Jump to content

Recommended Posts

ChrisL δοκίμασε σε άλλο μαγαζί με εφημερίδες!  :idea:  

 

 

Πέρα από την πλάκα έχει πολύ καλή διανομή και σίγουρα κάπου θα υπάρχει. Εδώ μέχρι και στα σούπερ μαρκετ το βλέπω!

 

 

:blob3:

 

 

¨Όσον αφορά στο εξώφυλλο, που μου το θύμισε ο ΓΙάννης με την (για άλλη μια φορά λεπτομερέστατη  :clap2: ) κριτική του:

 

Κι εμένα δεν μου άρεσε το εξώφυλλο.

 

Ούτε η εικόνα (ωραίο σχέδιο αλλά δεν είναι πιασάρικο - ποιος θα καταλάβει κάτι από αυτό;)

 

Ούτε το λογότυπο (τα γράμματα είναι πολύ μικρά και δεν φαίνονται)

 

Ούτε τα ονόματα των δημιουργών (είναι επίσης πολύ μικρά τα γράμματα)

 

Ούτε το άσπρο πλαίσιο (αλήθεια, σε τι χρησιμεύει το άσπρο πλαίσιο; Σύνδρομο Κόμιξ μου θυμίζει  :lol: )

 

 

Για να μην παρεξηγηθώ το περιοδικό εμένα μου άρεσε, μια χαρά το βρίσκω. ΤΟ μόνο που δεν μου άρεσε ήταν το εξώφυλλο.  :holidays:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Α! Και ο τίτλος!  :(

  • Like 13

Share this post


Link to post
Share on other sites

ChrisL δοκίμασε σε άλλο μαγαζί με εφημερίδες!  :idea:  

 

 

Πόσα νομίζεις οτι έχουμε???   :lol:  :lol:

 

Πέρα από τη πλάκα, ενημερωμένα μαγαζιά/περίπτερα με περιοδικά έχουμε πλέον 4 σε ολόκληρη πόλη!

Και φυσικά ρώτησα και στα 4 και δεν το έχουν. Μου είπαν όμως οτι θα έρθει με Β διανομή. Εκεί θα δω και εγω περι τίνος πρόκειται!!

Edited by ChrisL
  • Like 7

Share this post


Link to post
Share on other sites

Το τιράζ ήταν 7000 για όποιον έχει απορία :-)

  • Like 16

Share this post


Link to post
Share on other sites

θα διατίθεται στα στοκατζίδικα τα επόμενα 25 χρόνια....

  • Like 9

Share this post


Link to post
Share on other sites

Υπηρξε πουθενα αναφορα σε subscription; Θα ηθελα να μην εχω το αγχος οπως πολλοι εκτος Αθηνων εχουμε ηδη. Η πρωτοπορια μας εκανε την χαρη αυτη τη φορα, και με καλη τιμη, αλλα ανα πασα στιγμη μπορει να σταματησουν να το φερνουν οπως και εκαναν με το Fight Club 2.

  • Like 9

Share this post


Link to post
Share on other sites

Αγοραστηκε, διαβαστηκε, μπηκε στο ραφι...τελος!

 

Ουτε πολυ καλο, ουτε πολυ κακο ως προς τις ιστοριες, μετριο το βρηκα.

Αυτες που ξεχωρισαν για μενα προσωπικα: "Φιλ Πωτ" και  "Πολυμηχανος",

αν και θα τις ηθελα λιγο παραπανω ανεπτυγμενες. :yes:

Ως εκδοση, αρκετα ικανοποιητικο σε μεγεθος και σε χαρτι, οσο για την τιμη, θα ειναι το μονο που θα γκρινιαζω.... :censored:

 

 

 

Ας ειναι καλα η Πρωτοπορια με την εκπτωση της! :mafia:

 

Edited by Retroplaymo
  • Like 8

Share this post


Link to post
Share on other sites
Το πήρα και εγώ. Όπως αναμένονταν άλλα μου άρεσαν και άλλα όχι. Δεν μετάνιωσα που το πήρα δεν θα μου έλειπε αν δεν το έπαιρνα. Δεν το θεωρώ ακριβό για αυτό που προσφέρει (ε-ξ-α-ι-ρ-ε-τ-ι-κ-η ποιότητα έκδοσης, μεγάλο σχέδιο, πολλοί δημιουργοί, φρέσκες ελληνικές προσπάθειες, τριμηνιαία έκδοση), και ταυτόχρονα το θεωρώ ακριβό για κάποιον που δεν του αρέσει τελικά. Δηλαδή αν κάποιος δεν αρεστεί πετάει 6 ευρώ. Πιστεύω οτι αξίζει η προεπισκόπιση στο εφημεριδάδικο και στη συνέχεια η αγορά.

 

ΠΑΝΤΩΣ ΞΕΚΑΘΑΡΑ ΣΤΗΡΙΖΩ ΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΚΑΝΑΡΙΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΑΗΔΙΕΣ.

 

Αναλυτικά η γνώμη μου για τα περιεχόμενα :

 

"Ο Θάνατος" (όχι κάτι άξιο λόγου)

"Καρμανιόλα" (Βαρύ σχέδιο, ωραία υπόθεση - σύντομο αλλά καλό)

"Παραλογή" (Η καλύτερη -με διαφορά - ιστορία του τεύχους. Ωραία υπόθεση, ωραίο σχέδιο, εξαιρετικός ιαμβικός 15σύλλαβος- μου άρεσε πολύ)

"Φιλ Πωτ" (Σύντομο αδιάφορο σενάριο με εξαιρετικό σχέδιο και εξαιρετική nouar ατμόσφαιρα - μου άρεσε αλλά όχι όσο περίμενα από την προεπισκόπησή του)

"Diet Orchestra" (Τραγικό)

"Γυμνά Οστά" (Δεν μου αρέσουν καθόλου τέτοιου είδους ιστορίες οπότε είναι άδικο να σχολιάσω - δεν με άγγιξε. )

Το παιχνίδι των κατόπτρων (Μου άρεσε. Ωραίο διήγημα που χρειάζεται νομίζω σε ένα τέτοιο περιοδικό)

"Ο επιδιορθωτής" (Άξιζε το φινάλε και μόνο)

"Σήμερα είμαι ένα μικρό παιδί" (Αδιάφορο)

"Ο πολυμήχανος" (Παιδική τσοντούλα)

"3.04" (Και όμως αυτό μου άρεσε. Είχε τη φάση του. Πρωτότυπο. Να μην πω η πιο πρωτότυπη ιστορία του περιοδικού)

"Στο παγκάκι στη γωνιά" (Καθαρή τσόντα, αδιάφορη)

Τελευταία σελίδα (Γελοιογραφία με εντυπωσιακό σχέδιο και χρώμα)

 

Ένα τελευταίο σχόλιο. Πολύ μαυρίλα ρε παιδί μου στη θεματολογία. Εντάξει σε εμένα μ αρέσουν τα λιγότερο Balck κόμικ. Θα περίμενα τα περισσότερα να έχουν δυσάρεστη θεματολογία, αλλά όχι όλα. Τόσες ιστορίες όλες ήταν κυρίως Black ή τσόντες. Γιατί? Είναι η εποχή? Είναι η κουλτούρα του χώρου?

 

Μπράβο στα παιδιά που είχαν το θάρρος και το έβγαλαν.   :beer7:  :beer7:  :beer7:

Edited by ChrisL
  • Like 17

Share this post


Link to post
Share on other sites

 

 
Ένα τελευταίο σχόλιο. Πολύ μαυρίλα ρε παιδί μου στη θεματολογία. Εντάξει σε εμένα μ αρέσουν λιγότερο Balck κόμικ. Θα περίμενα τα περισσότερα να έχουν δυσάρεστη θεματολογία, αλλά όχι όλα. Τόσες ιστορίες όλες ήταν κυρίως Black ή τσόντες. Γιατί? Είναι η εποχή? Είναι η κουλτούρα του χώρου?
 

 

 

Και γω το παρατήρησα αυτό στον Μπλε Κομήτη και είναι μια από τις πολλές περιπτώσεις αυτής της "κουλτουρας" που δεν μπορώ να καταλάβω. Τα τελευταία χρόνια έχω έρθει σε επαφή με πολλά φοιτητικά projects (θεατρικά και κινηματογραφικά κυρίως) και τα περισσότερα ακολουθούν αυτήν την κατεύθυνση. 

Edited by Θλιμμένος Μπούφος
  • Like 11

Share this post


Link to post
Share on other sites

Με αφορμή τα τελευταία σχόλια, χωρίς όμως να απευθύνομαι ειδικά στους δύο φίλους, αλλά γενικότερα περί κουλτούρας, αφού έχει αναφερθεί πολλάκις παραπάνω:

 

Η κουλτούρα είναι καλό πράγμα κατά τη γνώμη μου.

 

Μην ακούτε κάτι τζερμάνικους και κάτι τέτοιους που υποστηρίζουν ένα γνήσιο, λαϊκό κόμικς που να αγγίζει τις μάζες. d.gif

 

Τέχνη είναι μεν ο Πικάσο που τον καταλαβαίνουμε ευκολότερα γιατί μπογιατίζει ρεαλιστικά αλλά Τέχνη είναι πχ και ο Καντίνσκι, πώς να το κάνουμε.

 

Οπότε δεν είναι κακό να βλέπουμε κι άλλα πράγματα. Το αν τελικά αυτά τα άλλα πράγματα αξίζουν ή όχι, το συζητάμε.  :cheers3:

  • Like 15

Share this post


Link to post
Share on other sites

Εμένα προσωπικά δεν με πειράζουν καθόλου τέτοιου είδους προσπάθειες απλά παρατηρώ ότι είναι όλο και πιο συχνές. Προσπαθώ επίσης να καταλάβω αν αυτοί οι δημιουργοί έχουν κάτι να πουν ή απλά χρησιμοποιούν αυτές τις σχετικά ακραίες μεθόδους επειδή υστερούν σε άλλους βασικούς τομείς. Το θέμα πάντως σηκώνει συζήτηση είτε μιλάμε για κομικς,ταινίες κτλ. :)

Edited by Θλιμμένος Μπούφος
  • Like 15

Share this post


Link to post
Share on other sites

Με αφορμή τα τελευταία σχόλια, χωρίς όμως να απευθύνομαι ειδικά στους δύο φίλους, αλλά γενικότερα περί κουλτούρας, αφού έχει αναφερθεί πολλάκις παραπάνω:

 

Η κουλτούρα είναι καλό πράγμα κατά τη γνώμη μου.

 

Μην ακούτε κάτι τζερμάνικους και κάτι τέτοιους που υποστηρίζουν ένα γνήσιο, λαϊκό κόμικς που να αγγίζει τις μάζες.

 

Τέχνη είναι μεν ο Πικάσο που τον καταλαβαίνουμε ευκολότερα γιατί μπογιατίζει ρεαλιστικά αλλά Τέχνη είναι πχ και ο Καντίνσκι, πώς να το κάνουμε.

