Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'fabien nury'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΝΕΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΝΕΑ
  • ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
    • ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ
    • ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ
  • ΧΑΛΑΡΩΜΑ
    • ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
    • ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ
    • ΤΟ ΠΑΖΑΡΙ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μπλα μπλα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Διάφορα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Ντόναλντ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μίκυ Μάους
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Κόμιξ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Super Μίκυ
  • VINTAGE's Συζήτηση
  • VIDEO GAMES's Γεν. Συζήτηση για Video Games

Blogs

There are no results to display.

There are no results to display.


Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


MSN


Website URL


Yahoo


Skype


City


Profession


Interests

Found 17 results

  1. Κάποια μέρα ο Tyler Cross θα πληρώσει για τα εγκλήματα του Στο μεσοδιάστημα θα διαπράξει μερικά ακόμα Tru Dat Αυτοτελές 100σέλιδο, περίπου, κομιξάκι του 2013, από το πενάκι του Bruno (wiki) και τη γραφομηχανή του Fabien Nury (wiki) τον οποίο ξαναπετύχαμε στο Silas Corey. Μας ήρθε ως πρόταση μέσω του τόπικ BD GEST' ART [ Τα καλύτερα BD's της χρονιάς από το bdgest.com ] ως το καλύτερο άλμπουμ του 2013. Ευτυχώς. Διότι όταν η τρίτη και η τέταρτη σελίδα είναι όπως πιο κάτω, εγώ απλώς θα το ξαναακουμπούσα κάτω εάν ήμουν ανυποψίαστος. και δεν θα έφτανα στην πέμπτη σελίδα όπου τα πράγματα γίνονται πιο ενδιαφέροντα και δεν θα έφτανα ούτε σε αυτή εδώ τη σελιδούλα όπου ο Tyler Cross κουβαλάει 17 κιλά ηρωίνη (τσα τσινκ!) αξίας 1Μ δολλαρίων στη μέση της ερήμου με μόλις 20 δολλάρια και 80 λεπτά πάνω του (not so τσα τσινκ! ). Μη φοβού. Δεν είπα κάτι παραπάνω από την περιγραφή που δίνει στο bedetheque ή στο οπισθόφυλλο. Όλα τα ωραία, ακολουθούν Δεν είναι ένα "καλύτερο" κόμικ. (εκτός εάν ο συναγωνισμός ήταν τόσο μέτριος ). Είναι όμως ένα πολύ ωραίο ανάγνωσμα, ένα πολύ καλό κόμικ Με εξαίρεση ένα δύο σημεία, αμφιβάλλω εάν έχει κάποια άλλη πρωτοτυπία το σενάριο. Τα πάντα μπορώ να πω ότι τα είχα δει αλλού. Σε σπαγκέτι γουέστερν (που εμπνευστήκαν από αλλού και εμπνεύσαν πολλά άλλα πράγματα), σε άλλα κόμικ, σε άλλες ταινίες. Το πάντρεμα όμως όλων αυτών των πραγμάτων ήταν ταμάμ Δεν θεωρώ καθόλου τυχαίο (αντιθέτως συμφωνώ τα μάλα) που στο bedetheque δίνει ως παρεμφερείς προτάσεις τα Criminal, Parker, Torpedo και The Killer/Le Tueur. To target group είναι ακριβώς το ίδιο Υποδεέστερο των 3 πρώτων, καλύτερο (κατ'εμέ) του 4ου. Ως ένδειξη του πόσο καλό είναι, κάποια καλόπαιδα έχουν ήδη κρίνει ότι άξιζε να σκανομεταφραστεί στη γλώσσα του Oscar Wilde, οπότε μπορείτε να το απολαύσετε με το Earl Grey σας στις 5 το απόγευμα. Περισσοτερα κομικς του Fabien Nury : Silas Corey IL ETAIT UNE FOIS EN FRANCE
  2. "Atar Gull" ou le destin d'un esclave modèle (Ατάρ Γκιουλ ή η ιστορία ενός υποδειγματικού σκλάβου) είναι γαλλικό κόμικ σε σενάριο Fabien Nury, μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του συγγραφέα Eugène Sue, σχέδιο του Brüno και χρωματισμό του Laurence Croix. Κυκλοφόρησε από την Dargaud το 2011. Το κομικ αυτό μας αφηγείται την δραματική ιστορία του Ατάρ Γκιουλ, γιού ενός φύλαρχου από την Αφρική όπου καταλήγει αιχμάλωτος μιας άλλης φυλής και τελικά πωλείται στους λευκούς ως σκλάβος. Βλέπουμε το δύσκολο θαλάσσιο ταξίδι και την τελική κατάληξη του στις φυτείες και την ζωή του σαν σκλάβος όπου και θεωρείται υποδειγματικός και πειθήνιος. Είναι όμως έτσι ή είναι όλα μέρος του σχεδίου για να πάρει τελικά την εκδίκηση του; Ένα ενδιαφέρον σενάριο βασισμένο σε μια αξιόλογη πηγή. Το σχέδιο μου άρεσε αρκετά και θεωρώ ότι ταίριαξε με την ιστορία.
  3. Κείμενο στο οπισθόφυλλο: Το Graphic Novel που αποτέλεσε την έμπνευση για την ομώνυμη ταινία! Την 1η Μαρτίου 1953, ο Γενικός Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης –ο Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν– παθαίνει σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο. Δεν επιτρέπεται να κληθεί γιατρός, μέχρι να συνεδριάσει η Κεντρική Επιτροπή, να τεθεί το θέμα σε ψηφοφορία, και να αποφασιστεί έτσι ποιος γιατρός θα αναλάβει. Η Κεντρική Επιτροπή έχει άλλη μια δυσκολία να αντιμετωπίσει: το γεγονός ότι ο Σύντροφος Στάλιν είχε μόλις διατάξει την εκτέλεση των κορυφαίων γιατρών της Σοβιετικής Ένωσης! Κι έτσι ξεκινά ένα γραφειοκρατικό γαϊτανάκι, που σύντομα εξελίσσεται σε μάχη για την κατάκτηση της κορυφής της εξουσίας στο αχανές σοβιετικό κράτος… Κείμενο στο πρώτο εσώφυλλο: Ο Χρουστσόφ θυμάται: «Εμείς, όσοι βρισκόμασταν γύρω από τον Στάλιν, ήμασταν θανατοποινίτες με αναστολή». Ο φόβος καραδοκούσε παντού, και όλοι επιδείκνυαν μια αηδιαστική δουλοπρέπεια. Οι δυο συγγραφείς αναπλάθουν αυτήν την ατμόσφαιρα χρησιμοποιώντας πολλαπλές μεθόδους υπερβολής: φτάνουν στα άκρα κι υπογραμμίζουν το παράλογο, παντρεύοντας το επιβεβαιωμένο γεγονός με το αληθοφανές, το φανταστικό με το συμβολικό· μετατοπίζουν κάποια γεγονότα και τα στάδια διεξαγωγής τους μέσα στο χρόνο, συμπυκνώνουν το χρόνο ή παραλλάσσουν ένα γεγονός, ώστε να αποδώσουν τελικά μια εικόνα συχνά πιο αληθινή από την αλήθεια των ίδιων των γεγονότων. Ζαν-Ζακ Μαρί Ιστορικός που ειδικεύεται στη Σοβιετική ιστορία, έχει εκδώσει ανάμεσα σε άλλα τις βιογραφίες των Λένιν, Τρότσκι, Στάλιν, Χρουστσόφ και Μπέρια. Κείμενο στο πίσω εσώφυλλο: Η έκδοση βασίζεται στην απόσταση που παίρνει από την Ιστορία. Την ανασυνθέτει για να αποκαλύψει την θεμελιώδη ουσία της. Αυτό που είναι σημαντικό εδώ δεν είναι η ακρίβεια των γεγονότων, αλλά η αυθεντικότητα της οπτικής γωνίας. Το έργο των Νουρί και Ρομπέν αναπλάθει με εντυπωσιακό τρόπο τη φρικώδη και ζοφερή ατμόσφαιρα των κυκλωμάτων που κυβερνούσαν το Κρεμλίνο στο τέλος του αιματηρού καθεστώτος του Στάλιν. ----------------------------------- Τα ανωτέρω δεν χρειάστηκε να τα ξαναγράψω γιατί τα έγραψε ήδη ο σύντροφος Valtasar στην ανακοίνωση κυκλοφορίας! Παραθέτω και αυτό το κείμενο που απαντά στο εσωτερικό του τεύχους: Προειδοποίηση! Μολονότι η ιστορία αυτή είναι εμπνευσμένη από αληθινά γεγονότα, δεν παύει να είναι δημιούργημα φαντασίας: η δημιουργική έμπνευση των συγγραφέων κατασκεύασε μια ιστορία βασισμένη σε ιστορικά τεκμήρια ελλιπή, κάποιες φορές μεροληπτικά, και συχνά αντιφατικά. Πάντως, οι συγγραφείς υπογραμμίζουν ότι η φαντασία τους δεν χρειάστηκε να μοχθήσει πολύ, καθώς δύσκολα θα ξεπερνούσε την πραγματική τρέλα που διαπότιζε τον κύκλο του Στάλιν και τα γεγονότα γύρω από τον θάνατο του. ----------------------------------- Η έκδοση είναι άριστη. Εντύπωση προκαλεί το μεγάλο μέγεθος, είναι τόσο πλατύ όσο τα Μπέηκ και Μόρτιμερ της Μαμούθ και ένα εκατοστό πιο ψηλό! Στο τέλος υπάρχουν 16 σελίδες (!) με πληροφορίες, προσχέδια κλπ. Από τις σπάνιες εκδόσεις αυτού του τύπου στην Ελληνική αγορά. Συστήνεται ανεπιφύλακτα!
