Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'socomic.gr'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΝΕΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΝΕΑ
  • ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
    • ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ
    • ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ
  • ΧΑΛΑΡΩΜΑ
    • ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
    • ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ
    • ΤΟ ΠΑΖΑΡΙ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μπλα μπλα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Διάφορα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Ντόναλντ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μίκυ Μάους
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Κόμιξ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Super Μίκυ
  • VINTAGE's Συζήτηση
  • VIDEO GAMES's Γεν. Συζήτηση για Video Games

Blogs

There are no results to display.

There are no results to display.


Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


MSN


Website URL


Yahoo


Skype


City


Profession


Interests

Found 22 results

  1. Λογοπαίγνια, λακωνικές ατάκες, ανατροπές στο τελευταίο καρέ, σουρεαλισμός και έξυπνα σκίτσα που συνοδεύουν τις λιτές αφηγήσεις. Η συνταγή του τρίτου μέρους των «Comedics» παραμένει αναλλοίωτη και το χιούμορ προκύπτει, όπως πάντα, αβίαστα. Μια μεγάλη κατηγορία των σύγχρονων εναλλακτικών κόμικς, ιδιαίτερα πολλών διαδικτυακών, βασίζονται στο ανατρεπτικό χιούμορ, στο punch line του τελευταίου καρέ που «γκρεμίζει» όλη την προηγούμενη αφήγηση και κάνει τον αναγνώστη-θεατή να την «ξαναδιαβάζει» υπό νέα οπτική και να αναρωτιέται: «Μα καλά, γιατί δεν μπορούσα να το προβλέψω;». Αυτή η εσκεμμένη πρόκληση αμηχανίας και ανοικείωσης στον δέκτη του χιούμορ είναι ένα από τα βασικά συστατικά της σειράς Comedics (εκδόσεις Jemma Press, πρώτη δημοσίευση στην ηλεκτρονική πλατφόρμα socomic.gr) που γράφει ο stand-up κωμικός Διονύσης Ατζαράκης και σχεδιάζει ο Νικόλας Στεφαδούρος (τα σχέδια του πρώτου τόμου υπέγραφε ο Δημήτρης Καμένος και του δεύτερου τόμου οι Γιάννης Γιαγιάς, Δημήτρης Καμένος και Κατερίνα Παππού). Και στον τρίτο τόμο («Comedics Reloaded») οι ιστορίες είναι μονοσέλιδες και φαινομενικά ανεξάρτητες η μια από την άλλη, με διαφορετικούς χαρακτήρες και σε εντελώς διαφορετικά χωροχρονικά περιβάλλοντα που λειτουργούν σαν μια αλυσίδα καταιγιστικά εκφερόμενων μεταμοντέρνων ανέκδοτων, όπως ακριβώς πράττει η πλειονότητα των stand-up κωμικών, αλλά με συνδετικό κρίκο το σουρεαλιστικό χιούμορ και την κατάργηση των νοηματικών συμβάσεων και των αναμενόμενων εξελίξεων. Στο πλαίσιο αυτό μια αθυρόστομη και πολιτικοποιημένη ομιλούσα ζυγαριά δεν ζυγίζει τα λόγια της, η καλτ Κατερίνα Γιουλάκη από το «Ρετιρέ» επαναλαμβάνει την αφόρητα εκνευριστική μανιέρα της, ο Σνομπ Σφουγγαράκης αποπαίρνει και σνομπάρει τον φίλο του, Πάτρικ, και μια ηλεκτρική κουζίνα δέχεται την ευχή να είναι «πολύχρωμη και εντοιχισμένη» χωρίς να αντιλαμβάνεται το χιούμορ. Τα πολλά παραμύθια όπως η Κοκκινοσκουφίτσα και η Σταχτοπούτα που ανατρέπονται και αλλάζουν πλήρως νόημα (οι μπάτσοι όμως που συλλαμβάνουν τον Κακό Λύκο δεν μπορεί παρά να είναι γουρούνια), οι διακειμενικές και διαεικονικές παρωδιακές αναφορές σε κινηματογραφικές ταινίες, σε λογοτεχνικά έργα, σε υπερήρωες των κόμικς, τα λογοπαίγνια ως λεκτικοί πειραματισμοί που αποδεικνύουν ότι μικρές αλλαγές στη γλώσσα προκαλούν ανυπολόγιστες συνέπειες στο νόημα, όλα αυτά μαζί συνθέτουν ένα μωσαϊκό αντισυμβατικών πρακτικών και τεχνικών που αντιστέκεται στην παγίωση και την αποδοχή των καθιερωμένων. Με τον συνήθη και ευφυή τρόπο που μετέρχονται η μεταμοντέρνα παρωδία και πολύ συχνά τα σύγχρονα κόμικς, οι Ατζαράκης και Στεφαδούρος ανασημασιοδοτούν γνωστές αφηγήσεις με στόχο το χιούμορ που προκαλείται από την άρνηση, τη διαστρέβλωση, την τροποποίηση, την ειρωνεία. Ακόμα και τον αναστοχασμό γύρω από τα εργαλεία και τις συμβάσεις του ίδιου του μέσου με παράδειγμα το «γκρέμισμα» του «τέταρτου τοίχου» των καρέ των κόμικς ή τη χρήση των κεφαλαίων γραμμάτων και τις «παρεξηγήσεις» που μπορεί να προκληθούν από την έλλειψη τόνων και την αντικατάστασή τους από ευμεγέθη ψάρια. Όλα αυτά κάνουν ενδιαφέρον το Comedics και οδηγούν σε δεύτερες και τρίτες αναγνώσεις που μετά το σάστισμα της πρώτης έχουν να πουν ακόμη περισσότερα. Και το σχετικό link...
  2. Ο κινηματογράφος, η λογοτεχνία, τα κόμικς έχουν ασχοληθεί με τον υπερφυσικό τρόμο μέχρι υπερβολής. Με επίκεντρο την ελληνική επαρχία του 19ου αιώνα, όμως, όχι. Ο Θανάσης Πετρόπουλος με τα «Μυστήρια Πράματα» καλύπτει το κενό. «Στη Ζώνη του Λυκόφωτος, όπου οι Παραδόσεις του Νικόλαου Πολίτη συναντούν τα X-Files, ο Θανάσης Πετρόπουλος παρουσιάζει με τα Μυστήρια Πράματα ένα μαγικό σκηνικό της ελληνικής επαρχίας του 19ου αιώνα. Οπλές τράγου, βουρκόλακες, γέρικες καστανιές και κοπάδια χωρίς τσοπανόσκυλα συνθέτουν μια σκοτεινή ιστορία μυστηρίου που θα σας γητέψει», γράφει ο Τάσος Ζαφειριάδης στο οπισθόφυλλο από το νέο βιβλίο του Θανάση Πετρόπουλου. Και περιγράφει εύστοχα το περιεχόμενο από τα «Μυστήρια Πράματα» (εκδόσεις Jemma Press, πρώτη δημοσίευση στο socomic.gr, συνοδεύεται από εικονογραφήσεις των Αγγελικής Σαλαμαλίκη, Δημήτρη Καμένου, Αλέξιας Οθωναίου, Παναγιώτη Πανταζή, Έφης Θεοδωροπούλου, Γιάννη Ρουμπούλια, Δήμητρας Αδαμοπούλου, Δημήτρη Κάσδαγλη), μια κατάδυση στη σκοτεινή Ελλάδα μιας άλλης εποχής, πιο «μαγικής» και σίγουρα πιο τρομακτικής. Χωρίς όμως να λείπει το χιούμορ. Πρωταγωνιστές του Πετρόπουλου («Πλασματικά Νούμερα», «Καμμένα Βούρλα», «Προτελευταίοι» και «Προτελευταίοι Ξανά» με τον Αντώνη Βαβαγιάννη κ.