Jump to content
Sign in to follow this  
DaDiRa

GOD COUNTRY [ DONNY CATES - GEOFF SHAW ]

Recommended Posts

5640121-01a.jpg5766814-03a.jpg5814282-01-4th-print.jpg5911158-06b.jpg

 

 

Ο Emmett Quinlann ζει στο Τέξας, σε ένα παλιό και ταλαιπωρημένο σπίτι. Πάσχει από Αλτσχάιμερ και επειδή αδυνατεί να αναγνωρίσει το γιο του, συμπεριφέρεται επιθετικά σε αυτόν και την οικογένεια του όταν τον επισκέπτονται. Ο Σερίφης που τον μάζεψε περιπλανώμενο στον αυτοκινητόδρομο προτείνει να εισαχθεί σε κάποιο ίδρυμα, αλλά ο γιος του, Roy, αρνείται πεισματικά. Το μυαλό του Emmett έχει κολλήσει στην εποχή που ζούσε η γυναίκα του, και οποιαδήποτε άλλα πρόσωπα του είναι τελείως ξένα. 

 

Μετά από μια δυνατή καταιγίδα και μερικούς δαίμονες, ο Emmett καταλήγει με ένα τεράστιο ξίφος, τον Valofax, που του επιτρέπει να θυμάται τα πάντα όσο τον κραδαίνει. Όπως καταλαβαίνετε, η ιστορία θα τελείωνε εδώ μόνο αν ο Emmett μπορούσε να κρατήσει τον Valofax χωρίς κανένα πρόβλημα.

 

Alzheimer.pngAristus.pngElizabeth.png

 

Ως προς το γράψιμο του, το κόμικ προσπαθεί να είναι πομπώδες και άλλες φορές το καταφέρνει, άλλες όχι. Η όλη ιστορία έχει χαρακτηριστικά μύθου και όταν δεν έχουμε διαλόγους αυτό φαίνεται. Το πρόβλημα που έχει κατά τη γνώμη μου, είναι πως η τελική εκτόνωση της έντασης, δεν αντιστοιχεί στο χτίσιμο της έντασης που έχουμε στην αρχή. Η αφήγηση, όπως είπα, σε σημεία γίνεται τετριμμένη και φτάνει στα όρια της αδιάφορης, ενώ σε άλλα σημεία είναι πολύ ταιριαστή και προσεγμένη. Γενικά, τα 2 τελευταία τεύχη με άφησαν ασυγκίνητο στη μεγαλύτερη τους έκταση - ενώ τα πρώτα με προϊδέαζαν για κάτι πολύ πιο δυνατό (συγγραφικά, τουλάχιστον, γιατί κατά τα άλλα δεν στερείται έντασης).

 

Jane.pngSplash1.pngValofax.png

 

Το σχέδιο είναι πολύ όμορφο. Τα splash pages είναι από τα καλύτερα που έχω πετύχει, και το όλο fantasy theme που λαμβάνει χώρα εν μέρη στην Αμερικάνικη επαρχία είναι πολύ ταιριαστό στο artwork. Κάποιες σελίδες αν μου τις έδειχναν μεμονωμένες θα ορκιζόμουν πως είναι από υπερηρωικό. Μια τεχνική που παρατήρησα και μου άρεσε πολύ είναι η δημιουργία σκιών με τελείες ή ενίοτε με παράλληλες γραμμές. Κάτι που μια-δυο φορές με ενόχλησε είναι (όπως πάντα) κάποια πρόσωπα που μου φάνηκαν παραμορφωμένα από ορισμένες γωνίες. Ο χρωματισμός, επίσης καλός, χωρίς να θυμάμαι να μου έκανε τρομερή εντύπωση, με εξαίρεση ένα σημείο.

 

Family.pngSplash2.pngWife.png

 

Το κόμικ το προτείνω, άσχετα αν το βρήκα λίγο κλισέ στο γράψιμό του. Βασίζεται κυρίως στο συναίσθημα και ενώ μπορεί να μην καταφέρει να σας συγκινήσει και εσάς, είναι μια ιστορία που αξίζει να διαβάσεις. Άλλωστε η σειρά απέσπασε πολύ καλές βαθμολογίες και κριτικές. Υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσε να με επηρεάσει πιο αποτελεσματικά. Δεν είναι κάποιο συγγραφικό αριστούργημα, αλλά αξίζει το χρόνο σας. Επίσης η ιστορία συγκεντρωμένη, και όχι μήνα-μήνα, υπάρχει περίπτωση να είναι αρκετά καλύτερη εμπειρία.