  4. Τα βασικά Τίτλος: The Death of Stalin Ημερομηνία: Διεθνώς: 8/9/2017 Ελλάδα: 8/3/2018 Πρωτότυπο υλικό: La Mort de Staline (2010, Dargaud) Ο Θάνατος του Στάλιν (2018, Οξύ-Brainfood) Σκηνοθέτης: Armando Iannucci Σεναριογράφος: Armando Iannucci, David Schneider, Ian Martin, Peter Fellows Ηθοποιοί: Steve Buscemi, Simon Russell Beale, Paddy Considine, Rupert Friend, Jason Isaacs, Michael Palin, Andrea Riseborough, Jeffrey Tambor Είδος: Κωμωδία IMDB: 7,4/13337 ψήφοι Rottentomatoes: 96% επί 71 κριτικών. Μ.Ο. 8,1/10 Οικονομικα: -Μ$ κόστος, -Μ$ εισπράξεις ΗΠΑ, -Μ$ διεθνώς Περίληψη Στις τέσσερις το πρωί της 6ης Μαρτίου 1953, αναγγέλθηκε από τον κρατικό ραδιοσταθμό ότι: «Η καρδιά του συντρόφου ηγέτη και συνεχιστή της μεγαλοφυΐας του σκοπού του Λένιν, του σοφού ηγέτη και δασκάλου του Κομμουνιστικού Κόμματος και της Σοβιετικής Ένωσης, έπαψε να χτυπά.» Και αυτό δεν είναι σπόιλερ αλλά στυγνή αντιγραφή από την wikipedia. Πως όμως πέθανε? Τι προηγήθηκε? Πάνω απ'όλα όμως, τι ακολούθησε? Το να σας το πω, θα ήταν σπόιλερ. Δείτε τη ταινία για να μάθετε. Όχι βέβαια για εγκυκλοπαιδικές γνώσεις. Αλλά για μια κωμωδία βασισμένη σε ένα κόμικ που είχε παντρέψει πραγματικότητα και θρύλους του πριν, του τότε και του μετά. Διανομή Adrian McLoughlin ως ο μακαρίτης Jeffrey Tambor ως Γκεόργκι Μαξιμιλιάνοβιτς Μαλενκόφ. Γ.Γ. της Κεντρικής Επιτροπής. Simon Russell Beale ως Λαβρέντι Πάβλοβιτς Μπέρια. Κομισάριος Εσωτερικών Υποθέσεων. Steve Buscemi ως Νικίτα Σεργκιέγιεβιτς Χρουστσόφ Γενικός Γραμματέας της Περιφερειακής Επιτροπής του ΚΚΣΕ Μόσχας και Μέλος του Προεδρείου της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΣΕ. Αυτός με το παπούτσι. Paul Whitehouse ως Αναστάς Ιβάνοβιτς Μικογιάν. Μέλος του Προεδρείου της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΣΕ. Ο αδερφός αυτού που έφτιαχνε τα MiG (Mikoyan and Gurevich Design Bureau) Dermot Crowley ως Λάζαρ Μοϊσέγεβιτς Καγκάνοβιτς και Νικολάι Αλεξάντροβιτς Μπουλγκάνιν, Μέλη του Προεδρείου της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΣΕ. Michael Palin ως Βιατσεσλάβ Μιχάηλοβιτς Μολότοφ. Μέλος του γνωστού προεδρείου, γνωστός για αυτά που υπογράφει και τα κοκτέιλ που φτιάχνουν για τη πάρτη του. Γέρικο άλογο. Jason Isaacs ως Γκεόργκι Κονσταντίνοβιτς Ζούκοφ. Απαύτωσε τους Ναζί. Μάλλον μπορεί να απαυτώσει τον οιοδήποτε. Ο αρχικός Τσακ Νόρις Andrea Riseborough ως Σβετλάνα και Rupert Friend ως Βασίλι. Τα τέκνα του μακαρίτη. Η μια πληγωμένη και δυνατή. Ο άλλος ξέρει ότι οι Ρωσοτέτοιοι πίνουν πολύ και είναι ένας πολύ Ρωσοτέτοιος. Με μια έφεση στο να χάνει αεροπλάνα. Μεγαλοστέλεχος της Σοβιετικής πολεμικής αεροπορίας γαρ. 2 λόγια για τη σχέση κόμικ-ταινίας Το κόμικ κυκλοφόρησε σε 2 τόμους στη Γαλλία στις αρχές της δεκαετίας και μεταφράστηκε πρόσφατα από την Οξύ-Brainfoods. Η ταινία είναι πάρα πολύ πιστή στο κόμικ. Οι διαφοροποιήσεις της έχουν να κάνουν πρωταρχικά με τη διαφορά του μέσου, δευτερευόντως με κάποιες επιλογές για να εξηγηθούν πράγματα/δημιουργηθούν καταστάσεις και δε νομίζω ότι μπορεί να πει ότι είναι άκαιρες/αχρείαστες. Προσωπική αποτίμηση Δεν είναι η φαρσοκωμωδία που με λύγισε από τα γέλια ούτε με ενθουσίασε όσο θα ήθελα Ίσως να φταίει το ότι είχα διαβάσει το κόμικ και δεν με έπιασαν απροετοίμαστο οι διάφορες σκηνές. Θυμίζω πως το κόμικ μου άρεσε τόσο που παρά τους φόβους μου για ενδεχόμενο πολιτικό σχολιασμό μέσα στο φόρουμ (κάτι που κάποιοι δυστυχώς δεν κατορθώνουν να αποφύγουν, αλλά φυσικά δεν έχουν μπει ποτέ στον προβληματισμό του πως στο διάολο να διαχειριστούν πράγματα και καταστάσεις εδώ μέσα) έκατσα και έκανα παρουσίαση το γαλλικό κόμικ προτού μάθω ότι θα κυκλοφορούσε στα ελληνικά. Ξεκίνησε πολύ δυνατά, νομίζω πως κρέμασε από ρυθμό στη μέση και τελείωσε εξ'ίσου δυνατά. Αυτό το κρέμασμα όμως ίσως να ήταν και απαραίτητο. Ίσως να μην ήταν κρέμασμα, αλλά αλλαγή υφής. Μια αλλαγή υφής συνυφασμένη ίσως και με τις διαφοροποίησεις από το κόμικ. Ομολογώ πως οι καταστάσεις που περιέγραψε, τα μαχαιρώματα, το να πετάς το μπαλάκι, το να καπηλεύεσαι για ιδίον όφελος τραγωδίες όπου έχεις και εσύ ευθύνες, το να τονίζεις ως εγκλήματα πράγματα για τα οποία ήσουν αδιάφορος μέχρι χθες και πράγματα που ίσως και να μην είναι τόσο μεγάλα εγκλήματα/λάθη όσο λες αλλά απλώς μια "προσωρινή" μόδα, δεν είναι πραγματάκια που αφορούν ειδικά την ΕΣΣΔ, αλλά μάλλον πραγματάκια που βλέπει κανείς τριγύρω του συνέχεια... Ίσως πάλι να έγινε μια τέτοια περιγραφή με τέτοιους όρους διότι αυτή είναι η "γλώσσα" που μιλάει ο σκηνοθέτης και καταλαβαίνει το κοινό στο οποίο απευθύνεται Συνολικά ένα τιμιότατο 7/10 και μια αρκετά διασκεδαστική ταινία. Trailer Εξτρα Μαλενκόφ και Μπουλγκάνιν κατά τη διάρκεια του λαϊκού προσκυνήματος Κουβαλώντας το φέρετρο του Στάλιν. Αναγνωρίζω Μαλενκόφ+Μπουλγκάνιν, ίσως και τον Μπερία Βίντεο που το παραθέτω για τη σταχυολόγηση σκηνών από τη κηδεία και τους λόγους που εκφωνήθηκαν εν συνεχεία Πηγές imdb rottentomatoes wikipedia [imdb=tt4686844]
  5. Ταυτότητα Τίτλος: Fils du soleil Σενάριο: Fabien Nury + Jack London Σχέδιο: Éric Henninot Χρώματα: Marie-Paule Alluard Εκδοτική: Dargaud Γαλλικά, Europe Comics Ψηφιακό Αγγλικά Χρονολογία: 10/2014 Τόμοι: 1 (Ολοκληρωμένο) Περιεχόμενο: Περιπέτεια Εξώφυλλο Περίληψη Ο γερο Παρλέι αποφασίζει να πουλήσει τις πέρλες του. Η είδηση απλώνεται σαν φωτιά στα νησιά του Σολωμόντα. Έχει φροντίσει για αυτό. Να το μάθουν όλα τα αηδιαστικά κατακάθια, όλες αυτές οι βδέλλες και να έρθουν στο νησί του. Η οδηγία του όμως είναι να μην το μάθει ο Ντέιβιντ Γκριφ, ο γιος του ήλιου. Σε ένα άλλο νησί κάποιος πιστεύει ότι θα μπορέσει να μην πληρώσει τις 1200 λίρες που χρωστάει στον Γκριφ. Στην τελική ο Γκριφ είναι δισεκατομμυριούχος. Δεν θα του λείψουν. Ενώ αυτός καίγεται. Δημιουργοί Jack London Ο Αμερικάνος συγγραφέας που έγραψε το Θαλασσόλυκο και το Κάλεσμα της Άγριας Φύσης. Μεγάλωσε μέσα στην απόλυτη ένδεια, πέθανε κάτοχος μιας σεβαστής περιουσίας λόγω της συγγραφικής του επιτυχίας. Από τους πρώτους που κατόρθωσαν να πλουτίσουν από τα γραπτά τους. Ειδικά μέσα από δημοσιεύσεις στον περιοδικό τύπο στις αρχές του 20ου αιώνα. Τα είδη όπου έγραψε πάρα πολλά και το λήμμα στη wiki φορτωμένο. Συγγραφέας, δημοσιογράφος, μυθιστοριογράφος, ρεπόρτερ, δοκιμιογράφος, αυτοβιογράφος, σεναριογράφος, συγγραφέας έργων επιστημονικής φαντασίας, συγγραφέας παιδικής λογοτεχνίας και ταξιδιωτικός συγγραφέας. Πιο πετυχημένος στις μικρές του ιστορίες. Εδώ διασκευάζονται κάποιες από τις 8 ιστορίες που περιείχε το A Son of the Sun (wiki) του 1912. Αγαπημένος του Hugo Pratt. Και ποιοι είμαστε εμείς που θα αμφισβητήσουμε τις αγάπες του δάσκαλου της Περιπέτειας? Fabien Nury Ο αγαπημένος μου σύγχρονος συγγραφέας BD για τον οποίο μίλησε ο GeoTrou εδώ. 17 σειρές αναφέρει το bedetheque, αυτή είναι η 8η που μνημονεύουμε στο φόρουμ. Στα Ελληνικά έχουμε δει τον Θάνατο του Στάλιν. Eric Henninot Σπούδασε μηχανικός, έγινε κομίστας. Τον ξανασυναντήσαμε στο Carthago. Προσωπική αποτίμηση Καιρό είχα να φτιαχτώ με ένα κόμικ. Είδα Fabien Nury, είδα Μελανησία, θυμήθηκα Μπαλάντα της Αλμυρής Θάλασσας, χάρηκα, το καταβρόχθισα. Δεν είναι αριστούργημα, είναι όμως διασκεδαστικότατο. Το σενάριο είναι μείγμα από τις ιστορίες του βιβλίου το Λόντον. Αλλού πιστό, αλλού τις διασκευάζει. Θα χαιρόμουν πολύ εάν ο Nury εξερευνούσε κι άλλο το σύμπαν του βιβλίου και με άλλες ιστορίες. Ως έχει, 76 σελίδες, χορταστική περιπέτεια. Το σχέδιο είναι κάτι παραπάνω από απλά διεκπεραιωτικό καλό. Έχει ψυχή, έχει εκλάμψεις διάνοιας, θα χαιρόμουν εάν είχε περισσότερες. Πολλές φορές πήγα να ενθουσιαστώ με ένα "τώρα θα απογειωθεί στη στρατόσφαιρα". Δεν το κατάφερε. It did not crash down to earth όμως Είναι ένα πάρα πολύ άνετο 7/10. Ίσως κάποτε να το πω και 8/10. Από εκεί και πέρα όμως θα ήθελα να ακούσω από έναν @Phantom Duck κατά πόσο ο Carl Barks είχε επιρροές από τον Jack London. Σίγουρα είχε διαβάσει, αναρωτιέμαι όμως πόσα του οφείλει. Ο κεντρικός ήρωας είναι ένας αυτοδημιούργητος πολυεκατομμυριούχος ο οποίος αντί να είναι αραχτός στα πολυτελή γραφεία του στο Σίδνεϋ αρμενίζει στα νησιά της Μελανησίας, ψάχνοντας περιπέτειες και κυνηγώντας ακόμα και τη μισή δεκάρα που του χρωστάει κάποιος. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εμένα μου θυμίζει μια πάπια με γκέτες και φαβορίτες Την πάπια βέβαια που έγραψε ο Carl Barks. Όχι αυτό το βδέλυγμα που έγραψαν οι Ιταλοί από 50 έως 70 Εξτρα Δυστυχώς δεν βρήκα κάτι αξιόλογο. Περιοριζόμαστε λοιπόν στις πρώτες σελίδες του κόμικ μέσα από την Αγγλική μετάφραση. Ας προσθέσω και λινκ για το βιβλίο του Jack London για νόμιμη και δωρεάν διαδικτυακή ανάγνωση Πηγές Jack London wikipedia bedetheque Dargaud Europe comics
  6. Όταν 100 χρόνια μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση ένας δημιουργός διακωμωδεί τον θάνατο του Στάλιν, δεν το λες και αδιάφορο. Ο Φαμπιάν Νιρί, αν και έχει πολλές επιτυχίες στο βιογραφικό του, στην Ελλάδα έγινε γνωστός μέσα από το γκράφικ νόβελ «Ο θάνατος του Στάλιν», που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Οξύ, σε εικονογράφηση Τιερί Ρομπέν και μετάφραση Κατερίνας Φράγκου. Στα 42 του χρόνια είναι ήδη πολυμεταφρασμένος και βραβευμένος συγγραφέας κόμικς, φέροντας την ιδιαιτερότητα πως πάντα καταπιάνεται με κάπως σκοτεινά θέματα που προκαλούν. «Ο θάνατος του Στάλιν» μεταφέρθηκε πρόσφατα στον κινηματογράφο (έχει ήδη παιχτεί στην Ελλάδα), σε σκηνοθεσία Αρμάντο Ιανούτσι. Πραγματεύεται τις ώρες λίγο μετά τον θάνατο του Σοβιετικού ηγέτη και είναι δεόντως ιντριγκαδόρικο, ίσως ακριβώς γιατί βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Πολιτική, επιθανάτια και μεταθανάτια σάτιρα. Δεν είναι κάπως μακάβριο όλο αυτό; Ή όχι; Ακριβώς αυτό είναι και ακριβώς αυτό ήθελα να είναι. Ενώ ερευνούσα το θέμα, υπήρξαν πολλές στιγμές που έπιασα τον εαυτό μου να γελάω δυνατά με κάποια από τα γεγονότα που ανακάλυπτα πως είχαν συμβεί λίγο μετά τον θάνατο του Στάλιν. Αμέσως αισθανόμουν τύψεις, καθώς δεν ήταν για γέλια, αφού μιλάμε για μια σειρά από βίαιους θανάτους και εγκλήματα. Ωστόσο, δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα γέλια μου. Ίσως γιατί ήταν τόσο απίστευτα τραγελαφικά όλα. Οπότε, αποφάσισα να μεταφέρω στο σκίτσο και στην ιστορία αυτό ακριβώς το περίεργο, ευχάριστο και δυσάρεστο ταυτόχρονα συναίσθημα. Αυτή η ιστορία είναι φριχτή, τρομακτική και αστεία. Γιατί ακριβώς είναι, πάνω απ' όλα, εντελώς παράλογη! Πόσο κοντά είναι στην ιστορική αλήθεια η ιστορία που αφηγείστε; Είναι πολύ κοντά. Μελέτησα, κάνοντας έρευνα για περίπου έξι μήνες, και δόμησα την ιστορία σύμφωνα με την ιστορική αλήθεια και τα γεγονότα όπως ακριβώς αυτά συνέβησαν. Πρόκειται φυσικά για μυθοπλασία, αλλά πραγματικά δεν απέχει παρά ελάχιστα από την αλήθεια. Ίσα ίσα που αναγκάστηκα να παραλείψω κάποιες λεπτομέρειες και κάποιους χαρακτήρες, ώστε να βοηθηθεί η δραματοποίηση και να απλοποιηθεί κάπως η ιστορία. Για παράδειγμα, το έργο ξεκινάει με ένα μουσικό κοντσέρτο, το οποίο για να ηχογραφηθεί χρειάστηκε οι Ρώσοι να έχουν τρεις μαέστρους, καθώς ο δεύτερος ήταν πολύ μεθυσμένος. Και αναγκάστηκαν να ανοίξουν πάλι ένα ολόκληρο εργοστάσιο για να βγάλουν έναν και μόνο δίσκο. Για τέτοιες λεπτομέρειες μιλάω. Υπήρχαν ιδιαίτερες δυσκολίες ή δεύτερες σκέψεις κατά τη διάρκεια δημιουργίας του γκράφικ νόβελ; Η μεγαλύτερη έκπληξη ήταν πως αρχικά αναζητούσα, κατά τη διάρκεια της έρευνας, μια σκοτεινή κατασκοπική ιστορία, ένα πολιτικό θρίλερ και όχι μία μαύρη κωμωδία - όπως έγινε τελικά. Ενώ έψαχνα για κάτι σαν τις ιστορίες του Τζον Λε Καρέ, ανακάλυψα μία σοβιετική βερσιόν του «Dr. Strangelove» [«S.O.S. Πεντάγωνο Καλεί Μόσχα»]: μία υψηλού επιπέδου πολιτική κρίση, καθοδηγούμενη από μέθυσους, τρελούς και δολοφόνους κατ' εξακολούθηση. Μου πήρε χρόνο να προσαρμοστώ σε αυτή την ανακάλυψη, αλλά απ' όταν το έκανα, η συνέχεια στη γραφή ήρθε πιο εύκολα. Προσπάθησα να μείνω πιστός στα πραγματικά γεγονότα (ή, αν το θέλετε, σε αυτά που θεώρησα εγώ αληθινά), διατηρώντας έναν έντονο ρυθμό. Σαν μια χιονοστιβάδα που γίνεται όλο και μεγαλύτερη καθώς αναπτύσσει ταχύτητα. Δεχτήκατε σχόλια με αναφορές σε «αντικομμουνιστική προπαγάνδα»; Κανένα. Μέχρι που πριν από λίγο καιρό ενημερώθηκα πως το ρωσικό υπουργείο απαγόρευσε την προβολή της ταινίας στη χώρα. Δεν πιστεύω πως η απόφαση αυτή της κυβέρνησης εκφράζει τη θέληση των πολιτών. Ωστόσο, με εκπλήσσει το γεγονός πως υπάρχουν άνθρωποι που ταυτίζουν τον Στάλιν με τον κομμουνισμό ή ακόμα με την ίδια τη Ρωσία. Ποτέ δεν πίστεψα, ούτε τώρα το πιστεύω, πως διακωμωδώντας τον Στάλιν, τον Μπέρια και τους μπράβους τους, αυτό θα μπορούσε να ταυτιστεί με τη διακωμώδηση του ίδιου του κομμουνισμού. Εσείς προσωπικά τι πιστεύετε/νιώθετε για τον Στάλιν; Ηταν ένας αδίστακτος και βάναυσος δικτάτορας. Ίσως το τρομακτικότερο όσων ανακάλυψα μέσα από την ιστορική μου έρευνα είναι πως ήταν πολύ αγαπητός. Και, κατά κάποιον τρόπο, ακόμα είναι. Σε όλο τον κόσμο οι τύραννοι φαίνεται να είναι αγαπητοί σε όσους διαφεντεύουν. Και οι τύραννοι απεχθάνονται τη σάτιρα. Την τρέμουν, όπως τρέμουν το να φανούν ως γκροτέσκες, σκοτεινές φιγούρες που είναι στ' αλήθεια. Γι' αυτό και είναι τόσο σημαντικό να τους διακωμωδήσει κάποιος. Ακόμα έως σήμερα στην Ευρώπη ο κομμουνισμός είναι «κόκκινο πανί», καθώς πολλοί τον ταυτίζουν με τον φασισμό, μέσω της θεωρίας των δύο άκρων, χρησιμοποιώντας ως παραδείγματα τους Στάλιν και Χίτλερ. Για μένα προσωπικά, ο κομμουνισμός είναι μια ιδέα, ένα ιδεώδες, που μπορεί να χαρακτηριστεί θετικό ή αρνητικό, ανάλογα με το πώς θα εκληφθεί, θα κατανοηθεί και θα θεμελιωθεί πρακτικά. Φυσικά, η ιστορία έδειξε πως από τη στιγμή που μετατράπηκε σε τυραννικό καθεστώς, είχε δραματικές συνέπειες. Ωστόσο, ο ναζισμός είναι μια εντελώς και απολύτως κακόβουλη και απάνθρωπη παραφροσύνη. Δεν μπορώ καν να συγκρίνω τις δύο ιδεολογίες. Δεν συγκρίνονται σε καμία περίπτωση, ό,τι κι αν έκανε ο Στάλιν. Ειδικά στη Γαλλία, όπου ζείτε, η Μαρίν Λεπέν λίγο έλειψε να εκλεγεί πρόεδρος. Είναι τρομακτικό ότι το τέρας του ναζισμού ξαναζωντάνεψε. Το είχαμε για νεκρό, ενώ αυτό απλώς κοιμόταν. Παρατηρώ αυτούς τους παλικαράδες, τους εθνικιστές, με τον ψευτοπατριωτισμό τους, που βασίζεται μόνο στο μίσος για κάθε «άλλον» ή «διαφορετικό», και φοβάμαι για τα παιδιά μου. Αναρωτιέμαι, πόσο πια έχουμε χάσει τη μνήμη μας και είμαστε έτοιμοι να κάνουμε τα ίδια ολέθρια λάθη ξανά και ξανά; Πώς σας φάνηκε η ταινία; Πάντα πίστευα πως το βιβλίο θα μπορούσε να γίνει μία καλή ταινία. Κάτι σαν μαύρη βρετανική κωμωδία. Έτσι το οραματίστηκα και αυτό είπα και στους παραγωγούς της ταινίας. Μαζί καταλήξαμε να το προτείνουμε στον σκηνοθέτη, καθώς θεωρήσαμε πως ο Αρμάντο Ιανούτσι θα ήταν ο πλέον κατάλληλος να το μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη. Και ο ίδιος είπε «ναι» - μου φάνηκε σαν θαύμα! Από εκείνη τη στιγμή, η δική μου δουλειά είχε τελειώσει. Ηξερα ότι θα τα κατάφερνε περίφημα και δεν ήθελα να εμπλακώ περαιτέρω. Πράγματι, είμαι εξαιρετικά χαρούμενος με το κινηματογραφικό αποτέλεσμα. Και το σχετικό link...