ά.) είναι δύο ερευνητές παραφυσικών φαινομένων, ο Φιλήμων Καρτέρης, καθηγητής του Πανεπιστημίου των Αθηνών, και ο συνεργάτης του, Ιρλανδός φιλέλλην περιηγητής, σερ Ζάκαρυ Νίκολσον, που διασχίζουν βουνά και λαγκάδια, ρεματιές και βοσκοτόπια για να λύσουν μυστήρια με φόντο τρομακτικά νεκροταφεία, αφιλόξενες εκκλησίες, σφαλισμένα αγροτόσπιτα και απειλητικά αγριοκάτσικα. Ακούγεται σαν παρωδία τρόμου και μάλλον είναι, καθώς φαίνεται δύσκολο να τρομάξεις με τέτοια θεματολογία. Αλλά τρομάζεις! Και, πού και πού, γελάς. Όπως, για παράδειγμα, στη μεγαλύτερη ιστορία του βιβλίου, με τίτλο «Τράγος», κάπου στην ορεινή Αρκαδία του 1893 με τους δυο φίλους να συζητούν: «Πιστεύω ότι μετά θάνατον συμβαίνουν μυστήρια πράματα, κύριε Καρτέρη… τα οποία όμως δεν θα χαρακτήριζα ως “ζωή”» λέει ο Ιρλανδός. «Άρα πιστεύετε στα πνεύματα;» ερωτά ο καθηγητής. «Λόγω της ιρλανδικής μου καταγωγής είμαι σχεδόν υποχρεωμένος να πιστεύω κατά βάσιν στα οινοπνεύματα…» ξεκαθαρίζει ο Ζάκαρυ Νίκολσον. Και συνεχίζουν τον δρόμο τους, περιμένοντας (ή ελπίζοντας;) να διασταυρωθούν με ξωτικά και καλικάντζαρους, με μάγισσες και νεράιδες, με στοιχειά και δράκους, με τα αλλόκοτα πλάσματα των δοξασιών και των μύθων της ελληνικής επαρχίας ενός όχι και τόσο μακρινού παρελθόντος. Με το ερώτημα του εξωφύλλου «Κι αν τα παραμύθια της γιαγιάς δεν ήταν τελικά παραμύθια;» να πλανάται σε όλη τη συλλογή ενός παράδοξου βουκολικού τρόμου. Φυσικά τα παραμύθια της γιαγιάς ήταν πάντα παραμύθια, αλλά σημασία έχει αν οι άνθρωποι που τα άκουγαν τα πίστευαν και τους κυρίευε ο φόβος. Κι εδώ η απάντηση είναι μάλλον καταφατική κάνοντας ακόμα πιο ενδιαφέρουσα την επιλογή του Πετρόπουλου να ασχοληθεί με αυτήν ακριβώς την εποχή, ίσως την τελευταία που κάτι τέτοιο μπορεί και να αποτελούσε τον κανόνα. Και το σχετικό link...
  3. Θυμάστε τις "Ιστορίες που κρύβονταν σε προφανή μέρη"? Ε, λοιπόν η ταλαντούχα δημιουργός Αλέξια Οθωναίου επανέρχεται με ακόμα ένα, παρεμφερούς θεματολογίας, άλμπουμ, το οποίο έκανε το ντεμπούτο του στα πλαίσια του ComicDom Con Athens 2019, σε συνεργασία με την JEMMA. Το άλμπουμ περιέχει μονοσέλιδες ιστορίες που περιγράφουν μικρές στιγμές τις καθημερινότητας, που κάποιες τουλάχιστον τις έχουμε ζήσει κι εμείς. Προσωπικά, όπως και το πρώτο άλμπουμ, έτσι κι αυτό μου άρεσε. Αρκετές από τις καταστάσεις που περιγράφονται βγάζουν χιούμορ, ενώ ελάχιστες είναι εκείνες που δεν με ικανοποίησαν. Το παράπονό μου είναι ότι η δημιουργός χρησιμοποιεί πέραν του δέοντος την Αμερικάνικη αργκό και σε μερικά σημεία έχανα το νόημα. Οι συγκεκριμένες ιστορίες κυκλοφόρησαν πρώτη φορά σε ηλεκτρονική μορφή, μέσα από το γνωστό και μη εξαιρετέο socomic. Συνεπώς σε όσους άρεσε το πρώτο άλμπουμ, πιστεύω ότι θα σας αρέσει κι αυτό. Στους μη μυημένους προτείνω να δοκιμάσουν. Η έκδοση κυμαίνεται στα ίδια επίπεδα με την πρώτη. Έχει στενόμακρο φορμά και την κλασική "βρώμικη" υφή του χαρτιού. Η κόλληση στην ράχη είναι ανθεκτική και το εξώφυλλο τόσο παχύ όσο χρειάζεται για να μην τσαλακώνεται εύκολα. Στα έξτρα υπάρχει μόνο μία σελίδα, η οποία αποτελεί ένα σύντομο βιογραφικό της δημιουργού. Την σελιδοποίηση την επιμελήθηκε η Ελευθερία Σκλάβου. Και μία σελίδα από το εσωτερικό. Αφιέρωμα στην Αλέξια Οθωναίου
  4. Τα κόμικς δεν είναι μόνο σχέδιο όπως δεν είναι και μόνο σενάριο. Πάνω απ’ όλα είναι ιστορίες, μικρές ή μεγάλες, που ο κάθε καλλιτέχνης «αφηγείται» με τα μέσα που διαθέτει. Ο Βαγγέλης Χατζηδάκης, συνεχίζοντας τη σειρά «Phat Comicz», αφηγείται τις δικές του μικρές ιστορίες, με απλά αλλά όχι απλοϊκά σχέδια και με έναν πανέξυπνο, ξεκαρδιστικό τρόπο. Το απλό, καθαρό χιούμορ είναι δυσεύρετο στις μέρες μας, χαμένο μέσα στην πολυπλοκότητα των θεμάτων και παγιδευμένο στην απόπειρα των σεναριογράφων να φορτώσουν τη δουλειά τους, κάποτε επιτυχώς αλλά συνήθως ανεπιτυχώς, με βαριά νοήματα που επισκιάζουν, «πλακώνουν» την άδολη «πλάκα». Συχνά, οι αναγνώστες, οι θεατές, οι δέκτες έχουν ανάγκη απλά να γελάσουν, να ξεκαρδιστούν, χωρίς να νιώθουν ενοχές για τη «ρηχότητα» του θέματος που προκαλεί το γέλιο, χωρίς να αναζητούν βαθυστόχαστες ιδέες, inside jokes και κρυφές πτυχές που αντιλαμβάνονται μόνον οι μυημένοι, οι εκπαιδευμένοι και οι «εκλεκτοί». Με τα έργα του Βαγγέλη Χατζηδάκη, που εκτός από δημιουργός κόμικς είναι και stand-up comedian, το γέλιο αυτό προκύπτει αβίαστα, χωρίς ποτέ να είναι ρηχό. Και είναι λυτρωτικό, απελευθερωτικό και παντελώς απενοχοποιημένο. Το «The Phatrix», που κυκλοφόρησε πριν από λίγες ημέρες, αποτελεί το τρίτο μέρος της σειράς «Phat Comicz» (πρώτη δημοσίευση στην ηλεκτρονική σελίδα socomic.gr ενώ οι δύο προηγούμενοι τόμοι, «Full Phat» και «Full Phat 3 Τυριά» είχαν κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Jemma Press). Και σε αυτήν τη συλλογή, ο Χατζηδάκης διατηρεί στο ακέραιο το στιλ που έχει υιοθετήσει και υπηρετήσει εδώ και περίπου τέσσερα χρόνια και συνθέτει μικρές, μονοσέλιδες ιστορίες ή ακόμη μικρότερες, χωρίς σταθερούς χαρακτήρες (πλην εξαιρέσεων, όπως ο Πράηβετ Τζίζας που δεν είναι άλλος από τον Χριστό φαντάρο, ντυμένο στα χακί ή ο Αστυνόμος Μπέκρας, το άκρως αντίθετο από αυτό που θα αποκαλούσαμε «δαιμόνιος ντετέκτιβ»), αλλά με κοινό σημείο την ανατροπή του τελευταίου καρέ, το απολαυστικό γκαγκ, το ευφυές λογοπαίγνιο που σε ωθεί να ξαναδιαβάσεις την