Jump to content

Recommended Posts

ΓΕΛΙΟ ΚΑΙ ΧΑΡΑ # 7


Το έβδομο τεύχος του περιοδικού ΓEΛIO και XAPA, του εκδοτικού οίκου ΑΤΛΑΝΤΙΣ(Πεχλιβανίδης),

το οποίο κυκλοφόρησε το 1954 και περιέχει ιστορίες ηρώων των εταιρειών Γουώρνερ Μπράδερς, Μέτρο Γκόλντουϊν Μάγερ κ.λ.π.

Το συγκεκριμενο έχει σαν κεντρική ιστορία "Ο μεγάλος Σπάικ και ο μικρός Μάικ " των Τομ και Τζέρρυ .

Επίσης περιέχει ιστορίες των ΟΥΑΦ,Φλιπ και Ντιπ,Φαζυ και Ουαζυ Τζέρρυ και Τάφφυ καθως και δυο μικρές ιστορίες που εχουν μόνο κείμενο.

 

Παρουσίαση της έκδοσης ΕΔΩ.


  • Υποβολέας
  • Υποβλήθηκε
    30/05/2015
  • Κατηγορία
  • Δημιουργοί

 

  • Like 34

Share this post


Link to post
Share on other sites

Α την σιγανοπαπαδιά. Ούτε ένα hint δεν έριξε όταν το είδα πριν λίγο. :)

 

:thanks::best:

  • Like 15

Share this post


Link to post
Share on other sites

Α την σιγανοπαπαδιά. Ούτε ένα hint δεν έριξε όταν το είδα πριν λίγο. :)

 

:thanks::best:

:fiou: :fiou: :fiou:

  • Like 14

Share this post


Link to post
Share on other sites

Μας κακομαθαίνετε Κύριε Πρέσβη Σκύλε μας...

:best::rainbow:

  • Like 13

Share this post


Link to post
Share on other sites

Το όνομα του μικρού γιου του Σπάικ δεν είναι Μάικ (όπως εσφαλμένα γράφεται στο εξώφυλλο -και προφανώς και στο κείμενο- του #7 του "Γ.Χ.") αλλά Τάικ ή, σωστότερα, Τάυκ http://en.wikipedia.org/wiki/Spike_and_Tyke.

 

Προφανώς, σε μεταγενέστερα τεύχη του περιοδικού, το όνομα διορθώθηκε γιατί εγώ -που διάβαζα μικρός όλα τα "Γ.Χ." και όχι μόνο τα Ντίσνεϋ- τα ονόματα αυτού του "δίδυμου" (πατέρα/γιου) τα έχω αποθηκεύσει στη μνήμη μου ως "Σπάικ και Τάικ".

Edited by tryfev
  • Like 16

Share this post


Link to post
Share on other sites

Στο κείμενο μέσα αναφέρεται σωστό το όνομα του Τάικ. :)

 

:valtnino:

  • Like 12

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ακόμη καλύτερα, Παύλο μου.

  • Like 10

Share this post


Link to post
Share on other sites

Διάβασα την πρώτη ιστορία του γέλιο και χαρά νο7 και μπορώ να πω πως ενθουσιάστηκα...

 

Από τα πρώτα καρέ γίνεται σαφές ότι μιλάμε για το αμερικάνικο όνειρο που μέσα από τα κομικ και τον κινηματογράφο μπήκε στις ζωές όλων μας και έγινε και ελληνικό όνειρο. Η δημιουργία μιας μεσοαστικής τάξης, που ονειρεύεται το  δικό της κεραμίδι για να απομονωθεί (και να αργοπεθάνει κατ' επέκταση). Η οικοδομή και η αστυφιλία ξεκίνησαν τη δεκαετία του 50, και το συγκεκριμένο τεύχος ήταν στο κλίμα της εποχής και εν μέρη το διαμόρφωσε.

 

Τα "άλλα ζώα" συμβολίζουν το προλεταριάτο που απλά αποτελούν ενόχληση. Το κερασάκι στην τούρτα... η σπορά των ιδεών από τους μεγάλους (σπαϊκ) στα παιδιά τους (ταϊκ) για ταξικό μίσος.

 

Προτού τελειώσει καν η πρώτη σελίδα, οι πρωταγωνιστές λαμβάνουν μέτρα. όπως κάνει ο καθωσπρέπει κάτοικος των καλών περιοχών για να προφυλαχθεί.. βάζει φράχτες, κλειδαμπαρώνεται προφυλάσσεται από τους "εχθρούς" (που μέχρι πρόσφατα ήταν στην ίδια μοίρα) και φτάνει να ασκήσει βια εκμεταλλευόμενος την σωματική διάπλαση (σαφής αναφορά στην αστυνομία που αποτελεί πάντα δεκανίκι του κεφαλαίου και της οικονομικής εξουσίας).

