Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'graphic novels'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΝΕΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΝΕΑ
  • ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
    • ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ
    • ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ
  • ΧΑΛΑΡΩΜΑ
    • ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
    • ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ
    • ΤΟ ΠΑΖΑΡΙ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μπλα μπλα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Διάφορα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Ντόναλντ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μίκυ Μάους
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Κόμιξ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Super Μίκυ
  • VINTAGE's Συζήτηση
  • VIDEO GAMES's Γεν. Συζήτηση για Video Games

Blogs

There are no results to display.

There are no results to display.


Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


MSN


Website URL


Yahoo


Skype


City


Profession


Interests

Found 7 results

  1. Παρασκευή και 13 έσκασε τελείως από το πουθενά μια απόπειρα της ιταλικής Hachette να μεταφράσει στα Ελληνικά την πολύτομη Official Marvel Graphic Novels Collection. Η σειρά περιέχει κάποιες από τις καλύτερες υπερηρωικές ιστορίες της Μάρβελ. Η πρωτότυπη ξεκίνησε τον Δεκέμβρη του 2011 και μέχρι τον Αύγουστο του 2019 έχει βγάλει 201 τόμους. (wiki) Σκληρό εξώφυλλο και ιλλουστρασιόν σελίδες όπως και στην πρωτότυπη. Στα καθ'ημάς σκοπεύουν να μεταφράσουν 60 τόμους. Η ράχη σχηματίζει σχέδιο του Gabrielle Dell'Otto. Ο πρώτος τόμος κοστίζει 3,99, ο δεύτερος θα κοστίζει 6,99 και οι υπόλοιποι 58 θα κοστίζουν 9,99. Η μετάφραση - σελιδοποίηση και επιμέλεια έκδοσης είναι από την Anubis. Κάθε έκδοση θα περιέχει επιπλέον υλικό (συνεντεύξεις, σχέδια κ.ο.κ.) Ο πρώτος τόμος είναι το Amazing Spider-Man Η Επιστροφή (Coming Home) που συλλέγει τα Amazing Spider-Man (Vol. 2) #30-35, σε σενάριο J. Michael Straczynski και σχέδιο John Romita Jr. Ο δεύτερος θα είναι το Iron Man Extremis. Την είδηση της κυκλοφορίας μας την μετέφερε τα άγρια μεσάνυχτα ο tsironick Κυκλοφόρησαν: 01. Amazing Spider-Man Η Επιστροφή - Coming Home - Amazing Spider-Man (Vol. 2) #30-35 - J. Michael Straczynski & John Romita Jr. - 2001 - goodreads 4.11 (12642 ratings) - 13/9 02. Iron Man Extremis - Iron Man (Vol.4) #1-6 - Warren Ellis & Adi Granov - 2005 - gr 4.08 (11491 r) - 27/9. Πρώτη αναφορά στο τόπικ εδώ 03. New Avengers Απόδραση - Breakout - The New Avengers (Vol. 1) #1-6 - Brian Michael Bendis & David Finch - 2005 - gr 4.03 (9434 r) - 11/10. Πρώτη αναφορά στο τόπικ εδώ Θα κυκλοφορήσουν: 04. Captain America Εκτός Χρόνου - Out of Time (aka Winter Soldier volume 1)- Captain America (Vol. 5) #1-6 (? 7?) - Ed Brubaker & Steve Epting - 2005 - gr 4.14 (9036 r) - 25/10 05. Deadpool Ο Πόλεμος του Γουέιντ Γουίλσον - Wade Wilson's War - Deadpool: Wade Wilson’s War #1-4 & X-Men Origins: Deadpool - Duane Swierczynski & Jason Pearson - 2010 - gr 4.07 (1474 r) - 8/11 06. X-Men Το Χάρισμα - Astonishing X-Men Gifted - Astonishing X-Men #1-6 - Joss Whedon & John Cassaday - gr 4.17 (24705r) - 22/11
  2. Η ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΩΝ ΚΟΜΙΚΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΛΟΓΟ – ΜΙΑ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ Όπως έχω προλογίσει σε παλαιότερο κείμενο, οι περισσότεροι που διαβάζετε αυτές τις γραμμές λογικά έχετε ακούσει σε κάποια στιγμή της ζωής σας φίλους ή/και συγγενείς να σας απευθύνουν το εξής ερώτημα: «Καλά, μεγάλωσες και ακόμα διαβάζεις… μικυμάου;» Από την αρχή, μάλλον, της ύπαρξής τους, τα κόμικς θεωρούνται, για ένα ευρύ μέρος της κοινωνίας, μία μορφή τέχνης (και αυτή είναι η καλή περίπτωση) λαϊκή και ευτελής. Μία ενασχόληση για μικρά παιδιά, ένα πρώτο στάδιο πριν αρχίσουν να διαβάζουν «κανονικά βιβλία», αφού, σύμφωνα με αυτήν την αντίληψη, οι εικόνες έχουν ρόλο αντίστοιχο με τις βοηθητικές ρόδες στα παιδικά ποδήλατα. Μετά από κάποια ηλικία, πρέπει να τις βγάλεις. Στην εφηβεία μου, απέφευγα να αναφέρομαι στην αγάπη μου για τα κόμικς. Και όταν το έκανα, συχνά ερχόμουν αντιμέτωπος με το… σύνδρομο «καλά, μεγάλωσες κι ακόμα διαβάζεις μικυμάου;». Και ήταν τόσο ενοχλητικό, όσο και παγιωμένο στην αντίληψη των περισσοτέρων. Αλλά το πιο ενοχλητικό ήταν να περιφρονούν αυτή σου την ενασχόληση άτομα που δε διάβαζαν ούτε καν… «κανονικά βιβλία», όπως συνήθιζαν να τα λένε. Το πρώτο τεύχος του Μίκυ Μάους κυκλοφόρησε στα ελληνικά περίπτερα το 1966. Έκτοτε, πιστό στο ραντεβού του κάθε Παρασκευή (με ένα μικρό διάλειμμα το 2014-2015), έχει μεγαλώσει και συνεχίζει να μεγαλώνει πολλές γενιές αναγνωστών Μπορεί να δημιουργείται σιγά σιγά η εικόνα ότι η κατάσταση αυτή αρχίζει να αναστρέφεται και ότι η παγιωμένη αυτή αντίληψη εξασθενεί. Και πράγματι, πιο συχνά συναντά κανείς πλέον βιβλία κόμικς σε ράφια και βιτρίνες βιβλιοπωλείων, και πολύ συχνά στις λίστες best seller. Αλλά συνήθως, για να γίνει αυτό, πρέπει να καμουφλαριστούν πρώτα με τον όρο graphic novel.