Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'mark millar'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΝΕΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΝΕΑ
  • ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
    • ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ
    • ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ
  • ΧΑΛΑΡΩΜΑ
    • ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
    • ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ
    • ΤΟ ΠΑΖΑΡΙ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μπλα μπλα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Διάφορα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Ντόναλντ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μίκυ Μάους
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Κόμιξ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Super Μίκυ
  • VINTAGE's Συζήτηση
  • VIDEO GAMES's Γεν. Συζήτηση για Video Games

Blogs

There are no results to display.

There are no results to display.


Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


MSN


Website URL


Yahoo


Skype


City


Profession


Interests

Found 14 results

  1. Σύνοψη βιβλίου: Σχολιασμός: Πρόκειται για μία δίτομη έκδοση του Wolverine με την ιστορία Enemy of the State του Mark Millar σε σχέδιο του John Romita Jr. Η ιστορία ωραία και μου αρέσει που έρχεται σε σύγκρουση με άλλους ήρωες της Marvel. Η έκδοση είναι στα ποιοτικά δεδομένα που μας έχει συνηθίσει η Anubis. Σας το προτείνω!
  2. 50 χρόνια στο μέλλον και μια post-apocalyptic U.S.A. Οι κακοί έχουν κερδίσει και οι υπερήρωες έχουν παραιτηθεί, ηττηθεί, εξαφανιστεί ή/και εξοντωθεί. Ένας γέρος Wolverine έχει αποκηρύξει το παρελθόν του, έχει κάνει οικογένεια και ζει απομονωμένος σε μια φάρμα. Η ζωή του θα αλλάξει για ακόμα μια φορά όταν ένας τυφλός πλέον Hawkeye θα τον προσλάβει ως συνοδό για την μεταφορά ενός μυστηριώδους φορτίου, με αντάλλαγμα 500 δολάρια. Λεφτά που ο Λόγκαν χρειάζεται οπωσδήποτε για να πληρώσει το ενοίκιο στην συμμορία των Banner (ναι, κακοποιών στοιχείων και απογόνων του Hulk). Πολύ σκοτεινή ιστορία, πολύ εκτός του τυπικού υπερηρωικού. Καραγουστάρισα Σενάριο γεμάτο αναπάντεχα plot-twists με γρήγορη ταχύτητα που δεν σε αφήνει να το αφήσεις, διαβάζεται αυτοτελώς και γεμίζει τα όποια κενά για όσους δεν ξέρουν τι προηγείται με μικρά flashbacks σε καίρια σημεία χωρίς να μπερδεύει. Βλέπουμε πολλούς super-villains (Dr. Doom, Kingpin, Magneto, Red Skull) να παρελαύνουν σε μια ιστορία με λιγότερη αλλά πιο καλοστημένη δράση απ'όσο υπόσχεται ο τίτλος και το εξώφυλλο της, αλλά κυρίως βλέπουμε έναν "σπασμένο" Γούλβεριν που έχει υποσχεθεί να μην ξαναβλάψει άλλο ον αλλά οι συγκυρίες τον στήνουν στον τοίχο. Έναν Γούλβεριν σκοτεινό και πιο σακατεμένο απ'ότι συνήθως, άρτια χτισμένο σαν χαρακτήρα, όλα μέσα σε ένα αξιοπρεπέστατο σχέδιο με ωραίο φωτισμό και χρώμα που αυξάνει την ροή χωρίς να κρατά το μάτι παραπάνω απ'όσο πρέπει. Ο Mark Millar (σενάριο - Civil War,Wanted, Kick-Ass, The Ultimates) και ο Steve McNiven (σχέδιο - Civil War, Guardians of the Galaxy, Death of Wolverine) είπαν την ιστορία τους αρχικά στο Wolverine #66-72 και Wolverine Giant Size Old Man Logan. Όπως περίμενα, το κόμικ έχει μικρή έως ελάχιστη σχέση με την ταινία πέρα από κομμάτι του τίτλου και του όλου "γέρος Γούλβεριν δίνει την τελευταία του παράσταση", αλλά ευχαριστήθηκα και τα δύο. Του πέταξα ένα εύκολο 5/5 στο goodreads. Καιρό είχα να διαβάσω έτσι ανέμελα κομικάκι και να μην πάρω χαμπάρι πότε τελείωσε.
  3. GreekComicFan