  7. Μπορεί ο Στάλιν να μην υπήρξε ο ιδανικός ηγέτης σε μια χώρα που πάλευε για την εδραίωση του σοσιαλισμού. Ο θάνατός του ήταν, ωστόσο, ένα ισχυρό σοκ για τους γραφειοκράτες που ήταν απροετοίμαστοι για κάτι τέτοιο. «Ο Θάνατος του Στάλιν» σε κόμικς γίνεται η αφορμή για μια κριτική της σοβιετικής πραγματικότητας, αλλά με μια υπερβολή που γίνεται αυτοσκοπός προσβάλλοντας την ιστορική αλήθεια. Είναι πολύ της μόδας εδώ και πολλές δεκαετίες κάθε κριτική στο κομμουνιστικό μοντέλο να ξεκινά (και πολλές φορές να εξαντλείται) στη σταλινική περίοδο. Ατέλειωτες απόπειρες μιας ηλίθιας και αποϊστορικοποιημένης εξομοίωσης του ναζισμού με τον κομμουνισμό, αυτών που ξεκίνησαν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο με αυτούς που πληρώνοντας βαρύ φόρο αίματος τον τελείωσαν, έχουν αποδώσει καρπούς και η προσπάθεια συνεχίζεται με αμείωτους ρυθμούς από σκοτεινούς και απρόσωπους οργανισμούς που παραχαράσσουν μεθοδικά και με πρόγραμμα την Ιστορία. Κοινός και εύκολος στόχος και βασική αναφορά τους, ο Ιωσήφ Βισαριόνοβιτς Στάλιν. Το πριν και το μετά της σταλινικής περιόδου αποσιωπώνται ωσάν η ΕΣΣΔ να υπήρξε μόνο επί Στάλιν. Γι’ αυτό και κάθε νέα απόπειρα να ανασκαλευτεί το παρελθόν και να χυθεί φως στην περίοδο που ο Στάλιν βρισκόταν στη θέση του γενικού γραμματέα πρέπει να αντιμετωπίζεται τουλάχιστον με επιφυλάξεις. Η κατανόηση και ακόμη περισσότερο η ερμηνεία της ιστορικής πραγματικότητας εκείνης της περιόδου από έναν καλοπροαίρετο, ανήσυχο «ερευνητή» του 21ου αιώνα δεν μπορούν να εδράζονται σε κλισέ, υπερβολές, εντυπωσιασμούς και συγκινησιακού τύπου ευκολίες. Ένα έργο τέχνης μπορεί να τα αποφύγει όλα αυτά ενδεδυμένο όμως τον μανδύα της καλλιτεχνικής ελευθερίας και να μιλήσει με τη γλώσσα της προσωπικής οπτικής απέναντι στα γεγονότα. Αρκεί να το δηλώνει! Οι Φαμπιάν Νιρί και Τιερί Ρομπέν το δηλώνουν στον «Θάνατο του Στάλιν» (εκδόσεις Οξύ, μετάφραση Κατερίνα Φράγκου), γεγονός που δεν τους απαλλάσσει από τις ιστορικές ανακρίβειες, αλλά τουλάχιστον ενημερώνει τους αναγνώστες για την αληθοτιμή του έργου: «Μολονότι η ιστορία αυτή είναι εμπνευσμένη από αληθινά γεγονότα, δεν παύει να είναι δημιούργημα φαντασίας: η δημιουργική έμπνευση των συγγραφέων κατασκεύασε μια ιστορία βασισμένη σε ιστορικά τεκμήρια ελλιπή, κάποιες φορές μεροληπτικά, και συχνά αντιφατικά. Πάντως οι συγγραφείς υπογραμμίζουν ότι η φαντασία τους δεν χρειάστηκε να μοχθήσει πολύ, καθώς δύσκολα θα ξεπερνούσε την πραγματική τρέλα που διαπότιζε τον κύκλο του Στάλιν και τα γεγονότα γύρω από τον θάνατό του» αναφέρει η προμετωπίδα του βιβλίου με την επισήμανση «Προειδοποίηση». Κάτι που έρχεται όμως σε πλήρη αντίθεση με την ψευδεπίγραφη λεζάντα του εξωφύλλου «Μια αληθινή σοβιετική ιστορία»! Τελικά τι είναι «Ο Θάνατος του Στάλιν»; Το βιβλίο ξεκινά το 1953 με τον Στάλιν να βρίσκεται λίγο πριν το τέλος του, αναίσθητος από ένα βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο και τα ανώτατα κομματικά στελέχη να τελούν σε πλήρη σύγχυση ως προς το τι πρέπει να κάνουν. Αυτό που ακολουθεί είναι μια αλυσίδα κωμικοτραγικών καταστάσεων με φόντο τους προσωπικούς ανταγωνισμούς και την ανελέητη γραφειοκρατία στα σκοτεινά γραφεία αλλά και στα χιονισμένα, μουντά τοπία της ρωσικής υπαίθρου. Ως προς τις απεικονίσεις των χώρων και τις γκροτέσκες φιγούρες των Σοβιετικών αξιωματούχων, ο Ρομπέν κάνει εξαιρετική δουλειά. Ως προς την αλήθεια; «Οι συγγραφείς μπορούν να παραλλάξουν ένα αιματηρό γεγονός με ένα άλλο: έτσι ο Χρουστσόφ δεν τουφέκισε τους πολίτες που επιθυμούσαν να παρευρεθούν στην κηδεία του Στάλιν, αλλά η ολιγωρία του προκάλεσε ένα τεράστιο χάος, όπου εκατοντάδες γυναικών, παιδιών, ηλικιωμένων και εφήβων βρήκαν τον θάνατο αφού ποδοπατήθηκαν από ένα ανεξέλεγκτο πλήθος που κανείς δεν μπορούσε να συγκρατήσει. Οι συγγραφείς μεταλλάσσουν αυτή τη γραφειοκρατική αμέλεια σε μια οργανωμένη σφαγή» επισημαίνει στο επίμετρό του ο ιστορικός και σοβιετολόγος Ζαν-Ζακ Μαρί. Ειλικρινές σχόλιο αλλά αρκετό για να πείσει ακόμα και τον πιο δεκτικό αναγνώστη ότι αυτό που διαβάζει αποτελεί την καλλιτεχνική προσαρμογή μιας προσωπικής ερμηνείας (όχι άμοιρης ούτε απαλλαγμένης πολιτικών απόψεων και προθέσεων) του κλίματος μιας εποχής. Δεν είναι λίγο αυτό αλλά δεν είναι και τίποτε περισσότερο. Και το σχετικό link...