ιστορία από την αρχή για να καταλάβεις αυτό που τώρα πια φαίνεται αυτονόητο αλλά δεν είχες πιάσει μέχρι να αποκαλυφθεί το αστείο. Το σχέδιό του είναι για ακόμη μία φορά τόσο φαινομενικά απλό που ξενίζει όσους έχουν συνηθίσει τις «βαριές», φωτορεαλιστικές εικόνες με τις αμέτρητες λεπτομέρειες, τις προσεγμένες σκιάσεις, τις σωστές αναλογίες και την επιστημονικά δοσμένη προοπτική. Ο Χατζηδάκης τα προσπερνάει όλα αυτά επιμένοντας να αποδίδει τα πρόσωπα ως μαύρους κύκλους με δύο τελίτσες για μάτια και μια γραμμούλα για στόμα, προσθέτοντας λίγα χρωματιστά μαλλιά όποτε χρειάζεται. Κι όμως, αυτή η οριακή αναπαράσταση της ανθρώπινης μορφής, που περισσότερο προσεγγίζει τον ιδεότυπο του ανθρώπου όπως τον περιέγραψε ο Scott McCloud στο «Understanding Comics» παρά παραπέμπει σε συγκεκριμένες κι αναγνωρίσιμες φιγούρες, υπηρετεί ιδανικά τα σενάρια και με τις λιγοστές παρεμβάσεις του δημιουργού (κινήσεις χεριών, γκριμάτσες προσώπων, απολαυστικές ονοματοποιίες κ.λ.π.) συμβάλλει σε ένα απολαυστικό αποτέλεσμα. Πρόσφατα, στο The Comicdom Con διεξήχθη μια συζήτηση με θέμα «Πώς να φτιάξεις κόμικς αν δεν μπορείς να σχεδιάσεις κόμικς». Προσκεκλημένοι ήταν ο Αντώνης Βαβαγιάννης, ο Τάσος Ζαφειριάδης και ο Τάσος Πετρόπουλος, τρεις από τους πιο επιτυχημένους Έλληνες δημιουργούς που δεν φημίζονται όμως για το σχέδιό τους αλλά για τα κόμικς τους, όπως τόσοι και τόσοι δημιουργοί σε ολόκληρο τον κόσμο, όπως η ομάδα του «Cyanide and Happiness», όπως o Johnny Ryan, όπως η Mary Fleener κ.ά. Τα κόμικς, άλλωστε, δεν είναι μόνο σχέδιο και δεν είναι μόνο σενάριο. Είναι πάνω απ’ όλα αφήγηση ιστοριών. Το σενάριο και το σχέδιο συνεργάζονται και το αποτέλεσμα δεν προκύπτει ως το απλό άθροισμά τους αλλά με έναν πολλαπλασιαστικό τρόπο. Υπ’ αυτό το πρίσμα, ο τίτλος της προαναφερθείσας εκδήλωσης ήταν τουλάχιστον ατυχής. Κανείς «μπορεί» ή «δεν μπορεί» να «σχεδιάσει κόμικς». Όλοι μπορούν, όμως, να αφηγηθούν ιστορίες, και αν το κάνουν με τρόπο που βρίσκει ανταπόκριση στο κοινό, προχωρούν χωρίς να χρειάζεται να τους βάζουμε την ταμπέλα του καλού ή του κακού σχεδιαστή. Οι δύο προηγούμενοι τόμοι του «Full Phat» από τις εκδόσεις Jemma Press Ο Βαγγέλης Χατζηδάκης ανήκει σε αυτήν την άτυπη ομάδα δημιουργών που συνθέτουν ιστορίες γνωρίζοντας ότι δεν θα γίνουν ποτέ Bilal ούτε Moebius. Δεν είναι αυτή η επιδίωξή τους. Αυτό που προσπαθούν είναι να σε κάνουν να γελάσεις με τα μέσα και τις ικανότητες που διαθέτουν και είναι πολύ ειλικρινείς ως προς τις προθέσεις τους, κάτι που επιβεβαιώνεται από τον αυτοσαρκασμό τους: «Εδώ και χρόνια οι ειδικοί προσπαθούν να απαντήσουν στο ερώτημα “είναι τα κόμικς τέχνη;” Αν όμως βασιζόντουσαν σε αυτό εδώ το βιβλίο, η απάντηση θα ήταν πολύ εύκολη! (Σπόιλερ: φυσικά και όχι!)» έγραφε ο πρώτος τόμος του «Phat Comicz» στο οπισθόφυλλό του. Και ο δεύτερος πρόσθετε: «Το Full Phat 3 είναι το δεύτερο μέρος της τριλογίας που αποτελείται από 5 βιβλία. Και αν αυτό δεν βγάζει κανένα νόημα, πού να διαβάσετε και τα κόμικς που έχει μέσα. Περιέχει 100% αγνά και άσπιλα Phat Comicz, γνωστά κυρίως σαν το καλύτερο κακό κόμικ στην Ελλάδα». Έχει περάσει, ευτυχώς, ανεπιστρεπτί η εποχή που καλός εικαστικός καλλιτέχνης ήταν αυτός που αποτύπωνε με φωτογραφικό τρόπο το μοντέλο του ή που ζωγράφιζε όμορφα (και βαρετά) τοπία και που καλός αφηγητής θεωρούνταν όποιος χρησιμοποιούσε τα περισσότερα επίθετα, τα πιο περίτεχνα καλολογικά στοιχεία και τις πιο παράξενες και εξεζητημένες λέξεις. Μια ιστορία, ανεξαρτήτως μεγέθους, διαβάζεται (και στα κόμικς, επίσης, βλέπεται) ως σύνολο. Αν το αποτέλεσμα ανταποκρίνεται στις προσδοκίες του αγοραστή είναι ικανοποιητικό. Στα «Phat Comicz» του Βαγγέλη Χατζηδάκη είναι προφανές ότι πρόθεση του δημιουργού είναι να προκαλέσει το αυθόρμητο και συνεχές γέλιο. Αν προσδοκία του αναγνώστη είναι να γελάσει με την ψυχή του παρατηρώντας με πόσο έξυπνο τρόπο μπορεί κάποιος να σχεδιάσει απλά, μινιμαλιστικά και αποτελεσματικά τα πιο πολύπλοκα πράγματα, τότε το «Phatrix» επιτελεί τον σκοπό του με ιδανικό τρόπο. Αν ο αναγνώστης αναζητά κάτι άλλο, δεν θα το βρει εδώ. Αν και εδώ που τα λέμε, το γέλιο μόνο καλό κάνει. Δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Και το σχετικό link...
  5. 5 χρόνια Κουραφέλκυθρα, όλα μαζί σε ένα τόμο σε περιμένουν στο ComicDom Con Athens. Μια μέρα θα αποδοθούν ευθύνες σ' αυτούς που γέμισαν το ίντερνετ με υπέροχα καμένο περιεχόμενο και κάποια μέρα αυτοί οι άνθρωποι θα πληρώσουν για τα εγκεφαλικά κύτταρα που έχουν καταστρέψει με την εκτόξευση τόνων χιούμορ και ευφυΐας. Και στην πρώτη γραμμή αυτών που θα την πληρώσουν, θα βρίσκεται εκατό τα εκατό και ο Αντώνης Βαβαγιάννης, ο δημιουργός των 'Κουραφέλκυθρων' (αλλά και της αποκριάτικης αμφίεσης 'Γκάλης Cooper', για όποιον έζησε τα πρωτοφεϊσμπουκικά χρόνια). Ο Αντώνης Βαβαγιάννης συγκέντρωσε σε έναν τόμο όλα τα 'Κουραφέλκυθρα' που κυκλοφόρησαν από το 2014 έως το 2018 στο socomic.gr, τον ονόμασε 'Omnibus II' και τον συμπλήρωσε με φλιπ κόμικς από ακόμη 12 σχεδιαστές. 