    MARVEL 1985

    Τιμή Καταλόγου: 15,38€ Ένας πιτσιρικάς, ο Τόμπι, παιδί χωρισμένων γονιών που διαβάζει μανιωδώς κόμικς της Μάρβελ το 1985, την περίοδο που κυκλοφορούσε και το αρχικό Secret Wars, ανακαλύπτει ένα παλιό σπίτι που όλοι οι υπέρ-εγκληματίες των κόμικς του Οίκου των Ιδεών έχουν μεταπηδήσει στον πραγματικό κόσμο. Φοβούμενος πως δεν θα τον πιστέψουν, αρχικά δεν το λέει σε κανέναν. Ο Τόμπι τώρα πρέπει να ανακαλύψει πως έκαναν το άλμα στον πραγματικό κόσμο και πως θα γλυτώσουν από αυτούς, καθώς η παρουσία τους έχει μερικές πολύ πραγματικές επιπτώσεις. Η Οξύ βγάζει και στην Ελλάδα μια μίνι σειρά 6 τευχών στην οποία ο Μαρκ Μιλάρ έδειξε ένα πρόσωπο πιο σοβαρό, και κάπως νοσταλγικό (και ίσως, πιο προσωπικό), σε σχέδια του Τόμι Λι Έντουαρντς, που με το ιδιαίτερο σχέδιο του βοηθάει τον αναγνώστη στο να βιώσει (ή ξαναβιώσει) την ατμόσφαιρα την δεκαετία του '80. Η έκδοση της στα Ελληνικά έρχεται πάνω στην περίοδο που και στην χώρα μας αυτή η δεκαετία τραβάει την προσοχή μέσα από το επίχρισμα του Vintage και φυσικά πάνω στην περίοδο που βγήκε η δεύτερη σεζόν του Stranger Things, που αν ήταν κόμικ, πιθανότατα θα το σχεδίαζε ο Έντουαρντς. Η έκδοση της Οξύ είναι στα τυπικά στάνταρ της, οπότε δεν χρειάζεται να πω κάτι παραπάνω. Ο τόμος περιέχει ως έξτρα ένα μικρό art Gallery και έναν πρόλογο από τον Damon Lindelof, συν-δημιουργό του Lost και συγγραφέα του Ultimate Wolverine vs Hulk.
  4. Γιατί να είναι στρατόκαυλη η νέα Kick-Ass; Ο Mark Millar είναι αδιαμφισβήτητα ένας απ’ τους πιο έμπειρους και ταλαντούχους Αμερικανούς δημιουργούς comics. Είναι δημιουργός πολλών διαφορετικών comic σειρών, πολλών ηρώων που έχουν αφήσεις εποχή, αλλά και με εξαιρετική συνεισφορά στις ιστορίες των Marvel και DC (άλλωστε είναι ο δημιουργός του Civil War, του Superman:Red Son, του Old Man Logan και τόσων άλλων εμβληματικών comics). Μάλιστα έχει δημιουργήσει την προσωπική του εκδοτική εταιρία comics, την Millarworld, η οποία βασίστηκε στη δημοφιλία του και μέχρι στιγμής έχει εκδώσει πολύ δυνατές comic σειρές, όπως το Kingsman και το Kick-Ass. Κάποιες από τις comic ιστορίες του Millarworldθα γίνουν μέσα στη νέα χρονιά σειρές και ταινίες στο Netflix, το οποίο έχει ήδη ανακοινώσει τις τηλεοπτικές μεταφορές του Jupiter’s Legacy και του American Jesus, ενώ σύμφωνα με το Netfllix αυτά είναι μόνο η αρχή… Όσον αφορά το Kick-Ass, πρόκειται για μια απ’ τις δημοφιλέστερες comic σειρές του Mark Millar, η οποία έχει μεταφερθεί και στον κινηματογράφο σε δύο ταινίες που μας έχουν αφήσει -σε κάθε περίπτωση- θετικές αναμνήσεις. Η original ιστορία του Kick-Ass είναι βασισμένη σε έναν nerd έφηβο, ο οποίος εμπνεόμενος απ’ τις σελίδες των αγαπημένων του comics, αποφασίζει να φτιάξει μια υπερηρωική στολή και να πολεμήσει το έγκλημα στην περιοχή του. Βέβαια, καταλήγει να τρώει πολύ ξύλο, αφού, παρά την υπερηρωική του στολή, δεν έχει κάποια υπερδύναμη, όπως οι αγαπημένοι του ήρωες. Μετά από πολύ προπόνηση, κάποιες πρώτες επιτυχίες, αλλά και μετά από αποτυχίες με πολύ ξύλο, ο Kick-Ass ξεκινάει ένα μακρύ splatter ταξίδι ενάντια στο έγκλημα, στο οποίο θα τον συντροφεύσει η ultra-violent Hit-Girl. Το original run του Kick-Ass, μαζί με το spin-off της Hit-Girl ήταν απ’ τις εξαιρετικές στιγμές των superhero comics των τελευταίων δεκαετιών και μάλιστα χωρίς καν να είναι ένα κλασσικό superhero comic, αλλά μάλλον περισσότερο μια σύγχρονη κριτική ματιά στο υπερηρωικό είδος. Έτσι λοιπόν ήταν μεγάλες οι απαιτήσεις των fans, όταν ο Mark Millar ανακοίνωσε την επιστροφή των δύο ηρώων από την Image Comics. Όμως ήδη απ’ τα πρώτα τεύχη υπήρξαν αρνητικές αντιδράσεις, όμως για όλους τους λάθος λόγους. Έτσι λοιπόν οι πρώτες αντιδράσεις ήρθαν απ’ το πάντα δραστήριο alt-right κοινό, το οποίο ήταν αναμενόμενο να δυσαρεστηθεί βλέποντας τον νέο Kick-Ass να είναι Αφροαμερικανίδα γυναίκα. Εξάλλου, είναι συχνό φαινόμενο τα τελευταία χρόνια να βγαίνει στα social media ένας ρατσιστικός, σεξιστικός και -κάποιες φορές- ανοιχτά φασιστικός alt-right όχλος, ο οποίος πολεμάει όποια αλλαγή στα comics έχει αντι-ρατσιστικό ή φεμινιστικό πρόσημο. Χαρακτηριστικές περιπτώσεις αντίστοιχων εκρήξεων είναι οι μισογύνικες αντιδράσεις στη γυναικεία μορφή της Mighty Thor, αλλά και ο διαδικτυακός πόλεμος που δέχτηκε η Chelsea Cane, επειδή ως σεναριογράφος του All-new All-different reboot της Mockingbird, αποφάσισε να αναδείξει τη feminist agenda της ηρωίδας. Επομένως δεν είχε κάποια πρωτοτυπία το «ξενέρωμα» που έφαγε το alt-right κοινό. Αυτή ήταν σίγουρα ήταν μια ευχάριστη στιγμή που χάρισε η νέα σειρά του Mark Millar σε κάθε φυσιολογικό άνθρωπο. Όμως, τελικά η νέα Kick-Ass αφήνει αρνητικές εντυπώσεις κι αυτό γιατί ο Mark Millar αποφάσισε να μετατρέψει τον αγαπημένο μας nerd ήρωα σε μια στρατόκαυλη βετεράνο της αμερικάνικης εισβολής στο Αφγανιστάν. Η νέα Kick-Ass λοιπόν, ονομάζεται Patience και δεν έχει καμία σχέση με τη nerd«τρέλα» του original superhero. Είναι μια μισθοφόρος του αμερικάνικου στρατού, η οποία πιστεύει ότι «υπερασπίζεται» τη χώρα της, συμμετέχοντας στην ιμπεριαλιστική εισβολή των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν. Μετά από μια ένοπλη συμπλοκή τραυματίζεται και αποστρατεύεται τιμητικά, επιστρέφοντας στην οικογένειά της στις ΗΠΑ για να ανακαλύψει ότι ο σύζυγός της την έχει εγκαταλείψει και ότι είναι αναγκασμένη να μεγαλώσει μόνη της τα παιδιά τους. Η απάντηση που βρίσκει στο οικονομικό της αδιέξοδο είναι να ντυθεί superhero και να ληστέψει την τοπική μαφία, ώστε να βρει τα λεφτά που χρειάζεται -και που δεν μπορεί να τα κερδίσει ως σερβιτόρα- αλλά και για να προσφέρει στην κοινότητά της με φιλανθρωπικές προσφορές. Η ίδια δεν έχει κάποια συμπάθεια στους superheroes, ούτε έχει κάποια υπερδύναμη. Επιλέγει να φορέσει την στολή του Kick-Ass μόνο και μόνο για να μην στοχοποιηθεί η ίδια και η οικογένειά της απ’ τη μαφία. Και βασίζεται στις πολεμικές δεξιότητες