 

Οπότε δεν είναι κακό να βλέπουμε κι άλλα πράγματα. Το αν τελικά αυτά τα άλλα πράγματα αξίζουν ή όχι, το συζητάμε.  :cheers3:

 

Συμφωνώ. Απόλυτα συμφωνώ. Απλά αναρωτιέμαι γιατί όλα έτσι? Δεν με πείραξε η ποιότητα αλλά η ποσότητα. Δεν βρήκα ούτε μια αχτίδα αισιοδοξίας μέσα στις κατά τα άλλα ωραίες σελίδες του μπλε κομήτη.

Επίσης, σαν γόνιμος αντίλογος, η Μαφάλντα που δεν είναι γνήσιο λαϊκό κόμιξ έβγαζε μια αισιοδοξία κρυμμένη στο απαισιόδοξο κοριτσάκι. Το Αϊβαλί χειρίστηκε ένα ρεαλιστικά δυσάρεστο θέμα με ένα πολύ λιγότερο δυσάρεστο τόνο απ ότι π.χ. η Καρμανιόλα. Συμφωνώ επίσης απόλυτα, και δεν υπάρχει λόγος αναπαραγωγής, με το σχόλιο του αγαπητού Ινδιάνου από πάνω. Το ίδιο ισχύει και για τις ταινίες. Γιατί ρε παιδιά τόση μαυρίλα?

Και από εμένα  :cheers3:  :cheers3:

Edited by ChrisL
  • Like 13

Share this post


Link to post
Share on other sites

Γιατι τόση μαυρίλα ?

Ισως γιατί η εποχή που ζούμε σε παγκόσμιο επίπεδο και ειδικά στον τόπο μας είναι η πιο "μαύρη" και καταθλιπτική των τελευταίων δεκαετιών ??

Ισως γιατί η Μαφάλντα που φέρνεις ως παράδειγμα γράφτηκε σε μια εποχή που ο κόσμος πίστευε στην παγκόσμια ειρήνη στην αλληλεγγύη στα ιδανικά του Μαη του 68 και γενικά υπήρχε μια διάχυτη αισιοδοξία για καλυτερο κόσμο ,ενω σημερα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο??

Ισως γι αυτό ...... :cheers3:

  • Like 14

Share this post


Link to post
Share on other sites

το δράμα είναι πιο εύκολο απο την κωμωδία σε οποιαδήποτε μορφή τέχνης,

 

εύκολα κάνεις κάποιον να κλάψει και να συγκινηθεί, πόσο εύκολα όμως τον κάνεις να γελάσει;

  • Like 11

Share this post


Link to post
Share on other sites

Το διάβασα με το που βγήκε. Τώρα που πέρασε λίγος καιρός και κατακάθισε λίγο το πράμα, νομίζω πως το έχω «χωνέψει» και μπορώ να κρίνω καλύτερα. Κατ' αρχάς να πω πως ήξερα από πριν πως δεν είναι του γούστου μου. Είναι σαν ένας φανατικός του στυλ Βαβέλ / Παρά Πέντε, να κρίνει μία ελληνική ιστορία Disney που έτυχε να κυκλοφορήσει σε κάποιο περιοδικό. Δεν θα αφορίσουμε την γνώμη του, όμως δεν είναι αυτό το κοινό στο οποίο απευθύνεται. Έτσι κι εγώ, το πήρα πιο πολύ για να δω τι παίζει στην αγορά, όχι για να το στηρίξω μακροπρόθεσμα. Άρα δεν ξέρω αν ενδιαφέρει και πολλούς η γνώμη μου.

 

Παρ' όλ' αυτά, ας πω κι εγώ την αποψάρα μου :P Εν ολίγοις, δεν μπορώ να πω πως μου άρεσε σαν σύνολο. Το μόνο που μου άρεσε σχεδιαστικά είναι το Φιλ Πωτ, παρ' όλο που είχε τελείως αδιάφορο σενάριο, ενώ η μόνη που μου άρεσε από ιστορία ήταν τα Γυμνά Οστά. Και αυτό είναι μεγάλη υπόθεση για εμένα, επειδή δεν με ξετρελαίνει το σχέδιο του Διαλυνά (οκ, μην βαράτε, γούστα είναι αυτά). Την Παραλογή επίσης, δεν νομίζω να την θυμάμαι σε μερικές εβδομάδες, όμως πρέπει να αναφέρω πως ήταν πολύ τίμια προσπάθεια. Σχέδιο, χρώμα, όλα καλά, απλά όχι για εμένα.

 

Στα υπόλοιπα συνάντησα την λεγόμενη «κουλτούρα» που ανέφεραν ο ChrisL και άλλοι, την οποίαν έχω άμεσα συνδεδεμένη με τα ελληνικά κόμικς, με την άσχημη έννοια. Δεν ξέρω πώς μπορώ να το περιγράψω, όμως όταν ακούω «ελληνικά κόμικς», επί το πλείστον μου έρχεται στο μυαλό «τσόντα, περίεργο σχέδιο, τσόντα, ψαγμενιά, ψευτοκουλτούρα, ακατανόητη ιστορία, τσόντα» και πολλές ακόμα έννοιες. Φυσικά και υπάρχουν πολλά αξιόλογα ελληνικά κόμικς που κοσμούν την βιβλιοθήκη μου (τόσο φανζίν όσο και επίσημες εκδόσεις) όμως στο βάθος του μυαλού μου τα έχω συνδυάσει με αυτά τα χαρακτηριστικά.