240 σελίδες γεμάτες από κόμικ στριπάκια που άλλα έγιναν viral, άλλα απευθύνθηκαν σε λίγους και άλλα που έφτασαν να γίνουν μέχρι και ατάκες, που ξέφυγαν απ' το αρχικό τους πλαίσιο και πλέον κυκλοφορούν αυτόνομες, όπως πχ το "Παίξτε πανκ". Μιλήσαμε μαζί του και αυτός μίλησε μαζί μας. Αν κάποιος έχει όλα τα Κουραφέλκυθρα, αλλά δεν έχει τον πρόλογο που σου έχει γράψει ο Φοίβος Δεληβοριάς, πώς μπορεί να τον βρει, χωρίς να αγοράσει το Omnibus ΙΙ; Δεν μπορεί να τα 'χει όλα, γιατί υπάρχουν στριπς που βρίσκονται αποκλειστικά στο Omnibus II. Αν όμως τον νοιάζει μόνο η εισαγωγή, μπορώ να σκεφτώ διάφορους τρόπους: Α) Να έρθει στο κόμικντομ, να δημιουργήσει έναν αντιπερισπασμό και να κόψει από το Όμνιμπους τη σελίδα της εισαγωγής με κοπίδι. Β) Να φτιάξει μια δική του εισαγωγή στα Κουραφέλκυθρα κόβοντας ηχητικά αποσπάσματα από τραγούδια του Φοίβου Δεληβοριά. Γ) Να πάρει LSD και να του φανερωθεί ο Φοίβος Δεληβοριάς σε ένα όραμα. Σε συνέχεια της προηγούμενης ερώτησης, γιατί να το αγοράσει κάποιος, αν έχει όλα τα Κουραφέλκυθρα που έχεις εκδώσει; Ο ελληνικός λαός περιμένεις απαντήσεις κύριε Βαβαγιάννη, (όπως λες και στο στριπάκι, όπου ρωτάνε τον Καρακατσάνη γιατί έσπασε τα αυγά, ξέρεις). Μη με βοηθάς τόσο πολύ να πουλήσω την πραμάτεια μου, θα νομίζει ο κόσμος ότι έγραψα τις ερωτήσεις μόνος μου ή ότι είμαστε το ίδιο πρόσωπο. (Αλήθεια μας έχει δει ποτέ κανείς και τους 2 στο ίδιο δωμάτιο;). Λοιπόν, να το αγοράσει γιατί θα έχει εισαγωγή Φοίβου Δεληβοριά (εκτός αν αυτός από την προηγούμενη ερώτηση την έχει κόψει με κοπίδι), γιατί έχει 25 στριπς που δεν υπάρχουν στα τευχάκια, γιατί έχει σχολιασμό κάτω από πολλά στριπς που εμβαθύνουν στην ψυχοσύνθεση του καλλιτέχνη (νοτ) και γιατί 12 κορυφαίοι Έλληνες κομιξάδες συνεργάστηκαν για να φτιάξουν το πιο παρανοϊκό δισέλιδο φλιπ κόμικ που έχει εκδοθεί ποτέ. Επίσης γιατί έχει εξωφυλλάρα, γιατί είναι όλα μαζεμένα σε ένα μέρος και γιατί είναι ο καλύτερος τρόπος να στηρίξεις έμπρακτα τα Κουραφέλκυθρα. Τώρα που τα βλέπεις όλα μαζεμένα, πιστεύεις ότι τα παλιότερα Κουραφέλκυθρα έχουν “γεράσει όμορφα”; Ή βλέπεις κάποια στριπς και κριντζάρεις, λες "τι σκεφτόμουν τότε που τα έγραφα"; Τι εννοείς; Σε όλα λέω "Μα καλά τι σκεφτόμουν όταν το έγραφα;". Στο Όμνιμπους 2 είναι ελάχιστα αυτά που πραγματικά κακογέρασαν. Τα περισσότερα είναι στη χειρότερη περίπτωση καλοστεκούμενοι 50ρηδες με κορμοστασιά Κωσταντάρα και γοητευτικούς γκρίζους κροτάφους. Στο Όμνιμπους 1 που κάποια στριπς τα είχα κάνει πριν 12 χρόνια, έχει πιο πολλά που θα ήθελα να είχαν πέσει κατά λάθος σε κάποιο τζάκι. Μπήκες στον πειρασμό να αφήσεις μερικά στριπς απ' έξω; Ποια; Γιατί; Ή κάποια να τα αλλάξεις λίγο, να τα βελτιώσεις κτλ. Δεν έχω αλλάξει τίποτα, για να μην παραχαράξω την ιστορία, αν και σε πολλά είχα σκεφτεί προσθήκες που θα τα έκαναν καλύτερα. Επίσης σε πολλά έχω σκεφτεί αλλαγές που θα τα έκαναν χειρότερα. Είναι πανεύκολο. Υπάρχει περίπτωση αυτή η συγκεντρωτική έκδοση όλων των Κουραφέλκυθρων, να σημαίνει και μια στροφή σε κάτι άλλο, ότι ένας κύκλος κλείνει και τώρα θα ανοίξουμε έναν καινούργιο; Ναι, μετά το Όμνιμπους ΙΙ έχω μεγάλα σχέδια, όπως το να γράψω μια νουβέλα για τον Τιτανικό από την πλευρά του παγόβουνου, να γυρίσω ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή του μίστερ Ζονκ από το Μεγάλο Παζάρι και να ανοίξω ένα ροντέο για ινδικά χοιρίδια. Ποιο είναι το καλύτερο σχόλιο που έχεις ακούσει μέχρι στιγμής για τη δουλειά σου; "Τα Κουραφέλκυθρα με έριξαν στα ναρκωτικά". Έχει προσβληθεί ποτέ κανείς με κάποιο στριπάκι; Θυμάσαι κάποιο απειλητικό μήνυμα; Κοίτα, αν δεν σ' έχουν πει εθνομηδενιστή, άθεο και τσιράκι του Σόρος στο ελληνικό ίντερνετ, τότε είσαι ένας πουθενάς, οπότε ναι, ευτυχώς έχω ακούσει διάφορα. Θα σου πω 3 παραδείγματα. Το πρώτο έχει γράψει ιστορία: Ήταν ένα σχόλιο σε ένα σκίτσο κατά του εθνικισμού και έλεγε "Καλύτερα ασ' τα αυτά για κάποιον πιο ευρύνοο και μείνε στα κομιξάκια σου". Δηλαδή μπήκε κάτω από ένα κόμικ για να ζητήσει από τον σχεδιαστή του κόμικ, να ασχοληθεί καλύτερα με τα κόμιξ. Το άλλο ήταν μια 21η Απριλίου σε ένα αντιφασιστικό πάλι σκίτσο που ένας τύπος ξεκίνησε το σχόλιό του με το "Εγώ δεν είμαι φασίστας αλλά..." και σαν φωτογραφία προφίλ είχε τον φλεγόμενο φοίνικα (δηλαδή τι πρέπει να κάνεις για να είσαι φασίστας;). Και τελευταία σε μια γελοιογραφία όπου ήρωες του 21 τραγουδάνε καραόκε (όλη μερούλα πόλεμο, το βράδυ καραόκε), μπήκε κι έγραψε ένα ιδιαίτερα απειλητικό σχόλιο η σελίδα μιας πίστας paintball. Αλλά εντάξει, τι θα μου κάνανε; Θα με βάφανε; Υπάρχει κάποιος που αν σου έλεγε "εγώ θα γράφω το σενάριο, τους διαλόγους και εσύ θα τα ντύνεις με εικόνες ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ", που θα δεχόσουν να συνεργαστείς μαζί του; Ηθοποιός, κωμικός, οποιοσδήποτε, ο περιπτεράς σου γιατί έχει πολλή πλάκα ξέρω γω, ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ. Καταλαβαίνω που το πας, και ΝΑΙ! Δέχομαι! ΧΙΛΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΔΕΧΟΜΑΙ! Εκτός από εσένα, θα ήθελα πολύ να εικονογραφήσω κάποια routines από το stand up του Θωμά Ζάμπρα (ή Ζαμπρά; Δεν θα μάθουμε ποτέ) που την ώρα που τα άκουγα έλεγα: "Πώς είναι δυνατόν να μην το έχω ήδη κάνει αυτό;". Πάντως, όπως και με φίλους που μου έχουν γράψει σενάρια (πχ. Γιώργος Οικονομάκος, Βίκυ Κοκκίνη) θα δεχόμουν ένα πολύ καλό σενάριο, αλλά δεν θα ήθελα παρεμβάσεις για το στήσιμο των εικόνων. Αυτή είναι απαράβατη αρχή μου και δεν αλλάζει με τίποτα λιγότερο από 20 ευρώ. Βλέπω ότι το Omnibus II έχει 12.95 ευρώ και όχι 13 ευρώ. Με το χέρι στην καρδιά: Όσο θα είσαι στο ComicDom Con Athens (19, 20 και 21 Απριλίου) και θα έρχεται κόσμος για να το αγοράσει, θα έχεις πεντάλεπτα για να δίνεις ρέστα; Για να αποφευχθούν τέτοιες δυσκολίες, το αφεντικό (η Jemma Press δηλαδή) τρελάθηκε και ειδικά για το κόμικντομ θα τα δίνουμε 12 ευρουδάκια. Έτσι μπορώ να κρατήσω όλα αυτά τα 5λεπτα που έχω μαζέψει και να τα κάνω πυργάκια σαν κάποιου είδους φτωχομπινεδιάρη Σκρουτζ ΜακΝτακ. Και το σχετικό link...
