Jump to content

Recommended Posts

Πάντως αν και εμένα δεν μου άρεσε, τη θεωρώ καλή προσθήκη. Σίγουρα θα έχει οπαδούς, ιδίως τους παλιούς αναγνώστες του Αγοριού.

Και τώρα που είπα παλιούς αναγνώστες, δεν θα με χάλαγε και ο "Τερματοφύλακας Γιατρός" της Μανγκαστερ United. :lol:

  • Like 5
Link to post
Share on other sites
  • Replies 344
  • Created
  • Last Reply

Top Posters In This Topic

Top Posters In This Topic

Popular Posts

Διευθυντής & Υπεύθυνος Έκδοσης: Λεωκράτης Ανεμοδουράς Αρχισυντάκτης: Λευτέρης Ταρλαντέζος Art Director - Χρωματισμός: Γιάννης Μπεβεράτος Graphic Design - Layout: Μαρίνα Πάνου  

Θα ξεκινήσω με το ότι είμαι κάθετα αντίθετος με την άσχημη κριτική για τα γούστα κάποιου... προσέξτε... δεν μιλάω για ηλικίες, ούτε για τέχνη, ούτε για πωλήσεις.... μιλάω για ΓΟΥΣΤΑ.   Όταν

Διάβασα προσεκτικά όλα τα σχόλια στο θέμα αυτό .Πάνω από μία φορές.Μερικά ξανά και ξανά. Προσπάθησα να καταλάβω  τις απόψεις και τα επιχειρήματα . Πολλές φορές σκέφτηκα να γράψω κάτι να δώσω

Posted Images

On 14/9/2020 στο 4:16 ΜΜ, Karnak είπε:

Δεν λέμε το αν είναι μια χαρά,αν είναι πιο διαχρονικός από Ταρζάν συζητάμε.

Για μένα ο Ταρζαν δεν είναι. 

Link to post
Share on other sites
1 ώρα πριν, Comichunter είπε:

Για μένα ο Ταρζαν δεν είναι. 

Η ερώτηση μου ήταν αν θεωρείς τον ζαμπατο,πιο διαχρονικό από τον Ταρζάν.Οχι ποιον χαρακτήρα προτιμάς.Ειναι δύο χαρακτήρες που σίγουρα δεν είναι σύγχρονοι και ο καθένας έχει το κοινό του.Εθεσες θέμα σχετικά με τη διαχρονικότητα του Ταρζάν ενώ προστέθηκε ένας χαρακτήρας που σίγουρα δεν είναι ούτε διαχρονικός ούτε σύγχρονος.Η νεα προσθήκη λοιπόν δεν έχει να κανει με το ότι ο Ταρζάν είναι ξεπερασμένος και έπρεπε να αντικατασταθει

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
2 λεπτά πριν, Karnak είπε:

Η ερώτηση μου ήταν αν θεωρείς τον ζαμπατο,πιο διαχρονικό από τον Ταρζάν.Οχι ποιον χαρακτήρα προτιμάς.Ειναι δύο χαρακτήρες που σίγουρα δεν είναι σύγχρονοι και ο καθένας έχει το κοινό του.Εθεσες θέμα σχετικά με τη διαχρονικότητα του Ταρζάν ενώ προστέθηκε ένας χαρακτήρας που σίγουρα δεν είναι ούτε διαχρονικός ούτε σύγχρονος.Η νεα προσθήκη λοιπόν δεν έχει να κανει με το ότι ο Ταρζάν είναι ξεπερασμένος και έπρεπε να αντικατασταθει

Οι ιστορίες του Ταρζάν δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα στο μπλεκ,  αντίθετα η '' νεα"  ειναι κάτι. Που δεν έχουν διαβάσει πολλοί έστω και αν έβγαινε σε άλλο παλαιότερο περιοδικό. 

  • Like 1
  • Disagree 1
Link to post
Share on other sites
1 λεπτό πριν, Comichunter είπε:

Οι ιστορίες του Ταρζάν δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα στο μπλεκ,  αντίθετα η '' νεα"  ειναι κάτι. Που δεν έχουν διαβάσει πολλοί έστω και αν έβγαινε σε άλλο παλαιότερο περιοδικό. 

Οταν λες ότι ο Ταρζάν αντικαταστάθηκε επειδή είναι ξεπερασμένος,εννοείς ότι η νέα προσθήκη είναι μη ξεπερασμένη.Κατι που δεν ισχύει.ο ζαμπατο έχει το κοινό του.Σαν κόμικ δεν ειναι πιο διαχρονικό,γιατί αυτό έθεσες σαν πρόβλημα.Επισης αν ο ζαμπατο βοηθήσει στις πωλήσεις,αυτό δε θα γίνει επειδή είναι κάτι νέο αλλά επειδή έχει το κοινό του.Οποτε μιλάμε για άτομα που διάβαζαν ζαμπατο.Βρισκω και τα δύο επιχειρήματα σου δίχως βάση.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
22 ώρες πριν, Manitou είπε:

Και τώρα που είπα παλιούς αναγνώστες, δεν θα με χάλαγε και ο "Τερματοφύλακας Γιατρός" της Μανγκαστερ United. :lol:

 

Σαν τους παλιούς που αναπολούν εγώ θα ήθελα πάντως Λέσχη Δε Φοβάμαι.

  • Like 4
Link to post
Share on other sites

Και εγώ πάντως βρίσκω σωστή την αλλαγή του Ταρζάν με τον Ζαμπατο. Αν και τελικά Μ άρεσε πιο πολύ ο Ταρζάν (το μη χείρον βέλτιστο) νομίζω ότι  έπαιξε σε πολλά τεύχη και ήρθε η ώρα της αλλαγής ώστε να δούμε κάτι νέο και να ικανοποιηθούν και οι Ζαμπατιστες αυτού του κόσμου.

 

Άλλωστε αυτό ακριβώς είναι το νόημα του Μπλεκ. 

Edited by Manitou
  • Like 7
  • Confused 1
Link to post
Share on other sites

Πάντως το 12ο τεύχος διαβάστηκε σαν νεράκι, πότε τελείωσε ούτε που το κατάλαβα!!! :)

  • Like 8
Link to post
Share on other sites

Σβήστηκαν οι τελευταίες απαντήσεις γιατί ήταν εκτός θέματος.

Αν θέλετε διευκρινήσεις/απορίες/ενστάσεις σχετικά με το τι εννοούσε κάποιος μέλος στην απάντησή του, παρακαλώ να τις κάνετε σε προσωπικό μήνυμα ώστε να μην βγαίνουμε εκτός θέματος.