 

Αυτά τα χαρακτηριστικά είναι που συναντάω και στο περιοδικό, τα οποία δεν με τραβάνε. Μπορεί όντως μια άλλη εποχή να μπορούσαν να εκτιμηθούν καλύτερα (ξέρω 'γω λόγω της σεξουαλικής απελευθέρωσης του '80 που αναφέρθηκε), όμως για αυτόν ακριβώς τον λόγο, νιώθω πως το περιοδικό είναι φτιαγμένο από 50άρηδες και απευθύνεται σε ένα ηλικιακό κοινό 40 και άνω. Θα προτιμούσα πιο νέα, πιο φρέσκα πράγματα. Σαν προσπάθεια δεν μου θυμίζει κάτι νέο, αλλά κάτι παλιό. Παλιού τύπου ιστορίες βασισμένες σε παλιές νοοτροπίες. Βέβαια αν έβαζαν διαφορετικά, το περιοδικό δεν θα είχε την ταυτότητα που ήθελε αλλά την ταυτότητα που πρότεινε ένας τυχαίος αναγνώστης, όμως κουβέντα να γίνεται.

Edited by PhantomDuck
  • Like 18

Share this post


Link to post
Share on other sites

 

Στα υπόλοιπα συνάντησα την λεγόμενη «κουλτούρα» που ανέφεραν ο ChrisL και άλλοι, την οποίαν έχω άμεσα συνδεδεμένη με τα ελληνικά κόμικς, με την άσχημη έννοια. Δεν ξέρω πώς μπορώ να το περιγράψω, όμως όταν ακούω «ελληνικά κόμικς», επί το πλείστον μου έρχεται στο μυαλό «τσόντα, περίεργο σχέδιο, τσόντα, ψαγμενιά, ψευτοκουλτούρα, ακατανόητη ιστορία, τσόντα» και πολλές ακόμα έννοιες. Φυσικά και υπάρχουν πολλά αξιόλογα ελληνικά κόμικς που κοσμούν την βιβλιοθήκη μου (τόσο φανζίν όσο και επίσημες εκδόσεις) όμως στο βάθος του μυαλού μου τα έχω συνδυάσει με αυτά τα χαρακτηριστικά.

 

 

 

Γιώργο αυτό αν μπορείς να μου το εξηγήσεις λίγο παραπάνω θα ήθελα.

 

Ας εξαιρέσουμε τους τρεις δημιουργούς τους οποίους βρήκες ενδιαφέροντες.

 

Για να δούμε κάποια ενδεικτικά κόμικς από τους υπόλοιπους

 

COMEDICS_0001.jpgMIKROSPRIGIPAS2017_0001.jpgLOSTSOUL_0001.jpgZARAKOMATA_0001.jpgABYSS_0001.jpgKOYRASYMPATHEIA_0001.jpg

 

Αυτά δηλαδή τα ελληνικά κόμικς τα έχεις στο μυαλό σου σαν  τσόντα, περίεργο σχέδιο, τσόντα, ψαγμενιά, ψευτοκουλτούρα, ακατανόητη ιστορία, τσόντα  (sic);

 

:blob7:

  • Like 15

Share this post


Link to post
Share on other sites

Κοίτα, εγώ μιλάω για μια γενικότερη αίσθηση που έχω για πολλά ελληνικά κόμικς. Μία δεκαετία δεν θα παρακολουθώ τον χώρο; Τουλάχιστον. Μέσα σε αυτήν την περίοδο έχω αγοράσει κάμποσα φανζίν και επίσημους τίτλους, έχω ξεφυλλίσει ακόμα περισσότερα στις διάφορες εκδηλώσεις / εκθέσεις, έχω κάνει και μία άλφα μελέτη για τίτλους που κυκλοφορούσαν παλιότερα και μου έχει παγιωθεί μία συγκεκριμένη εντύπωση την οποία περιέγραψα παραπάνω, που προέρχεται μέσα από εκατοντάδες παραδείγματα.

 

Το να μιλάμε για έξι συγκεκριμένα οκ, να είχαμε να λέγαμε, λίγο άτοπο μου φαίνεται :P Εξ άλλου ποτέ δεν μίλησα για αυτά. Και λίγα έβαλες. Και εγώ μπορώ να βρω ακόμα τόσα κι άλλα τόσα :P. Και όχι μόνο από όσους έχουν πάρει μέρος στο περιοδικό, αλλά και από ένα σωρό ακόμα άλλους που έχουν μείνει απ' έξω. Αντίστοιχα βέβαια, μπορώ να βρω ένα σωρό σαβούρες διάφορων δημιουργών που εμπίπτουν στις κατηγορίες που ανέφερα παραπάνω. Και αντί να καθόμαστε να διαβάζουμε κάνα κομικσάκι, να καθόμαστε να σπαταλάμε την ώρα μας γράφοντας λίστες οι οποίες λίγο αντίκρισμα θα έχουν επειδή και οι δυο μας έχουμε τις απόψεις μας.

 

Προφανώς και υπάρχουν διαφορετικοί τίτλοι, πρώτος εγώ το είπα παραπάνω, έχω ένα σωρό βιβλία που φιγουράρουν στην βιβλιοθήκη μου, όμως η γενική εικόνα, καλώς ή κακώς είναι αυτή. Μπορεί να είναι λάθος επειδή δεν ασχολούμαι και πολύ με τα ελληνικά, μπορεί να τα έχω δαιμονοποιήσει κρίνοντας από λίγα, μπορεί απλά να μην είναι του γούστου μου, μπορεί χίλια δυο, όμως έτσι είναι οι απόψεις και ξέρουμε τι λένε γι' αυτές (πως όλοι μας έχουμε από μία :P).