  6. Η κάποτε ακμάζουσα και πολυπολιτισμική αιγυπτιακή Αλεξάνδρεια υπήρξε δεύτερη (ή και πρώτη) πατρίδα πολλών Ελλήνων που έζησαν εκεί. Ένας από αυτούς ήταν και ο Γιώργος Στεφαδούρος κατά την παιδική του ηλικία. Πολλές δεκαετίες μετά την αναγκαστική αποχώρησή του αφηγείται τις μνήμες του στον γιο του, Νικόλα, και αυτός τις μεταφέρει σε κόμικς. Ο ελληνικός πληθυσμός της Αλεξάνδρειας στα μέσα του προηγούμενου αιώνα αριθμούσε δεκάδες χιλιάδες μέλη. Η πόλη ήταν ολοζώντανη και η ελληνική παροικία δραστήρια και ανήσυχη, με πιο διάσημο ίσως εκπρόσωπό της τον Κωνσταντίνο Καβάφη. Ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα ποιήματά του είναι άλλωστε και το «Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον» με τους στίχους «Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος, αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει» και την κατάληξη «…κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις» ως προτροπές επίδειξης αξιοπρέπειας προς τον πλέον ηττημένο και προδομένο αλλά κάποτε δοξασμένο Ρωμαίο στρατηγό Μάρκο Αντώνιο, λίγο πριν το τέλος του, εκεί στην Αλεξάνδρεια. Κάπως έτσι αποχαιρέτησαν την Αλεξάνδρεια, παρά τη θέλησή τους, οι περισσότεροι από τους Έλληνες μετά το 1952 λόγω της πολιτικής του Νάσερ από τη μία, με την εθνικοποίηση της Διώρυγας του Σουέζ, την κρατικοποίηση βιομηχανιών, τις δημεύσεις περιουσιών αλλοδαπών πολιτών στο πλαίσιο της ενδυνάμωσης της εθνικής ανεξαρτησίας της Αιγύπτου, και από την άλλη της αλλοπρόσαλλης εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας. Ένας από αυτούς ήταν και ο Γιώργος Στεφαδούρος, που σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών εγκατέλειψε με την οικογένειά του την Αλεξάνδρεια και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ελλάδα. Δεν έβγαλε ποτέ από μέσα του, ωστόσο, την πόλη στην οποία μεγάλωσε. Και πενήντα χρόνια μετά την αναγκαστική αποχώρησή του, μετέφερε στον γιο του, Νικόλα, διάσπαρτες μνήμες και περιστατικά μιας πλούσιας παιδικής ηλικίας, σε έναν σπουδαίο και ιστορικό τόπο, στη χώρα που τον μεγάλωσε μακριά από τη χώρα καταγωγής της οικογένειάς του. Ο Νικόλας Στεφαδούρος, βραβευμένος και παραγωγικότατος τα τελευταία χρόνια («OMG, Zombie», «Memory Line», «Γιώργος Ζαμπέτας – Ο πιο Καλός ο Μαθητής» κ.ά.), αναλαμβάνει από κει και κάτω τη δουλειά. «Αντλώντας την έμπνευσή του από τη γενέτειρα του πατέρα του, Γιώργου Στεφαδούρου, την πόλη με “τον πολύχρωμο ουρανό και τους πολύγλωσσους δρόμους”, ο Νικόλας Στεφαδούρος αφηγείται την οικογενειακή τους ιστορία, με τρόπο ανεπιτήδευτα γλαφυρό και αφοπλιστικά ειλικρινή. Μια ιστορία, όμως, που ξεκινά από το προσωπικό για να καταλήξει στο συλλογικό, αφού πολλά από τα γεγονότα που περιγράφει αποτελούν ατόφια κομμάτια Ιστορίας πολλών Ελλήνων της διασποράς του προηγούμενου αιώνα. Εναλλάσσοντας τα πρόσημα των συναισθημάτων με αξιοθαύμαστη ευκολία, ο Στεφαδούρος αναπλάθει τη γοητευτική Αλεξάνδρεια του 1950, την άλλοτε πόλη των πέντε φυλών και πέντε γλωσσών στην αρχή της παρακμής της» επισημαίνει ο ζωγράφος Ανδρέας Γεωργιάδης προλογίζοντας την «Αλεξάνδρεια» (εκδόσεις Web Comics, πρώτη δημοσίευση στη διαδικτυακή πλατφόρμα socomic.gr της ΙΟΝ). Σε μια αφήγηση που μάλλον συνειδητά αποφεύγει κάθε πολιτική νύξη πέραν των απολύτως απαραίτητων, κάτι που δικαιολογείται από το τότε νεαρό της ηλικίας του αφηγητή, σε μια κατά τα άλλα ταραγμένη πολιτικά εποχή. Και, ευτυχώς, αποφεύγει να αναπαραστήσει οριενταλιστικά την Αλεξάνδρεια ως τόπο εξωτικό και ονειρεμένο, όπως συμβαίνει συχνά σε ανάλογες αυτοβιογραφικού τύπου ιστορίες. Αντιθέτως, την αντιμετωπίζει με αγάπη, κάτι που ο συγγραφέας δηλώνει με σαφήνεια: «Αυτή την όμορφη πόλη με την πυκνή, υγρή ατμόσφαιρα και τα χαμηλά σύννεφα που σαν να μην ήθελαν ποτέ να βρέξει. Τα αρώματά της, ένας συνδυασμός από λεμονιές και θάλασσα. Αγαπούσα τον πολύχρωμο ουρανό και τους πολύγλωσσους δρόμους. Τα μικρά καφενεδάκια που σύχναζε ο γέρος ποιητής. Τη γενέτειρά μου. Και σίγουρα αγαπούσα τον φιλόξενο κόσμο της». Αυτή η αγάπη είναι διάχυτη σε όλο το βιβλίο και αφορά όχι μόνο την παιδική ηλικία, εξωραϊσμένη πάντα και εκ των πραγμάτων από την επιλεκτική μνήμη, αλλά απλώνεται κυρίως στους ανθρώπους, Έλληνες και Αιγύπτιους, που περιγράφονται πάντα με σεβασμό και εκτίμηση. Η «Αλεξάνδρεια», πέρα όμως από το νοσταλγικό και τρυφερό περιεχόμενό της, γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρουσα από τα ηθογραφικά, πραγματολογικά και ιστορικά στοιχεία της εποχής που αναπλάθει. Οι υπαίθριες αγορές, το ελληνικό σχολείο, οι βόλτες στην παραλία, το ψάρεμα, ο γαλατάς, οι πλανόδιοι πωλητές και μουσικοί, οι παγωτατζήδες, η μαγειρική, η ελληνική εκκλησία, τα έθιμα των Αιγυπτίων που περιγράφονται με θαυμασμό και αποδοχή, οι μουεζίνηδες αλλά ακόμα και κοσμοϊστορικά γεγονότα, όπως ο «Πόλεμος των Έξι Ημερών» με το Ισραήλ γίνονται αφορμές για να φιλοτεχνηθεί το μωσαϊκό μιας παγκοσμίως ιδιαίτερης και μοναδικής πόλης και των ανθρώπων της που προέρχονταν από όλες τις φυλές και όλους τους πολιτισμούς σε μια αρμονική συνύπαρξη. Γι’ αυτό και η νοσταλγία για την Αλεξάνδρεια, που χάθηκε μαζί με τα παιδικά ανέμελα χρόνια, σε ένα φορτισμένο συγκινησιακά τέλος. Σε ένα τρυφερό βιβλίο που εξυμνεί τη διαφορετικότητα και την πολυπολιτισμικότητα, «διδάσκει» Ιστορία και πάνω απ’ όλα αποτελεί μια ειλικρινή κατάθεση ψυχής του συγγραφέα του και μια άρτια προσαρμογή της σε κόμικς από τον σχεδιαστή του. Και το σχετικό link...
  7. Indian