Μία επιλογή των ίδιων των δημιουργών να διαφοροποιήσουν τα «σοβαρά» κόμικς από τα «παιδικά», τα «λαϊκά», τα «μικυμάου». Πρόκειται για μία λύση, της οποίας εμπνευστής θεωρείται ο Will Eisner, η οποία μάλλον δημιούργησε περισσότερα προβλήματα από όσα επεδίωκε να λύσει. Αλλά αυτό είναι μια μεγάλη συζήτηση – σχετική μεν, διαφορετική δε. Για το θέμα δημοσιεύτηκε, άλλωστε, πρόσφατα, ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο του Γιάννη Κουκουλά στο καρέ-καρέ της Εφημερίδας των Συντακτών, ενώ αρκετά κατατοπιστικό είναι και το επιστημονικό άρθρο του Soloup για το Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Παράλληλα, η κλιμακούμενη κυριαρχία του υπερηρωικού είδους στην κινηματογραφική (ή, πιο πρόσφατα, και την τηλεοπτική) βιομηχανία εξοικειώνει όλο και περισσότερο το ευρύ κοινό με την αισθητική των κόμικς και στέλνει συνεχώς «νέο αίμα» στην ενασχόληση με την 9η Τέχνη – σε μικρό ή μεγαλύτερο βαθμό. Οι ταινίες του Nolan με τον Σκοτεινό Ιππότη θεωρούνται από τις καλύτερες στην ιστορία του κινηματογράφου, ενώ φέτος η ταινία Black Panther έφτασε μέχρι τα βραβεία Όσκαρ, με απρόσμενη επιτυχία. Οι δύο Χιλιανοί συγγραφείς του βιβλίου «Ντόναλντ Ο Απατεώνας» προσπαθούν να πείσουν τους αναγνώστες τους πως τα κόμικς του Ουώλτ Ντίσνεϋ προσπαθούν με ύπουλο τρόπο να περάσουν καπιταλιστικά και ιμπεριαλιστικά μηνύματα στα παιδιά, επιστρατεύοντας θεαματικά λογικά άλματα και κακομεταφρασμένα καρέ από τις ιστορίες αναφοράς. Αλλά, αν και το πιο ορμητικό, δεν είναι μόνο το υπερηρωικό στοιχείο που βρίσκει τη θέση του στη μικρή ή τη μεγάλη οθόνη. Όλο και περισσότεροι παραγωγοί αναζητούν την έμπνευσή τους στην εικονογραφημένη μυθοπλασία: από κλασικές δημιουργίες όπως ο Αστερίξ ή δημοφιλή κόμικς όπως το Sin City μέχρι τον αμφιλεγόμενο Θάνατο του Στάλιν ή το ιδιαίτερο I Kill Giants – και φυσικά τηλεοπτικές σειρές, σαν το πρόσφατο Happy! και το Umbrella Academy του Netflix. Φυσικά, αυτό δε σημαίνει ότι ο μέσος θεατής αφομοιώνει πλήρως τις παραπάνω αναφορές, ή ότι θα αναζητήσει νομοτελειακά την πρωτότυπη μορφή της ιστορίας. Σίγουρα όμως είναι ενδεικτικό πως η νοοτροπία που απέρριπτε τα κόμικς, θεωρώντας τα μια μορφή τέχνης συνώνυμη της πνευματικής ένδειας, σταδιακά εξασθενεί. Εγχειρήματα κοινωνιολογικής προσέγγισης στο Μέσο, με σκοπό να αναδείξουν τη βλαπτική του επίδραση στην προσωπικότητα των νέων, όπως το εμβληματικό «Ντόναλντ Ο Απατεώνας» του 1970, στις μέρες μας μάλλον θεωρούνται γραφικά και ανερμάτιστα. Πριν 10 χρόνια, με αφορμή την εκλογή του ως 44ου Προέδρου των ΗΠΑ, ο Barack Obama πρωταγωνίστησε σε μία ειδική ιστορία του Spider-Man με τίτλο «Spidey Meets The President!». Το τεύχος Amazing Spider-Man #583 αποτέλεσε ένα σύγχρονο εκδοτικό επίτευγμα από άποψη πωλήσεων, καθώς το εξώφυλλο με τον πρώτο έγχρωμο Πρόεδρο των ΗΠΑ και τον Αραχνάκια στο βάθος έγινε περιζήτητο. Ο Barack Obama έχει δηλώσει πως είναι μεγάλος φαν των κόμικς και ιδιαίτερα του Spider-Man. Αν λάβουμε υπόψη και το χρώμα του, δε θα θέλαμε να ακούσουμε την άποψη του Άδωνη Γεωργιάδη για τον προηγούμενο Πρόεδρο της Αμερικής. Με τον ίδιο τρόπο, κατά τη γνώμη μου, θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται όσοι εμμένουν να απαξιώνουν την αναγνωρισμένη ως 9η Τέχνη στο δημόσιο λόγο, προωθώντας την άποψη ότι αποτελεί… «παιδί ενός κατώτερου θεού». Γραφικοί, αδαείς και κολλημένοι στην αναπαραγωγή στερεότυπων παλαιομοδίτικων και συντηρητικών. Μία περιγραφή που ταιριάζει γάντι στον τρέχοντα αντιπρόεδρο του συντηρητικού, δεξιού κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, Άδωνη Γεωργιάδη, ο οποίος, μιλώντας σε ραδιοφωνική εκπομπή στον Real FM στις 20/03/2019, προσπαθώντας να μειώσει τον πολιτικό του αντίπαλο, Αλέξη Τσίπρα, κατέφυγε στη στερεοτυπική εργαλειοποίηση μιας ολόκληρης μορφής τέχνης. Πιστεύει κανείς ότι ο Τσίπρας μπορεί να διαβάσει τέτοια βιβλία; Ο Τσίπρας μέχρι Μπλεκ φτάνει, μέχρι και Spider-Man, δεν μπορεί να πάει παραπάνω. Άδωνις Γεωργιάδης, Real FM 97.8, 20/03/2019 Λίγες μέρες νωρίτερα, διαβάσαμε το κείμενο της κυρίας