 

Με τον καιρό βέβαια οι απόψεις αλλάζουν. Αν ξεκινούσα τώρα να ασχολούμαι με τα σπορ, πολύ πιθανώς να παρέλειπα πολλά κακώς κείμενα του παρελθόντος και να είχα καλύτερη άποψη, όμως από την άλλη δεν με ενδιαφέρει τόσο ώστε να ασχοληθώ. Πάντως, όσο και αξιόλογα να είναι τα συγκεκριμένα που έβαλες (δεν τα έχω διαβάσει), δεν κρίνω τους δημιουργούς από αυτά αλλά από το περιοδικό, το οποίο όπως είπα δεν μου άρεσε για τους λόγους που προανέφερα :beer:

Edited by PhantomDuck
  • Like 12

Share this post


Link to post
Share on other sites

... Όπως λέει στο editorial του πρώτου τεύχους, έχει παπούδες Κλασσικά Εικονογραφημένα, Μικρό Ήρωα και Μίκυ Μάους, γονείς και θείους Κολούμπρα, Μαμούθ, Βαβέλ και Παρα Πέντε, μεγάλα ξαδέρφια 9 και mov και πλήθος άλλων μακρινών συγγενών.

 

 

 

Δεν περίμενα φυσικά να περιέχει κάτι σε στυλ Disney, σε καμιά περίπτωση..! :)  Αν όμως έχουν κάτι στο μυαλό τους οι συντελεστές, αναφέροντας μέσα στους "παππούδες" της έκδοσης το Μίκυ Μάους, τότε αυτό θα φανεί στα επόμενα τεύχη! Ίσως να αναφέρθηκε τυχαία βέβαια - κάνοντας απλώς μνεία σε μια από τις κορυφαίες ελληνικές εκδόσεις - ίσως όμως και να ετοιμάζουν μελλοντικά κάποια κόμικς με πιο ευχάριστη και χιουμοριστική ατμόσφαιρα (κάτι σαν τα Μίκυ), που θα ξεφεύγουν λίγο από το "σκοτεινό" μοτίβο που χαρακτήριζε, κατά κύριο λόγο, το πρώτο τεύχος. Θα δείξει..! :D

  • Like 7

Share this post


Link to post
Share on other sites

Όποια και αν είναι η προσωπική άποψη του καθενός μας, η συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής σκηνής κόμικς κινείται μεταξύ καμμένου χιούμορ, διασκευών και indie αισθητικής και τεχνοτροπίας. Μέσα σε όλα αυτά, προφανώς, βρίσκονται και πολύ καλές δουλειές, αλλά πάνω-κάτω οι περισσότεροι κινούνται σε αυτά τα πλαίσια. Αν π.χ. σε κάποιον του αρέσουν τα όμορφα σχεδιασμένα τοπία, η BD αισθητική, τα φωτεινά χρώματα, τα ευχάριστα σενάρια, το χιούμορ που δεν είναι σκατολογικό ή δεν κινείται στα αστεία που λέμε μεταξύ μας κάθε ημέρα αλλά είναι πιο έξυπνο και πιο "επόμενο επίπεδο", κάτι γενικά ευχάριστο και διασκεδαστικό τελος πάντων, δεν θα βρει να διαβάσει σχεδόν τίποτα.

 

Από την άλλη, η κάθε σχολή έχει τα χαρακτηριστικά της και θα μπορούσε κάποιος να πει ότι αυτά είναι τα χαρακτηριστικά της ελληνικής σχολής. Θα έπρεπε όμως και να αναρωτηθούμε όλοι, δημιουργοί και αναγνώστες, ποιοι έλληνες κομίστες έχουν κάνει καριέρα στο εξωτερικό, με τι δουλειές έχουν κάνει καριέρα και αν οι δουλειές τους αυτές έχουν καμία σχέση με την μέση ελληνική δουλειά από άποψη σχεδίου και ύφους. Θα συμφωνήσω με τον Phantom ότι οι περισσότερες ελληνικές δουλειές - και όχι μόνο στα κόμικς αλλά και στις περισσότερες μορφές τέχνης - είναι σκοτεινές, πομπώδεις, έχουν περισπούδαστο ύφος, δεν δίνουν βάση στο ίδιο το σχέδιο αλλά στην "κουλτουροσύνη" και στην "ψαγμενιά".

 

Προσωπικά δεν ελπίζω να αλλάξει αυτό σύντομα, γιατί τα 38 μου χρόνια σε αυτή τη χώρα, μου έχουν δείξει ότι έτσι είμαστε σαν λαός και όχι μόνο στα κόμικς. "Ψευτό-προχώ", μαγκιά, κλ#%α και επί της ουσίας λίγα πράγματα. Όταν μου είπε στο Comicdom ένας 18χρονος φανζινάς ότι έχει επηρρεαστεί από την Βαβέλ, ήθελα να χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο. Αντί, και λόγω ηλικίας, να μου μιλήσει για Ντίσνευ, υπερήρωες και μάνγκα, μίλησε για Βαβέλ, είτε για του το είπε κάποιος και ήθελε να φαίνεται ψαγμένος είτε γιατί πραγματικά ήταν άλλος ένας 18χρονος "καταραμένος" δημιουργός.

 

Και για να επικυρώσω όσα λέω παραπάνω, από τα 6 παραδείγματα που ανέβασε ο tik, τα 2 είναι καμμένο χιούμορ και τα 2 διασκευές.