    TRUE STORY 3

    Η ταλαντούχα δημιουργός Δήμητρα Αδαμοπούλου συνεχίζει με άκρως αυτοβιογραφική διάθεση και μας χαρίζει ακόμα ένα άλμπουμ βγαλμένο από την ζωή. Το τρίτο άλμπουμ του True Story είναι γεγονός και πρωτοεμφανίστηκε στο ComicDom Con Athens 2018. Από τις τρανταχτές διαφορές που μπορούμε να εντοπίσουμε είναι κατά πρώτον το μέγεθος,το οποίο επιστρέφει στο στενόμακρο φορμάτ και μοιάζει περισσότερο με το πρώτο άλμπουμ της σειράς και φυσικά η αλλαγή εκδοτικής "στέγης",καθώς δεν φέρει την σφραγίδα της JEMMA,αλλά εμφανίζεται πλέον ως αυτοέκδοση. Για τα στριπάκια που περιέχονται δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Σεναριακά είναι κεφάτα,με αρκετά να είναι kinky,ενώ το σχέδιο συμβάλει μεν στην ενίσχυση του κωμικού στοιχείου,αλλά είναι διεκπεραιωτικό. Όποιος έχει διαβάσει τα δύο προηγούμενα True Stories θα μπει αμέσως στο νόημα. Όσοι δεν έχουν ασχοληθεί με την σειρά να πούμε ότι θα βρουν σε κάθε σελίδα και μία μικρή χιουμοριστική ιστορία που πηγάζει από την καθημερινότητα της δημιουργού και σίγουρα αρκετές από αυτές τις έχουμε ζήσει κι εμείς προσωπικά. Το True Story on-line στην ιστοσελίδα του socomic.gr Η παρουσίαση των δύο προηγούμενων άλμπουμ του True Story
  8. Το SoComic.gr θα δημοσιεύει καθημερινά από 3 Σεπτέμβρη 2012, στην ιστοσελίδα του, τις άγνωστες πτυχές του συγκροτήματος των Smiths. Η έρευνα, το σενάριο και η εικονογράφηση είναι του Κων Χρυσούλη (Dryland, Giant-Size Fascists, 9, κτλ) Για να δείτε το πρώτο επεισόδιο, πατήστε ΕΔΩ: και για να δείτε και τα υπόλοιπα ακολουθείστε το tag Tales of The Smiths Μην ξεχάστε να κάνετε like και share αν σας αρέσει το comic, ε!
  9. Τιμή καταλόγου: 6.90€ Πρόκειται για μία δουλειά του βετεράνου και πολύ αξιόλογου δημιουργού Σπύρου Δερβενιώτη που την γνωρίσαμε για πρώτη φορά μέσα από τις οθόνες των υπολογιστών μας και το socomic.gr...!Στο τέλος του 2015 όμως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να πάρει χάρτινη μορφή,με την βοήθεια των εκδόσεων ΤΟΠΟΣ και να παρουσιασθεί στο κοινό στο 1ο Athenscon,όπως μας είχε ανακοινώσει τότε ο ίδιος ο "πατέρας" του έργου...! Η σειρά αποτελείται από μονοσέλιδα,γελοιογραφικά στριπάκια κι έχει για πρωταγωνιστές τρεις χαριτωμένους κροκόδειλους,οι οποίοι μεγάλωσαν μέσα στους υπονόμους,αλλά αποφασίζουν ότι ήρθε ο καιρός να βγουν στην επιφάνεια...!Έτσι αποφασίζουν να προσαρμοστούν στην σκληρή πραγματικότητα της πόλης και γενικότερα,της κοινωνίας...!Στον δρόμο τους συναντούν μία περίεργη περσόνα που τους βοηθάει σε αυτή τους την προσαρμογή...! Η υπόθεση έχει ενδιαφέρον,το σενάριο καυτηριάζει τα κακώς κείμενα της εποχής (και της χώρας) που ζούμε,ενώ υπάρχουν αναφορές στο πολιτικό σύστημα κι όλα αυτά γίνονται διακριτικά και με καλής ποιότητας χιούμορ...!Η αλήθεια είναι ότι δεν διαθέτει την ένταση που συνήθως έχουν τα κόμικς που παρωδούν την σκληρή πραγματικότητα,αλλά γενικά είναι ένα ευχάριστο ανάγνωσμα...!Το άλμπουμ χωρίζεται σε δύο,ας τα πούμε,κεφάλαια...!Το δεύτερο ("Τρεις μάγοι με τα δόντια") το βρήκα αρκετά υποδεέστερο της βασικής ιστορίας...!Το σχέδιο είναι λίγο αφηρημένο και διεκπαιρεωτικό,με όμορφα και ζωντανά χρώματα...! Περιμένουμε και τα άλλα δύο τομάκια της τριλογίας,σύμφωνα με τα λεγόμενα του δημιουργού...! Αφιέρωμα στον Σπύρο Δερβενιώτη
  10. Ποιος κρύβεται πίσω από το προσωπείο ενός βιβλιοπώλη κόμικς; Ποιες είναι οι μύχιες σκέψεις του απέναντι στις φυλές των αναγνωστών που τον κατακλύζουν; Πόση υπομονή χρειάζεται για να αντεπεξέλθει; Λατρεύει τους πελάτες του; Αγαπά τη δουλειά του; Στα ερωτήματα απαντά ο Σπύρος Δερβενιώτης με μια κόμικς-σαπουνόπερα. Στο Box Office Poison (εκδόσεις ΚΨΜ, μετάφραση Μπέλλα Σπυροπούλου), ο Alex Robinson απέδωσε με απολαυστικό τρόπο το επαγγελματικό άγχος των εργαζομένων στα βιβλιοπωλεία, καθώς είναι υποχρεωμένοι με χαμόγελο και κατανόηση να απαντούν ακόμα και στις πιο παράλογες ερωτήσεις, να ικανοποιούν ακόμα και τις πιο εξωφρενικές απαιτήσεις. Οι φυλές των αναγνωστών κόμικς και ο ιδιοκτήτης ενός βιβλιοπωλείου πρωταγωνιστούν στο «Comic Soap» του Σπύρου Δερβενιώτη Αν ήταν υπάλληλοι σε ένα ειδικό βιβλιοπωλείο με κόμικς, τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι ακόμη χειρότερα. Και ακόμη πιο απολαυστικά για τους αναγνώστες. Ο Σπύρος Δερβενιώτης με το Comic Soap (εκδόσεις Jemma Press, προδημοσίευση στην ηλεκτρονική πλατφόρμα socomic.gr) δίνει αυτήν ακριβώς την εκδοχή. Τοποθετεί ως πρωταγωνιστή του έναν ιδιοκτήτη (που για τους παροικούντες την ελληνική κοινότητα των κόμικς κάτι θυμίζει…) εξειδικευμένου στα κόμικς καταστήματος και μεταφέρει με άφθονο χιούμορ τις περιπέτειές του στη «ζούγκλα του βιβλιοπωλείου». Οι πελάτες του, άλλοι μόνιμοι θαμώνες και συχνά λαθραναγνώστες και άλλοι περιστασιακοί ή απλώς περαστικοί που είδαν «μικιμάου» και μπήκαν, καλύπτουν μια μεγάλη γκάμα των αναγνωστών του πραγματικού κόσμου: φίλοι της επιστημονικής φαντασίας, θιασώτες των εναλλακτικών κόμικς, εχθροί της αμερικανικής κόμικς-κουλτούρας, φαν