Μετάβαση στο περιεχόμενο
rotagiatipino

Αναφορές στα κόμικς σε λογοτεχνικά έργα

Προτεινόμενες Καταχωρήσεις

Εύη Λαμπροπούλου - Σχεδόν Σούπερ (Κέδρος, 2005)

 

Στο βιβλίο "Σχεδόν σούπερ" η συγγραφέας Εύη Λαμπροπούλου παρουσιάζει την πρωταγωνίστρια του βιβλίου της, ένα αγχωτικό εργασιομανές κορίτσι της εποχής μας να ξεχνιέται και να αποκοιμάται στο τέλος της ημέρας διαβάζοντας μίκυ-μάους. Στις σελίδες 53-54 εξηγεί γιατί. Το βιβλιο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος (2005). Δεν είναι ενδιαφέρον; ΥΓ. Δε θέλω να φανώ πουριτανός αλλά το λεξιλόγιο της συγγραφέως εδώ νομίζω ότι δεν είναι κατάλληλο για ανηλίκους.

 

post-4271-1210658148_thumb.jpg post-4271-1210658161_thumb.jpg

  • Like 19

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

Φώτης Γεωργελές - Νυχτερινές Πτήσεις (Κέδρος 2008):

 

[Για την Αθήνα]

"Στη Στροφάδων ήταν ένα εγκαταλελειμμένο σχολείο. Εκεί έπαιζε η γειτονιά μου. Εκεί άλλαζε κάρτες με ποδοσφαιριστές. Μικροί Ήρωες, Μάσκες, Μυστήριο. Ελ Γκρέκο. Τότε δεν ήταν πολύ κολακευτικό να είσαι καλός μαθητής" (σελ. 18).

 

[Για το Παρίσι]

"Εδώ είναι ο θάλαμος που έπαιρνες υπεραστικά με ελληνικά δίφραγκα, εδώ είναι ο Boulinier, το βασίλειο των κόμικ, τα πρώτα άλμπουμ του Μπιλάλ" (σελ. 73).

-----------------------------------------------

Λένα Διβάνη - Εργαζόμενο αγόρι (Καστανιώτης 2000)

Στο δε βιβλίο της Διβάνη διαβάζουμε για τις περιπέτειες ενός άντρα που το σκάει από το σπίτι του στην Κρήτη για να βρει δουλειά στην Αθήνα. Μόνο που το περιβάλλον του μυθιστορήματος δεν είναι αυτό που ξέρουμε αλλά ακριβώς το αντίθετο: κυριαρχούν οι ταξιτζούδες, οι αστυνομικίνες και οι γιατροί, οι αδελφοί-νοσοκόμοι περιποιούνται τους αρρώστους, αγαπημένη ταινία είναι το Pretty man και τραγούδι το Diamonds are a man's best friends. Ένας κόσμος όπου τα παιδιά πάίζουν με τα Game girls και διαβάζουν διάφορα μινιμάους (προσέξτε τη λέξη).

Επεξεργασία από bonadrug
  • Like 12

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

Γιάννης Ξανθούλης - Ο θείος Τάκης, Ελληνικά Γράμματα, 2005

 

Ο Τάκης, προτού γίνει «θείος», ήταν ένα αγόρι ελαφρώς κλειστό, απόφοιτος Νομικής και απίθανος σφυριχτής μπλουζ και αυτοσχέδιων κομματιών. Ξαφνικά, το 1951, αλλάζουν όλα στη ζωή του. Μια σκοτεινή υπόθεση παιδεραστίας βαρύνει τον πατέρα του, μια παλιότερη ερωτική ίντριγκα ρίχνει άγριες σκιές στην οικογένεια, ενώ ο πόλεμος της Κορέας του υπόσχεται μια ελκυστική κάθαρση απ' όλα όσα τον βασανίζουν. Κι έτσι ξεκινά να γίνει εθελοντής πολεμιστής, αφήνοντας πίσω του τα οικογενειακά στίγματα και τις δύο αδερφές του, που, μέσα απ' την απουσία του, θα αναδείξουν μια απέραντη αγάπη και τρυφερότητα για ό,τι τους διέφυγε στα χρόνια της νιότης.

Όμως ο Τάκης είναι δεμένος με τον έρωτα, τη ζωή και τους όρκους του...

Κι έτσι θα ξανάρθει πίσω, σαν περιπετειώδης σκιά, φέρνοντας τον αέρα μιας νοσταλγίας που τρέφει τη φαντασία όσων τον αγάπησαν κι όσων υπολόγισαν στη σταθερή αξία της απώλειας.

Ο θείος Τάκης είναι μια σύγχρονη παραλλαγή στο Τραγούδι του Νεκρού Αδελφού -παραλλαγή ανατρεπτική και καυστικόταη ως προς τα νεοελληνικά μας ήθη. Το πιο τολμηρό, το πιο ερωτικό μυθιστόρημα του συγγραφέα Γιάννη Ξανθούλη.

 

 

Σε αυτό το μυθιστόρημα η υπηρέτρια και ουσιαστικά κυρία του σπιτιού καταφέρεται εναντίον των ποντικιών και του Μίκυ Μάους του Γουώλτ Ντίσνεϋ. Όχι μόνο σε αυτές τις σελίδες αλλά και αλλού. Δείτε ένα μικρό δείγμα.

 

 

post-4271-1244191813_thumb.jpg post-4271-1244191896_thumb.jpg

  • Like 13

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

Ο Μαύρος Πύργος ΙΙ Το κάλεσμα των τρίων (του Στήβεν Κινγκ, Bell 2004):

 

η γνωστή επταλογία του μετρ του τρόμου ειδικά στο δεύτερο μέρος βρίθει αναφορών στα κινούμενα σχέδια και στα κόμικς, από Peanuts μέχρι Μπαγκς ΜΠάνυ, Ποπάυ, Σούπερμαν, διάσπαρτα στο κείμενο. Ως προς τα Peanuts αφιερώνει μιάμιση σελίδα!!!