που της έχει διδάξει ο αμερικάνικος στρατός, στον οποίο συνεχίζει να έχει τον ύψιστο σεβασμό. Γι’ αυτό και η νέα Kick-Ass είναι -δυστυχώς- στρατόκαυλη. Συνεχίζει να ζει σαν μισθοφόρος, αφού εμπνέεται απ’ τα σλόγκαν της μεραρχίας της, ενώ συνεχίζει να κρατάει απ’ τα κλοπιμαία μόνο το ποσό που θα εισέπραττε ως εν ενεργεία στρατιώτης. Ακόμα, είναι μια απόλυτα συστημική ηρωίδα, η οποία επιλέγει να υπερασπιστεί το νόμο και την τάξη, πιστεύοντας ότι έτσι συνεχίζει να υπερασπίζεται την πατρίδα της, όπως έκανε και στο Αφγανιστάν(!) -έτσι πιστεύει τουλάχιστον. Αυτό είναι το background της νέας ηρωίδας του Mark Millar, η οποία σε κάθε περίπτωση μας απογοήτευσε. Το νέο Kick-Ass έτσι χάνει πολλά στοιχεία από την original εκδοχή του, με σημαντικότερη τη φρέσκια κριτική ματιά του στο υπερηρωικό είδος. Η Patience δεν είναι μια anti-hero, όπως ήταν ο original Kick-Ass, αλλά μια στρατιωτικά εκπαιδευμένη ηρωίδα. Το γεγονός ότι δεν είναι nerd αλλάζει και τον χαρακτήρα του comic, το οποίο μας είχε συνηθίσει στις συχνές αναφορές στην nerd και pop κουλτούρα, οι οποίες πλέον απουσιάζουν. Αν κάτι μας θυμίζει τις καλές στιγμές του original Kick-Ass είναι ο Violencia, ο villain του 3ου και 4ου τεύχους, ο οποίος είναι μια πολύ δυνατή μορφή, σε ένα comic που χαρακτηρίζεται για την αγριότητα και το splatter του. Όμως, πέρα από αυτή την καλή στιγμή, το νέο Kick-Ass δεν μας προσέφερε τίποτα άλλο αξιοσημείωτο, στα 6 τεύχη του, που έκλεισαν τον πρώτο κύκλο της Patience.Η σειρά θα συνεχιστεί από τον Σεπτέμβρη, όμως η συνέχειά της δύσκολα θα μας αλλάξει άποψη. Πηγή
  5. Νόμιζα πως υπήρχε ήδη θέμα για την συνέχεια του Secret Service, αλλά είχαμε μείνει στην ανακοίνωση πως θα γυριστεί η συνέχεια. Έρχεται στις 16 Ιουνίου του 2017 η συνέχεια της αναπάντεχης επιτυχίας Kingsman: The Secret Service που βασίστηκε στο κόμικ των Μαρκ Μιλάρ και Ντέιβ Γκίμπονς. Η υπόθεση της νέας ταινίας (σύμφωνα με το Deadline): ''The Golden Circle" picks up from where 2014's "Kingsman: The Secret Service" left off, with Egerton's Eggsy heading to the United States to join forces with the "Statesman," the Kingsman agency's American counterpart, following the destruction of Kingsman HQ by evil mastermind Poppy (Moore).'' Την σκηνοθεσία την ανέλαβε πάλι ο Μάθιου Βον, ενώ η ταινία έχει προσθέσει στο καστ της τους: Channing Tatum, Julianne Moore, Halle Berry Pedro Pascal (Ο Όμπεριν Μαρτέλ του GOT) και τον Jeff Bridges που μόλις ανακοινώθηκε. http://www.comicbookresources.com/article/elton-john-confirms-kingsman-golden-circle-role http://www.comicbookresources.com/article/channing-tatum-joins-kingsman-sequel-kingsman-the-golden-circle http://www.comicbookresources.com/article/jeff-bridges-joins-kingsman-the-golden-circle http://www.comicbookresources.com/article/kingsman-poster-teases-major-characters-return Υ.Γ. Και για όσους στεναχωρήθηκαν [imdb=tt4649466]
  6. Οld Man Logan: Η δυστοπία που ξεπέρασε τα όρια του μαύρου Τα κόμικ και οι ταινίες των X-Men έχουν εντρυφήσει στο θέμα της δυστοπίας. Ξεκινώντας από το Days of Future Past, το κόμικ του 1981, οι αγαπημένοι μας μεταλλαγμένοι έχουν βρεθεί επανειλημμένα αντιμέτωποι με διαφορετικές εκδοχές ενός δυστοπικού, κατεστραμμένου κόσμου. Τα saga Age of Apocalypse και House of M έχουν αποτελέσει τις βαθύτερες, πιο λεπτομερείς ιστορίες σε αυτό το μοτίβο και μας έδωσαν κάποιες από τις καλύτερες στιγμές των X-Men στη μακρά ιστορία τους. Τα θέματα του ρατσισμού και της περιθωριοποίησης, σταθερά παρόντα στα κόμικ τους, έχουν πιάσει το αποκορύφωμα τους μέσα σε αυτές τις ιστορίες, ακόμα και με τη μορφή ενός «αντεστραμμένου» ρατσισμού όπως στο House of M. Πρόκειται για σκοτεινές, απαισιόδοξες αφηγήσεις που ακόμα και αν ανατρέπονται (συνήθως χάρη στο ταξίδι στο χρόνο), αφήνουν την αίσθηση ότι το χειρότερο δεν απέχει και τόσο πολύ και οι καλύτερες προσπάθειες των υπερ-ηρώων δεν αρκούν για να το αποτρέψουν. Το Old Man Logan εντάσσεται σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο, παρόλα αυτά κάνει όλες τις προηγούμενες δυστοπίες να μοιάζουνε με παιδικά, λογοκριμένα παραμύθια. Σε ένα παράλληλο σύμπαν, στη Γη υπ αριθμό 807128 (θυμίζουμε ότι το «κεντρικό» σύμπαν της Marvel είναι η Γη 616), οι κακοί ενώνονται για μία επίθεση που θα τους οδηγήσει στην ολοκληρωτική νίκη. Ενώ οι ήρωες σφάζονται ο ένας μετά τον άλλο, ο Wolverine αποκτά κεντρικό ρόλο σε όλο αυτό: υπνωτισμένος οδηγείται σε μια αποτρόπαια πράξη η οποία σκοτώνει τον ήρωα μέσα του μια για πάντα. Μετά την επικράτηση των συνασπισμένων villains, ο Logan θα αποποιηθεί της περσόνας του Wolverine, θα εγκαταλείψει τη ζωή του υπέρ-ήρωα, φορτωμένος με ενοχές για όσα έκανε, και θα επιδιώξει να ζήσει μια φιλήσυχη ζωή, παντρεμένος με παιδιά, σε έναν κόσμο που οι κακοί κυριαρχούν και μοιράζουν μεταξύ τους τις ΗΠΑ, υπό την ηγεσία του Red Skull. O Logan, γερασμένος πλέον, ζει ως αγρότης σε ένα κομμάτι γης που ελέγχεται από τη συμμορία του Hulk και των ρατσιστών απογόνων του,, αποτελέσματα αιμομιξίας με την She-Hulk, που έχουν επιβάλλει την τρομοκρατία και ζουν εις βάρος των πολιτών. Μέσα σε μία απέραντη έρημο, γεμάτη θάνατο, καταστροφή και… δεινόσαυρους, όταν ο κόσμος τον έχει ανάγκη περισσότερο από ποτέ, ο Logan αποσύρεται. Όμως όλα θα ανατραπούν όταν ο Hawkeye, ένας από τους ελάχιστους Avengers που επιβίωσαν, έρχεται για να του ζητήσει μία φαινομενικά αθώα χάρη. Το Old Man Logan είναι το μικρό (λόγω έκτασης) αριστούργημα των Mark Millar και Steve McNiven. Είναι ένα από τα τελευταία σενάρια που έγραψε ο Millar για τη Marvel, τουλάχιστον στο υπερηρωικό κομμάτι και αποτελεί απόδειξη του τεράστιου ταλέντου και της φαντασίας του. Μέσα σε 8 μόλις τεύχη, αξιοποιώντας το ταξίδι των Logan – Hawkeye από τη μία άκρη των ΗΠΑ στην άλλη, παρουσιάζει ένα δυστοπικό κόσμο με μεγάλη μαεστρία. Δίνοντας μας επιλεγμένες πληροφορίες για τη νίκη των villains και την τύχη των