του υπερηρωικού είδους, νοσταλγοί της τάχα αθωότητας των περιοδικών της παιδικής τους ηλικίας, φιλόδοξοι δημιουργοί που βαφτίζουν τα ορθινοσκαλίσματά τους αριστουργήματα, οπαδοί των graphic novels και των trade paperbacks και ορκισμένοι followers των τευχών, θρησκόληπτες γιαγιάδες, μυημένοι και αμύητοι στην ένατη τέχνη (η έκδοση συνοδεύεται από ορισμένα «λήμματα» του εν εξελίξει λεξικού «Maxima Encyclopedia Comicana», με αναλυτική περιγραφή των «ειδών»). Με όλους αυτούς έρχεται αντιμέτωπος ένας φαινομενικά πράος και μειλίχιος βιβλιοπώλης. Που πολλές φορές θέλει να παρέμβει στις κενές περιεχομένου συζητήσεις, στις αδιέξοδες διαφωνίες και στα ατελέσφορα debates που εξελίσσονται δίπλα του, αλλά προτιμά να κρατήσει το στόμα του κλειστό ώστε να φερθεί «επαγγελματικά», δίνοντας απλά τις συμβουλές του. Κάποιες φορές, όμως, ξεσπά και ξεθυμαίνει. Πασχίζοντας, φύσει και θέσει, να τους κρατήσει όλους ικανοποιημένους. Και πελάτες του. Δίπλα του, ως ανταγωνιστική αλλά και συμπληρωματική sidekick, βρίσκεται η υπάλληλός του σε μια σχέση συμβιωτικής υποχώρησης και εξ ανάγκης ειρηνικής συνύπαρξης. Ανάμεσα σε χιλιάδες τεύχη κόμικς, χαρτόκουτα, ζελατίνες, αφίσες και βιβλία, σε νέες παραλαβές, σε action figures, σε ράφια που στενάζουν από το βάρος, σε μεταλλαγμένους και μασκοφόρους και σε μυωπικούς παππούδες που ζητάνε κιμά. Φυσικά, με τις υποχρεώσεις να τρέχουν, τους διανομείς να καθυστερούν και τους χονδρέμπορους να αδιαφορούν. Μέχρι να κατέβουν τα ρολά για να τελειώσει ακόμα μια μέρα. Και να αρχίσει η επόμενη. Και το σχετικό link...
  11. Μετά το «Γυρνώ σαν Νυχτερίδα» (2015) και το «Τριγυρνώ μες στην Αθήνα» (2016), ο Πέτρος Χριστούλιας και ο wannabe «υπερήρωάς» του παραμένουν πιστοί στο ετήσιο ραντεβού τους με τους αναγνώστες. Το τρίτο μέρος των περιπετειών του Νυχτερίδα με τον εξομολογητικό τίτλο «Αφού μ’ Αρέσει να Γυρνώ» μόλις κυκλοφόρησε. Και είναι εξίσου απολαυστικό. Οι υπερηρωικές παρωδίες έχουν κατακλύσει τα κόμικς τα τελευταία τριάντα χρόνια. Μετά τον αποδομητικό οδοστρωτήρα του 1986 με τον «Σκοτεινό Ιππότη» του Frank Miller και τους «Watchmen» των Alan Moore και Dave Gibbons, οι μασκοφόροι ήρωες με τις μπέρτες, τα κολάν και τα βρακιά πάνω από το παντελόνι έγιναν αντικείμενο ανελέητης σάτιρας και σκληρής κριτικής από το ίδιο τους το μέσο. Ωστόσο, ακόμα και αυτή η πρωτότυπη, κάποτε, τάση δείχνει να έχει πλέον κορεστεί. Για να ανανεωθεί και να παραμείνει επίκαιρη η θεματολογία της απαιτεί φρέσκο χιούμορ, νέα σεναριακά ευρήματα και τοποθέτηση της δράσης σε ακόμη πιο ανοίκεια «σύμπαντα» και «περιβάλλοντα». Ένα τέτοιο επινόησε ο Πέτρος Χριστούλιας πριν από τρία χρόνια και τοποθέτησε εντός του έναν αξύριστο μεσήλικα με αυτοσχέδια στολή που θέλει να μοιάσει στον Μπάτμαν και ονειρεύεται να γίνει κάποτε λαϊκός ήρωας. Και έχει πολλούς λόγους να προσπαθεί να το πετύχει μια και ζει στον μουντό Πειραιά και στη σκοτεινή Αθήνα της δεκαετίας του 1950. Που δεν μοιάζουν καθόλου με τις glamorous αναπαραστάσεις τους στον παλιό εμπορικό κινηματογράφο. Αλλά σφύζουν από φτώχεια, μιζέρια, ασφαλίτες, πόρνες, κουτσαβάκια και χαφιέδες. Ιδανικοί τόποι για τη δράση ενός υπερήρωα που μπορεί να μη σώζει τον κόσμο από θεομηνίες, βιβλικές καταστροφές, πυρηνικούς πολέμους, εισβολές εξωγήινων και παρανοϊκούς εξουσιομανείς αλλά τουλάχιστον καταφέρνει να βοηθήσει τον φίλο του τον Ανέστο που έχει μεταμφιεστεί σε ουρακοτάγκο ως μέλος ενός περιφερόμενου μπουλουκιού. Και να τον προτρέψει να μπαρκάρει με προορισμό μια «λαϊκή δημοκρατία» για να γλιτώσει από τους διώκτες του. Στο «Αφού μ’ Αρέσει να Γυρνώ» (εκδ. Jemma Press, πρώτη δημοσίευση στην πλατφόρμα socomic.gr) ο πιστός και αγράμματος sidekick με το όνομα Δεκαοχτούρας είναι και πάλι στο πλευρό του Νυχτερίδα που διασταυρώνεται με χαρακτηριστικές φιγούρες των 50's όπως τον Μίμη τον Άτλα, την «Ασώματο Κεφαλή του Πλάτωνος», έναν ρουφιάνο κάπελα, ρεμπέτες και χορεύτριες. Σε μια Ελλάδα ουδόλως εξωραϊσμένη αλλά αποδιδόμενη με μεγεθυμένα τα χαρακτηριστικά της μετεμφυλιακής παθογένειάς της, με τη σκληρή Δεξιά να έχει κυριαρχήσει και να ευαγγελίζεται την πρόοδο πάνω στα κορμιά των αντιφρονούντων «ηττημένων». Σ’ αυτήν την Ελλάδα, η ταμπέλα για την τουαλέτα γράφει «Αποχωρητήριο», αλλά επειδή κανείς από τους θαμώνες του κουτουκιού δεν την καταλαβαίνει, δίπλα είναι συμπληρωμένο χειρόγραφα το ξεκάθαρο και κατανοητό «Καμπινές», τα ρεμπετάδικα ονομάζονται «Τα δυο Περιστέρια» ή «Χατζή Μπαξέ», ο κόσμος διασκεδάζει στην «Εμπορική Πανήγυρη» και τρώει πάστες στα ζαχαροπλαστεία, οι αυλές είναι γεμάτες λάσπες και στις πλατείες ανάμεσα στους χωματόδρομους δεσπόζει το άγαλμα του Αδαμάντιου Κοραή, βορά στις κουτσουλιές. Κι ο Δεκαοχτούρας πασχίζει να πείσει τον Νυχτερίδα: «Πρέπει να ξεπεράσεις την επίδραση του Υπερεγώ σου. Η δομή αυτή του ασυνείδητου που αντιπροσωπεύει τις ηθικές και κοινωνικές αξίες είναι που κρύβει πίσω από τις μάσκες τις πραγματικές σου δυνατότητες». Και το σχετικό link...
  12. Indian