 

"Το πρόβλημα με αυτόν και τον Χένρι ήταν πως έμοιαζαν με τον Τσάρλι Μπράουν και τη Λούσυ. Η μόνη διαφορά ήταν πως κάπου κάπου ο Χένρι κρατούσε την μπάλα για να μπορέσει ο Έντι να την κλωτσήσει- όχι συχνά αλλά κάπου κάπου. Μέχρι που είχε σκεφτεί ο Έντι, υπό την επήρεια της ηρωίνης, πως θα έπρεπε να στείλει ένα γράμμα στον Τσαρλς Σουλτζ. "Αγαπητέ κύριε Σουλτζ", θα έλεγε, "είναι λάθος που βάζετε ΠΑΝΤΑ τη Λούσι να σηκώνει την μπάλα την τελευταία στιγμή. Κάπου κάπου θα έπρεπε να την κρατά χαμηλά, φυσικά δίχως να μπορεί ο Τσάρλι Μπράουν να προβλέψει πότε. Κάποιες φορές θα του την κρατούσε για να την κλωτσήσει τρεις, ακόμη και τέσσερις συνεχόμενες φορές, κι ύστερα ούτε μία φορά για ένα μήνα, έπειτα μία φορά, μετά τίποτε για τρεις ή τέσσερις ημέρες, καταλαβαίνετε τι θέλω να πω. Αυτό θα τον διέλυε ΑΛΗΘΙΝΑ τον πιτσιρικά, έτσι δεν είναι;" (σελ. 57-58).

 

Τα άλλα δεν τα σημείωσα αλλά ήταν 1 πρόταση η κάθε αναφορά και δεν τα συγκράτησα...Οπότε είναι μια καλή ευκαιρία για όσους δεν το διάβασαν το έργο να το ξεκινήσουν τώρα. Το δεύτερο βιβλίο ειδικά τα σπάει!!!!

  • Like 15

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

Για πάντα παράξενος (Dean Koontz, Forever Odd, Bell 2007)

 

"Δε λέω ότι δεν έκλαψα για τη μοίρα τους. Ούτε καν κόμπος στο λαιμό δε μ' έπιασε. Αλλά σαν θαυμαστής του Μίκυ Μάους από μικρό παιδί, ήταν λογικό να επηρεαστώ συναισθηματικά από το αποκαλυπτικό θέαμα του μαζικού θανάτου των ποντικών" (σελ. 280).

 

"Ο αυτοκράτορας που έμοιαζε με τον Ανελέητο Μινγκ από εκείνα τα παλιά κόμικς του Φλας Γκόρντον, σκόπευε να κηρύξει τον πόλεμο στον επάνω κόσμο και να τον κυριεύσει, αμέσως μόλις θα τελειοποιούσε τη σωστή θανατηφόρα ακτίνα Τάδε" (σελ. 283).

 

 

Στο σκοτεινό δωμάτιο (Peter Straub, In the night room, Bell 2006):

 

"-Είμαι ενα απλό ναυτάκι, ε; Εσείς δεν το είπατε κάποτε; Σ' ένα βιβλίο σας, εννοώ.

Είχε επαναλάβει τα λόγια του Ποπάι; Ακουγόταν μάλλον απίθανο αλλά όχι εντελώς". (σελ. 45).

  • Like 12

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

60 ώρες (Dean Koontz, The husband, Bell 2009):

 

"Ο Μιτς συμπαθούσε τον Κάρμινε. Είχε καλό χαρακτήρα, μεταδοτικό γέλιο και ένα τατουάζ του Τουίτι στο δεξί του χέρι" (σελ. 108).

 

"Πάντα ήταν αισιόδοξος άνθρωπος. Οι άλλοι τη θεωρούσαν ανέμελη και χαρούμενη και εύθυμη και κεφάτη. Και ένας στριμμένος τύπος, ενοχλημένος από την απτόητη θετική της νοοτροπία, τη ρώτησε αν είναι παιδί του Μίκυ Μάους και της Τίνκερμπελ.

...

Αντί γι' αυτό του απάντησε: "Ναι αλλά επειδή η Τινκ έχει πολύ στενή λεκάνη για να γεννήσει, η κυοφορία έγινε από την Νταίζη Ντακ" (σελ. 227).

Επεξεργασία από bonadrug
  • Like 12

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

Ο Τούρκος στον κήπο (Γιάννης Ξανθούλης, Καστανιώτης 2001):

 

"Θα παρακαλούσε τον πατέρα του να του αγοράσει μερικά από τα περιπετειώδη "Κλασσικά εικονογραφημένα" που τον συνάρπαζαν. Με ιππότες τυλιγμένους σε φύλλα ατσαλιού, όπως τα ντολμαδάκια γιαλαντζί, ιππότες αρωματισμένους με δυόσμο, άνηθο και μαύρο πιπέρι...

Θέλεις να μου πεις κάτι, αγόρι μου... άκουσε ήρεμη τη φωνή του πατέρα του δίπλα στο αυτί του. Κλασσικά εικονογραφημένα... πρόλαβε να πει. Κι αποκοιμήθηκε χαμένος σ' έναν ύπνο χαλαρό..." (σελ. 97 και 98).

 

"Τον έσυρε σε μια εκκλησία με γοτθικές αιχμές, γεμάτη αγάλματα παραστρατημένων αγγέλων, που τώρα σάπιζαν χωρίς φτερά στην Κόλαση. Κι εκεί του ανέθεσε να παντρευτεί μια γριά νύφη, όπως η μις Χάβισαμ στις Μεγάλες Προσδοκίες του Ντίκενς, στα "Κλασικά εικονογραφημένα" που τον ξετρέλαιναν". (σελ. 225)

 

"Έτριξε η πόρτα του χαμάμ. Μπήκε σε ένα μισοσκότεινο χλιαό σαλόνι. Σε μια μαυρόασπρη τηλεόραση, ο γάτος Τομ κυνηγούσε το έξυπνο ποντίκι αφρίζοντας. Ένας νέος με πιτζάμες στο κίτρινο του καλαμποκιού, καθισμένος σε αναπηρικό καροτσάκι, χτυπιόταν από τα γέλια". (σελ. 377).