Μοσχολιού Τζίνας στην αντίστοιχης πολιτικής αλλά και αισθητικής κατεύθυνσης εφημερίδα «Τα Νέα», με τίτλο «Ο αγράμματος Τσίπρας και η γενιά Χ που ήταν μορφωμένη». Σε ένα κείμενο που προσπαθεί να μειώσει το μορφωτικό επίπεδο του πρωθυπουργού, πάλι επιλέγονται τα κόμικς ως έσχατη λύση σε μία σειρά πιθανών αναφορών / ερεθισμάτων. Αυτό που δεν εξηγείται με κανέναν τρόπο είναι το πώς γίνεται να μη φανερώνει ο λόγος του, οι λέξεις του, καμιά συγκεκριμένη αναφορά σε κάτι δικό του, σε κάτι που ξέρει, που αγαπά, σε μια ταινία, ένα άθλημα, ένα βιβλίο, κάτι, ας είναι κι ένα κόμικ! Τζίνα Μοσχολιού, εφημερίδα «Τα Νέα», 10/03/2019 Ας είναι. Διατυπώσεις που περνάνε στα ψιλά, αλλά φανερώνουν μία παγιωμένη αντίληψη για αυτή τη μορφή τέχνης, η οποία στα μάτια κάποιων είναι εκ προοιμίου κατώτερη, κρίνοντας μόνο και μόνο βάσει της μορφής τους, και όχι βάσει περιεχομένου. Με αυτή τη λογική, αριστουργήματα όπως το Watchmen, V For Vendetta, αλλά και τα δικά μας Logicomix ή Δημοκρατία, θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται ως κατώτερα αναγνώσματα από τα μυθιστορήματα της Λένας Μαντά ή της Χρυσιήδας Δημουλίδου, μόνο και μόνο επειδή οι δημιουργοί τους επέλεξαν το συγκεκριμένο μέσο για να αφηγηθούν την ιστορία τους. Ο Μπλεκ κυκλοφορεί ξανά, εδώ και λίγο καιρό, από τις Εκδόσεις Μικρός Ήρως, μετά από σχεδόν 30 χρόνια απουσίας από τα ελληνικά περίπτερα. Ταυτόχρονα, ακόμα και κόμικς που απευθύνονται πράγματι καταρχήν σε παιδιά, θα έπρεπε να προωθούνται με θετικές αναφορές στο δημόσιο λόγο, και όχι σαν μέσο απαξίωσης πολιτικών αντιπάλων. Σε μια εποχή που κάθε χρόνο οι αναγνώστες γίνονται όλο και λιγότεροι, κόμικς όπως ο Μπλεκ, ο Σπάιντερμαν ή το Μίκυ Μάους έχουν έναν πολύ σημαντικό ρόλο να επιτελέσουν: να μαγνητίσουν και να εξοικειώσουν τις νέες γενιές με την ανάγνωση και τα έντυπα, ένα ρόλο που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ακόμα και λειτούργημα και τους ανήκει, παραδοσιακά, εδώ και πολλά χρόνια. Στο MAUS (1980-1991), ο Art Spiegelman διηγείται τις αναμνήσεις του Πολωνού Εβραίου πατέρα του από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι Εβραίοι παρουσιάζονται σαν ποντίκια, οι Γερμανοί σα γάτες και οι Πολωνοί σα γουρούνια. Πρόκειται για το πρώτο κόμικ που κέρδισε ποτέ το βραβείο Πούλιτζερ. Αλλά ειδικά στον κύριο Γεωργιάδη, η απάντηση είναι απλή. Αν τα ερεθίσματά του, αντί να είναι τα βιβλία του Πλεύρη και του Παττακού ήταν κόμικς όπως το αριστουργηματικό και πολυβραβευμένο MAUS, ένα έργο για την θηριωδία του Β’ Παγκοσμία Πολέμου, του αντισημιτισμού και του φασισμού, ίσως είχε εξελιχθεί σε κάτι πιο χρήσιμο για την ελληνική κοινωνία. Αντίστοιχες δηλώσεις ξεσήκωσαν πρόσφατα κύμα αντιδράσεων στην Ιταλία. Ο περιβόητος σήμερα αντιπρόεδρος της ιταλικής κυβέρνησης και Υπουργός Εσωτερικών, ο αρχηγός της Λέγκας του Βορρά, Ματέο Σαλβίνι, σχολιάζοντας στους δημοσιογράφους κάποια αμφισβητούμενα νούμερα, ανέφερε πως «αυτά που διαβάζετε στις εφημερίδες έχουν την αξιοπιστία του Topolino«. Για όσους δεν το ξέρουν, το Topolino είναι το ιστορικό περιοδικό Disney στη γειτονική χώρα. Όπως συμβαίνει και με το δικό μας «Μίκυ Μάους», πρόκειται για το έντυπο με το οποίο εκατομμύρια παιδιά ανά γενεές μαθαίνουν να διαβάζουν. Και αυτό το περιοδικό το τελευταίο διάστημα βλήθηκε πανταχόθεν. Λίγο μετά, ο κεντροαριστερός πολιτικός Carlo Calenda, θέτοντας υπό αμφισβήτηση την αναγνωστική κουλτούρα του Σαλβίνι, αναρωτήθηκε αν στη λίστα βιβλίων που έχει διαβάσει ο τελευταίος προσμετρούνται και τα Topolino. Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν η δήλωση του φιλοσόφου και πρώην Δημάρχου της Βενετίας, Massimo Cacciari: «Αν ο κόσμος είχε διαβάσει μερικά περισσότερα βιβλία πέρα από Topolino, θα καταλάβαινε περισσότερα πράγματα». Βέβαια, η «κομικσική» παράδοση στην Ιταλία είναι πολύ μεγαλύτερη, απ’ ό,τι στη χώρα μας, τόσο σε επίπεδο παραγωγής αλλά και σε επίπεδο εκδόσεων, μεταφράσεων, αναγνωστών. Και αυτό φάνηκε πολύ καθαρά από την ένταση των αντιδράσεων από τους συντελεστές αλλά και όσους μεγάλωσαν, και συνεχίζουν να μεγαλώνουν, με αυτά τα περιοδικά, τόσο στα παραδοσιακά μέσα όσο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ο διευθυντής του περιοδικού, Alex Bertagni, δήλωσε στη γνωστή ιταλική εφημερίδα la Repubblica «Με θλίβει λίγο άνθρωποι ειδικοί και καταρτισμένοι να μιλάνε με τέτοια ελαφρότητα για ένα… εργαλείο όπως το Topolino, ένα περιοδικό που κατάφερε, στα σχεδόν 70 χρόνια εκδοτικής ζωής του, να παρακινήσει στην ανάγνωση πολλές γενιές αναγνωστών, δίνοντάς τους ερεθίσματα για την προσωπική τους ανάπτυξη και συμβάλλοντας συχνά στο