  8. Ο Θάνατος του Στάλιν- Μια ίσως διδακτική αντίδραση Το «Ο Θάνατος του Στάλιν» των Fabien Nury (σενάριο) και Thierry Robin (σχέδιο), το οποίο κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Οξύ ήταν σχεδόν σίγουρο ότι θα προκαλούσε συζητήσεις. Σχεδόν ελάχιστα μετά την έκδοση του έγινε ταινία και βρέθηκε να δημιουργεί εντάσεις, συζητήσεις, διαφωνίες, ακόμα και… απαγορεύσεις, όπως στην Ρωσία, όπου η μεταφορά του απαγορεύτηκε. Ανεξάρτητα από το γεγονός αυτό,έτσι και αλλιώς το να αντιπαραβάλει κανείς την Ρωσία του Πούτιν με την Σοβιετική Ένωση είναι ένα λογικό άλμα που μόνο κακεντρέχεια, αν όχι και αφέλεια, φανερώνει, τόσος ντόρος κάτι δείχνει. Το μόνο σίγουρο είναι ο Στάλιν, σαν ηγέτης, προσωπικότητα, ακόμα και φυσική παρουσία, ακόμα ενοχλεί και συνεχίζει να γίνεται στόχος. Το ίδιο το κόμικ δεν κάνει καμία προσπάθεια να εκφράσει κάποιον αντίλογο στις πολιτικές πράξεις του Στάλιν ή για τις αιτίες οι οποίες τις προκάλεσαν. Αντίθετα, βυθίζεται στην απόπειρα του να περιγράψει με τα πιο μελανά χρώματα τις τελευταίες στιγμές του ηγέτη της ΕΣΣΔ, με γκροτέσκα υπερβολή, πένθιμη υπόβολή και σκόπιμη συσκότιση της ιστορικής αλήθειας, υπό τον μανδύα της αληθοφάνειας. Το σενάριο του Nury παρουσιάζει ,με μια υποψία χιούμορ, ένα σκηνικό απόλυτου τρόμου, στο οποίο δρούσαν τα υψηλόβαθμα κλιμάκια του Κομμουνιστικού Κόμματος αλλά και ο περίγυρος του Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν κατά τις αρχές του 1950. Τα ανώτερα στελέχη παρουσιάζονται ως διεφθαρμένα ανθρωπάρια που μάχονται με πισωμαχαιρώματα και γραφειοκρατικά τερτίπια για το ποιος θα βρεθεί πιο κοντά στη καρέκλα του ηγέτη. Ο σεναριογράφος πλάθει μια εικόνα που, όπως διατυμπανίζει και ο ίδιος δεν είναι αληθινή αλλά η οπτικής της ειλικρινής, έννοια οξύμωρη όταν μετατρέπει επίτηδες το χάος της κηδείας του Στάλιν σε ωμή εκτέλεση σοβιετικών πολιτών, πράξη η οποία εμπεριέχει το λιγότερο δόλο, μία μόνο από τις πολλές παραχαράξεις που γίνονται στο όνομα της διακωμώδησης. Ωστόσο, το σενάριο του κόμικ δεν αποτελεί μια ανάξια αναφοράς αστική αντίδραση. Όταν ακούγονται οι κλασσικές και πλέον γραφικές ερωτήσεις για το πόσους έστειλε στα γκούλαγκ ο κομμουνισμός, ελάχιστοι θα μνημονεύουν το » Ο Θάνατος του Στάλιν» Αντίθετα, με τον δικό του, κωμικό (λιγότερο) – τραγικό (περισσότερο) τρόπο και, μάλλον άθελα του, το κόμικ αναδεικνύει ένα ουσιαστικό πρόβλημα, αυτό της απομάκρυνσης της βάσης του κόμματος, των απλών πολιτων που μάτωσαν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο εναντίον του φασισμού, των ανθρώπων που ύψωσαν την κόκκινη σημαία πάνω στο Ράιχσταγκ και των διοικητικών, επαγγελαμτικών στελεχών. Η γραφειοκρατία τίθεται εδώ όπως είναι: η μάστιγα κάθε μεγάλου πολιτικού σχηματισμού, μια τυραννία της εξουσίας του κανενός. Οι ασάφειες, η απανθρωποίηση των κομματικών σχέσεων και το ενδιαφέρον για το γράμμα και όχι το πνεύμα των αποφάσεων, όπως επίσης και οι προσωπικές αψιμαχίες και ανταγωνισμοί που είναι φυσικό (και πολλές φορές γόνιμο) να υπάρχουν σε κάθε πραγματικά δημόσιο χώρο, μπαίνουν στο επίκεντρο και, αναδεικνύουν, μέσα σε όλη την αντιδραστικότητα των δημιουργών του graphic novel, μια αλήθεια που ακόμα και όσοι ανήκου στην άλλη μερά οφείλουν να αναγνωρίσουν: πως ο καπιταλισμός έχει αποδείξει ότι μια χαρά τα πάει χωρίς δημοκρατία. Αντίθετα ο κομμουνισμός χωρίς πραγματική, ανθρώπινη δημοκρατία που πάλλεται, δε μπορεί να προχωρήσει. Σκηνογραφικά και σχεδιαστικά, ο Robin όχι απλά ακολουθεί κατά πόδας τον Nury αλλά ενταντικοποιεί και τις καταδίκες του σοβιετικού τρόπου ζωής. Κυρίαρχα χρώματα το μαύρο και το γκρι, ενώ οι φιγούρες των ανθρώπων σταθερά απάνθρωπες και απωθητικές, θυμίζοντας περισσότερο κακούς σε ταινία Β διαλογής παρά ιστορικά πρόσωπα. Από αυτή την άποψη, το casting της ταινίας ήταν αρκετά καλύτερο. Και πάλι όμως, σε μια απόπειρα να προσεταιριστεί το λαικό έρεισμα, οι εργάτες που τραγουδούν την Διεθνή οδεύοντας αυθόρμητα προς την Μόσχα μοιάζου παράταιρα ηρωικοί, μια σταγόνα ανθρωπιάς σε έναν ημιφωτισμένο δωμάτιο που έκλεινε στους τοίχους του όλη την Σοβιετική Ένωση. Επιπλέον, τα καρέ διαφορετικού σχήματος δίνουν μια ανάστατη χρονικότητα στην ροή της ιστορίας, σάμπως ο ρυθμός να ταράζεται και αυτός. Ωστόσο, ακόμα και σε αυτές τις ακανθώδεις συνθήκες, δεν χάνεται το μέτρο και η αίσθηση της πορείας που έχει η ιστορία βαυκαλιζόμενη πως ακολουθεί την Ιστορία. Σε κάθε περίπτωση, το «Ο Θάνατος του Στάλιν» αξίζει να διαβαστεί για αυτή την προβληματική που θέτει. Και, αν μπορεί τελικά να αξιοποιηθεί σαν μια συμβολή σε αυτή την κατεύθυνση, ας γίνει. Πηγή
  9. Ο Fabien Nury είναι ένας από τους σημαντικότερους σεναριογράφους της σημερινής γαλλικής σκηνής. Έχοντας μια ευρεία γκάμα ειδών και συνεργατών, ο Nury κατάφερε μέσα σε λιγότερο από μια δεκαετία να γίνει πολυβραβευμένος και μοσχοπουλημένος όσο ελάχιστοι σύγχρονοί του. Έκανε την είσοδό του στον χώρο των κόμικς το 2003, όταν άρχισε να γράφει, μαζί με τον Xavier Dorison, την επιτυχημένη σειρά W.E.S.T., που μπλέκει το υπερφυσικό με το είδος του γουέστερν. Λίγο αργότερα, συνεχίζοντας να ασχολείται με πράγματα εκτός του κόσμου μας, υπογράφει την τριλογία Je suis légion (2004-2007), σε σχέδιο του Αμερικανού John Cassaday. Το 2007 έκανε το μεγάλο μπαμ, ξεκινώντας να γράφει το σενάριο της ιστορικής σειράς Il était une fois en France, η οποία εκτυλίσσεται στη Γαλλία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Μέχρι να ολοκληρώσει το έργο αυτό, το 2012, είχε λάβει Βραβεία Saint-Michel και BDGest'Art και διακρίσεις στο Φεστιβάλ της Ανγκουλέμ, ενώ είχε πουλήσει περισσότερα από 100.000 αντίτυπα. Στο σχέδιο, ο Sylvain Vallée. Οι επόμενοι τίτλοι καθιέρωσαν τον Nury, ο οποίος συνέχισε να ασχολείται με ποικίλα είδη: στο La Mort du Staline (2010-2012) καταδύθηκε στα βάθη της σοβιετικής ιστορίας, μετέφερε κλασική λογοτεχνία σε graphic novel με το Atar Gull (2011) και με το Tyler Cross (2013-...) δοκίμασε -επιτυχημένα- το χέρι του στο noir. Τα πιο πρόσφατα πονήματά του είναι το πολεμικό oneshot Comment faire fortune en juin 40 (2015), ξανά σε σύμπραξη με τον Dorison, και το Katanga (2017-...), που μας μεταφέρει στο χαοτικό Κονγκό της δεκαετίας του 1960. Πέρα από τα κόμικς, ο Nury έχει επίσης ασχοληθεί με τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Μαζί με τον Dorison έγραψε το σενάριο της ταινίας Les Brigades du Tigre (2006) αλλά και της τηλεταινίας Pour toi j'ai tué (2012). Το 2017 δημιούργησε τη σειρά Guyane, η οποία προβάλλεται από το Canal+ και βρίσκεται στη δεύτερη σεζόν. Παρουσιάσεις άλλων κόμικς του Nury (ας είν' καλά ο ): FILS DU SOLEIL MORT AU TSAR SILAS COREY