-----------------------------------------------

-Να σας πω, θα με αφήσετε να συγκεντρωθώ στα βιβλία που επιλέγω να διαβάσω; Είναι το τρίτο στη σειρά βιβλίο που διαλέγω να απολαύσω και με στοιχειώνετε!!!! :) -

  • Like 14

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

Η προφητεία (Dean Koontz, Life expectancy, Bell 2007)

 

"Ο ψυχασθενής έχει αναμφίβολα επικίνδυνο βλέμμα, αλλά όχι ρομαντικά επικίνδυνο. Ο Τζέιμς Μποντ έχει επικίνδυνο βλέμμα. Ο Τσαρλς Μάνσον έχει βλέμμα ψυχασθενούς. Ο Τσαρλς Μάνσον, ο Οσάμα μπιν Λάντεν, το κογιότ των καρτούν. Οι γυναίκες κάνουν ουρά για να δουν τον Τζέιμς Μποντ αλλά καμιά δε θα έβγαινε ραντεβού με το κογιότ". (σελ. 83).

 

"Ο Χόνκερ και ο Κρινκλς είχαν περίπου την ίδια σωματική διάπλαση: ήταν σωματώδεις, με χοντρό λαιμό, αλλά σβέλτοι. Μου θύμιζαν τη συμμορία των Λύκων.

Στα κόμιξ, στις περιπέτειες με τον Σκρουτζ Μακ Ντακ που αγαπούσα μικρός, υπήρχε μια ομάδα ληστών, αδέρφια μεταξύ τους, που διαρκώς οργάνωναν σχέδια για να εισβάλουν στο χρηματοκιβώτιο του θείου Σκρουτζ, ένα τεράστιο χρηματοκιβώτιο, όπου εκείνος κολυμπούσε στα λεφτά του σαν να βουτούσε σε πισίνα, ενώ κατά καιρούς ανακάτευε τα χρυσά του νομίσματα με μια μπουλντόζα. Αυτοί οι κακοποιοί, οι Λύκοι, είχαν ανόητες φάτσες, στρογγυλούς ώμους και χοντρό κορμό σαν βαρέλι. Είχαν μεν χαρακτηριστικά σκύλων αλλά έστεκαν όρθιοι σαν άνθρωποι, με κανονικά χέρια και φορούσαν τις ριγέ στολές της φυλακής.

Μπορεί ο Χόνκερ και ο Κρινκλς να μη διαφήμιζαν την εγκληματική τους ιδιότητα με την γκαρνταρόμπα τους αλλά ήταν σωσίες των κακοποιών στα Μίκυ Μάους. Οι Λύκοι ωστόσο ήταν πιο όμορφοι από τον Χόνκερ και πολύ λιγότερο επίφοβοι από τον Κρινκλς". (σελ. 104)

 

(Παρατήρηση 1η: κόμικς, όχι κόμιξ. Παρατήρηση 2η (dionik βοήθεια) δεν ήταν ΜΟΝΟ αδέλφια μεταξύ τους, είχαν κι έναν παππού. Παρατήρηση 3η: ο μεταφραστής δεν ξέρει ότι πλέον λέγονται Μουργόλυκοι; Παρατήρηση 4η: αναρωτιέμαι πώς είναι στο πρωτότυπο η φράση Μίκυ Μάους που μου το γράφει και με κεφαλαία μην τον ματιάσω. Αχ, αχ, αχ...).

¨

"- Λέω για το τούνελ. Τι είναι;...Ποιος το έφτιαξε; Πότε;... - Στα 1800, πριν απ' όλα τα υπόλοιπα. Το έφτιαξε ο Κορνήλιος Ράδερφορντ Σνόου, αυτός ο άρπαγας, αυτό το άπληστο κάθαρμα. - Γιατί; - Για να κυκλοφορεί κρυφά στην πόλη. - Μπας και ήταν κανένας βικτωριανός Μπάτμαν;" (σελ. 115).

 

(Δεν θα ξαναδιαβάσω Μπελ. Θα πιάσω την Πηνελόπη Δέλτα, τον Καρκαβίτσα. Ε αμα βρω κι εκεί αναφορες στ ακόμικς θα πεθάνωωωω....)

(Αλήθεια, μήπως αυτά τα βιβλία δεν είναι λογοτεχνία; Καλά κόλλησα με τον συγκεκριμένο που έχει πολύ προφορικό λόγο και δεν τον βλέπω και υποψήφιο στα βραβεία ΔΙΑΒΑΖΩ. Αλλά αυτή η κατηγορία των θρίλερ-αγωνίας-μυστηρίου μήπως δεν;; Δεν ξέρω, όχι τίποτε άλλο, να μη γεμίζω αδικα τα ποστς μας).

(Μου τη δίνουν οι παρνθέσεις). :)

  • Like 13

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

Ο Μαύρος Πύργος ΙΙΙ Οι Ρημαγμένοι Τόποι (Στήβεν Κινγκ, Bell 2004)

 

"Πήγαιναν γύρω γύρω, περίπου σε κύκλο, στην αντίπερα όχθη του ρυακιού και είχαν σκάψει με την κίνησή τους ένα βαθύ αυλάκι στη γη. Του Έντι του θύμισαν τα κόμικς στις στοίβες των παλιών τευχών του Saturday Evening Post που κρατούσε για κάποιο λόγο φυλαγμένα η μητέρα του στο χωλ του διαμερίσματός τους. Στα κόμικς, ανήσυχοι άντρες μ' ένα τσιγάρο στο στόμα βημάτιζαν πέρα δώθε, περιμένοντας να γεςννήσει η γυναίκα τους" (σελ. 106).