 

Η σειρά αποτελείται από 6 τεύχη, ξεκίνησε τον Γενάρη και τελείωσε 20/6. Ο Cates αυτήν την περίοδο γράφει άλλες δύο υποσχόμενες σειρές, το Redneck για την Image και το Babyteeth για την Aftershock. Ο Shaw έχει σχετικά μικρή βιβλιογραφία και μπορείτε να τη βρείτε εδώ. Έχει συνεργαστεί ξανά με τον Cates για το Buzzkill.

  • Like 16

Share this post


Link to post
Share on other sites

 

attachicon.gif5640121-01a.jpgattachicon.gif5766814-03a.jpgattachicon.gif5814282-01-4th-print.jpgattachicon.gif5911158-06b.jpg

 

 

Ο Emmett Quinlann ζει στο Τέξας, σε ένα παλιό και ταλαιπωρημένο σπίτι. Πάσχει από Αλτσχάιμερ και επειδή αδυνατεί να αναγνωρίσει το γιο του, συμπεριφέρεται επιθετικά σε αυτόν και την οικογένεια του όταν τον επισκέπτονται. Ο Σερίφης που τον μάζεψε περιπλανώμενο στον αυτοκινητόδρομο προτείνει να εισαχθεί σε κάποιο ίδρυμα, αλλά ο γιος του, Roy, αρνείται πεισματικά. Το μυαλό του Emmett έχει κολλήσει στην εποχή που ζούσε η γυναίκα του, και οποιαδήποτε άλλα πρόσωπα του είναι τελείως ξένα. 

Μετά από μια δυνατή καταιγίδα και μερικούς δαίμονες, ο Emmett καταλήγει με ένα τεράστιο ξίφος, τον Valofax, που του επιτρέπει να θυμάται τα πάντα όσο τον κραδαίνει. Όπως καταλαβαίνετε, η ιστορία θα τελείωνε εδώ μόνο αν ο Emmett μπορούσε να κρατήσει τον Valofax χωρίς κανένα πρόβλημα.

 

attachicon.gifAlzheimer.pngattachicon.gifAristus.pngattachicon.gifElizabeth.png

 

Ως προς το γράψιμο του, το κόμικ προσπαθεί να είναι πομπώδες και άλλες φορές το καταφέρνει, άλλες όχι. Η όλη ιστορία έχει χαρακτηριστικά μύθου και όταν δεν έχουμε διαλόγους αυτό φαίνεται. Το πρόβλημα που έχει κατά τη γνώμη μου, είναι πως η τελική εκτόνωση της έντασης, δεν αντιστοιχεί στο χτίσιμο της έντασης που έχουμε στην αρχή. Η αφήγηση, όπως είπα, σε σημεία γίνεται τετριμμένη και φτάνει στα όρια της αδιάφορης, ενώ σε άλλα σημεία είναι πολύ ταιριαστή και προσεγμένη. Γενικά, τα 2 τελευταία τεύχη με άφησαν ασυγκίνητο στη μεγαλύτερη τους έκταση - ενώ τα πρώτα με προϊδέαζαν για κάτι πολύ πιο δυνατό (συγγραφικά, τουλάχιστον, γιατί κατά τα άλλα δεν στερείται έντασης).

 

attachicon.gifJane.pngattachicon.gifSplash1.pngattachicon.gifValofax.png

 

Το σχέδιο είναι πολύ όμορφο. Τα splash pages είναι από τα καλύτερα που έχω πετύχει, και το όλο fantasy theme που λαμβάνει χώρα εν μέρη στην Αμερικάνικη επαρχία είναι πολύ ταιριαστό στο artwork. Κάποιες σελίδες αν μου τις έδειχναν μεμονωμένες θα ορκιζόμουν πως είναι από υπερηρωικό. Μια τεχνική που παρατήρησα και μου άρεσε πολύ είναι η δημιουργία σκιών με τελείες ή ενίοτε με παράλληλες γραμμές. Κάτι που μια-δυο φορές με ενόχλησε είναι (όπως πάντα) κάποια πρόσωπα που μου φάνηκαν παραμορφωμένα από ορισμένες γωνίες. Ο χρωματισμός, επίσης καλός, χωρίς να θυμάμαι να μου έκανε τρομερή εντύπωση, με εξαίρεση ένα σημείο.

 

attachicon.gifFamily.pngattachicon.gifSplash2.pngattachicon.gifWife.png

 

Το κόμικ το προτείνω, άσχετα αν το βρήκα λίγο κλισέ στο γράψιμό του. Βασίζεται κυρίως στο συναίσθημα και ενώ μπορεί να μην καταφέρει να σας συγκινήσει και εσάς, είναι μια ιστορία που αξίζει να διαβάσεις. Άλλωστε η σειρά απέσπασε πολύ καλές βαθμολογίες και κριτικές. Υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσε να με επηρεάσει πιο αποτελεσματικά. Δεν είναι κάποιο συγγραφικό αριστούργημα, αλλά αξίζει το χρόνο σας. Επίσης η ιστορία συγκεντρωμένη, και όχι μήνα-μήνα, υπάρχει περίπτωση να είναι αρκετά καλύτερη εμπειρία.