  10. Ντετέκτιβ. Κατάσκοπος. Δολοφόνος. Είναι. Ήρωας? Απατεώνας? Εξαρτάται από το ποιος πληρώνει Αυτά λέει στο οπισθόφυλλο. Και δεν είναι και τόσο ψέμματα Δημιούργημα των Fabien Nury στο σενάριο και Pierre Alary στο σχέδιο. Δεν τους ξέρω τους κύριους. Ο δεύτερος έχει ένα μπλογκάκι όπου ανεβάζει σκίτσα του άμα θέλετε να πάρετε μια ιδέα. Ο πρώτος βλέπω ότι έχει γράψει και τα Il etait une fois en France και Tyler Cross. Δεν τα έχω διαβάσει. Τα έχω δει όμως στο τόπικ BD GEST' ART [ Τα καλύτερα BD's της χρονιάς από το bdgest.com ] Εκεί είχα δει και το Silas Corey. Άρα μάλλον θα είναι καλούλης. Τουλάχιστον Βλέπω επίσης ότι η Humanoids έχει επιλέξει να μεταφράσει στα αγγλικά κάποια από το I am Legion. (... σε σκιτσάκια του John Cassaday παρακαλώ....) Τέλος, έχει συνεργαστεί με τον Xavier Dorison (Troisieme Testament) σε 2 ταινίες (imdb) Είμαστε στο Παρίσι την άνοιξη του 1917. Α Παγκόσμιος Πόλεμος. Κάποιος κάνει κάτι. Κάποιος εξαφανίζεται. Κάποιοι ζητάνε από τον Silas Corey να τον βρει. Λεφτά να πέφτουν και αυτός θα είναι συνεργάσιμος Οτιδήποτε παραπάνω θα ήταν spoiler. Να παρατηρήσω ότι το background των ιστορικών χαρακτήρων (όπως του Georges Clemenceau) είναι ακριβές. Εάν απλώς τον έχετε ακουστά και δεν θυμάστε λεπτομέρειες, να σχολιάσω ότι εξέδιδε την εφημερίδα που δημοσίευσε το "Κατηγορώ" του Emil Zola (υπόθεση Ντρέυφους). Αυτό ως προς τα προ του πολέμου. Ως προς τα υπόλοιπα, θα δείτε στο κόμικ Ωραία γκρι περιπετειούλα. Δεν υπάρχει άσπρο. Ούτε μαύρο. Ο ρυθμός σε κρατάει μέχρι και το τέλος του δεύτερου τόμου όπου και ολοκληρώνεται η συγκεκριμένη περιπέτεια. Από τα ποστ στο blog του Alary τεκμαίρω ότι ετοιμάζουν κι άλλη περιπέτεια. Εάν δεν διαβάζετε γαλλικά, κάποια καλόπαιδα το έχουν ήδη σκανομεταφράσει στη γλώσσα του Λόρδου Μαουντμπατεν, οπότε μπορείτε να το απολαύσετε με το Earl Grey σας και με μπισκότα. Περισσοτερα κομικς του Fabien Nury : Tyler Cross IL ETAIT UNE FOIS EN FRANCE
  11. Φανταστείτε πως είστε ο ηγέτης ενός τεράστιου κράτους και όλοι σας φοβούνται τόσο πολύ που κανένας δεν τολμάει να πάρει κάποια απόφαση χωρίς την έγκρισή σας. Τι θα συμβεί αν πάθετε-χτυπήστε ξύλο- εγκεφαλικό; Ποιός θα σας σώσει από τη στιγμή που όλοι φοβούνται να πάρουν αποφάση, αφού μπορεί να ξυπνήσετε και να τους τιμωρήσετε; Κάπως έτσι συνέβη και με τον θάνατο του Στάλιν, τον οποίον μετέφεραν σε μορφή graphic novel οι Νουρί και Ρομπέν. Το συγγραφικό δίδυμο αποδομεί τα παράλογα γεγονότα και τα ξαναπλάθει με οδηγό τη φαντασία του, χωρίς όμως να απομακρύνετε και απόλυτα από την πραγματικότητα. Έτσι, τα γεγονότα του graphic novel μπορεί να μην ικανοποιήσουν εκείνους που θέλουν λεπτομερή ιστορική καταγραφή, αλλά είναι ο, τι πρέπει για όσους θέλουν να πάρουν μια ιδέα της ατμόσφαιρας που κυριάρχησε εκείνη την εποχή. Γραφειοκρατία, φόβος και πολιτικές πλεκτάνες, συνδυάζονται σε αυτό το ευχάριστο και ανα στιγμές διασκεδαστικότατο ανάγνωσμα, το οποίο περιγράφει τις στιγμές που ακολούθησαν τον θάνατο του Στάλιν, όχι μόνο από την οπτική των υψηλόβαθμων προσώπων, αλλά και από εκείνη του απλού κόσμου που ήθελε να πει το τελευταίο αντίο στον ηγέτη του. Το σενάριο συνοδεύεται απ’ το πολύ καλό σχέδιο, το οποίο πολλές φορές αγγίζει τα όρια της καρικατούρας στις απεικονίσεις των χαρακτήρων, συνεχίζοντας έτσι τις σατυρικές τάσεις του σεναρίου. Επειδή όμως κανείς δεν είναι τέλειος, έτσι κι εδώ υπάρχουν κάποια μικρά θεματάκια. Και όταν λέω μικρά εννοώ μικρά, αφού το μόνο στοιχείο που με ενόχλησε είναι πως μερικές φορές ένιωθα οτι οι εναλλαγές μεταξύ κάποιων σκηνών γίνονταν με απότομο τρόπο. Συνοψίζοντας, Ο Θάνατος του Στάλιν είναι μια ιστορία που διαβάζεται μονορούφι, κάνοντας τον αναγνώστη να χαθεί μέσα στις “παράλογες” σελίδες του. Το graphic novel κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Οξύ και στα τέλη του μήνα πρόκειται να κυκλοφορήσει και η ομώνυμη ταινία! Πηγή
  12. To graphic novel 'Ο Θάνατος του Στάλιν' στο οποίο βασίστηκε η ταινία είναι παράλογα αληθινό. Το ‘Ο Θάνατος του Στάλιν’ μας έκανε να γυρίσουμε το βλέμμα από την πρώτη στιγμή που πετύχαμε το τρέιλερ. Αυτό που ξέρουν πολλοί είναι ότι η ταινία βασίζεται στα πραγματικά γεγονότα που συνέβησαν στο φόντο του θανάτου του πατερούλη. Αυτό που δεν ξέρουν πολλοί είναι ότι βασίζεται επίσης στο ομώνυμο graphic novel του Fabien Nury. Με το νέο έτος έχουμε λοιπόν διπλό σοβιετικό χτύπημα. Η ταινία κυκλοφορεί στις αίθουσες στις 25 Ιανουαρίου -με τη Ρωσία να εξετάζει την απαγόρευσή της- ενώ στις 10 Ιανουαρίου κυκλοφορεί το κόμικ στα ελληνικά, από τις εκδόσεις Οξύ και σε μετάφραση της Κατερίνας Φράγκου. O πατερούλης των λαών δεν σταμάτησε πουθενά μπροστά στο να κάνει αυτό που θεωρούσε σωστό με αποτέλεσμα να δημιουργήσει ένα ολοκληρωτικό κράτος στο οποίο ακόμα και οι πιο κοντινοί του άνθρωποι τον έτρεμαν. Την 1η Μαρτίου του 1953 ο Ιωσήφ Στάλιν παθαίνει ένα σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο. Τα προβλήματα ανέκυψαν από την αρχή. Από το πιο απλό όπως ποιον γιατρό να καλέσουν -σημειωτέον πριν πεθάνει ο Στάλιν είχε διατάξει την εκτέλεση όλων των μεγαλογιατρών της Σοβιετικής Ένωσης- μέχρι το πώς θα γίνει η κηδεία και μέχρι φυσικά τη μάχη της διαδοχής. Το κόμικ χρησιμοποιεί το παράλογο ως μέσο εξιστόρησης μιας από τις πιο παράλογες ιστορίες της ανθρωπότητας. Την ιστορία συνθέτουν σημαντικά πολιτικά πρόσωπα που ανέλαβαν να διαχειριστούν το θάνατό του και το μέλλον του Κόμματος. Ο Νικίτα Χρουστσόφ, έμπιστος σύμβουλος του Στάλιν και μετέπειτα ηγέτης της ΕΣΣΔ. Ο Λαβρέντι Μπέρια, επικεφαλής του σοβιετικού μηχανισμού ασφαλείας και των μυστικών υπηρεσιών, ισχυρίστηκε αργότερα ότι είχε αποπειραθεί να δηλητηριάσει τον Στάλιν. Το έκανε δεν το έκανε, σίγουρα το ήθελε. O Νικολάι Μπουλκάνιν ήταν υπουργός άμυνας επί Στάλιν και Πρωθυπουργός επί Χρουστσόφ. Ο Γκεόργκι Μάλενκοφ αργότερα ανέβηκε επίσης για ένα σύντομο διάστημα στην ηγεσία του Κόμματος και της ΕΣΣΔ. Ο Λάζαρ Καγκανόβιτς, ένας πολιτικός και στενός συνεργάτης του Στάλιν, που ο χαρακτήρας του υπάκουει στην παροιμία “δείξε μου το φίλο σου να σου πω ποιος είσαι”. Ο Αναστάς Μικογιάν ο μόνος που παρέμεινε ως τη σύνταξή του ατάραχος στη θέση του παρόλους τους ηγέτες που άλλαζαν. Ο ιστορικός με ειδίκευση στη Σοβιετική ιστορία Ζαν-Ζακ Μαρί και έχει εκδώσει ανάμεσα σε άλλα τις βιογραφίες των Λένιν, Τρότσκι, Στάλιν, Χρουστσόφ και Μπέρια, έχει πει για το graphic novel. "Η ανά χείρας εικονογράφηση βασίζεται λοιπόν στην απόσταση που παίρνει από την Ιστορία. Την ανασυνθέτει για να αποκαλύψει την θεμελιώδη ουσία της. Αυτό που είναι σημαντικό εδώ δεν είναι η ακρίβεια των γεγονότων, αλλά η αυθεντικότητα της οπτικής γωνίας. Το έργο των Νουρί και Ρομπέν αναπλάθει με εντυπωσιακό τρόπο τη φρικώδη και ζοφερή ατμόσφαιρα των κυκλωμάτων που κυβερνούσαν το Κρεμλίνο στο τέλος του αιματηρού καθεστώτος του Στάλιν. Ο Χρουστσόφ θυμάται: «Εμείς, όσοι βρισκόμασταν γύρω από τον Στάλιν, ήμασταν θανατοποινίτες με αναστολή». Ο φόβος καραδοκούσε παντού, και όλοι επιδείκνυαν μια αηδιαστική δουλοπρέπεια. Οι δυο συγγραφείς αναπλάθουν αυτήν την ατμόσφαιρα χρησιμοποιώντας πολλαπλές μεθόδους υπερβολής: φτάνουν στα άκρα κι υπογραμμίζουν το παράλογο, παντρεύοντας το επιβεβαιωμένο γεγονός με το αληθοφανές, το φανταστικό με το συμβολικό· μετατοπίζουν κάποια γεγονότα και τα στάδια διεξαγωγής τους μέσα στο χρόνο, συμπυκνώνουν το χρόνο ή παραλλάσσουν ένα γεγονός, ώστε να αποδώσουν τελικά μια εικόνα συχνά πιο αληθινή από την αλήθεια των ίδιων των γεγονότων". * O 'Θάνατος του Στάλιν' κάνει πρεμιέρα στις ελληνικές αίθουσες στις 25 Ιανουαρίου. Και το σχετικό link...