 

"Εσύ, για παράδειγμα- θα σ' έκοβα για πιτσιρικά που λατρεύει τον Ρόμπερτ Χάουαρντ και γυρεύει σε καλή τιμή μια από κείνες τις παλιές καλές εκδόσεις του Ντόναλντ Γκραντ με τις ζωγραφιές του Ρόι Κρένκελ. Ματωμένα σπαθιά, γεροδεμένα μπράτσα και ο Κόναν ο Βάρβαρος να πετσοκόβει τις ορδές της Στυγός" (σελ. 176).

 

"Στην πίσω πλευρά της ντουλάπας, κάτω από ένα σωρό με αθλητικά παπούτσια χωρίς κορδόνια και μια στοίβα Σπάιντερμαν, βρήκε το σακίδιο που έπαιρνε στο δημοτικό" (σελ. 233).

 

"...σίγουρα ήταν αυτοκίνητα. Τα περισσότερα ήταν καμπριολέ, με σχήμα φούσκας και δε θύμιζαν κανένα από τα αμάξια που είχε δει ο Τζέικ (εκτός ίσως από εκείνα που οδηγούσαν οι δημιουργίες του Γουώλτ Ντίσνεϋ στα κόμικς, με τα άσπρα γάντια) αλλά ανάμεσά τους είδε έναν παλιό Σκαραβαίο..." (σελ. 441).

Επεξεργασία από rotagiatipino
  • Like 12

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

Δεύτερη γέννα (Θόδωρος Γρηγοριάδης, Πατάκης 2009)

 

"Μια μέρα τον πιάσαμε να κλαίει στο μπάνιο, έχοντας πλάι του ένα κόμικς με τον Κόρτο Μαλτέζε! Αναγκάστηκα να ψάξω να βρω και άλλα τέτοια κόμικς, μήπως έβγαζα νόημα για τα σχέδια της ψυχής του" (σελ. 41).

  • Like 12

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

Ταχύτητα (Dean Koontz, Bell 2008)

 

"Ο Μίκι Μάους έφαγε μια σφαίρα στο λαιμό. Το πιστόλι των εννέα χιλιοστών κροτάλισε άλλες τρεις φορές στη σειρά, διαλύοντας το πρόσωπο του Ντόναλντ Ντακ. Ο Λάνι Όλσεν, ο άντρας που πυροβολούσε, ζούσε στο τέρμα ενός δρόμου με σκασμένη ασφαλτο, στους πρόποδες ενός βραχώδους λόφου όπου δε φύτρωναν ποτέ αμπέλια. Το σπίτι δεν είχε θέα στην ξακουστή κοιλάδα Νάπα... Η θέση της ιδιοκτησίας του, ωστόσο, του παρείχε τη δυνατότητα να εξασκείται στη σκοποβολή...Όταν ήταν μικρός ήθελε να γίνει καρτουνίστας. Είχε ταλέντο. Τα τέλεια πορτραίτα του Μίκι Μάους και του Ντόναλντ Ντακ που ήταν στερεωμένα στα δεμάτια με το σανό ήταν έργα του Λάνι.

- Έπρεπε να ήσουν χτες εδώ, σχολίασε ο Λάνι βγάζοντας τον άδειο γεμιστήρα από το πιστόλι. Πυροβόλησα δώδεκα Ρόουντ Ράνερ στη σειρά, χωρίς να πάει ούτε μια σφαίρα χαμένη.

- Ο Γουίλι Κογιότ θα ενθουσιαζόταν. Έχεις ρίξει ποτέ σε συνηθισμένο στόχο;

-Δε θα είχε πλάκα.

- Πυροβόλησες ποτέ τους Σίμπσονς;

- Τον Χόμερ, τον Μπαρτ, όλους εκτός από τη Μαρτζ. Τη Μαρτζ ποτέ, δήλωσε ο Λάνι.

...

Ξαναπαίρνοντας την προηγούμενη στάση, άδειασε τον υπόλοιπο γεμιστήρα πάνω στον Μπαγκς Μπάνι, πετυχαίνοντας πέντε θανάσιμες βολές.

 

Μέχρι να φτάσει ο Μπίλι στο Εξπλόρερ του, που ήταν παρκαρισμένο στο ιδιωτικό δρομάκι του Λάνι Όλσεν, εκείνος είχε αρχίσει να κομματιάζει τον Σρεκ, την πριγκίπισσα Φιόνα, το Γάιδαρο και τα φιλαράκια τους. (σελ. 26-31)

  • Like 13

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

Η προστάτις του Φωτός και της Σκόνης (Natasha Mostert, Bell 2009):

 

"Ο Νικ κοίταζε την οθόνη, μην πιστεύοντας στα μάτια του. Σε μια καρέκλα ήταν καθισμένη μια άβαταρ: μια κοπέλα με ψηλά πόδια, μεγάλα μάτια σαν να έβλεπες τον Μπάμπι το ελαφάκι και κοτσίδες" (σελ. 142).

 

"- Αυτό είναι ένα τατουάζ προστασίας. Είναι όμορφο και όλα εκείνα τα σύμβολα φαίνονται γεμάτα νόημα. Όμως στην πραγματικότητα θα μπορούσε να είναι στη θέση του ο Ντόναλντ Ντακ και να μην κάνει καμία διαφορά" (σελ. 151).

 

"- Είναι γνωστό ότι τα χτυπήματα Ντιμ-Μακ έχουν μια καθυστερημένη επίδραση, αλλά το θύμα δε θα μπορούσε να συνεχίσει απλώς ήρεμα τη ζωή του. Αυτά γίνονται μόνο στα κόμικς μάνγκα" (σελ. 309).

 

"Το Ντιμ-Μακ, άγγιγμα του θανάτου, είναι ένα από τα βασικά στοιχεία των κόμικς μάνγκα και των ταινιών πολεμικών τεχνών και καλύπτει όλο το φάσμα, από χαρακτήρες που το κεφάλι τους εκρήγνυται, όπως στη Γροθιά του Βόρειου Άστρου, μέχρι την εκδικητική Νύφη του Κουέντιν Ταραντίνο στο Kill Bill" (σελ. 345).