χτίσιμο μίας δυνατής κριτικής σκέψης. Το Topolino έχει αυτή τη μεγάλη ικανότητα να διηγείται την πραγματικότητα που βλέπεις γύρω σου και να το κάνει με έναν τρόπο διασκεδαστικό και μόνο εκ πρώτης όψεως «ελαφρύ» ώστε να αρμόζει και σε ένα κοινό πιο νέο που συχνά το πλησιάζει κυρίως για τη μαγεία των περιπετειών του. Καταφέρνει να διαδίδεται χρησιμοποιώντας λεξιλόγιο απλό και εύηχο, γι’ αυτό το λόγο αποτελεσματικό, και όποιος είναι ειδικός της επικοινωνίας γνωρίζει πόσο σύνθετο δύσκολο είναι να το καταφέρεις. Το Topolino είναι συχνά ένα «σημείο εκκίνησης» για προσωπικά μονοπάτια πλούσια σε ερεθίσματα και πάθη». Ο Francesco Artibani ποζάρει στο facebook με το αφιέρωμα της εφημερίδας Il Foglio στο περιοδικό Topolino. Την ίδια στιγμή, πλήθος ενημερωτικών σελίδων, από την Corriere Della Sera μέχρι την Huffington Post, αναπαρήγαγαν την είδηση της «κόντρας» του περιοδικού με τους πολιτικούς, με κυρίαρχο το σύνθημα «Σταματήστε να μας χρησιμοποιείτε σαν παράδειγμα αμάθειας!». Η εφημερίδα Il Foglio φιλοξένησε διπλή συνέντευξη με δύο από τους πιο δημοφιλείς σεναριογράφους ιστοριών με τους ήρωες του Disney, Francesco Artibani και Roberto Gagnor, ενώ ο θρυλικός πλέον σεναριογράφος και συγγραφέας Tito Faraci έδωσε τη δική του απάντηση μέσω του περιοδικό FQMagazine της εφημερίδας Il Fatto Quotidiano. Γελοιογράφοι όπως ο Mario Natangelo τοποθετήθηκαν με το δικό τους τρόπο στο ζήτημα. Το γεγονός ότι εν έτει 2019 δημιουργείται η ανάγκη να εξηγηθούν αυτονόητα πράγματα, είναι, σίγουρα, απογοητευτικό. Ωστόσο, δεν πρέπει να αποθαρρύνει όσους ασχολούνται, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, με αυτήν τη μαγευτική τέχνη. Αντίθετα, όλοι -δημιουργοί, εκδότες, αναγνώστες- οφείλουν να απαντάνε με τον κατάλληλο τρόπο σε τέτοιες αστοιχείωτες τοποθετήσεις. ο Topolino ήταν το πρώτο πράγμα που έμαθα να διαβάζω – Και μετά να σχεδιάζω και να αποφασίσω πως θέλω να κάνω κόμικς -Μετά δυστυχώς η ζωή με έφερε να κάνω κόμικς αλλά να ασχολούμαι με την πολιτική -Κι έτσι μιλώ μετά λόγου γνώσεως: το Topolino είναι χίλιες φορές καλύτερο Όπως δεν είναι όλοι οι πολιτικοί κλέφτες και απατεώνες, όπως δεν είναι όλοι οι δημοσιογράφοι αλήτες και ρουφιάνοι, έτσι δεν είναι και όλα τα κόμικς παιδικά ή ελαφρά αναγνώσματα. Μάλλον όσοι αναπαράγουν αυτήν τη στερεοτυπική άποψη κρίνουν εξ ιδίων τα αλλότρια. Ας μην επιτρέψουμε όμως σε άτομα που όταν διάβαζαν κόμικς μάλλον κοιτούσαν μόνο τις εικόνες, να υποβιβάζουν στο δημόσιο λόγο αυτήν την ιδιαίτερη τέχνη στο σύνολό της. Πηγή
  3. Τα πανεπιστήμια Princeton University, Stanford University, University of Michigan και University of Pennsylvania προσφέρουν online μαθήματα με ελεύθερη συμμετοχή στους τομείς: Humanities and Social Science Computer Science Mathematics and Statistics Healthcare, Medicine, and Biology Economics, Finance, and Business Society, Networks, and Information. http://edokoita.blogspot.com/2012/04/online.html Πηγή: http://edokoita.blogspot.com
  4. The comic medium had a lot to celebrate last weekend. Not only did Iron Man 3 usher in blockbuster season with our favorite exoskeletal superhero, but Saturday saw all of the major publishers unleash a metric ton of pro bono product on Free Comic Book Day. With all of these reminders of how fabulous the printed and digital panel can be, Paste decided to sit down and take inventory of the titles that make our Wednesday comic shop jaunts an addictive necessity. On Monday we ran through Marvel’s finest, yesterday we dove into DC’s best, and today Paste takes a look at Image’s many superlative offerings. At this point it wouldn’t be accurate to call the independent publisher a sleeping giant; with its genre-hopping line of titles produced from an A-list roster of talent, the imprint has proven that its creator-owned model is a vital component for the comic industry. It was difficult honing their selection down to ten, but here are our absolute favorites; let us know yours in the comments. 