Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'brian azzarello'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΝΕΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΝΕΑ
  • ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
    • ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ
    • ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ
  • ΧΑΛΑΡΩΜΑ
    • ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
    • ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ
    • ΤΟ ΠΑΖΑΡΙ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μπλα μπλα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Διάφορα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Ντόναλντ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μίκυ Μάους
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Κόμιξ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Super Μίκυ
  • VINTAGE's Συζήτηση
  • VIDEO GAMES's Γεν. Συζήτηση για Video Games

Blogs

There are no results to display.

There are no results to display.


Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


MSN


Website URL


Yahoo


Skype


City


Profession


Interests

Found 12 results

  1. Μετά το τέλος του "Hush", που έτρεξε στα τεύχη 608-619 του Batman, οι ιθύνοντες παρέδωσαν τον υπερασπιστή της Γκόθαμ στη δημιουργική ομάδα του (εν εξελίξει τότε) 100 Bullets, ήτοι Brian Azzarello (σενάριο), Eduardo Risso (σχέδιο), Patricia Mulvihill (χρωματισμός), Clem Robins (lettering) και Dave Johnson (εξώφυλλα). Το αποτέλεσμα ήταν το story arc "Broken City", που ολοκληρώθηκε στο τεύχος 625. Ο Batman ερευνά τον βίαιο θάνατο της Elizabeth Lupo. Τα σημάδια στο σώμα της δείχνουν Killer Croc, αλλά με την ανάκριση το μόνο που καταφέρνει είναι να σπάσει τα καινούργια δόντια του. Μέσω της όμορφης Margo, οδηγείται στον Angel Lupo, αδερφό του θύματος. Εκείνος το σκάει από το παράθυρο ενός ακατοίκητου σπιτιού και, ενώ τρέχει στο σκοτεινό σοκάκι από κάτω, σκοτώνει ένα αντρόγυνο, αφήνοντας το αγοράκι τους ορφανό. Συγκλονισμένος από την ομοιότητα με τη δολοφονία των δικών του γονιών, ο Batman το παίρνει προσωπικά. Μέχρι να καταλήξει στην αλήθεια, θα συνομιλήσει με τον Penguin, τον Ventriloquist και δυο καινούργιους παίχτες που χρησιμοποιούν ανατριχιαστικά ψευδώνυμα: Fatman και Little Boy... Ο Azzarello δίνει μια πιο νουάρ αίσθηση σε αυτή την ιστορία, βασιζόμενος λιγότερο στο ξύλο (όχι πως ο Batman δεν ανταλλάσσει μπουνιές) και περισσότερο στο υποτιθέμενο δυνατό του σημείο, το μυαλό. Η ιστορία δεν μπορώ να πω ότι είναι κάτι εξαιρετικό, παρόλα αυτά ο Azzarello τη χρησιμοποιεί για να διερευνήσει την ψυχοσύνθεση του ήρωα. Και το κάνει με τρόπο που ελάχιστοι (imho) έχουν κάνει. Στα συν, επίσης, η πολύ καλή και απαιτητική χρήση της γλώσσας, ένα σημείο που πολλοί σύγχρονοι σεναριογράφοι ξεχνούν. Από τη μεριά του, ο Risso κάνει καλή δουλειά, αλλά όχι στο 100% των δυνατοτήτων του. Σε αρκετά σημεία, μάλιστα, η γραμμή του μου θύμισε τον σημερινό, κακογερασμένο Frank Miller. Συνολικά, μιλάμε για ένα κόμικ, το οποίο απαιτεί την προσοχή του αναγνώστη και καταφέρνει να τον κρατήσει στην ατμόσφαιρά του. Ίσως δε θα το πρότεινα σε όσους πρωτογνωρίζονται με τον Σκοτεινό Ιππότη, αλλά εν πάση περιπτώσει αποτελεί μία ακόμη ενδιαφέρουσα προσθήκη στον μύθο του.