  • Like 10

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

Το μπεστ σέλερ (Olivia Goldsmith, Bell 1997):

 

"Σιχαινόταν τα πάντα σ' αυτό το μηχάνημα, ακόμα και τις λέξεις τράκμπολ ή ποντίκι. Ήταν σαν εκείνα τα παράλογα παιχνίδια που έπαιζαν ο Τομ και ο Τζέρι. Και πόσο φιλικό ήταν ένα μηχάνημα, αν κοντά του δεν μπορούσες να πιεις ούτε λίγο καφέ; Είχε χαθεί η κουραστική δουλειά μιας ολόκληρης μέρας!!!" (σελ. 437).

  • Like 9

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

Τα γραπτά του Στάθη στη στήλη του ΝΑΥΤΙΛΟΣ στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ είναι λογοτεχνικά διαμάντια. Στο νοσταλγικό κείμενο της 13-2-2010 γίνεται αναφορά στα κόμικς και την επιστημονική φαντασία.

 

post-7467-1266220950,89_thumb.jpg

 

 

vaios/14-2-2010

  • Like 14

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

Κόκκινο, λευκό και μπλε (Susan Isaacs, Bell 1999):

 

"Της λέει πως μερικές βδομάδες πριν παραλίγο να εκραγεί μια βόμβα στο Τζάκσον Χόουλ, στο Γουαϊόμινγκ, σ' ένα βιντεοκλάμπ που μόλις είχε ανοίξει κάποιος Μάικ Περλστάιν. Βιντεοκλάμπ με πορνοταινίες; ρωτάει η Λόρεν... Όχι, αποκρίνεται η γνωστή της, κανονικό βιντεοκλάμπ. Ξέρεις, είχε και κινούμενα σχεδια του Ντίσνεϊ, την Ωραία και το Τέρας" (σελ. 30-31).

 

"Μέσα σε πέντε λεπτά, όλη η ευχαρίστηση που ένιωθε από τον ζεστό ήλιο, από τον πυκνό, αλμυρό αέρα εξατμίστηκε για τα καλά. Επειδή του ήρθε ξαφνικά η σκέψη -όπως ανάβει ο γλόμπος πάνω από τα κεφάλια των χαρακτήρων στα κόμικς: δεν θα' βαζαν τις νάρκες αυτές ολόγυρα στον κοραλιογενή ύφαλο για να κρατήσουν μακριά τα αμερικανικά καράβια, έτσι;" (σελ. 128-129).

 

"Έδειχνε τρεις πεζονάυτες, ο ένας εκτυφλωτικά κατάμαυρος και οι άλλοι δυο μπρούντζινοι από τον ήλιο, με μπράτσα σαν του Ποπάι" (σελ. 236).

 

"Με γένεια μιας ημέρας που έμοιαζαν ζωγραφισμένα στο πρόσωπό του, ήταν ίδιος με τον Μπρούτο από τον Ποπάι" (σελ. 346).

 

"Ήταν κοντός αλλά τόσο μυώδης, που έδινε την εντύπωση ότι ήταν ίδιος στο πλάτος όπως και στο ύψος. Ένας κύβος από μούσκουλα μ' ένα μικρό κεφαλάκι, σαν καρικατούρα από κόμικς" (σελ. 358).

 

"Έμοιαζε με τον Άλφρεντ Ε. Νιούμαν, τον ανθρωπάκο από το περιοδικό Μαντ, χωρίς το χαμόγελο" (σελ. 495).

 

"Μπορεί να ήταν ο Μίκυ. Ο Μίκυ Χάρτμαν, ο τύπος που κάνει τη δουλειά. Τη δουλειά με τις τηλεοράσεις. Τον φωνάζουμε Μίκυ Μάους" (σελ. 550).

  • Like 11

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

Ο Μαύρος Πύργος V Οι Λύκοι της Κάλα (Στήβεν Κινγκ, Bell 2005)

 

"Η καθυστερημένη έκπληκτη αντίδραση του Έντι ήταν τόσο κωμική, που ο Τζέικ γέλασε παρά το δικό του ξάφνιασμα και την ταραχή του. Του έφερε στο νου όλα εκείνα τα καρέ στα κόμικς, όπου ο Άρτσι ή ο Τζάγκχεντ προσπαθούν να δουν ταυτόχρονα προς δυο μεριές" (σελ. 74).

 

"Οσο τρελό κι αν φαίνεται, ξέρω τι είναι, Έντι. Ή από πού προέρχονται, τουλάχιστον. Από τα Μάρβελ Κόμικς!"

Μια έκφραση άφατης ανακούφισης πλημμύρισε το πρόσωπο του Έντι. "Όταν ήμουν παιδί δεν τα χόρταινα".

"Δεν τα αγόραζα ο ίδιος", είπε ο Τζέικ, "αλλά ο Τίμι Μούτσι στο Μιντ Τάουν Λέινς ήταν τρελός με τα περιοδικά της Μάρβελ, τον Σπάιντερ Μαν, τους Τέσσσερις Φανταστικούς, τον Χαλκ, τον Κάπτεν Αμέρικα, όλα τους. Αυτοί εδώ οι τύποι..."

"Είναι σαν τον Δόκτωρ Ντουμ", είπε ο Έντι.

"Ναι", είπε ο Τζέικ. "Όχι ακριβώς, είμαι σίγουρος ότι οι μάσκες τροποποιήθηκαν ώστε να θυμίζουν λίγο περισσότερο λύκους, αλλά κατά τα άλλα... ίδιες πράσινες κουκούλες, ίδιοι πράσινοι μανδύες. Ναι ο Δρ. Ντουμ".