10. Witch Doctor Writer: Brandon Seifert Artist: Lukas Ketner Falling somewhere between Doctor Strange, John Constantine, and your childhood pediatrician, titular Witch Doctor Dr. Vincent Marrow treats patients afflicted with supernatural maladies using a combination of technology and magic. Brandon Seifert’s scripts redefine the mystical in nifty scientific analogies, comparing the soul to a spiritual immune system and likening demonic possession to vicious parasites. This inventive approach is married to an old-school horror aesthetic that would fit right into a Creepy anthology or Bernie Wrightson’s portfolio. Campy in all the right ways, Witch Doctor’s expansive world has unfolded in captivating and curious ways with each new miniseries, most recently in the fantastic “Mal Practice” arc. (Sean Edgar) 9. The Walking Dead Writer: Robert Kirkman Artist: Charlie Adlard You have to hand it to Robert Kirkman. Years after challenging the creative community to abandon licensed properties, Image Comics’ bearded COO has grown his creator-owned zombie apocalypse The Walking Dead into a synergy nova that includes a hit TV show, two videogame series, and a bottomless pit of merchandise. He’s illustrated his point well. Even more impressive, his long-running horror epic can still twist and shock with acute discomfort more than a hundred issues in. Sadistic? Yes. Smart? Mostly. There’s no reason why this tortured road trip won’t ride the pop culture highway for another hundred issues with curves like these. (Sean Edgar) 8. Invincible Writer: Robert Kirkman Artist: Ryan Ottley Invincible has continually read like a mainstream superhero title working in perpetual overtime. More happens in one story arc of Image’s flagship brawler (the man’s costume is the publisher’s logo, if you hadn’t noticed) than in a year for any one of the big two’s various mascots. Most of this momentum comes from its unified voice and consistent production; Robert Kirkman has remained the title’s sole author and, save for the introductory issues and a few fillers, Ryan Ottley its only penciller. So when Kirkman introduces such game-changing concepts in his depiction of super-powered youth as insectoid half brothers, Aryan alien invasions, and unexpected pregnancies as frequently and successfully as he does, Invincible truly feels like a four course meal of capes and cliffhangers. (Sean Edgar) 7. Revival Writer: Tim Seeley Artist: Mike Norton Dubbed a “redneck noir,” Revival centers on a small town overrun with zombies. Not The Walking Dead-like zombies, mind you. Rather, these beings walk around and talk like normal people. In fact, unless you’d witnessed their resurrection firsthand, you’d never guess there was anything amiss. That is, until the newly un-alive start acting out in bizarre, violent ways. Revival’s brilliance lies in how it focuses just as much on the emotional drama surrounding the revivals as in the effective horror set pieces it creates. Like the best TV, the world only becomes more defined and the story richer with each new installment. (Mark Rozeman) 6. Mind the Gap Writer: Jim McCann Artist: Rodin Esquejo While television struggles to find the new Lost, the influential ABC show’s legacy of melding character drama with a high-concept mystery lives on in comic form. Like J.J. Abrams’ pivotal series, Mind the Gap is a series that engrosses its reader in a world ripe with intriguing secrets. The storyline concerns the young daughter of a wealthy family who is brutally attacked one night and left comatose. Who attacked her and why are the book’s propelling questions. Writer Jim McCann and artists Rodin Esquejo have gone the extra mile, crafting a compelling whodunit while also augmenting it with otherworldly elements that suggest something much larger at play. (Mark Rozeman) 5. Prophet Writers: Brandon Graham, Simon Roy Artist: Simon Roy, Others Much like Alan Moore on Supreme in the late 1990s, Brandon Graham and a crew of great artists have rebooted the hackneyed superhero also-ran Prophet into a surprisingly taut and restrained sci-fi thriller that feels like Conan written by Ray Bradbury. With terse narration and almost no dialogue, Prophet focuses tightly on the individual adventures of a series of clones of the Liefeld superhero John Prophet (part Captain America, part Wolverine, all shoulder pads) in a far off post-human future. Imagine the many Sam Rockwells of Moon if they were bioengineered super-soldiers dealing with utterly foreign and impenetrable alien cultures. The silent Prophet, in all his permutations, is as mysterious and unknowable as any of the aliens he encounters, with vaguely defined missions, a variety of unusual weapons and tools, and the occasional prehensile tail. It’s a gritty, no-nonsense exercise in world building, not too dissimilar from Graham’s Multiple Warheads. (Garrett Martin) 4. Chew Writers: John Layman Artist: Rob Guillory I have no clue what combination of factors inspired John Layman to hatch a universe where an avian flu outbreak results in the complete outlawing of poultry, but those muses must have been a doozy. Whether