  13. Ταυτότητα Τίτλος: La Mort de Staline Σενάριο: Fabien Nury Σχέδιο: Thierry Robin Χρώματα: Lorien Aureyre Εκδοτική: Dargaud Γαλλικά, Titan Comics Αγγλικά (The Death of Stalin), Scanlation Αγγλικά (ως The Death of Stalin) Χρονολογία Έκδοσης: 10/2010 Τόμοι: 2 (Ολοκληρωμένο) Περιεχόμενο: Ιστορικό, Χιουμοριστικό Εξωφυλλο Πρωτότυπα Γαλλικά + Αγγλικά scanlation Περίληψη 5 Μαρτίου 1953. Ο Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι, Γενικός Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης από το 1922 έως το 1952, Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου από το 1941 έως τώρα, Ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης (δις), Ήρωας της Σοσιαλιστικής Εργασίας, πατέρας του Ιάκωβου (που αιχμαλωτίσθηκε και πέθανε στον ΒΠΠ (έχει κι άλλο ζουμί, κοιτάξτε το)), του Βασίλι (αξιωματικός της Σοβιετικής Πολεμικής Αεροπορίας εκείνη τη στιγμή) και της Σβετλάνα Αλιλούγεβα, αποχαιρετά τον μάταιο τούτο κόσμο. "Η καρδιά του συντρόφου ηγέτη και συνεχιστή της μεγαλοφυΐας του σκοπού του Λένιν, του σοφού ηγέτη και δασκάλου του Κομμουνιστικού Κόμματος και της Σοβιετικής Ένωσης, έπαψε να χτυπά" θα πει το κρατικό ραδιόφωνο. Πιθανότατα. Διότι πρέπει να φτιάξουμε μια επιτροπή για να είμαστε σίγουροι. Δεν παίζεις με αυτά τα πράγματα. Ποιος είσαι εσύ που θα πεις ότι πέθανε? Επειδή έχει κάτι ώρες να αναπνεύσει, εσύ βγάζεις πόρισμα? Έχεις κάνει γιατρός? Και δεν μιλάμε για ψυχίατρος, οδοντίατρος ή ορθοπεδικός. Και τι σόι παθολόγος είσαι? Και φυσικά ποιος σε φώναξε εσένα για να βγάλεις πόρισμα? Γιατί φώναξε εσένα? Άλλος δεν υπήρχε? Που ήσουν τότε? Τι ξέρεις για αυτόν? Εκεί δεν πήγες ποτε? Α, πήγες. Γιατί πήγες? Πρέπει να τα ελέγξουμε αυτά πριν σε αφήσουμε να ελέγξεις. Είπαμε. Δεν παίζεις με αυτά τα πράγματα. Πως θα συνεχιστεί όμως η ζωή? Με τον Μαλενκόφ? τον Χρουστσόφ? τον Μπερία? τον Μικογιάν? τον Καγκάνοβιτς? τον Μπουλγκάνιν? Και ο στρατάρχης Ζούκοφ, τι άποψη έχει για όλα αυτά? Τα πράγματα δεν είναι καθόλου απλά. Δημιουργοί Σενάριο ο μάγος Fabien Nury. Μπορεί να μην έχει μεταφραστεί τίποτα στη γλώσσα μας, αλλά έχουμε μιλήσει πολλάκις για έργα του. W.E.S.T., Tyler Cross, Silas Corey, Mort au Czar, Je suis legion, Il etait une fois en France, 17 σειρές μνημονεύει αυτή τη στιγμή το bedetheque, για 7 έχουμε μιλήσει. Να είστε σίγουροι όμως πως σε κάποια φάση θα έχουμε μιλήσει για όλες. Αυτός και ο Xavier Dorisson φτιάχνουν κόμικ που διαβάζονται Σχέδιο ο Thierry Robin. Τον ξανασυναντήσαμε στο Mort au Czar πάλι σε συνεργασία με τον Nury. Προσωπική Αποτίμηση Δεν ξέρω πόση ιστορική βάση έχουν τα όσα λέγονται. Στο ευρύ ιστορικό πλαίσιο τα λέει καλά. Δεν πήρε την εξουσία ο Μπρέζνιεφ τότε Αυτός που λέει την πήρε. Και μέσες άκρες με τις συμμαχίες που λέει ότι έγιναν και τα πισώπλατα μαχαιρώματα που λέει ότι έπεσαν. Διαβάζοντας πρόχειρα τα λήμματα στη wikipedia για τους διάφορους χαρακτήρες, πάλι φαίνεται να είναι σωστά ως προς την ψυχολογία των χαρακτήρων. Ο χωριάτης είναι χωριάτης, ο μηχανορράφος μηχανορράφος. Ως προς τις λεπτομέρειες? Κάποιες ιστορίες έχουν ειπωθεί. Την ιστορία με το κονσέρτο λχ δεν την έβγαλε από την φαντασία του ο Nury. Κάποιος άλλος την έχει αφηγηθεί. Συνέβησαν? Δεν συνέβησαν? Για Αρχαιοελληνική, Ρωμαϊκή και Βυζαντινή ιστορία μπορώ να σας πω. Για Σοβιετική από τη δεκαετία του 50 όμως... Άκρως σαρκαστικό κόμικ. Για να μη λέτε ότι δεν ενημέρωσα (το χιουμοριστικό το έχωσα από πάνω, αλλά μαμά επανάληψη) 7+/10. Διασκέδασα Δειγματικές σελίδες Από την Titan Comics Λεινξ bedetheque titan comics dargaud Μεζεδάκι Οι δημιουργοί μιλάνε στην Ανγκουλεμ για το κόμικ https://www.youtube.com/watch?v=gF67r2ZzlEA Ταινία Ω ναι. Τον Οκτώβρη βγαίνει σε ταινία με Steve Buscemi, Michael Palin κ.α. imdb το τρέηλερ έχει χωθεί στο τόπικ της ταινίας. Αλκοόλ (δυστυχώς δεν είναι βότκα αν και θα έπρεπε)
  14. Θάνατος στον Τσάρο? Θάνατος στον Τσάρο! Βασισμένο σε αληθινά γεγονότα. Περίπου Στο σενάριο ο Fabien Nury (1976). Δε νομίζω ότι έχει μεταφραστεί κάτι δικό του στα τόπια μας. Δουλειές του όμως μας έχουν ξανακινήσει το ενδιαφέρον στο φόρουμ Silas Corey, Je suis Legion/I am Legion, Tyler Cross, Il etait une fois en France/Once upon a time in France. Έχω την υποψία ότι θα μας κινήσουν το ενδιαφέρον κι άλλα δικά του. Είναι καλός ο φούστης Στο σχέδιο ο Thierry Robin (1958). Από αυτόν δεν πρέπει να έχουμε δει κάτι ούτε στη χώρα μας, ούτε στο φόρουμ. Στη wiki λέει ότι το στυλ του είναι επηρεασμένο μεταξύ άλλων και από το βωβό κινηματογράφο και δη τον Fritz Lang, κάτι που δεν με πολυξαφνιάζει αφού *κάπου* (στα μελάνια?) μου θυμίζει τον λατρεμένο Mignola. 2 τόμοι, που θα τους βρείτε είτε στη γλώσα του Σαρτρ από τη Dargaud, είτε στη γλώσσα του Robert Plant από την Europe. Ο πρώτος, Le gouverneur (ο κυβερνήτης) βγήκε το 2014, ο δεύτερος, Le Terroriste (ο τρομοκράτης) το 2015. Το κόμικ πραγματεύεται τη δολοφονία του Μεγάλου Δούκα Σεργκέι Αλεξάντροβιτς τον Φεβρουάριο του 1905 στη Μόσχα. Γιος του τσάρου Αλέξανδρου Β, αδερφός του επόμενου (Αλέξανδρος Γ) θείος του τελευταίου (Νικόλαος Β). Ο αδερφός του Παύλος είχε παντρευτεί την κόρη του δικού μας Γεωργίου Α, πριγκίπισσα Αλεξάνδρα, στη μνήμη της οποίας δόθηκε και το όνομα της γνωστής Αθηναϊκής οδού. ο Σεργκέι με τη σύζυγό του Ελισάβετ Στον πρώτο τόμο διαβάζουμε τις τελευταίες ημέρες του Σεργκέι, που ήταν κυβερνήτης της Μόσχας εκείνη την εποχή. Στον δεύτερο τόμο διαβάζουμε το πως βίωσε την υπόθεση αυτός που ήταν υπεύθυνος για τη δολοφονία. Σεναριακά κυλάει σαν γάργαρο νεράκι 7+/10. Σχεδιαστικά δεν θα ψάξω για original art του σχεδιαστή, αλλά δουλεύει πάρα πολύ όμορφα. 