  2. Ο Σκοτεινος Ιππότης του Μίλερ επιστρέφει με το τρίτο μέρος της σειράς που πρωτοεκδόθηκε το 1986 με τίτλο ; ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΙΠΠΟΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ η οποία συγκαταλέγεται στις 10 καλύτερες ιστορίες του ΒΑΤΜΑΝ. Συνεχίστηκε με το 2ο μέρος οΣ.Ι. ΞΑΝΑΧΤΥΠΑ. Ο μαυροφορεμένος Ιππότης παρά την κούραση των αρκετών ετών για μια ακόμη φορά τα βάζει με επικίνδυνους αντιπάλους για να σώσει τον κόσμο. Το τεύχος περιέχει και δεύτερη ιστορία με πρωταγωνιστή τον ΑΤΟΜ από το σύμπαν του DARK KNIGHT. ---------- Από τον Απρίλιο του 2018, ξεκίνησε η διανομή των τευχών και σε μορφή τόμων. Η διαφήμιση του δεύτερου τεύχους: Ευχαριστούμε για τα υπόλοιπα εξώφυλλα τους leonidio, Indian, Thor77 & ftsgr.
  3. Για όσους με γνωρίζουν, ίσως τους φανεί παράξενο το ότι ΕΓΩ επέλεξα να παρουσιάσω ένα κόμικ της Marvel, και δη του Hulk. Περιττό ίσως να αναφέρω ότι ουδέποτε στο παρελθόν είχα διαβάσει κόμικ του συγκεκριμένου ήρωα (ή και οποιουδήποτε άλλου ήρωα της Marvel για να είμαι ειλικρινής). Όταν όμως στους συντελεστές συναντάς το όνομα του Richard Corben, που είναι ένας από τους αγαπημένους μου σχεδιαστές, τότε λες να του δώσεις μια ευκαιρία... H συγκεντρωτική έκδοση που κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2001 To 2001, η Marvel αποφασίζει να ξεκινήσει ένα project με τον τίτλο "Startling Stories", στο οποίο θα παρουσιάζονταν ιστορίες των γνωστών της ηρώων αλλά από μια διαφορετική ιδιαίτερη σκοπιά. H πρώτη απόπειρα έγινε με τον Hulk και τη μίνι σειρά Banner το 2001, ενώ ακολούθησαν οι Fantastic Four (Unstable Molecules), The Thing (Night Falls on Yancy Street) και Spider-man (The Magalomaniac Spider-Man). Εξώφυλλα από τις άλλες σειρές του Startling Stories (από το Comicvine) Το Banner ήταν μια μηνιαία μίνι-σειρά 4 τευχών, της οποίας το 1ο τεύχος κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2001. Σεναριογράφος είναι ο Brian Azzarello και σχεδιαστής ο Richard Corben. H ιστορία επικεντρώνεται στα "ψυχολογικά" προβλήματα του Bruce Banner, καθώς γνωρίζει ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να χάσει την ψυχραιμία του και να γίνει μια κινητή βόμβα έτοιμη να εκραγεί. Χωρίς καμία διάθεση για ζωή, προσπαθεί να αφεθεί στη μοίρα του, όμως καταδιώκεται ανελέητα από τον Doc Samson και αδυνατεί να το πετύχει. Τα 4 εξώφυλλα της μίνι σειράς (από το Comicvine) Εσωτερική σελίδα Προφανώς και δεν τρελάθηκα από το αποτέλεσμα, αλλά δεν πέρασα άσχημα κιόλας διαβάζοντάς το. Δεν ξέρω αν όλη η κανονική σειρά κυλάει έτσι, αλλά νιώθω να επαναλαμβάνεται το ίδιο και το ίδιο: ο Banner καταδιώκεται, τα κάνει όλα λίμπα, και πάλι από την αρχή (και από τις ταινίες το ίδιο πράγμα θυμάμαι). Σίγουρα δε μοιάζει με τα κλασικά κόμικς της Marvel (αυτά που έχω δει από απόσταση δηλαδή), και αυτό είναι λογικό μιας και το ιδιαίτερο σχέδιο του Corben μάλλον ταιριάζει καλύτερα σε άλλα είδη κόμικ. Βαθμολογία ας βάλει κάποιος γνώστης της σειράς που το έχει διαβάσει.