  • Like 17

Share this post


Link to post
Share on other sites

Στα υπόλοιπα συνάντησα την λεγόμενη «κουλτούρα» που ανέφεραν ο ChrisL και άλλοι, την οποίαν έχω άμεσα συνδεδεμένη με τα ελληνικά κόμικς, με την άσχημη έννοια. Δεν ξέρω πώς μπορώ να το περιγράψω, όμως όταν ακούω «ελληνικά κόμικς», επί το πλείστον μου έρχεται στο μυαλό «τσόντα, περίεργο σχέδιο, τσόντα, ψαγμενιά, ψευτοκουλτούρα, ακατανόητη ιστορία, τσόντα» και πολλές ακόμα έννοιες. Φυσικά και υπάρχουν πολλά αξιόλογα ελληνικά κόμικς που κοσμούν την βιβλιοθήκη μου (τόσο φανζίν όσο και επίσημες εκδόσεις) όμως στο βάθος του μυαλού μου τα έχω συνδυάσει με αυτά τα χαρακτηριστικά.

 

 

 

Παρεπιπτόντως, κι εγώ την ίδια αίσθηση έχω... 

Ίσως να είναι άδικη, όμως αυτή μου έχει παγιωθεί στο μυαλό όλα αυτά τα χρόνια παρακολουθώντας (επιδερμικά) το χώρο.

  • Like 7

Share this post


Link to post
Share on other sites

Μήπως να ανοίξει τόπικ με τη σχετική συζήτηση? :) Διότι όλα αυτά, δεν έχουν και μεγάλη σχέση με την κριτική/αξιολόγηση/σχολιασμό του Μπλε Κομήτη, αλλά με την Ελληνική σκηνή εν γένει :) (είδα λχ αυτό περί κουλτούρας που είχε και προσωπική πρόσκληση :) και δεν θέλω να απαντήσω εδώ διότι θέλουμε πάρα πολλοί να εκφράσουμε τις σκέψεις μας γύρω από τον Μπλε Κομήτη, οπότε άμα αρχίσουμε να πιάνουμε και όλα τα tangents... αχαχούχα :)
 
Από εκεί και πέρα, κάτι που θέλω να πω καιρό.
 
Κάποιες από τις κριτικές τις βλέπω να εστιάζουν υπερβολικά στα ολιγοσέλιδα. Να θυμίσω τι είχα πει :)
 

Αυτό σε πρώτη φάση μου άφησε μια πικρή γεύση, αλλά όταν συνειδητοποίησα πως αυτά ήταν κάτω από το 1/3 της ύλης και πως με 5,90 πήρα τα 2/3 της ύλης που μου έκατσαν μια χαρά, κουλαντρίστηκα :)


Άμα τις μέτρησα καλά, είναι 52 σελίδες κόμικ.

1 16σέλιδη (31%)
1 9σέλιδη που συνεχίζεται (17%)
1 5σέλιδη (10%)
3 4σέλιδες (8% - 23%)
4 2σέλιδες (4% - 15%)
2 μονοσέλιδα (2% - 4%)

Όση απέχθεια και αν προξένησαν σε κάποιον 1-2-3 από τις ολιγοσέλιδες, αυτές δεν παύουν να είναι οι, τρόπον-τινά, "τσόντες"/συμπληρώματα του τεύχους. Δεν είναι το κυρίως πιάτο :) 

Είναι επίσης κομματάκι άδικο/λάθος το να εξισώνονται στην κριτική όλες αυτές οι ιστορίες. 1 πρόταση κριτική για το 31%, 1 πρόταση κριτική για το 17%, 1 πρόταση κριτική και για το 2% :) Θα μου πεις, "1 πρόταση έχω ρε φίλε για να κριτικάρω τη μεγάλη, 1 έχω και για τη μικρή". Δεκτό και κατανοητό... :)

:cheers5:

  • Like 13

Share this post


Link to post
Share on other sites

Δεν περίμενα φυσικά να περιέχει κάτι σε στυλ Disney, σε καμιά περίπτωση..! :)  Αν όμως έχουν κάτι στο μυαλό τους οι συντελεστές, αναφέροντας μέσα στους "παππούδες" της έκδοσης το Μίκυ Μάους, τότε αυτό θα φανεί στα επόμενα τεύχη! Ίσως να αναφέρθηκε τυχαία βέβαια - κάνοντας απλώς μνεία σε μια από τις κορυφαίες ελληνικές εκδόσεις - ίσως όμως και να ετοιμάζουν μελλοντικά κάποια κόμικς με πιο ευχάριστη και χιουμοριστική ατμόσφαιρα (κάτι σαν τα Μίκυ), που θα ξεφεύγουν λίγο από το "σκοτεινό" μοτίβο που χαρακτήριζε, κατά κύριο λόγο, το πρώτο τεύχος. Θα δείξει..! :D

 

Το παρατήρησα κι εγώ αυτό (όχι ότι θα άφηνα να περάσει έτσι :P). Συγκεκριμένα στο editorial λέει «από τους παππούδες του, τα Κλασικά Εικονογραφημένα, τον Μικρό Ήρωα, τον Μίκυ Μάους [...]» κλπ. Πιο πολύ πιστεύω πως το έβαλαν σαν φόρο τιμής σαν μία από τις εκδόσεις που έχει πιάσει λίγο πολύ ο καθένας μας.