7/10. Η σούπα όμως ψιλοχάλασε (στα δικά μου τα μάτια) όταν πήγα στη wiki για να διαβάσω το τι ακριβώς συνέβη. Εντέλει πρόκειται μάλλον για μυθιστορία και όχι για ιστορία. Ο Nury δεν ακολουθεί 100% την πραγματικότητα Grand Duke Sergei Alexandrovich of Russia (wiki). Δεν θα έλεγα ότι είναι ότι καλύτερο έχω δει. Σε κάποια φάση στο κόμικ μιλάνε για το πως δεν υπάρχουν Εβραίοι στη Μόσχα. Κάρφαρος. Όντως δεν υπήρχαν Εβραίοι στη Μόσχα το 1905. Διότι όταν διορίσθηκε κυβερνήτης της Μόσχας το 1891, φρόντισε να κάνει ένα υπέροχο πόγκρομ. Στο 3ο στάδιο του πόγκρομ, τον Γενάρη του 1892, πέταξε και τους τελευταίους έξω από τα σπίτια τους. Η θερμοκρασία ήταν -30 βαθμούς όταν συνέβη. Διαβάστε τη wiki για να τον αγαπήσετε κι άλλο Μπλέκεται και με άλλα ευχάριστα πράγματα και γενικώς ήταν από τους συντηρητικούς αριστοκράτες. Το κόμικ βέβαια πραγματεύεται τις τελευταίες μέρες του. Κάποια από τα συμβάντα που μνημονεύει δεν τα είδα στη wiki. Κάποιες από τις οικογενειακές σχέσεις που μνημονεύει, ούτε αυτές τις είδα στη wiki. Ίσως εάν διάβαζα περισσότερα βιβλία πάνω στο θέμα, να καταλάβαινα καλύτερα τι απ'όσα λέει ο Nury είναι πραγματική ιστορία και ποια είναι πράγματα που άλλαξε για να τσουλάει. Σύμφωνα πάντως με τον πρόλογο του εκδότη, και στη Γαλλική έκδοση, και στην Αγγλόφωνη, οι δημιουργοί χρησιμοποίησαν την σχεδόν αυτοβιογραφική νουβέλα Pale Horse του Boris Savinkov (o τρομοκράτης, wiki) και το The Governor (Губернатор) του Leonid Andreyev (wiki) το οποίο όμως δεν κατάλαβα πως ακριβώς χρησίμευσε. Στις σημειώσεις του κόμικ λέει "μιλάει για τις τελευταίες μέρες του θύματος και είναι αξιοσημείωτο διότι γράφτηκε πριν τη δολοφονία". Στο ρωσικό wiki όμως βλέπω να λέει ότι γράφτηκε ως απάντηση (?) στη δολοφονία. Εν πάση περιπτώσει, να σταχυολογήσω ότι μεταξύ άλλων, με τη συγκεκριμένη δολοφονία έχει ασχοληθεί και ο Albert Camus με το θεατρικό Les Justes (wiki, Οι δίκαιοι, 1949) Συνολικά να θυμίσω ότι το 1905 είχαμε την πρώτη Ρωσική Επανάσταση (wiki) και να σημειώσω ότι οι δολοφονίες πολιτικών προσώπων ήταν πολύ πιο συχνές στα τέλη του 19ου-αρχές 20ου αιώνα (1881 Τσάρος Αλέξανδρος Β, 1881 J. Garfield πρόεδρος ΗΠΑ, 1894 Sadi Carnot πρόεδρος Γαλλίας, 1897 Canovas πρωθυπουργός Ισπανίας, 1898 Αυτοκράτειρα Ελισάβετ (Σίσι) της Αυστρίας, 1900 Ουμβέρτος Α βασιλιάς Ιταλίας, 1901 McKinley πρόεδρος ΗΠΑ, 1903 Αλέξανδρος Α + Ντράγκα βασιλικό ζεύγος Σερβίας, 1908 Κάρολος Α βασιλιάς Πορτογαλίας, 1913 Γεώργιος Α Ελλάδος) Λοινκς Bedetheque Dargaud Σελίδες. Τις άφησα για το τέλος προκειμένου να παραθέσω όσες έχει κάνει δημόσια διαθέσιμες η εκδοτική 1. 2. εδιτ σπόιλερ. Ο τσάρος εντέλει πέθανε 13 χρόνια μετά interesting info. Την επόμενη μέρα από το θάνατο του τσάρου, εκτέλεσαν (μαζί με πολλούς ακόμα) τη χήρα του Σεργκέι, που είχε γίνει καλόγρια μετά τη δολοφονία του και θεωρείται πλέον ιερομάρτυρας από τη Ρωσική Εκκλησία.
  15. Β' Παγκόσμιος Πόλεμος. 1942. Αγγλία. Ένας φαλακρός μεσόκοπος δεμένος σε μια καρέκλα. Κάποιος πίνει μπροστά του ένα ποτήρι πολύ ακριβό κονιάκ. Του ανακοινώνει ότι θα τον σκοτώσει. Ή μάλλον, δεν θα τον σκοτώσει ακριβώς. Πιο σωστά, θα του χαρίσει την αιώνια ζωή....... Την ίδια στιγμή, η Βρεταννική αντικατασκοπεία μαθαίνει για ένα υπερ-όπλο των Ναζί. Πρόκειται για ένα δεκάχρονο κοριτσάκι από τη Ρουμανία το οποίο έχει την δύναμη να ελέγχει οποιοδήποτε ον έχει δοκιμάσει, έστω και μία σταγόνα από το αίμα της..... Εκπληκτικό comic, το οποίο, έχει σχεδόν τα πάντα. Μυστήριο, ατμόσφαιρα, υπερφυσικό, αγωνία, εγκλήματα, γνωστές προσωπικότητες της εποχής, εκπληκτικό σχέδιο, κομάντος, βρικόλακες, Ναζί, ανατροπές μέχρι και το τελευταίο panel. Η πλοκή του σε συνδυασμό με επιβλητικό σκίτσο σε κρατάει στην τσίτα μέχρι και την τελευταία σελίδα. Δεν θα δώσω περισσότερες πληροφορίες για την ιστορία, γιατί πιστεύω ότι πρέπει να το διαβάσουν όλοι χωρίς καθόλου spoilers. Την ιστορία την έχει γράψει, εμπνευσμένα και μαεστρικά, ο Fabien Nury, o οποίος μας έχει δώσει και την σειρά W.E.S.T. η οποία έχει πάρει πολύ καλές κριτικές και στα αγγλικά έχει μεταφραστεί ως SPOOKS από την Cinebook. Σχέδιο και μελάνια ο αγαπημένος John Cassaday (Astonishing X-Men, Planetary, Marvel Star Wars) δίνει τα ρέστα και δημιουργεί τις προϋποθέσεις για να βυθιστείς στην επιβλητική ατμόσφαιρα του βιβλίου. Είχα καιρό να ενθουσιαστώ τόσο πολύ με κάποιο comic. Ένα άνετο, χορταστικό και αντάξιο της ποιότητας του 9/10. Μην το χάσετε!
  16. C'era una volta il West, Once upon a time in America, Il etait une fois l'homme/l'espace/la vie/le kerato tragi. Ε, ώρα τώρα και για ένα Once upon a time in France Το οποίο το έχουμε συναντήσει 4 διαφορετικές χρονιές για καλύτερο σενάριο στο BD GEST'ART. Οι 6 τόμοι κυκλοφόρησαν στη Γαλλία από το 2007 έως το 2012 (bedetheque) Σενάριο ο μοσιού Fabien Nury που ξανασυναντήσαμε στο Tyler Cross και το Silas Corey. (fr wiki) Σκιτσάκι ο μοσιού Sylvain Vallee. (fr wiki) Μυθιστορηματική απόδοση της ζωής τινός Joseph Joanovici (fr wiki) O εν λόγω κύριος ήτο Εβραίος εκ Ρουμανίας, γεννηθείς το 1905, που μετανάστευσε στη Γαλλία το 1925, χτίζοντας μια μικρή περιουσία εμπορευόμενος σκραπ πριν τον ΒΠΠ, φτιάχνοντας μια τεράστια περιουσία εμπορευόμενος σκραπ κατά τη διάρκεια του ΒΠΠ, συνεργαζόμενος και με τους Γερμανούς κατακτητές αλλά και με τους Γάλλους αντιστασιακούς. Άκρως αμφιλεγόμενη προσωπικότητα απ'οτι καταλαβαίνω. Σε κάποια φάση θα περάσει από την ιστορία και ένας γιατρός ονόματι Marcel Petiot. Λογικά δεν θα καταλάβετε τι έγινε σε εκείνο το σημείο. Ένας Γάλλος όμως θα ξέρει πάρα πολύ καλά και δεν θα του χρειαστεί το σχετικό λήμμα από την wiki Αυτό ήταν ένα page turner που λένε και στην αντιπέρα όχθη του Ατλαντικού. Απολύτως κατανοητές οι βραβεύσεις του σεναρίου Εξαιρετικά πειστική και η αναπαράσταση της εποχής. Τόσο κατά τη διάρκεια του ΒΠΠ όσο και μετά από αυτόν. Η τύχη των συνεργατών των Ναζι, αυτών που πιαστηκαν, αυτών που δεν πιαστηκαν, η κόντρα μεταξύ όσων έμειναν στη Γαλλία και όσων πήγαν Λονδίνο για να πολεμήσουν, η τύχη των ιδιων των Ναζί.... Πιθανολογώ ότι ήταν τίμια η αντιμετώπιση στο κόμικ και ότι ήταν από τα πράγματα που εκτιμήθηκαν. Πάντως μην πάρετε τελείως τοις μετρητοίς τα όσα συμβαίνουν στο κόμικ. Είναι μυθιστορηματική απόδοση και όχι ακριβής. Το σχέδιο δεν έχει τα στοιχεία που λατρεύω, αλλά είναι επαγγελματικότατο από κάθε άποψη. Δοκιμάστε το κόμικ και δεν θα απογοητευθείτε Εξυπακούεται ότι κυκλοφορεί scanlated στη lingua franca και οι σελίδες που παρατίθενται είναι από εκεί (εξ'ου και ο αγγλικός τίτλος στα εξώφυλλα ) Περισσοτερα κομικς του Fabien Nury : Tyler Cross Silas Corey
  17. Στο άρθρο γίνεται βιβλιοκριτική για μια σειρά βιβλίων και ένα κόμικ, που όλα έχουν σχέση με τη Σταλινική περίοδο στην πρώην ΕΣΣΔ. Πολύ ενδιαφέρουσα η εικονογράφηση του άρθρου με ενδιαφέρουσες σελίδες από το κόμικ (στο οποίο κόμικ, εντούτοις, γίνεται αναφορά μόνο στην τελευταία σελίδα του άρθρου).
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.