 

:efxaristo:  :cheers3:

  • Like 3
  • Thanks 3
Link to post
Share on other sites

Επειδή χρωστάω την κριτική και του προηγούμενου τεύχους, του 11ου, ας ξεκινήσω από εκεί. :)

 

Το σήμα κατατεθέν του περιοδικού κάνει για μία ακόμα φορά έντονη την παρουσία του, χαρίζοντάς μας ένα πανέμορφο εξώφυλλο, τόσο σε σχέδιο, όσο και στον χρωματισμό! :wow: Από εκεί και πέρα, με εξαίρεση την ιστορία του Μπλεκ, οι υπόλοιπες “μεγάλες” μου φάνηκαν λίγο περίεργες κατά την ανάγνωση. Σαν όλες να έκαναν κοιλιά. Ίσως να είναι η ιδέα μου κι αυτή μου η αίσθηση να οφείλεται στο γεγονός ότι έχω αρχίσει να ξεχνάω τα προηγούμενα μέρη. :( Επίσης, αξίζει να επισημάνουμε ότι ο Ταρζάν κάνει αισθητή την απουσία του από τις σελίδες του περιοδικού, το οποίο παράλληλα αφιερώνει αρκετό χώρο στην πανδημία που μαστίζει την χώρα μας κι ολόκληρο τον κόσμο, αυτήν του κορονοϊού. Το editorial μάς δίνει πολλές πληροφορίες για τις κινήσεις της εκδοτικής, οι οποίες είναι άκρως θετικές κατά την ταπεινή μου άποψη. Βέβαια μας μπέρδεψε κάπως με την ανακοίνωση ότι θα κυκλοφορήσει με την Εφημερίδα των Συντακτών ο “Γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες” σε τρία μέρη, ενώ την θέση του πήρε ο “Πινόκιο”, ο οποίος κυκλοφόρησε σε δύο μέρη. :P Φαντάζομαι ότι το αριστούργημα του Ιούλιου Βερν θα επακολουθήσει. Αρκετά, όμως, με την βαρετή εισαγωγή μου. Ας πούμε και δύο (εξίσου βαρετά) λόγια για τα περιεχόμενα. :)

 

“Μα τα χίλια…”: Η μονοσέλιδη, γελοιογραφική ιστορία του Βαγγέλη Σαΐτη είναι αφιερωμένη στον COVID-19 και προσπαθεί με κωμικό τρόπο να αποδώσει ένα τέτοιο γεγονός. Νομίζω ότι το πέτυχε. Με έκανε και γέλασα! :D

 

“Κόμικς Νέα”: Ο Γαβριήλ Τομπαλίδης επιμελείται για ακόμα μία φορά την στήλη και μας ενημερώνει για τα διεθνή νέα (μιλώντας για το κόμικ-οδηγό “Masters of British Comic Art”), αλλά και για τα φεστιβάλ, των οποίων η διοργάνωση είναι ακόμα επίφοβη (όπως το Atlanta Comic-Con και το Dutch Comic-Con 2020). Επίσης θα αναφερθεί στο ελληνικό κόμικ “60 seconds to the end”, το οποίο αναμενόταν να κυκλοφορήσει στο ComicDom Con, αλλά τώρα που μάθαμε ότι εκείνο δεν θα διοργανωθεί φέτος,  είναι άγνωστο το πότε θα γίνει η επίσημη πρεμιέρα του. :( Η στήλη ολοκληρώνεται με μία παράθεση από τον Sergio Aragones, για την σχέση των νέων δημιουργών με τα χρήματα και την δόξα, καθώς και συμβουλές του για τους νέους καλλιτέχνες. Πάντα ευπρόσδεκτες οι συμβουλές ενός βετεράνου! :)

 

“Μπλεκ - Η γυναίκα με τα μαύρα”: Πρόκειται για μία ιστορία, η οποία είναι αυτοτελής, γεγονός που με χαροποίησε ιδιαίτερα. Μιλάμε για ένα σενάριο, το οποίο διαφοροποιείται από τα κλασικά και βγάζει μεγάλη πρωτοτυπία. Έτσι ο Ξανθός Γίγας, δεν ασχολείται με τους “Κόκκινους Αστακούς”, αλλά με μία εσωτερική απειλή. Η πλοκή έχει μυστήριο, δράση και συνεχείς ανατροπές, που νομίζω ότι θα ικανοποιήσουν την πλειοψηφία των αναγνωστών. Ο Μπλεκ στέκεται εύστοχα σε ρόλο...ντετέκτιβ, δίνοντας την κατάλληλη ένταση στο νουάρ σενάριο. Το φινάλε φανερώνει την μεγάλη ανατροπή και το οποίο βρήκα ευφυές. Σχεδιαστικά φανέρωνε το ρετρό στοιχείο, αλλά το βρήκα κάτι περισσότερο από ικανοποιητικό. Πάντα τέτοια! :)

 

“Μάντυ Ρίλεϋ - Η εκδίκηση”: Δεν μπορώ να πω ότι την βρήκα τέλεια την συγκεκριμένη ιστορία, αλλά σίγουρα δεν ήταν και του πεταματού. Προσωπικά μού έβγαλε αυτή την παιδιάστικη ελαφρότητα, η οποία όμως μετριάστηκε από μία πλοκή που είχε δράση και μας προσέφερε μία υποτυπώδη αγωνία. Εκτίμησα, επίσης, το αίσθημα του αλτρουισμού και της ανδρείας του πρωταγωνιστή, αλλά και την ανατροπή στο φινάλε. Γενικά την διάβασα ευχάριστα, αλλά σίγουρα έχουμε διαβάσει καλύτερες ιστορίες του τίτλου (και χειρότερες). Κανένα παράπονο δεν έχω από το σχέδιο.

 

“Τζόνι Ρεντ - Ήρεμα και ωραία”: Ένα επεισόδιο που με μπέρδεψε και με...παίδεψε. :( Ένιωσα σαν να διάβαζα για πρώτη φορά την ιστορία και δυσκολεύτηκα πολύ να βγάλω άκρη με την υπόθεση. Ακόμα και οι πρωταγωνιστές (με εξαίρεση τον κεντρικό χαρακτήρα) μου φάνηκαν άγνωστοι. Τι να έπαθα? :thinking: Από εκεί και πέρα μας χαρίζει σπουδαίες αερομαχίες κι έχει όλο το υλικό που αναδεικνύει μία πολεμική ιστορία. Το φινάλε εντείνει την αγωνία για την συνέχεια κι ελπίζω να το θυμηθώ στο επόμενο επεισόδιο! :pray: Το σχέδιο εξακολουθεί να είναι όμορφο αλλά μουντό, αν κι οφείλω να ομολογήσω ότι σε αυτό το μέρος βλέπουμε περισσότερο φως. Κάτι είναι κι αυτό. :P

 

“Ρετρό Νούμερο 1 - Τιραμόλα”: Θυμάστε τον χαριτωμένο χαρακτήρα κόμικ, που ήταν τρομερά εύκαμπτος και μπορούσε να τεντωθεί σαν λάστιχο? Όχι? Μην στεναχωριέστε καθόλου, γιατί ο καθ’ ύλην αρμόδιος στα ρετρό κόμικς @Nikos Nikolaidis, αναλαμβάνει δράση και μας μεταλαμπαδεύει τις γνώσεις του επάνω στην πορεία του περιοδικού στην Ελλάδα, αλλά και την γέννησή του στην Ιταλία, γενικά. Κι όπως πάντα, δεν σταματάει μόνο σε μία επιφανειακή πληροφόρηση, αλλά μας αναλύει τα περιεχόμενα και τους χαρακτήρες που υπάρχουν στο πρώτο τεύχος του “ελληνικού” “Τιραμόλα”. Τι άλλο να ζητήσει κανείς? Γι’ ακόμα μία φορά, ευχαριστούμε! :clap2:

 

“Λάργκο Γουίντς - Το “Προσφορά εξαγοράς” (Β’ μέρος)”: Η αλήθεια είναι ότι το συγκεκριμένο μέρος του επεισοδίου, δεν με κάλυψε όσο θα ήθελα. Παραδέχομαι ότι πλανάται μία υποψία κομπίνας προς τον Λάργκο, αλλά ακόμα δεν έχουν αποκαλυφθεί πολλά. Ο Green Archer κάνει την εμφάνισή του, αλλά δεν καταφέρνει να εξελιχθεί, την ώρα που ο Λάργκο πέφτει σε μία γελοία παγίδα, που δεν με συγκίνησε ιδιαίτερα. Κι όλα αυτά, την ώρα που γίνονται αναφορές επί αναφορών, όσον αφορά τα οικονομικά και τις μετοχές. Εν κατακλείδι, νιώθω ότι η ιστορία κάτι πάει να δείξει, αλλά σε αυτό το μέρος δεν ένιωσα το σενάριο να προχωράει ικανοποιητικά. Προσδοκώ η συνέχεια να είναι καλύτερη. :) Το σχέδιο εξακολουθεί να είναι εξαιρετικό! :respect:

 

“Συνέντευξη - Γιώργος Μελισσαρόπουλος (Meliss)”: Ο Γαβριήλ Τομπαλίδης, φαίνεται ότι ζήλεψε με την επιτυχία που είχε το αφιέρωμα της ΛΕΦΙΚ στον Γιώργο Μελισσαρόπουλο, τον περασμένο Φεβρουάριο κι αποφάσισε να τον “ανακρίνει” κι εκείνος! :lol: Όπως πάντα, έγιναν εύστοχες ερωτήσεις και δόθηκαν ειλικρινείς απαντήσεις. Ο Meliss φαίνεται να είναι ένας προσγειωμένος καλλιτέχνης, ο οποίος έχει μεγάλο εύρος δράσης και φαίνεται ότι τα καταφέρνει αρκετά καλά, γεγονός που τον κατατάσσει στα ανήσυχα και πολυτάλαντα πνεύματα. Μετά την συνέντευξη, ο αναγνώστης θα διαβάσει μία ιστορία του (με χρωματισμό από τον Μιχάλη Τόρη), που σατιρίζει εύστοχα τα sites που ειδικεύονται στα click baits και τις υπερβολές που παραθέτουν. Γέλασα! :)

 

“Κοκομπίλ - Τσιτσικοκομάκ”: Έχει καθιερωθεί, πλέον, ότι οι ιστορίες του Κοκομπίλ είναι ένα διάλειμμα από τις σοβαρές ιστορίες του τεύχους. :P Κάτι τέτοιο ισχύει και σε αυτή την ιστορία. Ουσιαστικά πρόκειται για την συνέχεια της κεντρικής ιδέας που ξεκίνησε πριν από μερικά τεύχη. Εδώ, όμως, ο Jacovitti δεν έχει ούτε ιερό ούτε όσιο κι αυτό γιατί προσπαθεί να ξεχειλώσει όσο περισσότερο μπορεί την πλοκή για να γεμίσει ακόμα ένα επεισόδιο. Και δεν είναι μόνο δική μου εκτίμηση, αλλά και...του ίδιου, ο οποίος βάζει τα ίδια λόγια στο στόμα του πρωταγωνιστή του. :lol: Όντως σαν υπόθεση δεν έχει ικανοποιητική ανάπτυξη του μύθου, αλλά περιέχει σκηνές με το καθιερωμένο πιστολίδι και την ακόμα πιο καθιερωμένη αλλοπρόσαλλη χροιά. Προσωπικά την διάβασα ευχάριστα σαν μία ιστορία μικρής έκτασης που φιλοξενείται σε ένα πολυθεματικό περιοδικό, αλλά δεν ξέρω αν θα μπορούσα να την αντέξω σε μία αυτόνομη έκδοση! :P Σχεδιαστικά έχει γίνει εξαιρετική δουλειά. :respect:

 

“Στορμ - Η φόρμουλα της γενέσεως (Α’ μέρος)”: Το συγκεκριμένο επεισόδιο (που μπορεί να έχει δικό του τίτλο, αλλά ουσιαστικά συνεχίζει την ιστορία) νομίζω ότι έμοιαζε με βιντεοπαιχνίδι, στο οποίο οι βασικοί χαρακτήρες περνάνε από διάφορες πίστες και διακινδυνεύουν την σωματική τους ακεραιότητα. Σε αυτόν τον τομέα δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα, καθώς η πλοκή μάς χάρισε αξιόλογες σκηνές, γεμάτες δράση, ένταση και πολλά φουτουριστικά στοιχεία. Δυστυχώς, όμως, χάνεται το γενικό σύνολο της ιδέας του σεναρίου, καθώς επικεντρωνόμαστε περισσότερο στην πλοκή. Το φινάλε (και ειδικότερα η τελευταία σελίδα) με άφησε με ανοιχτό το στόμα, αλλά όχι από θαυμασμό. :NoNo: Εξακολουθώ να εμμένω στην αρχική μου θέση για την ιστορία. Δεν είναι από τα καλύτερα επεισόδιο που έχω διαβάσει στον τίτλο. Ελπίζω στην συνέχεια να φτιάξει. :) Το σχέδιο, από την άλλη, δεν μπορεί να φτιάξει περισσότερο. Είναι άριστο! :clap2:

 

“Red Crossover”: Πρόκειται για ένα τρισέλιδο κόμικ, δημιουργημένο από τον Juan Bobillo κι εμπνευσμένο από την πανδημία του κορονοϊού. Ο γνωστός καλλιτέχνης αποδίδει έναν άτυπο φόρο τιμής στους ήρωες με τις λευκές μπλούζες, τους γιατρούς και τους νοσηλευτές, που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή. Αρκετά καλό κόμικ, που φέρει ένα συμπαθητικό σχέδιο, το οποίο ίσως να με κούραζε αν υπήρχαν περισσότερες σελίδες.

 

“Δικαστής Ντρεντ - Η ηχώ (Α’ μέρος)”: Έχω την εντύπωση ότι η κεντρική ιστορία, αρχίζει να κάνει κοιλιά. Με εξαίρεση μίας μικρής σκηνής που βγάζει δράση κι ένταση, δεν έχει να επιδείξει κάτι το ενδιαφέρον. Η πλοκή με μπέρδεψε, την ώρα που κι άλλοι χαρακτήρες κάνουν την εμφάνισή τους και η υπόθεση δείχνει να αλλάζει ρότα. Αρκετοί διάλογοι δεν έβγαζαν νόημα σε εμένα (προφανώς θα χρειαστώ μία καλή επανάληψη όταν τελειώσει η σειρά), ενώ το φινάλε είχε κάτι από “The Walking Dead”. :P Είμαι περίεργος να δω την κατάληξη. :thinking: Για το σχέδιο ισχύει ό,τι είπα και στα προηγούμενα μέρη. Αρκετά καλό, αλλά νομίζω ότι ο καλλιτέχνης το παράκανε με τον χρωματισμό.