  • Like 7

Share this post


Link to post
Share on other sites

Μήπως να ανοίξει τόπικ με τη σχετική συζήτηση? :) Διότι όλα αυτά, δεν έχουν και μεγάλη σχέση με την κριτική/αξιολόγηση/σχολιασμό του Μπλε Κομήτη, αλλά με την Ελληνική σκηνή εν γένει :) (είδα λχ αυτό περί κουλτούρας που είχε και προσωπική πρόσκληση :) και δεν θέλω να απαντήσω εδώ διότι θέλουμε πάρα πολλοί να εκφράσουμε τις σκέψεις μας γύρω από τον Μπλε Κομήτη, οπότε άμα αρχίσουμε να πιάνουμε και όλα τα tangents... αχαχούχα :)

 

 

Καθώς εγω ΄άνοιξα σήμερα αυτό το θέμα, θεώρησα σωστό να ανοίξω και το topic ώστε σωστά να μην χαλάσουμε το topic του μπλε κομήτη.

 

Αν θέλετε μεταφέρετε τα αντίστοιχα Post εδώ:

http://www.greekcomics.gr/forums/index.php?showtopic=37650&p=510813

Edited by ChrisL
  • Like 5

Share this post


Link to post
Share on other sites

Κοίτα, εγώ μιλάω για μια γενικότερη αίσθηση που έχω για πολλά ελληνικά κόμικς.

 

και μου έχει παγιωθεί μία συγκεκριμένη εντύπωση την οποία περιέγραψα παραπάνω, που προέρχεται μέσα από εκατοντάδες παραδείγματα.

 

Το να μιλάμε για έξι συγκεκριμένα οκ, να είχαμε να λέγαμε, λίγο άτοπο μου φαίνεται :P Εξ άλλου ποτέ δεν μίλησα για αυτά. Και λίγα έβαλες. Και εγώ μπορώ να βρω ακόμα τόσα κι άλλα τόσα :P. Και όχι μόνο από όσους έχουν πάρει μέρος στο περιοδικό, αλλά και από ένα σωρό ακόμα άλλους που έχουν μείνει απ' έξω. 

 

 

Πάντως, όσο και αξιόλογα να είναι τα συγκεκριμένα που έβαλες (δεν τα έχω διαβάσει), δεν κρίνω τους δημιουργούς από αυτά αλλά από το περιοδικό, το οποίο όπως είπα δεν μου άρεσε για τους λόγους που προανέφερα :beer:

 

 

Κοίτα, κι εγώ δεν κρίνω την - ας πούμε - ελληνική σκηνή συνολικά, αλλά το συγκεκριμένο περιοδικό (παρεμπιπτόντως, ακριβώς για αυτό το λόγο δεν θα ήταν σωστό να μεταφερθεί το ποστάκι μου αλλού: αναφέρομαι στον Μπλε Κομήτη και όχι στο σύνολο των ελληνικών κόμικς). Το να ανοίξουμε θέμα για οοοόλη τη νεολληνική παραγωγή αδιακρίτως οκ να 'χαμε να λέγαμε. :P

 

Τα έξι συγκεκριμένα κόμικς τα έβαλα γιατί προέρχονται από τους δημιουργούς του 1ου τεύχους του Κομήτη. Το ερώτημα μου ήταν αρκετά απλό νομίζω:

 

Αυτοί  οι δημιουργοί που έχουν κάνει αυτά τα κόμικς και στο περιοδικό έχουν δημοσιεύσει αντίστοιχου επιπέδου δουλειές (νομίζω),  δίνουν άραγε την εντύπωση " τσόντα, περίεργο σχέδιο, τσόντα, ψαγμενιά, ψευτοκουλτούρα, ακατανόητη ιστορία, τσόντα"

 

Να ξανασημείωσω ότι αφαίρεσα τις πολυσέλιδες ιστορίες, οι οποίες είναι και το βαρύ πυροβολικό του τεύχους, ε; Οι υπόλοιπες δηλαδή είναι τόσο πολύ περίεργες; Εγώ νομίζω όχι.

 

:cheers3:

  • Like 8

Share this post


Link to post
Share on other sites

+1 από εμένα για τον Μπλε Κομμήτη.

 

Καταρχάς θεωρώ τα Γυμνά Οστά κόμικ που θα μπορούσε άνετα να είναι σε οποιαδήτε Αμερικάνική ή Γαλλική ανθολογία και

να είναι και από τα καλύτερα εκεί μέσα.

Αν η ιστορία εξελιχθεί καλά (δεν ξέρω για πόσες σελίδες κόμικ μιλάμε) μπορεί άνετα να γίνει τίτλος Image. Από τους καλούς.

Αναμένω τη συνέχεια.

Είναι πολύ σημαντικό που η κεντρική ιστορία είναι τόσο καλή.

Εδώ φυσικά φαίνετε και το διαφορετικό γούστο που έχουμε εδώ μέσα. Λογικό και θεμιτό.

 

Μου άρεσε αρκετά και το Ντετέκτιβ Φιλ Πωτ .

 

H Παραλογή δυστυχώς δεν μου άρεσε.Σχέδιο και κείμενο.

 

Τα υπόλοιπα δεν έχουν σχέση με αυτά τα τρία .Είναι επιπέδου fanzine , δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό ,

θα ήθελα όμως περισσότερες δουλειές στο επίπεδο των τριών παραπάνω.

Κάποια τα βρήκα συμπαθητικά κάποια ούτε καν. Πάντως δεν έφαγα απογοήτευση , ίσως γιατί περίμενα τέτοιου είδους κόμικ στο περιοδικό.

Χίλια συγνώμη γι' αυτό που θα πω (μπορεί να είναι σύμπτωση) αλλά κυριώς δεν μου άρεσαν οι ιστορίες

που έχουν γυναίκα σεναριογράφο. Είναι εντελώς εκτός της ψυχοσύνθεσης μου.