"Και οι πετόσφαιρες. Έχεις ακουστά τον Χάρι Πότερ;"

"Δε νομίζω. Εσύ;"

"Όχι και θα σου πω γιατί. Γιατί οι πετόσφαιρες είναι από το μέλλον. Ίσως από κάποιο κόμικς της Μάρβελ που θα βγει το 1990 ή το 1995. Καταλαβαίνεις τι εννοώ, ε;" (σελ. 746).

  • Like 10

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

Η δικαιοσύνη του φόβου (Marc Olden, Bell 1996)

 

"Είχε κλέψει τα κοσμήματα της Λούρντες-ένα ρολόι με τον Μίκυ Μάους, κάτι φτηνά βραχιόλια, σκουλαρίκια κι ένα κολιέ από μπαμπού" (σελ. 77).

  • Like 7

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

Εμπλουτίστηκε το ποστ 16.

  • Like 3

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

Η Μαρία των Μογγόλων (Μαριάννα Κορομηλά, Πατάκης 2008)

 

"Όταν έμαθα και την αλφαβήτα, θεωρούσα ως ελάχιστο τίμημα για τον κόπο μου το δικαίωμα να επεξεργαστώ περισσότερη ώρα, συνήθως ξαπλωμένη μπρούμυτα στο χαλί του πατρικού γρταφείου, το νεόκοπο βιβλίο και κάθε άλλη εισαγωγή νέου εντύπου. Στο κρεβάτι ξεφύλλιζα τα Κλασικά Εικονογραφημένα και τον Μικρό Ήρωα, που δανειζόμουν από τον αδελφό μου. Το στάδιο της ανάγνωσης δεν άργησε" (σελ. 68).

  • Like 8

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

Στο σκάφος του "ναυτίλου" , ή άλλως στο "μυθιστόρημα" συνεχείας του Στάθη, που δημοσιεύεται ανελλιπώς στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, το Σάββατο 6-3-2010, επιβιβάστηκαν κάποιοι γνωστοί μας χάρτινοι ήρωες: ο Ποκοπίκο, ο Κόναν ο Βάρβαρος κι ο Χατζατζάρης.

 

post-7467-1268158853,35_thumb.jpg

 

vaios/9-3-2010

  • Like 9

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

Η ψίχα εκείνου του καλοκαιριού (Ισίδωρος Ζουργός, Πατάκης 2002):

 

Απίστευτο εύρημα!!!! Λοιπόν:

 

"Ο αδερφός του Νικόλα δίπλα εξακολουθούσε να είναι βυθισμένος σ' ένα Λούκυ Λουκ" (σελ. 12).

 

"Ο Δήμος, ένα κεφάλι πιο ψηλός απ' τον Νικόλα, χασμουριόταν, κάτι ανάμεσα από πρωινό ξύπνημα, από θερινή ραστώνη και λίγη βαρεμάρα, είχε μείνει κι ο Λούκυ Λουκ στη μέση..." (σελ. 14).

 

"Ποιος θα πάρει ψωμί; Η Μαρίκα; ΠΟιος θα στρώσει τα κρεβάτια και θα μαζέψει τα Μίκυ Μάους; Η Μαρίκα;" Και οι χρήσεις και οι επινοήσεις της Μαρίκας δεν είχαν τελειωμό" (σελ. 17).

 

"Πάτε στα κρεβάτια σας και μην κοιμάστε. Διαβάστε και κανένα βιβλίο, συνέχεια με αυτά τα εικονογραφημένα στο χέρι..." (σελ. 18).

 

"Κάθε μεσημέρι η ίδια δουλειά, να κάθομαι και να κοιτάζω ένα παλιό ταβάνι. "Ξαπλώστε και μην κοιμάστε". Εύκολο το' χεις; Τέλειωσαν και τα Μπλεκ. Αυτό το τελευταίο είχε τις πιο πολλές μπουνιές. "Μα τα χίλια ελάφια χωρίς κέρατα!" Αυτό πάντα το φωνάζει όταν πέφτουν σε ενέδρα. Θα το λέω κι εγώ, θα το μάθω και στον Τάκο" (σελ. 20).

 

"Ο Δήμος κοιμήθηκε, οι μεγάλοι έχουν σκέψεις πιο πολλές, γι' αυτό κουράζονται πιο γρήγορα και κοιμούνται εύκολα. Κρατάει ακόμη στο χέρι εκείνα τα βαρετά που διαβάζουν όλοι οι μεγάλοι, με τα πολλά γράμματα και τις λίγες εικόνες, το μικρό σερίφη μ' εκείνη την παρέα με το Μεξικάνο που' ναι παιδί, δε θυμάμαι τα ονόματα, εμένα μ' αρέσει πιο πολύ ο γάιδαρος" (σελ. 22).

 

"Πιο πέρα ο Νικηφόρος κάτω από το υπόστεγο διάβαζε Τιραμόλα" (σελ. 110).

 

"Στάθηκε για λίγο μπροστά στη φωτογραφία της στο τέλος της σκάλας. Τα χέρια του γεμάτα Μίκυ Μάους, Σεραφίνο και Τιραμόλα, ακουμπούσαν φορτωμένα πάνω στο στήθος του" (σελ. 120).

 

"Τότε ήρθε η Χρύσα κι είχε την καλύτερη ιδέα, γι' αυτό θα την παντρευτώ άμα μεγαλώσω, γιατί έχει ιδέες καλύτερες κι απ' του Κύρου Γρανάζη" (σελ. 146).

 

"Περπάτησε μερικά βήματα και έφτασε στο χείλος του γκρεμού. Άπλωσε τα χέρια έτοιμος να πετάξει σαν τον Μπάτμαν, που διάβαζε τα μεσημέρια, ή καλύτερα, σαν αεροπλάνο που σε λίγο θα απογειωνόταν" (σελ. 161).