 

“The pop Corner”: Από το μικροσκόπιο του Μάνου Νομικού θα περάσουν, σε αυτό το τεύχος, οι αγαπημένες μας “Ducktales” ή “Παπιοπεριπέτειες” για εμάς τους παλιούς, οι οποίες κυκλοφόρησαν πρόσφατα σε κόμικ από την IDW. Το αφιέρωμα στην μικρή οθόνη έχει σαν θέμα το πολυσυζητημένο “Snowpiercer”, ενώ για τον κινηματογράφο έχουμε το “Tenet” και την “μάχη” που δίνει με το φάντασμα της πανδημίας. :P Όπως πάντα, μέσα σε λίγες γραμμές, προλαβαίνει να πει πολλά. :)

 

“Τα μαγικά παπούτσια του Μπίλυ”: Το δεύτερο επεισόδιο του Μπίλυ, το οποίο έρχεται με το σταγονόμετρο και δεν προλαβαίνουμε να μπούμε στο πετσί του. :P Ο Μπίλυ αρχίζει σιγά-σιγά να αποκαθιστά την φήμη του σαν μπαλαδόρος και ξεκινάει ν’ απολαμβάνει την εκτίμηση του προπονητή του σχολείου του, που τον καλεί σε προπόνηση. Το φινάλε αυτού του (δισέλιδου) επεισοδίου εντείνει την αγωνία και την περιέργειά μας για την συνέχεια. :P Αν θέλαμε να ορίσουμε το ρετρό σχέδιο, νομίζω ότι εδώ βρίσκει τον ιδανικό ορισμό του. Όχι, όμως, ότι το βρήκα κακό. Δεν ήταν άσχημο. :)

 

“Το παιδί-πάνθηρας”: Το επεισόδιο ξεκινάει με ένταση, για να ανατρέψει την υπάρχουσα κατάσταση, με αρκετά εύστοχο τρόπο θα έλεγα. Όλη η υπόθεση εδώ κρατάει τον αναγνώστη σε εγρήγορση, ενώ το φινάλε θέτει (για πολλοστή φορά) τον πρωταγωνιστή σε κίνδυνο. Εν κατακλείδι, αν θέλαμε να πούμε δύο λόγια γι’ αυτό το επεισόδιο, θα λέγαμε ότι χαρακτηρίζεται από δράση και δεν προχωράει ικανοποιητικά παρά κάτω την υπόθεση. Ρετρό σχεδίων συνέχεια κι εδώ, το οποίο όμως κρύβει κι αυτό την ομορφιά του. :)

 

“Σκίτσο νικήτριας διαγωνισμού”: Η εκδοτική διεξήγαγε τον περασμένο Μάιο έναν σχεδιαστικό διαγωνισμό, με θέμα τον COVID-19 και το περιοδικό φιλοξενεί στην εσωτερική σελίδα του οπισθόφυλλού του το σκίτσο της νικήτριας. Σκούρο και καταθλιπτικό, όπως είναι άλλωστε και η πανδημία που ζούμε. Θα προτιμούσα, όμως, κάτι περισσότερο αισιόδοξο. :)

 

Για το 12ο τεύχος, επιφυλάσσομαι να πω δύο λόγια αύριο ή κάποια από τις επόμενες ημέρες. :) 

 


:beer:

  • Like 10
Link to post
Share on other sites

Είχα γραψει παλιότερα ότι με μεγάλη μου λύπη διέκοψα τον Μπλεκ στο 3ο τεύχος, συνοψίζοντας την αιτιολογία μου στο ότι έγινε διμηνιαίο διατηρώντας τη νοοτροπία του εβδομαδιαίου. Ίσως λόγω του Ελ Ζαμπάτο αγοράσω αυτό το τευχος, να πάρω και μια νοσταλγική τζούρα από Αγόρι, αν και είμαι κυρίως Μπλεκάκιας.

Με την ευκαιρία, ένα από τα θετικά του καινούριου Μπλεκ ήταν για μένα η αλλαγή μεγέθους στο κανονικό, αφού οι ιστορίες που επέλεγε... τον προηγούμενο αιώνα, ασφυκτιούσαν στο μικρό μέγεθος του περιοδικού. Το πρόβλημα είναι ότι οι πιο πολλές ιστορίες που βγάζει τωρα, είχαν βγει σε άλμπουμ μεγάλου μεγέθους αν δεν κάνω λάθος, πχ Μισέλ Βαγιάν, Στορμ, Λάργκο Γουίντς κ.ά.  Τουλάχιστον στις εβδομαδιαίες αγγλικές και αμερικάνικες σειρές κόμικς το πρόβλημα έχει λυθεί. Απαράδεκτη από την άλλη η παραμόρφωση εικόνων όπως γινόταν στο Παιδί Πάνθηρας (με τις 3 ή 4 σελίδες ανα δίμηνο). Ελπίζω να μην γίνεται και αλλού.

Αν βγει στο μέλλον ο Μπρούνο Μπραζίλ (παρόλο που κι αυτος ήταν μεγάλων διαστάσεων), θα επιστρέψω ως τακτικός αναγνώστης. Επίσης μου λείπουν ο Πανίσχυρος Μόργκαν, ο Μακαρόνας, η Λέσχη Δε Φοβάμαι και τόσες άλλες ιστορίες.
Αυτό που θα ήθελα από τον νέο Μπλεκ θα ήταν να κυκλοφορεί σειρές σε μορφή συλλογών. Όχι πολλές διαφορετικές και ολιγοσέλιδες ιστορίες ανά τεύχος, αλλά λίγες και πολυσέλιδες.

  • Like 6
Link to post
Share on other sites

Όμορφων εξώφυλλων συνέχεια για το αγαπητό μας περιοδικό, το οποίο στο 12ο τεύχος του τιμά τον Ελ Ζαμπάτο, έναν ήρωα που μας έρχεται από πολύ παλιά για να δώσει σύνταξη στον βασιλιά της ζούγκλας, τον Ταρζάν, και να αναλάβει δράση. :) Επίσης κι άλλοι χαρακτήρες μας αποχαιρετούν (δεν ξέρω βέβαια αν είναι μόνιμα) όπως ο Μάντυ Ρίλεϋ κι ο Κοκομπίλ. Από εκεί και πέρα, σε αυτά που θα πρέπει να εστιάσουμε είναι στην αυτοτελή ιστορία του Ξανθού Γίγαντα, καθώς επίσης και στην ολοκλήρωση της ιστορίας του Τζόνι Ρεντ. Γι’ ακόμα μία φορά, το περιοδικό, δικαιολογεί στο έπακρο τον πολυθεματικό του χαρακτήρα, χαρίζοντας στους αναγνώστες μία μεγάλη ποικιλία ιστοριών, αλλά κι ενημερώσεις για τον χώρο της 9ης (αλλά κι 7ης) Τέχνης. Στο editorial, ο Λεωκράτης Ανεμοδουράς, θα μας μιλήσει για διάφορα θέματα και δράσεις της εκδοτικής, με πιο σημαντικό, ίσως, την νέα έκδοση που αναμένουμε την 1η Οκτωβρίου και είναι οι “Μπαμπαδοϊστορίες” τού ταλαντούχου Νικόλα Στεφαδούρου (aka @Stef...). Και τώρα ήρθε η ώρα να μιλήσουμε και για τα περιεχόμενα. :)

