. Με αφορμή αυτή τη συζήτηση έγραψε ο Γιάννη Κουκουλάς αυτό το άρθρο. Επίσης, στο τεύχος #26 του ηλεκτρονικού λογοτεχνικού περιοδικού Κείμενα (το λινκ εδώ: http://keimena.ece.uth.gr/main/index.php?option=com_content&view=category&id=70&Itemid=106) έχουν καταγραφεί κάποιες ενδιαφέρουσες απόψεις πάνω στο θέμα "γκράφικ νόβελς". Αν δεν βαριέστε να διαβάσετε, υπάρχει αρκετή τροφή για σκέψη...:)

  • Like 6
  • Thanks 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
On 24/2/2019 στο 11:21 ΜΜ, leonidio είπε:

Η απόπειρα να δοθεί ένα νέο όνομα σε κάτι που δεν είναι νέο ούτε ως προς τη μορφή του ούτε ως προς την έκτασή του ούτε ως προς το κοινό του ούτε ως προς τον τρόπο δημοσιοποίησής του, συσκοτίζει το παρελθόν του. Απαρνείται τις ρίζες του και χωρίς να το θέλει (ή ορισμένες φορές ακριβώς επειδή αυτό επιδιώκει με όρους ατομικού και οικονομικού συμφέροντος) τραβά μια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε ένα ποιοτικά υποδεέστερο «πριν» (τα κόμικς) και ένα πιο πλούσιο και αξιόλογο «τώρα» (τα graphic novels) προαναγγέλλοντας ένα μεσσιανικά επικείμενο νεφελώδες «μετά» που θα είναι καλύτερο ακριβώς επειδή έπεται των προηγούμενων.

 

Διαφώνησα στην ημερίδα στο μουσείο  Μπενάκη με τον Γιάννη, σχεδόν με όλα τα παραπάνω, αλλά θα ήθελα να διαβάσω και τις απόψεις που έχουν τα μέλη του greekcomics. 

 

Mετά διαβάζω την πρώτη αράδα από ένα από τα link που δίνει ο citizen x (http://keimena.ece.uth.gr/main/t26/2-zezou.pdf)

Γραφιστικές αφηγήσεις (Graphic novels) για παιδιά Αναστασία Ζέζου Νηπιαγωγός, Διδάκτωρ Παιδικής Λογοτεχνίας

Περίληψη

Το graphic novel για παιδιά, διεθνώς, αποτελεί ένα πολύ πρόσφατο φαινόμενο μερικών μόνο χρόνων που ακολούθησε την ευρύτερη αποδοχή των graphic novels για ενήλικες.

... και λέω ας μη συνεχίσω την ανάγνωση γιατί θα το πάθω το εγκεφαλικό πρωινιάτικα...

Edited by pomakos
  • Like 7

Share this post


Link to post
Share on other sites
4 λεπτά πριν, pomakos είπε:

Mετά διαβάζω την πρώτη αράδα από ένα από τα link που δίνει ο citizen x (http://keimena.ece.uth.gr/main/t26/2-zezou.pdf)

Γραφιστικές αφηγήσεις (Graphic novels) για παιδιά Αναστασία Ζέζου Νηπιαγωγός, Διδάκτωρ Παιδικής Λογοτεχνίας

Περίληψη

Το graphic novel για παιδιά, διεθνώς, αποτελεί ένα πολύ πρόσφατο φαινόμενο μερικών μόνο χρόνων που ακολούθησε την ευρύτερη αποδοχή των graphic novels για ενήλικες.

... και λέω ας μη συνεχίσω την ανάγνωση γιατί θα το πάθω το εγκεφαλικό πρωινιάτικα...

 

Κλασσική περίπτωση ανθρώπων που δεν έχουν σχέση με το αντικείμενο και παρ' όλα αυτά, μιλάνε για το αντικείμενο.

 

Προσωπικά πάντως, δεν με χαλάει η χρήση οποιουδήποτε όρου, αν αυτός βοηθάει την περαιτέρω διάδοση του μέσου. Δεν με απασχολεί τόσο η "πολιτική ορθότητα" ή η επιστημονική ακρίβεια, αν αυτή έρχεται σε σύγκρουση με την εμπορική επιτυχία. Ειδικά στην περιορισμένη ελληνική αγορά, που όταν φτάνει μια έκδοση τα 1000 κομμάτια, κάνουμε πάρτυ. Αν ο όρος graphic novel δίνει σημαντικά περισσότερες πωλήσεις (προσωπικά αμφιβάλλω), ειδικά αν κάνει περισσότερα παιδιά να διαβάσουν/γνωρίσουν τα κόμικς, δεν έχω κανένα πρόβλημα με τη χρησιμοποίηση του.

  • Like 6
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
16 hours ago, pomakos said:

Διαφώνησα στην ημερίδα στο μουσείο  Μπενάκη με τον Γιάννη, σχεδόν με όλα τα παραπάνω, αλλά θα ήθελα να διαβάσω και τις απόψεις που έχουν τα μέλη του greekcomics. 