the world of Chew spawned from a food poisoning fever dream or divine vision, it really is unlike anything else that exists in popular fiction today. Landing somewhere between a Looney Tunes episode and a hallucinogenic police procedural, Chew revolves around FDA Agent Tony Chu, a “cibopath” who can absorb psychic impressions from anything he digests, whether it be a human appendage or more conventional fare. Layman’s exuberant imagination doesn’t stop there: double-crossing government agencies, berries harvested from outer space, and frog-chicken hybrids have all provided vital plot points in this series’ whimsical trajectory. Rob Guillory’s exaggerated figures and fluid action sequences perfectly complement the narrative’s mayhem, forming a perfect storm of oddball creativity in every issue. (Sean Edgar) 3. The Manhattan Projects Writer: Jonathan Hickman Artist: Nick Pitarra In The Manhattan Projects, Hickman uses an alternate history US defense department as a display case for his hyper-scientific big ideas. The narrative feels like a repository for beats that might have been too sinister for the author’s Fantastic Four run, but still retain a lot of the same zany fun save for some very dark subplots. Nick Pitarra’s layouts are more exaggerated and cartoony than his previous work, keeping realism as far away as possible. The Manhattan Projects has evolved into another cult romp from two creators with a history of innovating on traditional comic templates. And just like their past work, it’s just as cool and crazy. (Sean Edgar) 2. Fatale Writer: Ed Brubaker Artist: Sean Phillips Is there a more harmonious creative team than Ed Brubaker and Sean Phillips? Since the pair’s explosive sci-fi espionage hit Sleeper in 2003, their collaborations have consistently delivered tight, lengthy arcs of sublime fiction. Fatale is no different. Brubaker practically bathes in Raymond Chandler’s rain-drenched, nicotine-stained noir legacy, wrapping his projects in the twisting confines of the genre. It was only a matter of time before the duo laid their pulpy hands on the horror template. Fatale follows Nicolas Lash, a shadowy gentlemen who inherits the manuscripts of his late godfather, a famous crime novelist. He soon meets a cursed bombshell who can bend mens’ wills to her beck and call. Brilliance ensues. Brubaker knows how to write natural dialogue and drive plot momentum, and Phillips’ ability to capture his flow is impeccable. Fatale is serial storytelling at its most addictive. (Sean Edgar) 1. Saga Writer: Brian K. Vaughan Artist: Fiona Staples With its second story arc complete, Saga continues to be a big, smart, flowing epic packed with endearing dialogue and careening plot twists. Every character, including albino men with television heads and mutant spider bounty hunters, comes with a three dimensional personality that begs to be explored. Staples’ pencils, inks and colors are gorgeous, propped against warm, washed-out backgrounds that emit a surreal fantasy glow. As the narrative progresses, Brian K. Vaughan’s tale of a new family pursued by two warring militias is not only one of the best comics published today, but one of the most endearing sci-fi/fantasy works in the category’s history. (Sean Edgar) πηγη: (http://www.pastemagazine.com/articles/2013/05/the-10-best-comics-image-currently-publishes.html)
  5. Εψαξα αλλα δε βρηκα παρομοιο θεμα.Εαν υπαρχει ηδη παρομοιο θεμα ας μεταφερθουν τα posts εκει. Οτι λεει ο τιτλος λοιπον.Ποια ειναι τα αγαπημενα σας graphic novels/comic books? Ποιο ειναι το προσωπικο σας Top 5 η Top10? Θα ξεκινησω εγω πρωτος.Επειδη οσο και αν προσπαθησα δε μπορεσα να βρω 10 αγαπημενα,παραθετω το δικο μου Top5. 1.Flex Mentallo:Ειναι αυτοβιογραφια?Ενα δοκιμιο πανω στην ιστορια των comics? Η μηπως ενα ταξιδι προς την αυτογνωσια? Ειναι ολα αυτα και ακομη περισσοτερα. 2.Watchmen:Η απομυθοποιηση των "ηρωων".Το διαχρονικο αριστουργημα του Alan Moore. 3.Arkham Asylum-A Serious House on Serious Earth:"Βαρυ" ψυχεδελικο αναγνωσμα,γεματο συμβολισμους που διεισδυει στο ψυχικο κοσμο του Batman και του Amadeus Arkham.Ο ενας θριαμβευει εναντια στη παρανοια.Τον αλλον το "τρωει" η "Σκια" του. 4.Blood:A Tale:Μια αλληγορια πανω στο αδιακοπο ταξιδι της ζωης. 5.The Mystery Play:Πολυ καλο detective story με μια θρησκευτικη αλληγορια να υποβοσκει στο παρασκηνιο.Ενας προβληματισμενος "επιθεωρητης" ψαχνει εξιλεωση για ενα εγκλημα του παρελθοντος ενω μια φιλοδοξη δημοσιογραφος προσπαθει να ξεφυγει απο τη μικρη πολη και να κανει αξιολογη καριερα.