υπέρ-ηρώων, μέσα σε λίγες σελίδες σε κατακλύζει με το αίσθημα απόγνωσης. Ορισμένα καρέ, χάρη στο εντυπωσιακό σχέδιο του McNiven, εντυπώνονται στη μνήμη του αναγνώστη, όπως η εικόνα των χιλιάδων απελπισμένων που προσεύχονται γύρω από το σφυρί του, νεκρού πλέον, Thor, ελπίζοντας σε ένα θαύμα που δεν θα έρθει, ενώ μας δείχνει και την τραγική ιστορία πίσω από νέα τοπωνύμια, όπως το Pym Falls, του οποίου το όνομα είναι υπερβολικά κυριολεκτικό. Από αυτή την άποψη, το Old Man Logan, αν και στερείτε έκτασης και βάθους άλλων παρόμοιων σεναρίων, ξεχωρίζει ανάμεσα τους για την ένταση του και την ικανότητα να καταστρέφει κάθε ψήγμα ελπίδας που μπορεί να εμφανιστεί. Η ικανότητα του Logan να αναγεννιέται διαρκώς και ο πανίσχυρος σκελετός του από αδαμάντιο δεν μπορούν να τον προστατεύσουν από τη σκληρότητα ενός κόσμου που ξεπερνά ακόμα και αυτόν, ίσως τον πιο σκληραγωγημένο και «ταλαιπωρημένο» ήρωα της Marvel. Δεν είναι μόνο το σκηνικό της απόλυτης καταστροφής που βαραίνει το comic και τον αναγνώστη. Οι άνθρωποι που κατοικούν αυτή την άγονη έρημο έχουν μετατραπεί και αυτοί σε κυνηγούς των πιο αδύνατων από αυτούς, σε ένα ατέρμονο παιχνίδι επικράτησης χωρίς αντίπαλο. Χωρίς τους ήρωες να τους αντιτίθενται και να αναγεννούν κάποια αίσθηση κοινότητας, ο άκρατος ατομικισμός των villains αφήνεται ελεύθερος. Σπάζοντας ακόμα και αυτή την χαλαρή συμμαχία που τους έδενε, χαρακτήρες όπως ο Kingpin βυθίζονται σε έναν αυτοκαταστροφικό ηδονισμό, ο οποίος φαντάζει ως ο απόλυτος κοινωνικός στόχος για τον οποίο αξίζει να προδώσει ο οποιοσδήποτε τον οποιοδήποτε. Ακόμα και τα ψήγματα ελπίδα εμπορευματοποιούνται. Οι άνθρωποι αγοράζουν memorabilia των ηρώων, όχι με την αγάπη των σημερινών nerd αλλά σαν θρησκευτικά αντικείμενα, σαν φυλακτά που δεν παρέχουν καμία προστασία. Και οι villains το επιτρέπουν, γιατί η ελπίδα πάντα πουλάει και είναι οι δικές τους τσέπες που πλουτίζουν. Χωρίς δομές να τον συγκρατήσει, χωρίς την αίσθηση κοινωνίας , ο μόνος στόχος φαντάζει η καρέκλα του αφεντικού. Τουλάχιστον μέχρι να κάνεις το λάθος να γεράσεις. Από την άλλη, υπερβατικές/συμβολικές φιγούρες, όπως ο Red Skull συνεχίζουν την απόλυτη φασιστική/ καπιταλιστική επιδίωξη: τον έλεγχο για χάρη του ελέγχου. Μέσα σε μια αυτοαναφορική κατηφόρα χωρίς τέλος, ο άλλοτε αντίπαλος του Captain America, συνεχίζει να μάχεται με μόνο αντίπαλο την μνήμη και το δέρμα του εχθρού του, σε μια αποτρόπαια σκηνή που γεννά πολλούς προβληματισμούς για την εικόνα του κράτους έκτακτης ανάγκης, ειδικά όταν αυτή η ανάγκη γίνεται όχι η εξαίρεση, αλλά ο κανόνας, ενδεικτικό μιας κοινωνίας βυθισμένη στον ολοκληρωτισμό και εθισμένη στην αστυνόμευση. To συγκλονιστικό φινάλε του πάντα πεσιμιστή Millar δεν προσφέρει εξιλέωση ούτε κάποια εγγύηση για την τελική επικράτηση του «καλού», μια έννοια η οποία ούτε παλαιότερα στο έργο του (βλέπε Ultimate X-men) είχε κάποια ιδιαίτερη αξία. Ο Logan επιβιώνει και εκδικείται κάποιους από όσους τον πλήγωσαν και του στέρησαν τα πάντα. Όμως, δεν υπάρχει διαφυγή από την πραγματικότητα ούτε ταξίδι στο χρόνο που να τα αλλάξει όλα. Μένει εκεί, σε έναν κόσμο χωρίς ελπίδα και μέλλον, μέχρι ένας από τους δύο να μην αντέξει αυτό το κενό. Ίσως για αυτό τα 8 τεύχη του Old Man Logan να είναι η πιο ρεαλιστική και τρομακτική δυστοπία. Το Old Man Logan ή δεν έπρεπε να συνεχιστεί πέρα από τα 8 αυτά τεύχη ή, εφόσον επέμενε η Marvel, έπρεπε τουλάχιστον να επωμιστεί την συνέχεια του το ίδιο δημιουργικό δίδυμο. Όσο και αγαπάμε τον Jeff Lemire ή αν ανησυχούμε με την πορεία του Bendis, η απόφαση της Marvel στο All New All Different να φέρει τον Old Man Logan στη δική μας Γη, αλλάζοντας εντελώς το ύφος του χαρακτήρα και μετατρέποντας την γεμάτη απελπισία πορεία του σε μια αδιάφορη ιστορία με ninja, αποτελεί δείγμα της σεναριακής ένδειας στην οποία έχει περιπέσει τα τελευταία χρόνια η εταιρεία, αποδεικνύοντας ξανά πως η επιχειρηματική απληστία είναι και αυτή ένα δικό της είδος δυστοπίας, λιγότερο όμορφο και καλλιτεχνικό βέβαια. Πηγή
  7. O Logan και το τέλος των υπέρ-ηρώων Το «σούπερ» των κόμιξ ήρθε για να μείνει. Το κλείσιμο ενός κύκλου Είναι αρκετά δύσκολο να γράψεις μερικά λόγια για μια ταινία όπως το Logan, που κυκλοφορεί στις αίθουσες από την Πέμπτη και ήδη σημειώνει μια παγκόσμια εισπρακτική επιτυχία. Ενώ κάθε κριτική οφείλει να ξεκινάει με αγάπη, συγκεκριμένα ο Wolverine και η μυθολογία των X-Men αναφέρονται και σε μια παιδική αγάπη: Διάφορες μεταφράσεις και εκδόσεις έφεραν και στην Ελλάδα τις περιπέτειες των υπερ-ηρώων, κυρίως μετά τα μέσα του ’80 που ήδη γνώριζαν μια (εκ νέου) άνθιση στις ΗΠΑ. Μεγάλο μέρος της ασταμάτητης σύγχρονης κινηματογραφικής παραγωγής «αντλεί» τον κύριο όγκο του υλικού της από αυτήν την περίοδο. Το βασικό ωστόσο θέμα με αυτές τις ταινίες δεν είναι αυτό: άλλωστε, ενώ ξεκίνησαν ως «επιθυμίες» nerds και κομιξόφιλων έχουν διευρύνει πάρα πολύ το κοινό τους. Το θέμα είναι πως στην πλειοψηφία τους, πέρα από τον εντυπωσιασμό και τον καταιγισμό ηρώων και ειδικών εφέ, οι ταινίες αυτές δεν λένε και πολλά πράγματα. Λογικό, εν μέρει, σε μια εποχή που το σημείο τομής ανάμεσα στο μαζικό και εμπορικό με το καλλιτεχνικό πολλές φορές δεν υπάρχει και οι πόλοι τείνουν να απομακρύνονται. Η επέλαση των υπέρ-ηρώων στο σινεμά πλησιάζει σύντομα την εικοσαετία και συνεχίζει ακάθεκτη, με τις μεγάλες εταιρείες παραγωγής όπως η Marvel να έχουν ήδη ανακοινώσει το πρόγραμμά τους μέχρι το…2021. Ανάμεσά τους βρίσκονται τεράστιες εμπορικές επιτυχίες, ενώ τα τελευταία χρόνια η παραγωγή έχει ανοίξει τα φτερά της και στο πολύ ενδιαφέρον πεδίο της νέας τηλεόρασης, με ανάλογη επιτυχία. Αν ψάξει κανείς να βρει τις ρίζες αυτού του pop φαινομένου των ημερών, μπορεί όντως να θυμηθεί τις μεταφορές του Superman στα τέλη του ’70 αλλά και του Burtonικού Batman στα τέλη του ’80, όμως η στροφή των παραγωγών στους σούπερ-ήρωες ξεκίνησε στις αρχές του 2000 με δυο σχετικά απρόσμενες