 

Το στριπάκι του Βαρβαγιάννη μου άρεσε. Είμαι φαν έτσι κι αλλιώς.

 

Η έκδοση είναι πολύ καλή και τα αξίζει τα χρήματα της.

 

Εύχομαι καλή συνέχεια και όπως είπα και σε προηγούμενο ποστ

αν δεν υπάρχει κάτι αξιόλογο από Ελλάδα , δεν είναι κακό να μπαίνει και

κάτι καλό από εξωτερικό στο οποίο δεν έχουμε πρόσβαση.

 

 

:best:

 

 

 

 

Edited by Cassidy
  • Like 18

Share this post


Link to post
Share on other sites

Σε γενικές γραμμές μου άρεσε. 

 

Αρχικά, σαν έκδοση είναι άρτια: μεγάλο μέγεθος, ωραίο γυαλιστερό χαρτί, πολύ καλή εκτύπωση γενικώς. Όσον αφορά τις ιστορίες, υπήρξαν πράγματα που μου τράβηξαν το ενδιαφέρον. Ξεκινάω από το νουάρ στοιχείο και τον Ντεντέκτιβ Φιλ Πωτ  του Γούση. Εδώ, αν και σεναριακά περνάει αδιάφορο, το σχέδιο ήταν καταπληκτικό και η ελληνική νουάρ ατμόσφαιρα δοσμένη πολύ πειστικά. Θα συμφωνήσω κι εγώ ότι τα Γυμνά Οστά είναι το ατού της έκδοσης, πρωτίστως σεναριακά, με τη δυναμική του αρχή κι έπειτα σχεδιαστικά. Ανυπομονώ ήδη για τη συνέχεια. Όσο για τις υπόλοιπες ιστορίες, πάνω κάτω αδιάφορες και αχρείαστες, ίσως με εξαίρεση την σύντομη ιστορία 3,04 που τη βρήκα ευχάριστη ανάγνωση.

 

Μου άρεσαν επίσης τα στοιχεία που πλαισίωναν το τεύχος, όπως η συνέντευξη του τρομερού γκραφιτά WD. Σε ξεκουράζουν και πάνω απ'όλα προωθούνται και καλλιτέχνες που το αξίζουν. Ελπίζω να καθιερωθεί.

 

Εν τέλει, αν και δεν έχω ζήσει εποχές Βαβέλ να συγκρίνω, είδα ότι γίνεται μια όμορφη προσπάθεια. Ειδικά όταν ανοίξουν και οι συμμετοχές για το περιοδικό, θα αποκτήσει άλλο ενδιαφέρον.

  • Like 14

Share this post


Link to post
Share on other sites

:update:

Η ομάδα του Μπλε Κομήτη στο fb ανακοίνωσε συνδρομές αναλυτικά και τιμές εδώ.

  • Like 11

Share this post


Link to post
Share on other sites

Share this post


Link to post
Share on other sites

To πήρα σήμερα μόνο και μόνο γιατί είχε το όνομα του Δ. Παπαμάρκου τον οποίο έχω σε μεγάλη υπόληψη. Προσωπικά μόνο η ιστορία του με τον Διαλυνά μου άρεσε σχεδιαστικά. Τώρα επειδή είμαι άνθρωπος που την πολύ μαυρίλα δεν την μπορώ (βασικός λόγος που παίρνω κόμιξ β περιόδου- ναι ρε το παίρνω, άντε τώρα) το όλο τεύχος μου έβγαζε κάτι το μίζερο. Οι λοιπές ιστορίες με εξαίρεση και αυτή της μεταφοράς του ποιήματος του Παπαμάρκου από τον Ζερβό δεν με άγγιξαν ούτε καν σχεδιαστικά. Φαντάζομαι σαν πρώτο τεύχος καλή προσπάθεια αν και όπως ανέφερα δεν είναι του γούστου μου, όμως η ατμόσφαιρα στο σύνολό της δεν μο έβγαλε κάτι το noir/underground ή και καλά ψαγμενοκατάσταση αλλά απλά κάτι μίζερο που δεν μου άφησε καλή γεύση στο τέλος. Είμαι περίεργος να δω πως θα εξελιχθεί το επόμενο τεύχος. Αυτά από εμένα.

  • Like 8

Share this post


Link to post
Share on other sites

απο fb

 

Quote

Στο τεύχος #2 εγκαινιάζουμε μια μακάβρια σειρά κόμικ με θέμα τα εγκλήματα που σόκαραν το πανελλήνιο και που σίγουρα πολλοί θα τα θυμάστε ακόμα.

Ο Γιάννης Ράγκος (αστυνομικός συγγράφεας, ερευνητής - δημοσιογράφος) θα επιμελείται τα σενάρια και θα συνεργάζεται κάθε φορά με έναν διαφορετικό σχεδιαστή.

 

εχω την εντυπωση πως καποιος admin θα χαρει; :P

  • Like 12

Share this post


Link to post
Share on other sites

Την έχω ήδη πετάξει τη σκούφια μου :) 

 

αλλά το σχέδιο που είδα για τη συγκεκριμένη ιστορία του 2ου τεύχους δεν με ενθουσίασε :)

 

Στο πρώτο «Μυρίζει αίμα» σας παρουσίαζουμε τον Aldo Shabani!

s.jpg

 

μια στο καρφί και μια στο πέταλο η όλη φάση :) θα δείξει :) Και να μη μου αρέσει το σχέδιο σε αυτή, μπορεί να μου αρέσει στη μεθεπόμενη :) 

 

:cheers5: 

 

  • Like 14
  • Thanks 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.