 

“Μα τα χίλια…”: Κλασική μονοσέλιδη ιστορία του Βαγγέλη Σαΐτη, που περιγράφει με κωμικό τρόπο και με προσαρμογή στο σύμπαν του Μπλεκ, την κατάκτηση του πρωταθλήματος Αγγλίας από την Λίβερπουλ! Έξυπνο, εμπνευσμένο, επίκαιρο και κωμικό. :clap2:

 

“Κόμικς Νέα”: Στην στήλη των διεθνών νέων, ο Γαβριήλ Τομπαλίδης θα μας μιλήσει για πέντε νέα κόμικς που κυκλοφόρησαν στο εξωτερικό. Ο λόγος για το “Basketful of heads”, το “The low, low woods”, το manga “Keep your hands off Eizouken!”, το reboot του “Iron Man” και σε μία πρωτότυπη μίνι σειρά που αφορά τα Χελωνονιντζάκια κι έχει τίτλο “TMNT The last Ronin”. Από ελληνικά κόμικς, θα ενημερωθούμε για το εξαιρετικό “Οι όμηροι του Γκαίρλιτς” και για την μεγάλη επιστροφή της θρυλικής τετράδας στον “Μικρό Αρχηγό”. Και φυσικά μπορεί σε όλα τα κόμικς να γίνονται σύντομες αναφορές (λόγω μικρού χώρου), ο εύστοχος λόγος του Τομπαλίδης, όμως, δίνει τις απαραίτητες λεπτομέρειες στους αναγνώστες. :) Η στήλη θα κλείσει με μία μικρή εξομολόγηση από τα παιδικά χρόνια του Robert Kirkman και την πρώτη του επαφή με τα...ζόμπι!

 

“Μπλεκ - Το βέλος των Ντελαγουέρ”: Ακόμα μία αυτοτελής ιστορία του Μπλεκ φιλοξενείται στο περιοδικό που φέρει το όνομά του. Στο σενάριο, ένα βέλος της, κατά τα άλλα φιλήσυχης φυλής των Ντελαγουέρ, καρφώνεται στην πόρτα της καλύβας του Καθηγητή Μυστήριου κι αυτό στέκεται αφορμή για τον Ξανθό Γίγαντα να αρχίσει τις έρευνες για τους λόγους αυτής της προειδοποίησης. Η ιστορία έχει μία ωραία υπόθεση, στην οποία αυτό που επικρατεί είναι το μυστήριο, το οποίο εξάπτει την περιέργεια των αναγνωστών. Η πλοκή ξεκινάει δυναμικά και συνεχίζει στο ίδιο μοτίβο. Το φινάλε με ικανοποίησε, αν και το βρήκα κάπως εύκολο συγγραφικά. Το σχέδιο προδίδει μεν την ηλικία του, αλλά πιστεύω ότι είναι αρκετά ταιριαστό. Γενικά, την βρήκα μία πολύ καλή ιστορία. :)

 

“Λάργκο Γουίντς - Η παγίδα (Α’ μέρος)”: Νέο κεφάλαιο για τον νεόπλουτο μεγιστάνα, ο οποίος (μαζί με τους υπόλοιπους αξιωματούχους του group του) ετοιμάζεται για ένα μεγαλειώδες (τόσο σε σύλληψη, όσο και σε ποσό χρημάτων) επιχειρηματικό κόλπο, που θα του αποφέρει πολλά-πολλά εκατομμύρια! :wow: Με εξαίρεση τις μεγάλες και περίπλοκες οικονομο-λογιστικές αναλύσεις, η υπόλοιπη ιστορία είναι εξαιρετική. Η πλοκή ξεκινάει με ένα μοτίβο, όπου όλα φαίνεται να πηγαίνουν κατ’ ευχήν, για να στραβώσουν τα πάντα μόλις λίγες σελίδες μετά. Η παγίδα στήνεται δεξιοτεχνικά και η αγωνία εντείνεται δραματικά σε τέτοιο βαθμό, που αγχώθηκα τόσο, λες και ήμουν εγώ εκείνος που έχασε τα λεφτά. :lol: Το φινάλε του πρώτου μέρους μάς αφήνει σε καλό σημείο κι ανυπομονώ (όπως και οι περισσότεροι αναγνώστες) για την συνέχεια. :pray: Το σχέδιο, γι’ ακόμα μία φορά, είναι χάρμα οφθαλμών. :love4:

 

“Συνέντευξη - Νίκος Κούρτης”: Ο Γαβριήλ Τομπαλίδης θα κουβεντιάσει με έναν εικονογράφο, που δεν είχα την τιμή να γνωρίζω, ενώ θα έπρεπε. Ο λόγος για τον Νίκο Κούρτη, έναν δημιουργό με πλούσιο βιογραφικό, ο οποίος απάντησε σε ερωτήσεις για την καριέρα του, για την πρώτη ενασχόλησή του με τα κόμικς, αλλά και για την νέα του δουλειά (το "Berlin DC"). Μετά το πέρας της συνέντευξης, θα μας παραθέσει ένα ολοσέλιδο σκίτσο του Μπλεκ, όπως δεν τον έχουμε ξαναδεί άλλη φορά και θα συνεχίσει την προσφορά του με μία δισέλιδη ιστορία που κινείται ανάμεσα στον κόσμο των post apocalyptic σκηνικών με zombies και στην εικονική πραγματικότητα. Με μόνο δύο σελίδες στην διάθεσή του, προλαβαίνει να μετατρέψει την αρχική δράση σε ανατροπή. Πολύ καλό. Το ίδιο και το σχέδιο.

 

“Τζόνι Ρεντ - Για την πατρίδα”: Πρόκειται για το κεφάλαιο που ολοκληρώνει την ιστορία. Ξεκινάει κατευθείαν από μία αγωνιώδη σκηνή, για να συνεχίσει με έναν μεγάλο συμβιβασμό που αναγκάζεται να κάνει ο πρωταγωνιστής, για να διατηρηθεί ακμαίο το ηθικό των Ρώσων στρατιωτών, απέναντι στον χειρότερο εχθρό τους, τον Χίτλερ. Ο αναγνώστης παρακολουθεί το ηθικό δίλημμα του Τζόνι Ρεντ, καθώς και τον θυμό του. Η πλοκή θα μας επαναφέρει στο σήμερα, όπου η αφήγηση τελειώνει, γίνεται μία εξιστόρηση στην πορεία των ζωών των υπολοίπων στρατιωτών και μία συγκινητική αναβίωση του θρυλικού Hurricane. Σε γενικές γραμμές μου άρεσε η συγκεκριμένη ιστορία, καθώς και το ιστορικό πλαίσιο στο οποίο κινείται. Το “σπάσιμο” σε πολλά μέρη, όμως, αφαίρεσε πολλούς πόντους από την απόλαυση, με έκανε και ξέχασα διάφορα σημαντικά στοιχεία του σεναρίου, καθώς επίσης και την συνοχή της πλοκής. Σίγουρα θα την διαβάσω πάλι στο μέλλον, ολόκληρη αυτή την φορά. :) Για το σχέδιο, δεν έχω να προσθέσω κάτι περισσότερο από αυτά που είπα στα προηγούμενα επεισόδια.