 

Η σειρά αποτελείται από 6 τεύχη, ξεκίνησε τον Γενάρη και τελείωσε 20/6. Ο Cates αυτήν την περίοδο γράφει άλλες δύο υποσχόμενες σειρές, το Redneck για την Image και το Babyteeth για την Aftershock. Ο Shaw έχει σχετικά μικρή βιβλιογραφία και μπορείτε να τη βρείτε εδώ. Έχει συνεργαστεί ξανά με τον Cates για το Buzzkill.

 

Μου άρεσε πάρα πολύ ,ο τρόπος που άρχιζε η Ιστορία. ;)  Ύστερα όλα εκείνα, με τα μαγικά σπαθιά, δαίμονες ,αγγέλους και άλλα τέτοια, άρχισαν να με προβληματίζουν. :thinking: Δεν ξέρω. Πιστεύω, ότι θα ήταν καλύτερα, ο συγγραφέας να έβαζε, αντί τα πλάσματα του μεταφυσικού, Εξωγήινους . :netghost: Η ,να μην έβαζε τίποτε. :chicken2:

  • Like 3
  • Funny 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Δεν είναι ακριβώς μεταφυσικά, αλλά ούτε ακριβώς εξωγήινοι - δεν θέλω να κάνω σπόιλ. Άλλωστε επιστημονική φαντασία και μεταφυσικό έχουν πολύ θολές γραμμές πλέον σε πολλά Αμερικάνικα κόμικς (π.χ. Constantine, Thor κοκ).

Σε ό,τι αφορά τη χρήση φαντασίας στην εξιστόρηση μιας προσωπικής ιστορίας - αν και στη συγκεκριμένη περίπτωση θα έλεγα πως δεν γίνεται με τον καλύτερο τρόπο - γενικά μπορεί να προσφέρει παραλληλισμούς και αλληγορίες αρκετά πιο όμορφους (και αν μη τι άλλο διασκεδαστικούς, ενδιαφέροντες και εύπεπτους) από μια επίπεδη και προσκολλημένη στην πραγματικότητα αφήγηση, όπου θα μπορούσε να κουράσει εύκολα αν ο συγγραφέας δεν έκανε προσεγμένη δουλειά.

Παρόλα αυτά, ο γενικός προβληματισμός σου παραμένει ενδιαφέρων - δηλαδή αν εν μέρη οι δημιουργοί καπηλεύονται τη φαντασία χάριν ευκολίας στην εξιστόρηση.

  • Like 5

Share this post


Link to post
Share on other sites

Συμφωνώ σχεδόν σε όλα τα σημεία που επισήμανες Δαδή. Στο πρώτο τεύχος μετά από ένα χλιαρό ξεκίνημα που με είχε "δεν ψήνομαι πάλι να διαβάσω hillbilly ιστορία" γίνεται δυνατό hype ενός στο τέλος του δεύτερου, παρόλο που η πληροφορία είναι πάρα πολλή και συμπαγής το build up σε προϊδεάζει για κάτι επικό. Αν συνυπολογίσεις ότι απομένουν μόνο 4 τεύχη, περιμένεις να διαβάζεις τα σημεία και τα τέρατα από σελίδα σε σελίδα. 

 

Δυστυχώς δεν. Έσκασε η φούσκα γρήγορα, οι δημιουργοί φαίνεται ότι παράτησαν την ιστορία να γραφτεί μόνη της και μεις οι αναγνώστες μείναμε με 3 τελευταία αδιάφορα τεύχη. Άχρωμα τόσο που ακόμα και οι πραγματικά μεγαλοπρεπείς spash σελίδες (ή η τελευταία με τις αναμνήσεις που ήταν καθηλωτική) δεν καταφέρνουν να αφαιρέσουν από το μυαλό μου την φράση "καλά, αυτό ήταν;" που έλεγα και ξαναέλεγα. Κρίμα, στην αρχή τα έκαναν τουρλού και αμάν με ένα fantasy mythos και την 'murica νοοτροπία και έδειξαν ότι μπορούσαν να το χειριστούν, παρόλα αυτά έβαλαν μόνοι τους τρικλοποδιά στον εαυτό τους και έθαψαν κάτι που κατέληξε να είναι βιαστικό, πρόχειρο και σχεδόν κακό. 

 

Συνολικά ένα 2/5 και αυτό για τα πρώτα δύο τεύχη και συγκεκριμένες σελίδες του σχεδίου. 

  • Like 5
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Sign in to follow this  

×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.