επιτυχίες: Ο Spiderman του Sam Raimi αλλά και οι X-Men του Bryan Singer θα κλέψουν την καρδιά του κοινού και το νερό θα μπει στο αυλάκι. Στην αρχή, τα βήματα θα είναι κάπως μετέωρα (με λιγότερο πετυχημένες μεταφορές του Daredevil, του Blade και του Hulk) αλλά το όραμα του Christopher Nolan για έναν νέο, γήινο και «ρεαλιστικό» Batman (Batman Begins) το 2005 θα επιβεβαιώσει την εκτίμηση: Το «σουπερ» των κόμιξ ήρθε για να μείνει. Θα ακολουθήσουν πολλές ταινίες, για να φτάσουμε στο 2017 όπου παραπάνω από 10 ταινίες και σειρές μέσα στη χρονιά έχουν την ίδια μυθολογική πηγή. Τότε, ένας νεαρός και σχετικά άγνωστος Αυστραλός ηθοποιός, ο Hugh Jackman, θα αναλάβει έναν εξαιρετικά απαιτητικό ρόλο στην πρώτη ταινία των X-Men, τον εμβληματικό και πολυαγαπημένο Wolverine. Δεκαεφτά χρόνια μετά, σε μια ταινία τοποθετημένη ελαφρώς στο μέλλον (2025), ο Hugh Jackman υποδύεται για τελευταία φορά τον Wolverine, μετά από δέκα εμφανίσεις. Στο μεταξύ, η τελευταία ταινία των X-Men θεωρήθηκε μια θορυβώδης πατάτα, οι προηγούμενες solo ταινίες του στον ρόλο ήταν είτε επιεικώς απαράδεκτες ή «καλούτσικες», πολυδιαφημισμένες ταινίες όπως το Batman vs Superman προέκυψαν κάτι σαν φιάσκο ενώ ακόμα και γενικώς πετυχημένες στιγμές, όπως το Civil War άφηναν μια αίσθηση ενός «ναι μεν, αλλά». Μοιάζει κάπως αναμενόμενο: Ως μια ακόμα μόδα, οι υπερ-ήρωες δείχνουν τα πρώτα σοβαρά σημάδια κόπωσης και κορεσμού. Όσο και αν «κρατούν» σε αριθμούς, ο δημιουργικός οίστρος της αρχής έχει μετατραπεί σε μια περίπου φασόν παραγωγή στην οποία λείπει, κυρίως, το σκηνοθετικό όραμα. Την ίδια ακριβώς στιγμή, το ίδιο το «είδος» βρίσκει τον τρόπο να ανανεώνει τον εαυτό του, προσπαθώντας να αποφύγει τον σκόπελο του κορεσμού: Το περσινό Deadpool τόλμησε να βρει τον σωστό τόνο για τον σωστό ήρωα που θα έβαζε τον χαρακτηρισμό «ακατάλληλο για ανηλίκους» σε μια κόμικ ταινία, η τηλεόραση διευρύνει τις θεματικές που μπορούν να αναπτυχθούν (το εξαιρετικό Jessica Jones π.χ. είναι μια γνήσια φεμινιστική δημιουργία) ενώ και το βαρύ πυροβολικό της Marvel συνεχίζει να ταξιδεύει: Από το υπο-ατομικό επίπεδο με τον Ant-Man, στα πέρατα του γαλαξία και την κωμωδία με τους Guardians of the Galaxy, στον κόσμο της μαγείας με τον Dr. Strange. Εσχάτως, ετοιμάζει το «μεγάλο σχέδιο» με το να ενώσει μια εικοσαετία δημιουργιών σε δυο χορταστικές ταινίες με τους πάντες και τα πάντα μέσα. Παρά όμως αυτές τις ανανεώσεις, όλα μοιάζουν να δρομολογούν το «κλείσιμο» αυτής της περιόδου. Ο James Mangold, μέχρι πρότινος γνωστός για την χλιαρή βιογραφία του Johny Cash (που κλείνει την ταινία) αλλά και το σχετικά πετυχημένο Girl, Interrupted που ανέδειξε την Angelina Jolie το 1999, έχοντας ήδη μια προσπάθεια με το Wolverine προ τετραετίας, αποφάσισε να κουβαλήσει όλο αυτό το βάρος του κινηματογραφικού σύμπαντος στο οποίο κινείται και φαίνεται πως επέλεξε το σωστό ύφος: Ελεγειακό και πένθιμο, για να συνοδεύσει με μεγάλη αγάπη την ακολουθία της ταφής των ηρώων του. Επιστροφή στα Western Βασισμένο χαλαρά στην σπουδαία δυστοπία της σειράς κόμικ «Old Man Logan» (δείτε και εδώ μια ανάλυση για αυτήν), η ταινία Logan βρίσκει τον άτρωτο ήρωα γερασμένο, εξουθενωμένο και άνευ σκοπού. Ο Logan δεν είναι πια Wolverine και ας έχει τα νύχια, ενώ κρυμμένος στα σύνορα προσέχει τον πάλαι-πότε σπουδαίο του μέντορα και αρχηγό των X-Men, τον Charles Xavier (που τον υποδύεται επίσης για τελευταία φορά ο Patrick Stewart), ο οποίος, στα 90 του πια, χάνει σταδιακά το μεγαλύτερο όπλο του, το μυαλό του. Όπως μαθαίνουμε, οι μεταλλαγμένοι και οι υπερ-ήρωες έχουν πια, πεθάνει. Ο Logan είναι μια σκιά του πρότερου εαυτού, ένα κυριολεκτικό φάντασμα που φυλάει μια ειδική σφαίρα, την μόνη που μπορεί να τον σκοτώσει, για όταν αποφασίσει να τελειώνει με όλα αυτά. Η ιστορία θα ξεκινήσει με την εμφάνιση ενός κοριτσιού με το οποίο έχει απρόσμενα κοινά, το κυριότερο εκ των οποίων είναι πως είναι και αυτή μεταλλαγμένη. Εξ’ αιτίας αυτής (η μικρή Dafne Keen σε μια πραγματικά δυνατή και εκφραστική πρώτη εμφάνιση), ο Logan θα θυμηθεί τον κόσμο και ο κόσμος θα θυμηθεί τον Wolverine. Στόχος τους; Να ταξιδέψουν από τα νότια σύνορα στα βόρεια σύνορα, όπου η μικρή θα μπορέσει να κρυφτεί από τους διώκτες της. Όλη η ταινία στο ενδιάμεσο είναι ένα κυνηγητό, σε μια αμερική-δυστοπία που δεν αποδέχεται πλέον καμία ετερότητα ή διαφοροποίηση από το κανονικό, εκτός και αν μπορεί να την χρησιμοποιήσει για στρατιωτικούς σκοπούς. Από το χρώμα μέχρι την μουσική, από τις αναφορές μέχρι το φινάλε, ο σκηνοθέτης έχει επιλέξει να αναφερθεί περισσότερο στην παράδοση των Western παρά στην σύγχρονη φαντεζί αισθητική των σούπερ-ηρώων. Παρά τα ανόμοια μεγέθη, η ταινία φέρνει στο νου τον ανάλογο «επικήδειο» του Clint Eastwood στα western με την ταινία «οι Ασυγχώρητοι» (1992). Η επόμενη μέρα δεν ανήκει στον Wolverine, οι καλύτερες μέρες του έχουν πια περάσει, και αυτός πρώτος το ξέρει ο ίδιος ο πρωταγωνιστής, που περιφέρει την γερασμένη οργή του αναζητώντας μια τελευταία αίσθηση καθήκοντος. Ο συμβολικός θάνατος του πατέρα Xavier (μικρό spoiler μην ανησυχείτε), φέρνει τον ίδιο στον ρόλο αυτό απέναντι στην μικρή Laura (βασισμένη στην X-23 των κόμικ). Το μεγάλο ταξίδι του Logan είναι και εσωτερικό: Έχοντας χάσει ο ίδιος κάθε νόημα, καλείται απρόσμενα να πρέπει να μεταδώσει νόημα στην προστατευόμενή του. Ο Logan είναι, από την αρχή ως το τέλος, ο πάλαι-πότε, ένας τελειωμένος πιστολέρο της Δύσης σε μια εποχή χωρίς ρεβόλβερ. Το μέλλον ανήκει στην μικρή, και τελευταία του αποστολή είναι να βοηθήσει το μέλλον να δραπετεύσει από το δυστοπικό παρόν. Κάπως έτσι, το Logan δεν θυμίζει σχεδόν σε τίποτα το «φασόν» των υπερ-ηρωικών ταινιών. Ο cowboy του απλώς αντί για όπλο φέρνει τα τρια εμβληματικά νύχια από αδαμάντιο σε κάθε χέρι, και την εξασθενημένη ιδιότητα της αυτό-ίασης. Επιστροφή στον Wolverine Μπορεί όλα αυτά να μην συνιστούν απαραίτητα μια σπουδαία ταινία, αλλά σίγουρα