 

“Στορμ - Η φόρμουλα της γενέσεως (Β’ μέρος)”: Το δεύτερο μέρος της ιστορίας μάς μεταφέρει σε ένα μέρος που έχει τεράστιες ομοιότητες με το Λονδίνο του 18 αιώνα, με τους φίλους μας να είναι διωκόμενοι πλέον. Η καταδίωξή τους έχει ενδιαφέρον, αλλά μέχρι εκεί. Από εκεί και πέρα, ο συγγραφέας προσπαθεί, στα πλαίσια της σουρεαλιστικής οπτικής, να χωρέσει κυριολεκτικά ό,τι κατεβάσει το κεφάλι του. Πολλά (για να μην πω όλα) σημεία της πλοκής δεν βγάζουν νόημα κι απλά με έκαναν να ψάχνομαι για το πώς θα εξελιχθεί το φινάλε. Η αφήγηση στο τέλος, ήταν της ίδιας υφής και δεν με ικανοποίησε. Μεγάλο κρίμα, μιας και η ιστορίες του Στορμ ξεκίνησαν με μεγάλο ενδιαφέρον, αλλά στην πορεία εξελίχθηκαν σε...φιάσκο, τουλάχιστον για εμένα. :( Ελπίζω στην συνέχεια να αλλάξουν τα πράγματα. :pray: Το σχέδιο, είναι το μόνο που στέκεται εξαιρετικά και μου δίνει κουράγιο για να συνεχίζω να διαβάζω τις ιστορίες.

 

“Ρετρό Νούμερο 1 - Γέλιο και χαρά”: Ο αγαπητός μας @Nikos Nikolaidis, σαν επαΐων στον χώρο των ρετρό περιοδικών κόμικς, θα μας παρουσιάσει, αυτή την φορά, ένα περιοδικό που μεσουράνησε στην Ελλάδα τις δεκαετίες του ‘50, ‘60 και ‘70 κι έγραψε την δική του ιστορία στην πορεία των κόμικς στην χώρα μας. Ο λόγος για το θρυλικό “Γέλιο και χαρά”, ένα περιοδικό που εξασφάλισε τα δικαιώματα από μεγάλα κόμικς που ήταν δημοφιλέστατα στην Αμερική (όπως τα Disney, αλλά κι από άλλες εταιρείες) και τα παρουσίασε στην ελληνική εκδοχή τους, στο κοινό της εποχής. Θα παρατεθούν πολλές λεπτομέρειες για την πορεία του περιοδικού, αλλά και για τα περιεχόμενα του πρώτου τεύχους, το οποίο φιλοξένησε την εξαιρετική ιστορία “Ο Μίκυ εναντίον γιγαντιαίων μυρμηγκιών”. Για πολλοστή φορά οφείλουμε να δώσουμε θερμές ευχαριστίες στον κ. Νικολαϊδη για την εμπεριστατωμένη του έρευνα. :respect:

 

“Αφιέρωμα - Ελ Ζαμπάτο”: Νέος χαρακτήρας στο περιοδικό κι όπως είναι φυσικό δεν θα μπορούσε πρώτα να μην γίνει ένα εκτενές αφιέρωμα σε αυτόν, από τον καθ’ ύλην αρμόδιο, Γαβριήλ Τομπαλίδη. Ο παλιός αναγνώστης θα θυμηθεί κι ο νέος θα μάθει για τον Ελ Ζαμπάτο, αλλά και τις ομοιότητες-διαφορές με τον άλλο θρυλικό ήρωα, τον Τρουένο. Ο Τομπαλίδης δεν θα επαναπαυτεί σε μία απλή αναφορά, αλλά θα υπεισέλθει σε λεπτομέρειες, ίσως άγνωστες στους περισσότερους. Σίγουρα θα πρέπει να διαβαστεί από όλους. :)

 

“Ελ Ζαμπάτο - Σκλάβοι της Ρώμης (Α’ μέρος)”: Πρώτη επαφή μου με τον χαρακτήρα και μπορώ να πω ότι μου άρεσε. Η ιστορία βασίζεται σε ένα χρονολογικό πλαίσιο που πάντα με συνάρπαζε, καθώς επίσης έχει πολλές ομοιότητες με τον θρυλικό “Σπάρτακο” ή ακόμα και στον “Μπεν Χουρ”. Η αλήθεια είναι ότι η πλοκή φανερώνει την ηλικία της. Μας βάζει απότομα στο κλίμα, χωρίς πρώτα να φροντίσει να κάνει μία σωστή αφήγηση. Επίσης, οι λάτρεις των σκηνών δράσης δεν θα έχουν κανένα παράπονο από αυτό το πρώτο μέρος. Η δράση είναι εντονότατη, και δεν αφήνει τον μύθο να αναπτυχθεί ομαλά. Άλλο ένα αρνητικό είναι ότι το, καθ’ ομολογία, πολύ όμορφο σχέδιο στριμώχνεται σε πολλά καρέ ανά σελίδα, ένα αποτέλεσμα που μοιάζει ζαλιστικό. Πέρα από αυτά τα αρνητικά, πάντως, την πρώτη μου γνωριμία με τον Ελ Ζαμπάτο, θα την χαρακτήριζα θετική και περιμένω και την συνέχεια για να σχηματίσω μία πιο ολοκληρωμένη άποψη. :)

 

“The pop Corner”: Ο Μάνος Νομικός, πιστός κι εκείνος στο ραντεβού του, θα μας μιλήσει για το κόμικ της DC, με τίτλο “Mister Miracle”, για την σειρά “Dark”, η οποία έχει δημιουργήσει πολλούς πιστούς φίλους, αλλά κι “εχθρούς” και θα κάνει ένα εκτενές αφιέρωμα στην Αγκάθα Κρίστι και στην νέα ταινία του Κένεθ Μπράνα, που ενσαρκώνει γι’ ακόμα μία φορά, τον Ηρακλή Πουαρό, αυτή την φορά στο “Θάνατος στον Νείλο”. Όπως πάντα, ο κ.Νομικός, είναι εξαιρετικός. :clap2:

 

“Δικαστής Ντρεντ - Η ηχώ (Β’ μέρος)”: Η μάχη με τους ζωντανούς νεκρούς συνεχίζεται για τον Δικαστή Ντρεντ και την παρέα του. Στο δεύτερο αυτό μέρος, έχουμε ουσιαστικά μία μεγάλη σκηνή μάχης ανάμεσα στους ζώντες και στους νεκρούς, που φαίνεται ότι είναι πολύ σκληρά καρύδια για...να μείνουν πεθαμένοι! :P Στο φινάλε, μία θυσία πραγματοποιείται, η οποία φέρνει την τελική λύση, ενώ οι περιπέτειες του βλοσυρού Δικαστή συνεχίζονται και φαίνεται να μην έχουν τελειωμό. Προσωπικά, πέρα από την δράση, δεν μπορώ να πω ότι αποκόμισα και τις καλύτερες εντυπώσεις από την ιστορία αυτή. Γενικά δεν μου κάθεται καλά να βλέπω τον Ντρεντ σε τέτοιου είδους σενάρια. Προσωπικά, νομίζω ότι το σχέδιο (με τα όποια θέματά του) στέκεται καλύτερα από το σενάριο.