 

"Μίκυ Μάους, Σεραφίνο, Λούκυ Λουκ, Τιραμόλα, Μικρός Σερίφης, όλα αυτά θα έμεναν εδώ σε κλειστά κιβώτια για το επόμενο καλοκαίρι. Σχολείο και τέτοια δε θα μπορούσαν ποτέ να συνυπάρξουν" (σελ. 192).

  • Like 9

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

Ο Μαύρος Πύργος VI Το τραγούδι της Σουζάνας (Στήβεν Κινγκ, Bell 2005):

 

"Ο Άαρον βρήκε δύο παιδικά τσιρότα στο φαρμακείο του μπανγκαλόου (με τη Χιονάτη στο ένα και τον Μπάμπι στο άλλο) και τα έβαλε στην τρύπα στο μπράτσο του Έντι..." (σελ. 221).

 

"Ο Έντι βρέθκηε να σκέφτεται τη μαγική σκόνη της Τίνκερμπελ και το μαγικό πούπουλο του Ντάμπο" (σελ. 289).

 

"Ο κυματισμός στη φωνή του άντρα και η αμυδρή νότια προφορά του θύμιζαν στον Κάλαχαν τον κόκορα Φόγκχορν Λέγκχορν στα κινούμενα σχέδια της Γουόρνερ" (σελ. 336-337).

 

"Το ένα ήταν μικρός Μόρντρεντ, σαν κάτι βγαλμένο από κόμικς του Τσας Άνταμς" (σελ. 436).

  • Like 9

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

Γυμνός (David Sedaris, Μελάνι 2007))

 

"Πώς ήταν δυνατόν να γνωρίζει αυτόν τον άντρα; Απελπιστικά μεθυσμένος, παραπατώντας, ο σουρωμένος Ποπάι όρμησε εναντίον μας και η Λίζα έτρεξε προς το μέρος του" (σελ. 160).

 

 

 

"Η Μεγάλη Άρκτος" (Βασίλειος Γ. Βουτυράς, Ελληνικά Γράμματα 2006)

 

"Μια Κυριακή που είχα πάει σε πρωινή προβολή στο Παλλάς, έπαιζε κινούμενα σχέδια του Disney. Ένα παραμύθι με ωραίες νεράιδες, παλάτια, καλούς, κακούς, μάγισσες -όλα τα είχε το έργο-, με τρέλαιναν τέτοιες ιστορίες" (σελ. 123).

  • Like 7

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

Το φίδι του Θεού (Ειρήνη Σπανίδου, Κέδρος 1987):

 

"Μίλαγαν άραγε τα φαντάσματα; Θυμήθηκα τον πατέρα του Άμλετ από τα Κλασικά Εικονογραφημένα. Ναι, μιλάνε, σκέφτηκα" (σελ. 87).

 

"-Έχεις διαβάσει κιόλας τον Όλιβερ Τουίστ;-Το' χω διαβάσει στα Κλασικά Εικονογραφημένα. Έχω διαβάσει όλα τα Κλασικα Εικονογραφημένα. Έχω ένα θείο που είναι μεγάλος και τα διαβάζει κι όταν τα τελειώσει μου στα στέλνει" (σελ. 140).

  • Like 6

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

Ο άλλος (Παύλος Μεθενίτης, Καστανιώτης, 2005)

 

"Το είχε ένας κοινός τους φίλος, ο γνωστός Δεινόσαυρος, που ονομάστηκε έτσι γιατί ήταν ίσως ο τελευταίος επιζών ιδιοκτήτης μπαρ στην Αθήνα, το οποίο είχε ως βασική του διακόσμηση πορτρέτα του Ντάφυ Ντακ και του Τσε Γκεβάρα" (σελ. 24).

 

"Αμέσως μετά, χωρίς να διστάσει καθόλου, γύρισε τσάκα-τσάκα στο σαλόνι και μάλιστα προλαβε να γυρίσει σελίδα στο Ρομάντζο της, πριν μπει ο γιος της με το μίκυ μάους του στο χέρι, για να περάσει το απόγευμά του κοντά στη μητέρα του, το καλό μου το παιδί" (σελ. 77).

 

"Εκτός από τη μάπα του Αλέξη Αποστόλου -που κι αυτή αλλάζει στο μέτρο του δυνατού, φοράω τ' αυτιά του Μίκυ Μάους και κόκκινη μύτη κλόουν, ας πούμε..." (σελ. 128-129).

 

"Οι θερμοσίφωνες έχουν την κακή συνήθεια να τρυπάνε όταν γεράσουν και να πλημμυρίζουν τα πατάρια. Έτσι ακριβώς είχε χάσει την πολύτιμη συλλογή των κόμιξ του, τα οποία είχαν μετατραπεί εν μια νυκτί σ' ένα πολύχρωμο χαρτοπολτό. Θαυμάσια πρόφαση για να τα πετάξει η Μαριέττα, που παντοτε στραβομουτσούνιαζε "μ' αυτά τα μίκυ μάους που πιάνουν τόπο στο πατάρι τζάμπα". Κι αυτός, ο προδότης της εικονογραφημένης νιότης του, δεν είχε πατήσει πόδι, είχε συναινέσει. Όμως τώρα δεν επρόκειτο για παλαιά Διαπλανητικά, που όταν κυκλοφορουσαν το συνοικιακό θερινό κόστιζε ένα τάλιρο, αλλά για φρέσκα ευρώ, που θα μπορούσαν σήμερα να αγοράσουν ολόκληρο το σινεμά...Ένας σοβαρός απατεώνσς θα έσπευδε με τις σαπουνάδες για να προστατεύσει τη λεία του. Και θα είχε ξεχάσει τη συλλογή των κόμιξ του" (σελ. 141-142).

 

"Η εξουσία απορρέει από τις κάνες των όπλων μας, αυτό δεν είχε πει στο περίπου κι ο σύντροφος Μάο; Αυτό δεν πιστεύουν όλοι, απ' τον Μάο και τον Μίκυ Μάους μέχρι τους Μάο Μάο;" (σελ. 238).