συνιστούν μια ταινία που ίσως κατάφερε για πρώτη φορά να πλησιάσει τόσο σωστά τον ήρωα από τον οποίο αντλεί την έμπνευσή της. Ο Wolverine ήταν πάντα ξεχωριστός στο σύμπαν των X-Men για αρκετούς λόγους: Η ιδιότητά του να αυτό-θεραπεύεται, οδήγησε δεκάδες δημιουργούς να παίξουν με αυτήν στα όριά της. Το σώμα του Wolverine φέρει πάντα τις μεγαλύτερες πληγές. Άλλοι τον έχουν κόψει στα δυο, άλλοι τον έχουν κάψει, όλοι τον έχουν πληγώσει. Όμως το ότι θεραπεύεται δεν σημαίνει πως δεν πονά: Ο Wolverine είναι σχεδόν συνεχώς αντιμέτωπος με κάθε είδους πόνο. Και ενώ το σώμα του ανθίσταται (είναι κυριολεκτικά άτρωτος), η ιστορία του είναι γεμάτη συναισθηματικό πόνο από τον οποίο ποτέ δεν μπορεί να γιατρευτεί: Το σώμα του έγινε αντικείμενο πειραμάτων από τα οποία έχασε την μνήμη του, οι άνθρωποι που αγάπησε είχαν πάντα τραγικό τέλος, κάτι για το οποίο φροντίζει να ενημερώσει και την μικρή προστατευόμενή του. Όλα αυτά διαμόρφωσαν έναν χαρακτήρα με ζωώδη οργή και άγρια συμπεριφορά, φτιάχνοντας τον πλέον politically – incorrect ήρωα. Η ταινία είναι βίαιη και κηρύχθηκε ακατάλληλη για ανηλίκους, οι μάχες δεν έχουν ειδικά εφέ αλλά μπόλικο αίμα, και ο Wolverine βρίσκει την ταιριαστή του κινηματογραφική διασκευή στο λυκόφως της κινηματογραφικής του ζωής αλλά και (ίσως) της κινηματογραφικής επέλασης όλου του σύμπαντός του. Το Logan θα το τιμήσει το κοινό του και θα το αγαπήσει, αλλά σίγουρα μπορεί να σταθεί και σε ένα κοινό που δεν έτυχε ή δεν ήθελε να έχει ποτέ ιδιαίτερη σχέση με υπερ-ήρωες και όλο το συμβολικό και αισθητικό τους φορτίο. Είναι σχεδόν σίγουρα το κύκνειο άσμα του Hugh Jackman ως Wolverine (το σχεδόν γιατί φημολογείται πως ίσως κάνει ένα μικρό πέρασμα για τα μάτια του αντίζηλού του Deadpool), και μπορεί να είναι και ο «συμβολικός» θάνατος μιας κινηματογραφικής εποχής, με τον τυπικό να έρχεται ως συνήθως, μερικά χρόνια μετά. Ετούτη η κηδεία δεν είναι ούτε πρόωρη ούτε άργησε: Ο γέρο-Logan τουλάχιστον πρόλαβε να ρίξει μια ματιά στην ελπίδα που φέρει το μέλλον, και αυτό είναι μια μεγάλη παρηγοριά. Για όλους. *Ακόμα και η πρώτη ύλη, τα κόμιξ, ταλαντεύονται ανάμεσα σε συνεχείς ανανεώσεις και μέτριες ιστορίες. Ίσως το θέμα δεν είναι αν χρειάζονται νέοι σουπερ-ήρωες, αλλά μάλλον είναι πως δεν χρειάζονται πια σούπερ-ήρωες. Σε κάθε περίπτωση, πολλές ταινίες και πολλές σειρές είναι ακόμα προγραμματισμένες στον ορίζοντα, οπότε οι λάτρεις του είδους ας μην ανησυχούν. Ακόμα. Πηγή Το άρθρο που αναφέρεται μέσα στο κείμενο, μπορείτε να το βρείτε και εδώ
  8. Αλλο ενα κομικ του Mark Millar βρισκει το δρομο του για την μεγαλη οθονη! το ονομα αυτου ''Jupiter's Legacy''. Οπως πληροφορουμαστε, πριν απο ενα χρονο περιπου, ο Mark Millar εκανε συμφωνια με τον παραγωγο Lorenzo di Bonaventura για την μεταφορα του κομικ του πρωτου στη μεγαλη οθονη. Τον Ιουνιο του 2016 ανακοινωθηκε οτι οι σεναριογραφοι που ανελαβαν την ταινια ειναι οι Brian και Mark Gunn. (ειναι ξαδερφια.. επισης ο Brian ειναι αδερφος του James Gunn, σκηνοθετη του ''Guardians of the Galaxy''. ) περισσοτερα για το comic Πηγη
  9. Το Starlight είναι αμερικανικό sci-fi κόμικ της Image, σε σενάριο και σχέδιο των Mark Millar και Goran Parlov αντίστοιχα. Κυκλοφόρησε το 2014 σε έξι τεύχη και τον Φεβρουάριο του 2015 εκδόθηκε trade paperback. Ανάμεσα στους πολλούς cover artists της σειράς (κάθε τεύχος είχε δύο εξώφυλλα, εκτός του τέταρτου που είχε τρία) ήταν οι John Cassaday, Bill Sienkiewicz και Rob Liefeld. Ο Duke McQueen είναι ένας πρώην πιλότος της πολεμικής αεροπορίας, ο οποίος πριν από σαράντα χρόνια βρέθηκε τυχαία στον μακρινό πλανήτη Tantalus. Εκεί, βοήθησε ν’ ανατραπεί ο τυραννικός Typhon και τιμήθηκε σαν ήρωας. Επιστρέφοντας στη Γη, όπου κανείς δεν πίστεψε την ιστορία του, παντρεύτηκε και έκανε οικογένεια. Ένα χρόνο μετά το θάνατο της γυναίκας του, ένα διαστημόπλοιο προσγειώνεται στην αυλή του και ένας νεαρός από τον Tantalus ζητάει τη βοήθειά του για να νικήσουν τον αιμοδιψή κατακτητή Kingfisher. Αυτό που με τράβηξε ήταν το εξαίρετο σχέδιο του Parlov, που μοιάζει απίστευτα με του Moebius. Σε όλο το κόμικ υπάρχει μια διάχυτη παρουσία του Γάλλου δημιουργού, αλλά και του συχνού του συνεργάτη Jodorowsky. Μια παρουσία τόσο έντονη, που σε μερικά σημεία μοιάζει με déjà vu. Ο χρωματισμός του Ive Svorcina είναι επίσης πολύ καλός. Όσον αφορά το σενάριο, δε λείπουν τα κλισέ, αλλά σε τελική ανάλυση έχουμε μια ενδιαφέρουσα ιστορία, με ωραίους διαλόγους. Δεν είναι το κόμικ που θα αλλάξει τη ζωή κάποιου, αλλά είναι ευχάριστο και ευκολοδιάβαστο. Κι επειδή μ' αρέσουν οι παραλληλισμοί, θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω ως το Ινκάλ της αμερικανικής σχολής. Βαθμολογία: 7/10
  10. Μεχρι τις 30 Οκτωβριου ο Mark Millar θα δεχεται δειγματα σεναριων και σχεδιων. Οι 6 καλυτεροι σεναριογραφοι και οι 6 καλυτεροι σχεδιαστες θα συνεργαστουν για την δημιουργια μικρων ιστοριων με πρωταγωνιστες ηρωες του Mark Millar και θα πληρωθουν για την δουλεια τους συμφωνα με τα στανταρ της βιομηχανιας των κομικς. πηγη