 

Mετά διαβάζω την πρώτη αράδα από ένα από τα link που δίνει ο citizen x (http://keimena.ece.uth.gr/main/t26/2-zezou.pdf)

Γραφιστικές αφηγήσεις (Graphic novels) για παιδιά Αναστασία Ζέζου Νηπιαγωγός, Διδάκτωρ Παιδικής Λογοτεχνίας

Περίληψη

Το graphic novel για παιδιά, διεθνώς, αποτελεί ένα πολύ πρόσφατο φαινόμενο μερικών μόνο χρόνων που ακολούθησε την ευρύτερη αποδοχή των graphic novels για ενήλικες.

... και λέω ας μη συνεχίσω την ανάγνωση γιατί θα το πάθω το εγκεφαλικό πρωινιάτικα...

Κάτι τέτοιες απόψεις, όπως αυτή που σημειώνεις, είναι που δικαιολογούν την ανάγκη για τη διενέργεια τέτοιων συζητήσεων. Το βλέπω και εγώ τόσο στο σχολείο όσο και στο πανεπιστήμιο, να αντιμετωπίζονται τα κόμικς ως ένα ερευνητικό πεδίο από ανθρώπους που δεν καταπιάνονται με το αντικείμενο επειδή το γουστάρουν και το κατανοούν αλλά επειδή ανακάλυψαν στα "γκράφικ νόβελς" (επίτηδες τα εισαγωγικά) ένα νέο τρεντ και έναν εύκολο (τρομάρα τους) τρόπο για εργασίες και τίτλους για το βιογραφικό τους. Εννοείται πως η μπάλα δεν τους παίρνει όλους αλλά γενικά κυκλοφορεί πολύ μούφα στον χώρο. Πάντως, στο συγκεκριμένο link υπάρχουν και σοβαρά κείμενα.   

Edited by CitizenX
  • Like 7

Share this post


Link to post
Share on other sites

Αγαπητέ citizen X, το ζήτημα εδώ είναι σοβαρότερο απ’ αυτό που αναφέρεις.

Εξηγούμαι. Είναι άλλο να διατυπώσεις την άποψή σου προφορικά ή γραπτά σε ένα blog, σε ένα σχόλιο, σε μια δημοσίευση στο facebook, σε μια συζήτηση με φίλους, σε μια συζήτηση σε ένα φόρουμ ή σε μια ημερίδα, π.χ. στο μουσείο Μπενάκη και είναι τελείως διαφορετικό να έχεις μια επιστημονική - ακαδημαϊκή ιδιότητα και με αυτήν να προσυπογράφεις ένα άρθρο σε ένα επιστημονικό περιοδικό.

Μπορεί όντως τα υπόλοιπα άρθρα του περιοδικού να είναι υψηλού επιπέδου, το άρθρο όμως της κύριας Ζέζου είναι με ακαδημαϊκούς όρους εκτός τόπου και χρόνου.

Δεν αναφέρομαι σε αξιολογικά κριτήρια είναι “καλό”, είναι “κακό”, το άρθρο της ξεκινάει από ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΑ δεδομένα και καταλήγει σε ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΑ συμπεράσματα. Τελεία και παύλα.

Και εδώ η ευθύνη βαραίνει τη συντακτική επιτροπή του περιοδικού. Γιατί η επιστημονική επιτροπή και η διεύθυνση του περιοδικού αποδέχθηκε να δημοσιευθεί ένα τέτοιο άρθρο σαν αυτό της κυρίας Ζέζου;

Είναι σαν να είχαμε, για παράδειγμα, ένα επιστημονικό περιοδικό γεωλογίας στο οποίο υπάρχουν πέντε επιστημονικά τεκμηριωμένα άρθρα και να δημοσιεύται και ένα που υποστηρίζει ότι η Γη είναι επίπεδη…

Οπότε μια ωραία πρωία η κυρία Ζέζου ή η οποιαδήποτε κυρία Χ ή ο οποιοσδήποτε κύριος Χ θα βγει και  θα καυχιέται ότι έχει στο βιογραφικό του/της άρθρα για τα graphic novels και θα εμφανίζεται ως ειδική/-ός επί του θέματος και στο άρθρο αυτό θα γίνονται και παραπομπές…

Στη συγκεκριμένη περίπτωσή, citizen X, το φάουλ της δημοσίευσης βαραίνει αποκλειστικά τη συντακτική/επιστημονική επιτροπή.

  • Like 8

Share this post


Link to post
Share on other sites

Συμφωνώ απόλυτα. Αλλά αν δεν κάνω λάθος η συγκεκριμένη είναι μέλος της συντακτικής ομάδας, να μην σου πω ότι έτρεξε η ίδια τη φάση. Δεν ξέρω λεπτομέρειες  δεν το έψαξα... Μας ζήτησαν ένα κείμενο και το στείλαμε. Δεν είχαμε εικόνα ποιοι θα συμμετείχαν. 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.