 

Η εκδίωξη της γάτας στο τέλος της δεύτερης σελίδας αποτελεί μεταβατικό σημείο στην ιστορία. Για να έρθει το ποντίκι

Δεν υπάρχουν συμπάθειες δεν υπάρχουν διακρίσεις από τους σκύλους στα αλλά ζώα…

 

Ούτε εμείς ως αναγνώστες θα πρέπει να έχουμε συμπάθειες στο ποντίκι ή την γάτα… Και αυτοί θέλουν ακριβώς το ίδιο όπως και ο σκύλος. Να απομονωθούν, να φτιάξουν ένα σπίτι και να γίνουν αστοί και καθεστώς (όπως λέει και ο Λουκιανός Κηλαηδόνης στο Κολλήγα Γιος)

 

Η ανύψωση του σκυλόσπιτου είναι άλλος ένας συμβολισμός αρκετά ξεκάθαρος… αφού δεν μπορούμε να πάμε αλλού, πάμε ψηλά… και δεν θα μας ενοχλείτε…

 

(Στο τέλος, η ιστορία θίγει και το θέμα της κοινωνικής μέριμνας αλλά και των υπερβολικών γεννήσεων χωρίς τα απαραίτητα μέσα για την ανατροφή τους αλλά δεν θα επεκταθώ)

 

Η παράδοση του σκυλόσπιτου στο πουλί με τα κλωσόπουλα είναι η επιτομή της υποκρισίας Της υποκρισίας της αστικής τάξης απέναντί στα προβλήματα των αδυνάτων. Δείχνει πως συμπάσχει, αλλά στην πράξη δεν καίγεται καρφί… Επιπλέον, έξυπνα ο σεναριογράφος δείχνει και την ματαιότητα μιας τέτοιας πράξης αφού τόσα πουλάκια γεννιούνται σε εξωτερικές φωλιές χωρίς να παθαίνουν τίποτα…

Ευχαριστούμε Δημοσθένη για το σκανάρισμα αυτού του τεύχους. Είναι μοναδικό.

Edited by totally_wired
  • Like 13

Share this post


Link to post
Share on other sites
Τα "άλλα ζώα" συμβολίζουν το προλεταριάτο που απλά αποτελούν ενόχληση.
Από τα πρώτα καρέ γίνεται σαφές ότι μιλάμε για το αμερικάνικο όνειρο που μέσα από τα κομικ και τον κινηματογράφο μπήκε στις ζωές όλων μας και έγινε και ελληνικό όνειρο. Η δημιουργία μιας μεσοαστικής τάξης, που ονειρεύεται το  δικό της κεραμίδι για να απομονωθεί (και να αργοπεθάνει κατ' επέκταση). Η οικοδομή και η αστυφιλία ξεκίνησαν τη δεκαετία του 50

 

Συμφωνω για το συμβολισμό του προλεταριάτου. Θα διαφωνήσουμε όμως, στο θεμα μεσοαστική ταξη. Θα έλεγα ότι το παρουσιάζει ωστε να φαινεται ετσι αλλά στην πραγματικότητα κρύβεται πίσω από όλο αυτό ο εφοπλιστής, ο κεφαλαιούχος, η ολιγαρχία των εχόντων τα χρήματα αρα και τα μεσα για καλυτερη ζωή πχ σπίτι.

 

 

Προτού τελειώσει καν η πρώτη σελίδα, οι πρωταγωνιστές λαμβάνουν μέτρα. όπως κάνει ο καθωσπρέπει κάτοικος των καλών περιοχών για να προφυλαχθεί.. βάζει φράχτες, κλειδαμπαρώνεται προφυλάσσεται από τους "εχθρούς" (που μέχρι πρόσφατα ήταν στην ίδια μοίρα) και φτάνει να ασκήσει βια εκμεταλλευόμενος την σωματική διάπλαση (σαφής αναφορά στην αστυνομία που αποτελεί πάντα δεκανίκι του κεφαλαίου και της οικονομικής εξουσίας).

 

 

Θα συμφωνήσω και θα προσθέσω και μια αλλη διάσταση. Αυτή της μοναξιάς των ανθρώπων που σταματούν να θέλουν να συναναστρέφονται με τους συνανθρώπους τους. Στην προκειμενη εχουμε τον γείτονα-νυφίτσα που σκέφτηκε να κανει μια αυθόρμητη επίσκεψη για το καλό. Η εσωστρέφεια στο μεγαλείο της.

 

Καθώς και ότι οι νεόπλουτοι προστατευουν τον πλούτο τους όσο το δυνατόν, απο το προλεταριατο-πληβείους.

 

Η εκδίωξη της γάτας στο τέλος της δεύτερης σελίδας αποτελεί μεταβατικό σημείο στην ιστορία

 

Ωστε να περάσει με εναν απλό τρόπο την αλυσίδα σκύλος-γατα-ποντικι και ετσι να μην ειναι μόνο ενα χιουμοριστικο κομικ αλλα και εκπαιδευτικό!