 

“Δικαστής Ντρεντ - Το σάβανο (Α’ μέρος)”: Θα αλλάξουμε σκηνικό και θα δούμε τον Ντρεντ να είναι αιχμάλωτος και να ετοιμάζεται να δουλέψει σε καταναγκαστικά έργα για λογαριασμό κάποιων περίεργων πλασμάτων. Το σενάριο ξεκινάει απότομα και χωρίς πολλές λεπτομέρειες, χάνοντας, με αυτόν τον τρόπο, την συνοχή και την συνέχεια από την προηγούμενη ιστορία. Στην πορεία, όμως, μας δίνει μία πλοκή που είναι μεν τετριμμένη, αλλά είναι από αυτές που μου αρέσουν. Το φινάλε του πρώτου μέρους παύει την ιστορία με μία δυνατή σκηνή. Κι όπως όλα δείχνουν, για την συνέχεια μού μυρίζεται εξέγερση. :thinking: Το σχέδιο το βρήκα ρεαλιστικό και σίγουρα πιο φωτεινό από την προηγούμενη ιστορία.


“Τα μαγικά παπούτσια του Μπίλυ”: Σίγουρα αυτό το συναίσθημα που επικρατεί στο συγκεκριμένο και σύντομο επεισόδιο, είναι η αγωνία, αλλά και η περιέργεια για το πώς τα μαγικά παπούτσια θα επιστρέψουν στα χέρια (ή μάλλον στα πόδια) του νέου τους ιδιοκτήτη. Από εκεί και πέρα, δεν προλαβαίνει να αναπτυχθεί περαιτέρω, καθώς μέσα σε δύο σελίδες τι μπορούμε να περιμένουμε? Από τον εικαστικό τομέα δεν έχω μεγάλο παράπονο, πάντα με κάποια έκπτωση, λόγω της ηλικίας του κόμικ.

 

“Το παιδί-πάνθηρας”: Το δισέλιδο αυτού του μήνα ξεκινάει με μία δυνατή σκηνή δράσης και συνεχίζει το ίδιο έντονα, με τον πρωταγωνιστή να προσπαθεί να αποδείξει την αθωότητά του. Στο πλευρό του θα έχει και δύο πάνθηρες, που αναλαμβάνουν να τον βοηθήσουν, λόγω...αίματος! :P Πολύ καλή εξέλιξη, που ουσιαστικά ολοκληρώνει την συγκεκριμένη ιστορία. Μοναδική ένστασή μου, το φινάλε, το οποίο δεν θα το ήθελα τόσο βιαστικό. Για το σχέδιο δεν έχω να προσθέσω κάτι περισσότερο. Σε γενικές γραμμές, μου αρέσει. :)

 


:beer:

Edited by Indian
  • Like 14
  • Thanks 1
Link to post
Share on other sites

Ωραία κριτική @Indian όπως πάντα.

Θα συμφωνήσω και σε αυτά που γράφεις για τον Storm (ο οποίος εδώ και τρία τεύχη είναι ωδή στον σουρεαλισμό) αλλά και σε αυτά που γράφεις για τον Δικαστή. Ενώ η ιστορία στα ορυχεία ήταν καταπληκτική τα επόμενα δύο επεισόδια ήταν πολύ κατώτερα των περιστάσεων. 

Να αναφέρω επίσης -με την ολοκλήρωση του Τζόνυ Ρεντ - ότι αυτή η ιστορία αξίζει μια ολοκληρωμένη έκδοση σε μεγάλο φορματ. Είναι ότι πρέπει σε μέγεθος και θα αναδειχθεί και το λεπτομερές σχέδιο. 

Πράγματι αν την διαβάζεις σπαστά χάνεις λίγο τον ειρμό και την υπόθεση. Εγώ έκανα πολλά μπρος-πίσω. Το τέλος πάντως ήταν πολύ πολύ καλό!

  • Like 8
  • Thanks 1
Link to post
Share on other sites
  • 2 weeks later...

Μετά από σχεδόν 1,5 χρόνο, αποφάσισα να ξαναγοράσω τον Μπλεκ. Ο λόγος ήταν το εξώφυλλο και η ιστορία με τον Ελ Ζαμπάτο. Το αστείο είναι ότι όταν διάβαζα το Αγόρι, τον Ελ Ζαμπάτο ΔΕΝ τον διάβαζα αλλά τον προσπερνούσα! :lol:

Διαβάζοντας το περιοδικό, χάρηκα για την απόφασή μου να το αγοράσω. Σε σχέση με το 3ο τεύχος που ήταν το τελευταιο που ειχα αγοράσει, μου φάνηκε σα να είχε μεγαλύτερη συνοχή. Σε αυτό βοήθησε το ότι έχει μειωθεί ο αριθμός των ολιγοσέλιδων ιστοριών και σχεδόν όλες οι ιστορίες είναι πολυσέλιδες, κάτι που θεωρώ ιδιαιτέρως σημαντικό για ένα διμηνιαίο περιοδικό.

Η ποιότητα του περιοδικού είναι σε υψηλό επίπεδο. Χαρτί, χρώματα, απίστευτα!

Μπλεκ ωραία ιστορία, διαβάζεται ευχάριστα.

Δικαστής Ντρεντ, Τζόννυ Ρεντ, Στορμ, είχα ένα θέμα στην ανάγνωση επειδή δεν είχα διαβάσει τις ιστορίες από την αρχή. Καλά, ο Στορμ σε σχέση με τις πρώτες ιστορίες του έχει ξεφυγει. Μαλλον δε θα έβγαζα νόημα έτσι κι αλλιώς. Στον Τζόννυ Ρεντ μου έκαναν εντύπωση η ποιότητα της έγχρωμης εκτύπωσης. Αλλά στις πληροφορίες στο πλάι της πρώτης σελίδας διάβασα ότι είναι ιστορία που κυκλοφόρησε πολύ πρόσφατα. Δεν ήμουν οπαδός του, αλλά μου έκανε επιπλέον εντύπωση ότι ακόμη εκδίδονται ιστορίες του.

Ο Λάργκο Γουίντς συμπαθητικός, μάλλον όμως χρειάζεται μεγάλο μέγεθος για να φανεί το μεγαλείο του.

Στην ιστοριούλα με τα ζόμπι, θεωρώ εξαιρετικό το ταλέντο του δημιουργού. Το μόνο πρόβλημά μου ήταν ότι δυσκολευόμουν να διαβάσω τα γράμματα, αλλά αυτό μάλλον οφείλεται στο ότι μεγαλώνω... :P Πάντως ήταν ιδιαιτέρως μικρά.
Πάω στον Ελ Ζαμπάτο . Χαίρομαι πάρα πολύ που ξεκινάνε την ιστορία του από την αρχή. Για συλλεκτικές ή... "ιστορικού περιεχομένου" εκδόσεις, έχω ένα κόλλημα και θέλω τις ιστορίες να κυκλοφορούν με χρονολογική σειρά. Υποθέτω ότι ο έξοχος χρωματισμός οφείλεται στην πρόσφατη επανέκδοση των πρώτων περιπετειών του. Ίσως κι αυτός να ταίριαζε λόγω των τεσσάρων σειρών από καρέ, σε μεγαλύτερο φορμάτ. Αλλά νομίζω ότι ανεβάζει πολύ την συλλεκτική αξία του περιοδικού.