  11. THARG'S CREEPY CHRONICLES Τον Οκτώβριο του 2012, δηλαδή ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του Tharg's Terror Tales, οι εκδόσεις 2000AD προχωρούν σε μία ακόμα συλλογή ιστοριών τρόμου, από κόμικς που είχαν δημοσιευτεί φυσικά στο περιοδικό 2000AD. Σε αυτό που διαφέρει η μία έκδοση από την άλλη είναι ότι, ενώ μεν στο Terror Tales οι ιστορίες είχαν ως κοινό παρανομαστή τον σχεδιαστή Frazer Irving, στο Creepy Chronicles δεν φαίνεται να υπάρχει κάποιος κοινός παράγοντας ως προς την επιλογή των ιστοριών. O Tharg που αναφέρεται στον τίτλο είναι ο "οικοδεσπότης" του περιοδικού 2000AD, και φυσικά μας φιλοξενεί και σε αυτή την έκδοση (περισσότερες πληροφορίες για τον Tharg εδώ). Το Creepy Chronicles έχει 148 σελίδες. Ας δούμε τις ιστορίες με τη σειρά: Silo: H πρώτη ιστορία της έκδοσης είναι ασπρόμαυρη, και καταλαμβάνει 36 σελίδες. Είχε πρωτοδημοσιευτεί στα τεύχη 706 - 711 του 2000AD. Το σενάριο είναι του Mark Millar, το σχέδιο του Dave D' Antiquis, και το lettering της Annie Parkhouse. O Ted και ο Jim είναι δύο φίλοι και συνάδελφοι, που εργάζονται για τελευταία φορά σε μια υπόγεια πυρηνική βάση. Ώσπου εντελώς ξαφνικά ο Jim παθαίνει αμόκ και αρχίζει ο χαμός... Storming Heaven: Αυτή είναι η μεγαλύτερη ιστορία του τεύχους, αλλά κατά την ταπεινή μου άποψη και η χειρότερη. Το σενάριο είναι του Gordon Rennie, το σχέδιο του Frazer Irving, και το lettering της Ellie De Ville, μια ομάδα που συναντήσαμε σε αρκετές από τις ιστορίες του Terror Tales στο οποίο θα μπορούσε και να είχε άλλωστε δημοσιευθεί. Παρά το όμορφο χρωματιστό σχέδιο του Irving, η υπόθεση είναι αρκετά περίεργη ώστε να μου χαλάσει τη συνολική εικόνα. Ένας επιστήμονας πειραματίζεται με διάφορες δοσολογίες LSD, την ακούει κανονικότατα και γίνεται ένα είδος προφήτη. Αν έπαιρνα κι εγώ λίγο LSD ίσως να μου άρεσε κάπως καλύτερα. 47 έγχρωμες σελίδες, σε μια ιστορία που είχε πρωτοδημοσιευθεί στα τεύχη 1273 - 1278. Shok!: 7σέλιδη χιουμοριστική ιστορία επιστημονικής φαντασίας, σε ασπρόμαυρο σχέδιο, σε σενάριο Steve MacManus, σχέδιο Kevin O'Neill και lettering Tony Jacob. Πρωτοδημοσιεύθηκε στο Judge Dredd Annual του 1981. Ο Mike αποφασίζει να κάνει δώρο στην κοπέλα του το κεφάλι ενός ρομπότ-στρατιώτη, το οποίο όχι μόνο συνέρχεται αλλά αρχίζει και να αυτοσυναρμολογείται... Αρκετά αστεία και ενδιαφέρουσα. Reapermen: 5σέλιδη έγχρωμη ιστορία, σε σενάριο Gordon Rennie, σχέδιο Jock και lettering Ellie De Ville. Πρωτοδημοσιεύθηκε στο τεύχος 1170 του 2000ΑD. Δύο θεριστές διαφωνούν ως προς το πώς να χειριστούν την ψυχή μιας γυναίκας που επέζησε/πέθανε σε αεροπορικό ατύχημα... Συμπαθητική αλλά όχι και να τρελαίνεσαι. Tales of Telguuth: A Little Knowledge: Έγχρωμη ιστορία 8 σελίδων, που ανήκει σε έναν ευρύτερο κύκλο ιστοριών υπό τον γενικό τίτλο Tales of Telguuth. Στη συγκεκριμένη περιπέτεια, ο Morgath διψάει για δύναμη και γνώσεις, οπότε κάνει συμφωνία με τον διάβολο για να ικανοποιηθούν οι επιθυμίες του. To σχέδιο είναι του Steve Moore, το σενάριο του Greg Staples και το lettering του Steve Potter. Πρώτη δημοσίευση στο τεύχος 1191 του 2000AD. Skeleton Crew: Αν και μόλις 5 σελίδων, είναι μία από τις καλύτερες ιστορίες της έκδοσης, με ένα πολύ ωραίο - παρότι αναμενόμενο - twist ending. Το σενάριο είναι του Steve Moore, το ασπρόμαυρο σχέδιο του Frazer Irving και το lettering της Ellie De Ville. Πρωτοδημοσιεύθηκε στο τεύχος 1209 του 2000AD. Το διαστημόπλοιο Προμηθέας βρίσκεται σε αποστολή σε μια ζώνη αστεροειδών, προκειμένου να εντοπίσει μεταλλεύματα απαραίτητα στις αποικίες του Άρη. Κάποια στιγμή θα πέσει πάνω σε μια μεγάλη εξωγήινη μεταλλική μάζα, που κρύβει κάποια επικίνδυνα μυστικά. Scene of the Crime: Επίσης 5σέλιδη ασπρόμαυρη ιστορία και επίσης πολύ καλή! Το σενάριο είναι του Al Ewing, το σχέδιο του Dom Reardon και το lettering του Tom Frame. Πρώτη δημοσίευση στο τεύχος 1296. Ο ντετέκτιβ ανθρωποκτονιών Richard Webb ερευνά μια σειρά αυτοκτονιών που έγιναν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο... και κάθε φορά στον τόπο του εγκλήματος υπάρχει το ίδιο ακριβώς περίεργο grafitti. Revelations: Έγχρωμη ιστορία 6 σελίδων, σε σενάριο και χρωματισμό Chris Blythe, σχέδιο Cam Kennedy και lettering Annie Parkhouse. Πρωτοδημοσιεύθηκε στο τεύχος 1343 του 2000AD. Το τέλος του κόσμου πλησιάζει, και μια ομάδα στρατιωτών βρίσκουν καταφύγιο σε μια εκκλησία, παρέα με έναν τρελοπαππά που τους διαβάζει την Αποκάλυψη του Ιωάννη. Συμπαθητική! Counts as one Choice: Ακόμα μία έγχρωμη ιστορία, 5 σελίδων αυτή τη φορά, από τη φαντασία και το ταλέντο του Chris Weston, και σε lettering της Ellie De Ville. Από το τεύχος 1645 του 2000AD. Ένας αναγνώστης του 2000AD απαντάει σε μια προσφορά για την αγορά σε μοναδική τιμή του συγκεντρωτικού έργου του Judge Dredd, αλλά μέρα με τη μέρα αρχίζει να λαμβάνει και άλλα πακέτα από την εκδοτική που δεν είχε παραγγείλει. Ενδιαφέρον φινάλε, και ενδιαφέρουσα ιδέα να δημιουργήσουν μια ιστορία που αν δημοσιευόταν κάπου αλλού θα μπορούσε να λειτουργήσει και σαν διαφημιστική για το περιοδικό 2000AD. Pea Patch Podlings: Κι αυτή από τις πολύ καλές ιστορίες της έκδοσης, καθώς οι στοιχειωμένες κούκλες που πρωταγωνιστούν είναι πάντα μια καλή ιδέα για να σου τεντώσουν τα νεύρα. Το σενάριο είναι του Arthur Wyatt, το σχέδιο του Edmund Bagwell και το lettering της Ellie De Ville. Όμορφο έγχρωμο σχέδιο, 5 σελίδες, και προέρχεται από το τεύχος 1674 του 2000AD. Οι τρεις τελευταίες σελίδες περιέχουν ένα σύντομο ιστορικό του κάθε δημιουργού. comicbookresources
  12. O Millar από μόνος του κοντράρει Marvel και DC (Kick-Ass, Kingsman, Wanted, Starlight, Superior) όσον αφορά τις ταινίες που βασίζονται σε κόμικ του. Σήμερα λοιπόν μαθαίνουμε ότι η Universal εξασφάλισε τα δικαιώματα για το «Chrononauts», ένα κόμικ του Millar που έχει να κάνει με δύο επιστήμονες που γίνονται οι πρώτοι χρονοταξιδιώτες. Μέχρι στιγμής έχει κυκλοφορήσει μόνο ένα τεύχος, ενδεικτικό του πόσο εμπορικό όνομα είναι ο Millar στο Χόλιγουντ. Την παραγωγή της ταινίας έχει αναλάβει ο Chris Morgan (Fast & Furious) χωρίς όμως να υπάρχει κάτι συγκεκριμένο όσον αφορά τον σχεδιασμό. περισσοτερα για το comic πηγη