 

Η ανύψωση του σκυλόσπιτου είναι άλλος ένας συμβολισμός αρκετά ξεκάθαρος… αφού δεν μπορούμε να πάμε αλλού, πάμε ψηλά… και δεν θα μας ενοχλείτε…

 

(Στο τέλος, η ιστορία θίγει και το θέμα της κοινωνικής μέριμνας αλλά και των υπερβολικών γεννήσεων χωρίς τα απαραίτητα μέσα για την ανατροφή τους αλλά δεν θα επεκταθώ)

 

Νόμιζω, αν και μπορει να κανω λαθος ότι έμμεσα μιλά για τον κοινωνικό ξεσηκωμό. Να φυγουν οι νεόπλουτοι από τα σπίτια τους και να δωθούν σε οικογενειες φτωχές, πολυτεκνες, σε ανθρώπους που το έχουν ανάγκη. Αλλά και την πιθανότητα καποιοι να αλλαξοπιστησουν και να δείξουν κοινωνία αλληλεγγύη (βλ σκύλο που στο τελος κοιμαται και προστατευει όλα τα ζώα.)

 

Βεβαια αυτο δεν άρει το δικό σου σκεπτικό. Θεωρω ότι εκανες μια καταπληκτικη ανάλυση. :beer:

  • Like 11

Share this post


Link to post
Share on other sites

Συμφωνω για το συμβολισμό του προλεταριάτου. Θα διαφωνήσουμε όμως, στο θεμα μεσοαστική ταξη. Θα έλεγα ότι το παρουσιάζει ωστε να φαινεται ετσι αλλά στην πραγματικότητα κρύβεται πίσω από όλο αυτό ο εφοπλιστής, ο κεφαλαιούχος, η ολιγαρχία των εχόντων τα χρήματα αρα και τα μεσα για καλυτερη ζωή πχ σπίτι.

 

Σε αυτό δεν έχεις άδικο. Όμως δεν γίνεται σαφές στο κόμικ η σχέση του σκύλου με τα αφεντικά.

  

 

Νόμιζω, αν και μπορει να κανω λαθος ότι έμμεσα μιλά για τον κοινωνικό ξεσηκωμό. Να φυγουν οι νεόπλουτοι από τα σπίτια τους και να δωθούν σε οικογενειες φτωχές, πολυτεκνες, σε ανθρώπους που το έχουν ανάγκη. Αλλά και την πιθανότητα καποιοι να αλλαξοπιστησουν και να δείξουν κοινωνία αλληλεγγύη (βλ σκύλο που στο τελος κοιμαται και προστατευει όλα τα ζώα.)

 

Δε νομίζω πως συμβαίνει αυτό... ειδικά αφού ο σκύλος είναι ο αρχηγός της φάρμας. η δεύτερη ερμηνεία (δηλαδή εκτός από την υποκρισία) που μπορώ να δώσω αφορά στη θρησκευτική διάσταση.

 

Δηλαδή ήρθε μια πνευματική ανύψωση με τη μεταφορά του σπιτιού στο δέντρο, ήρθε κοντά στο θεό και παραχωρεί τη θέση του στο πουλί - (συμβολισμό για το άγιο πνεύμα)... Αλλά δεν το θεωρώ πιθανό...

Edited by totally_wired
  • Like 9

Share this post


Link to post
Share on other sites
Σε αυτό δεν έχεις άδικο. Όμως δεν γίνεται σαφές στο κόμικ η σχέση του σκύλου με τα αφεντικά.

 

ο σκύλος θεωρω ότι ειναι ο μαγαλοκαρχαρίας που βγάζουν μπροστα οι πραγματικοί κεφαλαιοκράτες που κινουν τα νήματα για τη διαμορφωση των κοινωνικών σχέσεων αλλα και γενικά της κοινωνίας.

 

Δηλαδή ήρθε μια πνευματική ανύψωση με τη μεταφορά του σπιτιού στο δέντρο, ήρθε κοντά στο θεό και παραχωρεί τη θέση του στο πουλί - (συμβολισμό για το άγιο πνεύμα)... Αλλά δεν το θεωρώ πιθανό...

 

μη το λες.. εχεις απόλυτο δικιο αν σκεφτούμε ότι κυκλοφόρησε το 1954.

Μια εποχή πολυ διαφορετική από τη δική μας ως προς το πως αντιμετώπιζαν το θέμα  θρησκεία αλλά και το πώς αντολαμβάζνονταν τον Θεό ως κοινωνία.

  • Like 11

Share this post


Link to post
Share on other sites

Σ' :efxaristo: πολύ Δημοσθένη για την προσφορά σου!! :beer:

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites

×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.