  6. Επειδή είμαι λάτρης τόσο των documentaries όσο και των comics, αυτή η κατηγορία συνδυάζει και τα δύο. Απολαύστε χωρίς ενοχές (λέμε τώρα). Παρότι έχω πολλά ντοκυμαντέρ που δεν υπάρχουν στο youtube, για την ώρα ας αρκεστείτε στα κάτωθι. Και όπως πάντα λέω, δώστε κόμικς στο λαό. In Search of Steve Ditko (2007) http://www.youtube.c...h?v=CJqXPozfnWQ Tales from the Crypt - From Comic Books to Television http://www.youtube.c...feature=related Comics the 9th art http://www.youtube.c...&feature=fvwrel Moebius Redux: A Life in Pictures http://www.youtube.c...h?v=fUT1LH8ZlXo The Mindscape of Alan Moore http://www.youtube.c...feature=related
  7. Κόμικς σημαίνει υποκειμενικότητα και ευθύνη, και προϋποθέτει εικονιστική και λεκτική δεξιότητα. Joe Sacco Ιστορίες με εικόνες ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΝΑ Ομολογώ ότι δεν ήμουν από τα παιδιά που διάβαζαν κόμικς. Προτιμούσα τα βιβλία μου, ωραίες μεγάλες αφηγήσεις, για τις οποίες μπορούσες να δημιουργήσεις μόνος σου τις εικόνες, χωρίς να σου τις επιβάλει κανείς. Και το κυριότερο, αφηγήσεις συνεχείς, όχι αποσπασματικά στιγμιότυπα μέσα σε τετραγωνάκια. Δεν διάβασα, π.χ., παρά ελάχιστα Κλασικά Εικονογραφημένα, στα οποία ομνύει, σήμερα, σύμπασα η γενιά μου. Χώρο για κόμικς (και για πολύ γέλιο) άφηνα μονάχα στον Αστερίξ, τον Λούκι Λουκ, τον Ιζνογκούντ, τον μικρό Νικολά (όπου, αν και τα σκίτσα έπαιζαν τον ρόλο τους, το βάρος έπεφτε στην ξεκαρδιστική ιστορία). Ο Τεν Τεν, παρά τη μεγάλη γοητεία του σχεδίου του, δεν μου πολυάρεσε. Επρεπε να τελειώσω το σχολείο, για να ανακαλύψω τον αιρετικό κόσμο του Ρεζέ, την ιλαρή ωμότητα του Βολίνσκι, το χιούμορ του Γκότλιμπ, τις δυστοπίες του Μπιλάλ, τη νουάρ ατμόσφαιρα του Ταρντί, τον μυστικιστικό εξωτισμό του Κόρτο Μαλτέζε και να σταθώ αποσβολωμένη μπροστά στην πυκνότητα του πολιτικοκοινωνικού σχολιασμού στην «Τσιγγάνικη Ορχήστρα» του δικού μας Γιάννη Καλαϊτζή. Εμαθα να εκτιμώ αυτήν την τέχνη, χωρίς ωστόσο ποτέ να της εκχωρήσω σημαντική θέση στις προτιμήσεις μου. Αναγνώριζα την αρχαιότητά της που διατυμπάνιζαν οι φανατικοί του είδους φίλοι μου (από την εποχή των σπηλαίων και τις ιστορίες με εικόνες του Λασκό χρονολογούνταν, μου έλεγαν, κι έφταναν να αναγορεύουν την «Ιεροτελεστία της Ανοιξης» του Χόγκαρθ, ζωγραφισμένη 300 χρόνια πριν, σαν ύψιστο γεννήτορα των κόμικς), αλλά ο Σούπερμαν, ο Σπάιντερμαν και ο Captain America δεν μου έλεγαν τίποτα. Διέκρινα τον αριστοτεχνικό τρόπο με τον οποίο ο δημιουργός των «Peanuts» Τσαλς Σουλτς υπαινισσόταν ότι η παιδική αθωότητα και το άγχος ταυτίζονται, τη δεξιοτεχνία με την οποία άφηνε να διαφανούν, κάτω από την επιφανειακά αρραγή επιφάνεια, η απογοήτευση και η μελαγχολία· μου άρεσε η ιλιγγιώδης γραφική εξυπνάδα του Ρόμπερτ Κραμπ, ο οποίος, στη δεκαετία του '60, μεταμόρφωνε τη γλυκερή ασφάλεια του Ντίσνεϊ σε έναν κόσμο «sex' n' drugs' n' rock' n' roll». Αλλά πέραν τούτου, ουδέν. Μέχρι που συναντήθηκα με τα «γραφικά μυθιστορήματα», τα «graphic novels», που, εσχάτως, άρχισαν να αποτελούν τους «νέους λογοτεχνικούς υπερήρωες», όπως έγραψαν πρόσφατα οι «Times», σχολιάζοντας την ενθουσιώδη ανταπόκριση του νεανικού κοινού και την πολλαπλή αναγνώριση του είδους, ακόμη και από τη συντηρητική πτέρυγα των κριτικών. (Δεν είναι τυχαίο, εξάλλου, που το «Maus», το καταπληκτικό γραφικό μυθιστόρημα του Art Spiegelman, με θέμα το τραύμα του Ολοκαυτώματος, απέσπασε, το 1992, βραβείο Πούλιτζερ.) Πρώτα με την «Περσέπολι» της Μαριάν Σατραπί (Εκδ. «Ηλίβατον»): εκεί, συνδυάζοντας κόμικς και λεκτική αφήγηση, η ιρανικής καταγωγής καλλιτέχνις μιλάει για την επανάσταση του 1979, τον οκτάχρονο πόλεμο με το Ιράκ, την αυτοεξορία της ίδιας στην Αυστρία, όπου ολοκληρώνει το σχολείο, την εμπειρία της από τις πανεπιστημιακές σπουδές, την καλλιτεχνική ζωή και τον γάμο στην Τεχεράνη, μετά την επιστροφή της από την Ευρώπη, το 1998. Το έργο της είναι ένα είδος «οπτικής δημοσιογραφίας», όπως το χαρακτήρισαν. Διάλογοι και σχέδια αναπτύσσονται σε διαρκή αντενέργεια, αλληλοσχολιάζονται, κρίνονται, ελέγχονται, αλληλοαποκαλύπτονται. Αναβιώνοντας δεκαετίες οδύνης, σύγχυσης, ανελευθερίας και σχολιάζοντας σαρκαστικά κάθε λογής ορθοδοξία, το γραφικό μυθιστόρημα της Σατραπί είναι ένα έργο καθαρά