Τα μαγικά παπούτσια του Μπίλυ και το Παιδί Πάνθηρας, με 2 και 3 σελίδες είναι για να λέμε ότι τα βάλαμε κι αυτά, σαν μια μικρή (πολύ μικρή) σταγόνα νοσταλγίας. Πάντως χάρηκα πολύ που το παιδί πάνθηρας τυπώθηκε χωρίς παραμορφώσεις. Ήταν και μια σαφής ένδειξη (ή απόδειξη;) ότι ο εκδότης ακούει τα παράπονα των αναγνωστών.

Ακόμη και οι 164 σελίδες μου φάνηκαν λίγες, κι αυτό νομίζω είναι θετικό. Όταν κατασταλάξει το περιοδικό στο στυλ που θα έχει (θεωρώ ότι ακόμη πειραματιζεται αλλά αυτη τη φορά πιο πολύ προς αυτό που θα ήθελα εγώ προσωπικά ως αναγνώστης), ίσως θα μπορούσε να έχει λίγο λιγότερες σελίδες και καλύτερη τιμή αλλά να γίνει μηνιαίο.

Περιμένω να αγοράσω με μεγάλη χαρά το τεύχος 13.

 

Edited by theforce
  • Like 13
Link to post
Share on other sites
8 hours ago, theforce said:

Μετά από σχεδόν 1,5 χρόνο, αποφάσισα να ξαναγοράσω τον Μπλεκ. Ο λόγος ήταν το εξώφυλλο και η ιστορία με τον Ελ Ζαμπάτο. Το αστείο είναι ότι όταν διάβαζα το Αγόρι, τον Ελ Ζαμπάτο ΔΕΝ τον διάβαζα αλλά τον προσπερνούσα! :lol:

Διαβάζοντας το περιοδικό, χάρηκα για την απόφασή μου να το αγοράσω. Σε σχέση με το 3ο τεύχος που ήταν το τελευταιο που ειχα αγοράσει, μου φάνηκε σα να είχε μεγαλύτερη συνοχή. Σε αυτό βοήθησε το ότι έχει μειωθεί ο αριθμός των ολιγοσέλιδων ιστοριών και σχεδόν όλες οι ιστορίες είναι πολυσέλιδες, κάτι που θεωρώ ιδιαιτέρως σημαντικό για ένα διμηνιαίο περιοδικό.

Η ποιότητα του περιοδικού είναι σε υψηλό επίπεδο. Χαρτί, χρώματα, απίστευτα!

Μπλεκ ωραία ιστορία, διαβάζεται ευχάριστα.

Δικαστής Ντρεντ, Τζόννυ Ρεντ, Στορμ, είχα ένα θέμα στην ανάγνωση επειδή δεν είχα διαβάσει τις ιστορίες από την αρχή. Καλά, ο Στορμ σε σχέση με τις πρώτες ιστορίες του έχει ξεφυγει. Μαλλον δε θα έβγαζα νόημα έτσι κι αλλιώς. Στον Τζόννυ Ρεντ μου έκαναν εντύπωση η ποιότητα της έγχρωμης εκτύπωσης. Αλλά στις πληροφορίες στο πλάι της πρώτης σελίδας διάβασα ότι είναι ιστορία που κυκλοφόρησε πολύ πρόσφατα. Δεν ήμουν οπαδός του, αλλά μου έκανε επιπλέον εντύπωση ότι ακόμη εκδίδονται ιστορίες του.

Ο Λάργκο Γουίντς συμπαθητικός, μάλλον όμως χρειάζεται μεγάλο μέγεθος για να φανεί το μεγαλείο του.

Στην ιστοριούλα με τα ζόμπι, θεωρώ εξαιρετικό το ταλέντο του δημιουργού. Το μόνο πρόβλημά μου ήταν ότι δυσκολευόμουν να διαβάσω τα γράμματα, αλλά αυτό μάλλον οφείλεται στο ότι μεγαλώνω... :P Πάντως ήταν ιδιαιτέρως μικρά.
Πάω στον Ελ Ζαμπάτο . Χαίρομαι πάρα πολύ που ξεκινάνε την ιστορία του από την αρχή. Για συλλεκτικές ή... "ιστορικού περιεχομένου" εκδόσεις, έχω ένα κόλλημα και θέλω τις ιστορίες να κυκλοφορούν με χρονολογική σειρά. Υποθέτω ότι ο έξοχος χρωματισμός οφείλεται στην πρόσφατη επανέκδοση των πρώτων περιπετειών του. Ίσως κι αυτός να ταίριαζε λόγω των τεσσάρων σειρών από καρέ, σε μεγαλύτερο φορμάτ. Αλλά νομίζω ότι ανεβάζει πολύ την συλλεκτική αξία του περιοδικού.

Τα μαγικά παπούτσια του Μπίλυ και το Παιδί Πάνθηρας, με 2 και 3 σελίδες είναι για να λέμε ότι τα βάλαμε κι αυτά, σαν μια μικρή (πολύ μικρή) σταγόνα νοσταλγίας. Πάντως χάρηκα πολύ που το παιδί πάνθηρας τυπώθηκε χωρίς παραμορφώσεις. Ήταν και μια σαφής ένδειξη (ή απόδειξη;) ότι ο εκδότης ακούει τα παράπονα των αναγνωστών.

Ακόμη και οι 164 σελίδες μου φάνηκαν λίγες, κι αυτό νομίζω είναι θετικό. Όταν κατασταλάξει το περιοδικό στο στυλ που θα έχει (θεωρώ ότι ακόμη πειραματιζεται αλλά αυτη τη φορά πιο πολύ προς αυτό που θα ήθελα εγώ προσωπικά ως αναγνώστης), ίσως θα μπορούσε να έχει λίγο λιγότερες σελίδες και καλύτερη τιμή αλλά να γίνει μηνιαίο.

Περιμένω να αγοράσω με μεγάλη χαρά το τεύχος 13.

 

 

Έτσι όπως τα λες είναι. Το περιοδικό τα τελευταία τεύχη απέκτησε συνοχή. Ουσιαστικά έχει μεγάλες ιστορίες που όταν τελειώνει η μία ξεκινάει μια άλλη σαν αντικατάσταση. Το κακό είναι ότι επειδή οι περισσότερες ιστορίες δεν είναι αυτοτελείς δεν μπορείς να πάρεις ένα τεύχος και μόνο. Άσε που με την διμηνιαία κυκλοφορία πρέπει να κάνεις επανάληψη κάθε φορά στο προηγούμενο τεύχος. Ιδίως αν δεν είσαι και 20 χρονών και έχεις πατήσει τα δεύτερα -άντα όπως εγώ. 

 

  • Like 9
Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.