  13. Τι θα γινόταν αν ο Superman δεν κατέληγε στο Κάνσας, αλλά στην Ουκρανία; Τι θα γινόταν αν ο Superman μεγάλωνε στη Σοβιετική Ένωση, υπό τα κομμουνιστικά ιδεώδη και την προεδρία του Στάλιν; O Mark Millar αφηγείται με εξαιρετικό τρόπο την ενναλακτική αυτή ιστορία του Superman, αναμειγνύοντας ιστορικά γεγονότα (πότε όπως έγιναν, πότε δίνοντας τους μια άλλη τροπή) και πολλούς κύριους χαρακτήρες του κανονικού σύμπαντος, στις εναλλακτικές τους φυσικά εκδοχές. Η ιστορία εκτυλίσσεται σε 137 σελίδες και εκτείνεται χρονικά από το 1938, χρονιά που το σκάφος του Superman θα πέσει στην Ουκρανία, έως το 2001, με δύο αναφορές στο μέλλον προς το τέλος της ιστορίας. Η ιστορία ξεκινάει με τον αντίκτυπο που έχει στους Αμερικάνους η είδηση ότι οι Σοβιετικοί έχουν στη διάθεση τους έναν υπεράνθρωπο από έναν άλλο πλανήτη, ενώ μετά μεταφερόμαστε στη Σοβιετική Ένωση του Γιόζεφ Στάλιν και βλέπουμε ορισμένα κατορθώματα του Superman και μαθαίνουμε για τις σχέσεις του με τον ίδιο τον Στάλιν και τον νόθο γιο του Pyotr Roslov. Κατά τη διάρκεια των τριών τευχών η ιστορία θα μας μεταφέρει πότε στη μία χώρα πότε στην άλλη. Κύριος αντίπαλος του Superman δεν είναι άλλος από τον Lex Luthor, ο οποίος κάνει τα αδύνατα δυνατά για να τον νικήσει Εκτός από τον Lex Luthor, την εμφάνιση τους κάνουν οι Lois Lane, ως γυναίκα του Luthor, ο Batman, και αυτός μεγαλωμένος στη Σοβιετική Ένωση, η Wonder Woman, η οποία θα γίνει σύμμαχος του Superman, ο Hal Jordan, ως Green Lantern, υπό τις διαταγές του Luthor, ο Jim Olsen, ως πράκτορας της CIA που θα στρατολογήσει στην αρχή της ιστορίας τον Luthor για να καταστρέψει τον Superman, η Lana Lang, ως Lana Lazarenko, παιδική φίλη του Superman που θα γίνει έπειτα στενός συνεργάτης του, ο Pete Ross, ως Pyotr Roslov και αρχηγός της KGB, ενώ από τους κακούς εμφανίζονται ο Brainiac, ο οποίος χρησιμοποιήθηκε στην αρχή από τον Luthor ενάντια στον Superman, αλλά θα γίνει μετά στενός συνεργάτης του δεύτερου, και για λίγο οι Atomic Skull, Parasite και Doomsday. Το σύμπαν αυτό διατηρεί στοιχεία του κανονικού, όπως ότι η Lois Lane δουλεύει στην Daily Planet στην Metropolis, με τον Perry White ως εκδότη, ενώ γίνονται αναφορές στα S.T.A.R. Labs, αλλά και στο κουστούμι του Clark Kent. Επίσης γίνονται σχεδιαστικές αναφορές στο πρώτο εξώφυλλο του Superman και στο πρώτο εξώφυλλο του Action Comics. Ακόμα, ο Lex Luthor παρουσιάζεται και με τα κόκκινα μαλλιά, όπως αρχικά είχε εμφανιστεί, αλλά και καραφλός. Εξαιρετικός, όπως είπα, ο τρόπος που εκτυλίσσονται τα γεγονότα φτιάχνοντας ένα απόλυτα πιθανό σενάριο με το πως θα οδηγούνταν τα πράγματα, με τον Superman μέρος της πανίσχυρης Σοβιετικής Ένωσης τον καιρό του Ψυχρού Πολέμου. Δεν υπάρχουν πολλές σκηνές μάχης, με το σενάριο να επικεντρώνεται πολλές φορές σε πολιτικούς και στρατηγικούς παράγοντες και στο πώς θα μπορούσε να έχει διαμορφωθεί η ίδια η παγκόσμια ιστορία και ο παγκόσμιος χάρτης. Πολύ καλές οι αντιπαραθέσεις του Superman με τον Lex Luthor, οι οποίες μοιάζουν με κανονική παρτίδα σκάκι. Επίσης πολύ καλό το τέλος που μας μεταφέρει στο απώτερο μέλλον, ένα τέλος (που νομίζω ότι κάποιος από εδώ μέσα το έχει αναφέρει, αν και δεν θυμάμαι ποιος) που δόθηκε στον Mark Millar από τον Grant Morrison. Μία ιστορία που θα ικανοποιήσει τους λάτρεις του Superman, αλλά και εκείνους που έχουν μόνο βασικές γνώσεις, όσον αφορά το συγκεκριμένο σύμπαν. Τα σχέδιο είναι των Dave Johnson & Killian Plunkett και τα μελάνια των Andrew Robinson & Walden Wong. Εργα του Mark Millar που εχουν μεταφραστει στα ελληνικα : ULTIMATES WANTED MARVEL KNIGHTS SPIDER-MAN ULTIMATE X-MEN / ULTIMATE X-MEN & FANTASTIC FOUR KICK-ASS - ΕΝΑΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ ΗΡΩΑΣ CIVIL WAR - ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ MARVEL ZOMBIES - ΑΚΟΡΕΣΤΗ ΠΕΙΝΑ Περισσοτερα του Mark Millar : Supercrooks
  14. Φετινή (2102) εσοδεία. Στο σενάριο ο Βρετανός Mark Millar και στο σχέδιο ο Φιλιππινέζος Leinil Francis Yu. Αμφότεροι με αρκετό υλικό στο παλμάρε τους, οπότε δεν ξέρω τι να πρωτοδιαλέξω για αναφορά Ενδιαφέρον παρουσιάζει ο τρίτος της παρέας. Παρουσιάζεται ως συν-σεναριογράφος (co plotter). Ο 35χρονος Ισπανός σκηνοθέτης Nacho Vigalondo. Στη δική του εργογραφία συμπεριλαμβάνεται η μικρού μήκους ταινία 7:35 de la Mañana ( ) του 2003 που είχε προταθεί για Όσκαρ μικρού μήκους και το επιστημονικής φαντασίας Los Cronocrímenes (Timecrimes) (wiki) το οποίο συζητιέται για αμερικάνικο remake και έχει αρκετά δυνατές κριτικές στο rottentomatoes. Την ύπαρξή του την πήρα πρέφα όταν ξεκίνησα να κάνω αυτή τη παρουσίαση και πήγα να αντιγράψω τα στοιχεία των δημιουργών. Κάπως έτσι εξηγείται και μια από τις παρατηρήσεις που έχω να κάνω για το κόμικ. Υπάρχει μια γκομενο-υποπλοκή η οποία με είχε οδηγήσει στο συμπέρασμα "χάρηκε ο Mark Millar από το Kick-Ass και είπε να φτιάξει ένα κόμικ καθαρά ως προοίμιο μιας κινηματογραφικής ταινίας". Απ'ότι διαβάζω δεν το έκανε αυτό απλά ως ευχολόγιο, αλλά όντως ο Vigalondo σκοπεύει να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το συγκεκριμένο κόμικ. Και πάμε τώρα και στην ουσία Είναι ένα mini series 4 τευχών, το οποίο όμως αφήνει τις δυνατότητες για επόμενα Supercrooks. Πρακτικά πρόκειται για ένα τυπικό heist movie... σόρρυ... κόμικ Κάποιοι υπεραπατεώνες διαπιστώνουν ότι η ΟΥΖΑ είναι τίγκα στους υπερήρωες, οπότε συνέχεια την πατάνε εκείθε και κάπως έτσι αποφασίζουν να μεταφέρουν τις δραστηριότητες τους εκτός ΟΥΖΑ (όπου στο σύμπαν του συγκεκριμένου κόμικ δεν υπάρχουν υπερήρωες). Όλοι οι χαρακτήρες είναι του συγκεκριμένου σύμπαντος και δεν μπορώ να πω ότι κάποιος μου θύμισε κάποιον άλλον... 2 χαρακτήρες μου θύμισαν κάτι, αλλά εδώ πρέπει να μπει σπόιλερ (και είναι τελείως σπόιλερ τα όσα λέω. μόνο για όσους έχουν διαβάσει το κόμικ) Συνολικά δεν είναι το κόμικ που θα αλλάξει τη ζωή σας Είναι διασκεδαστικό, λογικά θα γίνει ωραία ταινιούλα, δεν είναι όμως με τίποτα Criminal ή κάτι παρεμφερές Την ύπαρξή του την χαμπάριασα όταν κάποιος ανέφερε το κατωτέρω καρέ. Δεν λέω κάτι παραπάνω. Απλώς το αφήνω ως δόλωμα για να πάτε να τσεκάρετε το κόμικ Εργα του Mark Millar που εχουν μεταφραστει στα ελληνικα : ULTIMATES WANTED MARVEL KNIGHTS SPIDER-MAN ULTIMATE X-MEN / ULTIMATE X-MEN & FANTASTIC FOUR KICK-ASS - ΕΝΑΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ ΗΡΩΑΣ CIVIL WAR - ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ MARVEL ZOMBIES - ΑΚΟΡΕΣΤΗ ΠΕΙΝΑ Περισσοτερα του Mark Millar : Superman Red Son
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.