πολιτικό. Πολιτικό, όμως, είναι και το βιβλίο του πολυβραβευμένου σκιτσογράφου Joe Sacco «Palestine», που πρόσφατα κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις «ΚΨΜ». Μεταξύ 1991 και 1992, ο Τζο Σάκο πέρασε δύο μήνες πλάι στους Παλαιστίνιους στα κατεχόμενα, ταξιδεύοντας και κρατώντας σημειώσεις. Επιστρέφοντας στις ΗΠΑ άρχισε να γράφει και να σκιτσάρει το «Παλαιστίνη»· συνδυάζοντας την τεχνική του επιτόπιου ρεπορτάζ με την αφηγηματικότητα ενός βιβλίου κόμικς, επιχειρούσε να εξερευνήσει τη φύση της ισραηλο-παλαιστινιακής σύγκρουσης, δίνοντας, επιτέλους, φωνή στα πρόσωπα της τραγωδίας: στρατιώτες, πληγωμένα παιδιά, πρόσφυγες και πρώην φυλακισμένοι αφηγούνται στον δημοσιογράφο Σάκο τις ιστορίες τους, με φόντο μια σκηνογραφία ερήμωσης στους τόνους του γκρίζου. Εναλλάσσοντας συμβολισμό και ρεαλισμό, ανάμεσα στην πολιτική ανάλυση και τον φιλοσοφικό στοχασμό, ο δημιουργός κατάφερε, όχι μόνο να αποτυπώσει μια άκρως περίπλοκη και βεβαρημένη συναισθηματικά κατάσταση, αλλά να μιλήσει και για πλευρές της σύγκρουσης τις οποίες προσπερνούν τα ΜΜΕ, και να σχολιάσει τον παραλογισμό αυτού του πολύχρονου πολέμου. Στους αντίποδες, το νέο graphic novel (Craig Thompson, «Blankets») που μόλις εκδόθηκε, επίσης από τις εκδόσεις «ΚΨΜ», είναι ένα μυθιστόρημα μαθητείας. Ουσιαστικά αυτοβιογραφικό, είναι μια ιστορία ενηλικίωσης, που αναπλάθει αριστοτεχνικά τη σύγχυση, την απομόνωση, τον πόνο τής αυστηρά φονταμενταλιστικής χριστιανικής ανατροφής του νεαρού αφηγητή, αλλά και την απελευθέρωση απ' αυτόν τον κόσμο της ψευδούς συλλογικότητας και της αφόρητης συναισθηματικο-πνευματικής πίεσης, μέσω του έρωτα και της δημιουργίας. «Σπάνιος συνδυασμός ειλικρίνειας, εικονιστικού λυρισμού και γούστου», σύμφωνα με το περιοδικό «Publishers Weekly», το βιβλίο ερωτοτροπεί με το υπερβατικό, καταβυθίζεται στο ασυνείδητο, καταγράφει το πραγματικό με εξαιρετική ευαισθησία. Το γραφικό μυθιστόρημα, ωστόσο, δεν θα μπορούσε να αφήσει αδιάφορους τους Ελληνες δημιουργούς. Και ιδού, ένα work in progress, που γράφουν ο Απόστολος Δοξιάδης και ο Χρίστος Παπαδημητρίου και εικονογραφούν ο Αλέκος Παπαδάτος και η Annie di Donna, με θέμα την περιπέτεια της λογικής από τα τέλη του 19ου αιώνα ώς σήμερα και τίτλο «Logicomix». Το βιβλίο διηγείται παράλληλα δύο ιστορίες: η πρώτη είναι η ίδια η ιστορία της δημιουργίας του και εξελίσσεται στη σημερινή Αθήνα, με πρωταγωνιστές τους δημιουργούς του. Η άλλη ιστορία, που καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου, αναφέρεται στην εξέλιξη της μαθηματικής λογικής από τα τέλη του 19ου μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα, καθώς και το πώς μια κατά βάση φιλοσοφική αναζήτηση οδήγησε στη δημιουργία των πρώτων ηλεκτρονικών υπολογιστών. Μεγάλο βάρος δίνεται στο ιστορικό πλαίσιο της ιστορίας, και στον τρόπο που αυτό επηρέασε τους βασικούς πρωταγωνιστές της, από τον Μπέρτραντ Ράσελ, τον Φρέγκε, τον Κάντορ και τον Χίλμπερτ, ώς τον Βίτγκενσταϊν, τον Γκέντελ και τον Τιούρινγκ· και όπως σημειώνουν οι συντελεστές του, στο έργο αυτό ο αφηγηματικός και ο αναλυτικός τρόπος συναντιούνται και η ιστορία της λογικής φωτίζει τα ανθρώπινα πάθη αλλά και φωτίζεται απ' αυτά. Πού οφείλεται όμως η αναγέννηση ή μάλλον η πρωτόφαντη μετακίνηση των βιβλίων κόμικς προς πεδία που δεν ορίζονται αποκλειστικά από το φανταστικό ή δεν αποτελούν κοινωνική σάτιρα με εικόνες; Με ποιους όρους συνδέονται και εντάσσονται, άλλα στη δημοσιογραφία και άλλα στη λογοτεχνία; Η απάντηση είναι προφανής: η δύναμη της λέξης συρρικνώνεται μπροστά στην εικόνα· η εισβολή των υπολογιστών στη ζωή μας μαθαίνει, ιδίως στις νέες γενιές, να διαβάζουν μεν, αλλά να θέλουν τα κείμενα διατεταγμένα σε εύχρηστα πρότυπα, ει δυνατόν με πλήθος γραφικών. Οι υπολογιστές κανονικοποιούν το γραφικό μυθιστόρημα, εξοικειώνοντας τον χρήστη με τη διασυνδετική διάταξη. Η δημιουργία αυτού του υβριδικού είδους δεν αποτυπώνει πόσο διαφορετικά έχουμε αρχίσει εδώ και καιρό να συλλαμβάνουμε τον κόσμο, αλλά και τους καινούριους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να τον αφηγηθούμε και να τον διαβάσουμε. ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ - 30/03/2007
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.