 

"Ναι, για λίγο αφέθηκε να νιώσει κάπως μυθιστορηματικός ο Αλέξης, λίγο μοιραίος -κάτι μεταξύ Τσε, Κολοκοτρώνη, Πάσσαρη, Μπάαντερ και Ντάλτον..." (σελ. 241).

 

"Πάντως ο Τσε κι ο Ντάφυ φαίνεται να εγκρίνουν τις επιλογές του ιδιοκτήτη του μπαρ, από κει ψηλά στους τοίους που κρέμονται σαν εικονίσματα" (σελ. 292).

 

"Ο Αλέξης κοίταξε τα προτρέτα στους τοίχους. Απ' τα ηχεία ξεχύνονταν, σαν φουσκωμ΄λενος ποταμός που σπάει τον υδατοφράκτη, οι υψιπετείς νότες της Ηρωικής, που προσέδιδαν ακόμα και στο παπίσιο προφίλ του Ντάφυ Ντακ μια ένδοξη αυστηρότητα" (σελ. 297).

 

"-Ο Ντάφυ Ντακ είναι αποδημητικόν πτηνόν;-Μπα...Είναι καταδικασμένος να περπατάει, γι' αυτό είναι γκρινιάρης και μονίμως ανικανοποίητος και μουρμουρίει συνεχώς και γι' αυτό τον αγαπώ κι εγώ. Μου μοιάζει" (σελ. 297).

 

"Το όνομά σας, παρακαλώ, να επιμένει ο αστυνομικός. Μίκυ Μάους, θέλει να πει, αλλά επαναλαμβάνει "ένας φίλος του" και χραπ! κατεβάζει απότομα το ακουστικό" (σελ. 305).

  • Like 9

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

Το προηγούμενο ποστ εμπλουτίστηκε. Προσέξτε το 4ο απόσπασμα, πόσοι την έχουμε πατήσει έτσι!!!

  • Like 6

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

Ένα διήγημα του Σωτήρη Δημητρίου στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία της 11-9-1994 με τίτλο Μπλεκ. Στο κείμενο o Μπλεκ, ο καθηγητής Μυστήριος κι ο Ρούντυ.

 

post-7467-1274212547,41_thumb.jpgpost-7467-1274212602,14_thumb.jpg

 

vaios/18-5-2010

  • Like 9

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

Πολύ βούτυρο στο τομάρι του σκύλου (Γιώργος Σκαμπαρδώνης, Κέδρος, 2006, 2η έκδ.)

 

"...εκείνος έχει ξυπνήσει και ξαπλωμένος πλάγια, μισοσκεπασμένος, διαβάζει ένα Κλασσικό Εικονογραφημένο, το Σιδηρούν Προσωπείο..." (σελ. 375).

  • Like 8

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

Στο βιβλίο ΦΑΡΕΝΑΪΤ 451 του ΡΑΙΗ ΜΠΡΑΝΤΜΠΕΡΗ (ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΡΗΓΟΡΗ, 1968)

 

post-7467-1275242301,82_thumb.jpg

 

υπάρχει η παρακάτω αναφορά στα κόμικς

 

post-7467-1275242317,74_thumb.jpg

 

Στην ουτοπική κοινωνία του μυθιστορήματος του Μπράντμπερη τα κόμικς επέζησαν της καταστροφής, ο κόσμος συνεχίζει να τα διαβάζει και η κυβέρνηση δεν τα θεωρεί επικίνδυνα. Τώρα αυτό είναι καλό ή κακό; Τα συμπεράσματα δικά σας.

 

vaios/30-5-2010

  • Like 12

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

Ο Μαύρος Πύργος VII (Στήβεν Κινγκ, Bell 2006)

 

"Γιατί είναι για εξερευνητές που χάνονται στη ζούγκλα, βλέπετε, και στη ζούγκλα υπάρχουν δεινόσαυροι που στην ηλικία των τεσσάρων δεν κατάλαβε ότι δεν ήταν παρά αναθεματισμένα ΚΙΝΟΥΜΕΝΑ ΣΧΕΔΙΑ σαν τον Τουίτι, τον Σιλβέστερ και τον Ποπάι, πείτε Ρεβιθούλης, πείτε Όλιβ Όιλ" (σελ. 115).

 

"Κι ύστερα τινάζοντας βίαια το κεφάλι του αριστερά:

"Un-deux-trois!Minnie Mouse est la mouse pour moi!"

"Ε...σκότωσες τη Μίνι και τον Μίκι προτού φτιάξεις τα σάντουιτς ή μετά, Νάιτζ, παλιόφιλε;" ρώτησε ο Έντι.

"Μετά, σάι, σας διαβεβαιώνω".

"Εγώ λέω έτσι κι αλλιώς να μη φάω.." (σελ. 177).

 

"...ρώτησε ένα ταχίν με χιονόλευκο κεφάλι πετεινού κάτω από ένα μεγάλο μαλακό κόκκινο σκουφί γελωτοποιού (του Τζέικ του θύμισε λιγάκι εκείνο τον κόκορα στα κινούμενα σχέδια, τον Φόγκχορν Λέγκχορν)" (σελ. 420).

  • Like 10

Κοινή χρήση αυτής της καταχώρησης


Σύνδεσμος προς την καταχώρηση
Μοιραστείτε με άλλους ιστότοπους

Δημιουργήστε έναν λογαριασμό ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

Πρέπει να είστε μέλος για να αφήσετε ένα σχόλιο

Δημιουργία λογαριασμού

Εγγραφείτε για έναν νέο λογαριασμό στην κοινότητά μας. Είναι εύκολο!

Εγγραφή νέου λογαριασμού

Συνδεθείτε

Έχετε ήδη λογαριασμό? Συνδεθείτε εδώ.

Συνδεθείτε τώρα

×

Σημαντικές πληροφορίες

Χρησιμοποιώντας αυτή τη σελίδα, αποδέχεστε τις Οροι χρήσης μας.