    TRUE STORY

    Αντιγραφή από το οπισθόφυλλο : Άλλο ένα κόμικ που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις JEMMA στο ComicDom Con 2016...!Είναι εξολοκλήρου δημιουργία της Δήμητρας Αδαμοπούλου και κυκλοφόρησε κι αυτό πρώτα σε ηλεκτρονική μορφή στην ιστοσελίδα Socomic.gr...!Τα στριπάκια που περιέχονται είναι πολύ λιτά σε σχεδιασμό και θυμίζουν έντονα fanzine παρά ένα κόμικ του εμπορίου...!Επίσης η διαφορά με τα υπόλοιπα κόμικ της JEMMA για εφέτος,είναι ότι το True Story είναι το μόνο που κυκλοφόρησε σε στενόμακρο φορμά...!
  13. Η JEMMA κυκλοφόρησε στο 2ο Athenscon την τριλογία του Αποστόλη Ιωάννου με τίτλο "Το ρομπότ και το κορίτσι"...!Τα δύο πρώτα μέρη έχουν δημοσιευτεί παλιότερα ως αυτοεκδόσεις,ενώ και τα τρία μέρη έχουν δημοσιευτεί στο socomic.gr...! Ο σχεδιασμός του εξωφύλλου έγινε από την upmess,ενώ η γραμματοσειρά του από την backpacker...!Την σελιδοποίηση επιμελήθηκε η Ελευθερία Σκλάβου...! Στις τελευταίες σελίδες του κόμικ υπάρχουν τα εξώφυλλα των δύο πρώτων τευχών...!
  14. Άλλη μία δουλειά του πολύ φιλικού κι ευγενέστατου Κωνσταντίνου Σκλαβενίτη μεταφέρεται στο χαρτί,αυτή την φορά από την JEMMA...!Η έκδοση "Εικόνες στα σύννεφα" έκανε την εμφάνισή της στο 2ο Athenscon...! Το εν λόγω κόμικ είχε δημοσιευθεί για πρώτη φορά σε συνέχειες στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ,το 2015,ενώ το δεύτερο κεφάλαιο εμφανίστηκε στο socomic.gr...! Η ιστορία αποτελείται από 5 κεφάλαια...!
  15. Πρόκειται για το ομώνυμο webcomic του Τζίμη Παπαδόπουλου που δημοσιεύτηκε σε 16 συνέχειες στο socomic.gr από τις 21/11/2012. Και οι 16 σελίδες εκτυπώθηκαν σε αρκετά καλό χαρτί και κυκλοφόρησαν στο Comicdom του 2013. Μακρόστενο. Παραθέτω την πρώτη σελίδα του κόμικ όπως την αλίευσα από το socomic Δεν έχω και πολλά να πω για το κόμικ αυτό καθαυτό. Οι περιπέτειες του Ψυχούλη που προσπαθεί να κερδίσει την αγάπη της Ναρκισσας. Δεν είναι Trondheim, δεν είναι όμως ούτε και για κάψιμο.
  16. Οι συνήθεις ύποπτοι,Αντώνης Βαβαγιάννης και Θανάσης Πετρόπουλος,ξαναχτύπησαν και εφέτος με ένα καινούργιο τευχάκι των Προτελευταίων,με τίτλο "Προτελευταίοι Ξανα"...!Το κόμικ κυκλοφόρησε στο 2ο Athenscon...! Και πάλι τα στριπς είναι παρμένα από την εκπομπή που έχουν οι δημιουργοί στο crradio.gr...!Αυτή την φορά δεν υπάρχει εισαγωγή κι έτσι μπαίνουμε κατευθείαν στο "ψητό"...! Την σελιδοποίηση του τεύχους επιμελήθηκε η Ελευθερία Σκλάβου,ενώ την φωτογραφία στο οπισθόφυλλο,ο Νίκος Κατσαρός...! Ιδιαίτερες ευχαριστίες δίνονται από τους δημιουργούς στους εξής καλλιτέχνες : Τάσο Μαραγκό Γιάννη Ρουμπούλια Αγγελική Σαλαμαλίκη Βαγγέλη Χατζηδάκη Έκτορα Οι οποίοι προσέφεραν guest strips,στο τέλος του κόμικ...!
  17. Πρόκειται για την μεταφορά στο χαρτί των στριπ που κυκλοφόρησαν στο socomic από τους Αντώνη Βαβαγιάννη (Κουραφέλκυθρα,AVPD) και Θανάση Πετρόπουλο (Καμμένα Βούρλα)...!Τα στριπάκια αυτά είναι εμπνευσμένα από τις εκπομπές που είχαν οι δημιουργοί στο crradio.gr,το αρχείο των οποίων μπορείτε να το ακούσετε στο mixcloud.com...! Η εισαγωγή του κόμικ έγινε από τον Τάσο Ζαφειριάδη και το σχέδιο στο εξώφυλλο είναι παρμένο από την φωτογραφία των δύο δημιουργών που υπάρχει στο οπισθόφυλλο...! Την σελιδοποίηση την έκανε η Ελευθερία Σκλάβου και την φωτογραφία του οπισθόφυλλου την επιμελήθηκε ο Νίκος Κατσαρός...! Προς το τέλος του κόμικ υπάρχουν μερικά guest strips από αρκετούς συναδέλφους των δημιουργών,τους οποίους κι ευχαριστούν...! Αυτοί είναι οι εξής : Δήμητρα Αδαμοπούλου Σπύρος Δερβενιώτης Μιχάλης Διαλυνάς Τάσος Ζαφειριάδης Ηλίας Κυριαζής Αλεξία Οθωναίου Παναγιώτης Πανταζής Tomek Και δύο σελίδες από το εσωτερικό...!
  18. Όλα ξεκίνησαν από το (ανώτερο) sequel του "Μπάτμαν Αυτή Η Αδερφή" του Τσακιρέλλη, "Μπάτμαν Αυτή Η Αδερφή 2", δια χειρός Χριστούλια. Κυκλοφόρησε στο CCA 12 και επανεκδόθηκε το CCA 13 γιατί εξαντλήθηκε. Τα χρόνια περάσαν, ο λαός περίμενε με ανυπομονησία το 3ο ΜΑΗΑ αλλά τίποτα. Κι έτσι η Μπάτμαν άρχισε να το ρίχνει στο σορολόπ: ...μέχρι πριν λίγες μέρες, που ανακοινώθηκε η συνέχεια, στο So Comic! “Πριν 62 χρόνια κάπου κοντά στο λιμάνι του Πειραιά διαφορετικοί κόσμοι συγκρούονται. Το προλεταριάτο με τους αστούς. Η ανατολή με τη δύση. Η σκληρή πραγματικότητα της μεταπολεμικής Ελλάδας με την υπερηρωική φαντασία. Θα κερδίσει τελικά ο Καπετάν-νυχτερίδας την καρδιά της Θοδώρας; Το να τη ρίξει στο κρεβάτι είναι εύκολο. Για να την κερδίσει όμως πραγματικά, πρέπει να νικήσει το περιθώριο που της ασκεί τόση γοητεία.” Η συνέχεια στο So Comic, με το 1ο επεισόδιο που ανέβηκε χθες! Και κάθε Τετάρτη.
  19. ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ!!! Facebook Για όσους δε γνωρίζουν, τα Κουραφέλκυθρα είναι επικά καμμένο και δη χιουμοριστικό web comic που ξεκίνησε δια χειρός Αντώνη Βαβαγιάννη στο comicdom.gr το Φθινόπωρο του 2007. Τα πρώτα στριπάκια κυκλοφόρησαν σε έκδοση τσέπης από την Comicdom Press το 2008 και φέτος τον Απρίλη η Jemma Press έβγαλε Omnibus με όλο το volume 1. Ενδιάμεσα από τα 2 volumes των Κουραφέλκυθρων έκανε τα Κολυμπηθρόξυλα, που ήταν περισσότερο καμμένες παρωδίες ανεκδότων. Από τότε ξεκίνησε και η συνεργασία του με το So Comic, στο οποίο και θα ανεβαίνουν τα νέα Κουραφέλκυθρα κάθε Δευτέρα. Αχ, θυμάμαι η Μαριώ...
  20. Μόλις ξεκίνησε! Για όσους δε γνωρίζουν, το πρώτο volume του Δράκουλα από Αλεξία Οθωναίου & Δήμητρα Αδαμοπούλου, ξεκίνησε ακριβώς πριν ένα χρόνο στο So Comic. Ακολούθησε στο φετινό CCA έκδοση από την Jemma Press με επιλογές και exclusives και το Dracula - My Greek Drama ολοκλήρωσε τον κύκλο του στις 31 Ιουλίου, στα 239 επεισόδια/στριπάκια! Η συνέχεια στο sequel, Dracula - My Greek Hotel! Όλα τα στριπάκια θα τα βρείτε εδώ.
  21. Τα θυμάστε τα Κουραφέλκυθρα;;; ΗΡΘΕ ΤΟ SEQUEL Και να το πρώτο επεισόδιο, με τον κύριο Μαρτσουλιώνη!
  22. Γεια σε όλους Ένας πολύ αγαπημένος μου χαρακτήρας, ο Ψυχούλης από σήμερα και κάθε εβδομάδα θα βρίσκεται στο www.socomic.gr ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ Με την ευκαιρία του πρώτου στριπακίου λοιπόν θα γίνει και μια κλήρωση με δωράκια από εμένα και την ION. Για λεπτομέρειες ανατρέξτε στο site http://www.socomic.g...11/o-psixoulis/ και άμα σας αρέσει κάντε και ένα like.. άντε κι ένα share! Καλή επιτυχία και περιμένω να δω ποιανού φατσούλα θα φτιάξω.
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.