  4. Ο Brian Azzarello είναι ένας από τους σημαντικότερους σεναριογράφους των σύγχρονων κόμικς, με μια μακροσκελή, πολυποίκιλη βιβλιογραφία και πιστούς αναγνώστες όχι μόνο στην απέναντι όχθη του Ατλαντικού, αλλά και στην Ευρώπη. Γεννημένος στο Κλίβελαντ, είχε από μικρός επαφή με τα κόμικς, προτιμώντας ωστόσο underground τίτλους, όπως αυτούς που εξέδιδε η Fantagraphics. Είχε επίσης ιδιαίτερη σχέση με τον κινηματογράφο, βλέποντας από κλασικά αμερικανικά δράματα μέχρι ταινίες τρόμου, κάτι που σύμφωνα με τον ίδιο έχει περάσει στη δουλειά του. Επιπλέον, η νουάρ λογοτεχνία ήταν και αποτελεί μέχρι σήμερα μια από τις μεγάλες του αγάπες: το έργο των Jim Thompson, Lionel White, James M. Cain και πάνω απ' όλα του David Goodis τον έχει επηρεάσει βαθιά. Τελειώνοντας τις σπουδές του στο Cleveland Institute of Art, ο Azzarello έκανε διάφορες δουλειές άσχετες με τα κόμικς και το 1989 μετακόμισε στο Σικάγο, όπου και ζει ακόμη. Εκεί άρχισε και η καριέρα του το 1996, με κόμικς (πολύ) μικρών εκδοτικών. Ερωτηθείς πότε αποφάσισε ότι ήθελε να ασχοληθεί με τα κόμικς, ο Azzarello απάντησε: «όταν κάποιος με πλήρωσε για να το κάνω». Την ίδια περίοδο γνώρισε τη μέλλουσα σύζυγό του, Jill Thompson, η οποία είχε ήδη χτίσει ένα όνομα, σχεδιάζοντας τεύχη για σειρές όπως οι The Sandman και The Invisibles. Αυτή τον σύστησε στον Lou Stathis, συντάκτη της Vertigo, ο οποίος και τον προσέλαβε. Η πρώτη δουλειά του Azzarello για την Vertigo ήρθε το 1997, όταν έγραψε μια ιστορία για το Weird War Tale vol. 2 #1. Καθόλου αμελητέο, αν αναλογιστεί κανείς ότι στο τεύχος αυτό εμφανίζονταν επίσης οι Glenn Fabry, Richard Corben και Eric Shanower. Ακολούθησαν μερικές ακόμη δουλειές για την Vertigo, από τις οποίες ξεχωρίζει το Jonny Double (1998), μια μάλλον straightforward νουάρ ιστορία. Σε αυτό το mini-series, ο Azzarello συνεργάστηκε για πρώτη φορά με τον Αργεντινό Eduardo Risso, και η σχετική του επιτυχία, άνοιξε το πορτάκι για μια σειρά που αρχικά είχε απορρηφθεί από τους ιθύνοντες. Το καλοκαίρι του 1999, κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος της σειράς 100 Bullets, που δημιούργησε ο Azzarello με τον Risso. Εκατό τεύχη μετά, τον Απρίλιο του 2009, η σειρά αυτή είχε αποσπάσει ένα Premio Micheluzzi και μπόλικα Eisner και Harvey Awards, ενώ είχε εκτοξεύσει το όνομα του Azzarello στην στρατόσφαιρα. Μέχρι σήμερα, παραμένει το γνωστότερο κόμικ του και δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι αποτέλεσε ένα γεγονός κομιξοϊστορικής σημασίας. Θεωρήθηκε ο «διάδοχος» του Sin City (στο οποίο περιοριζόταν λίγο πολύ το crime genre στην αμερικανική σκηνή) και, μαζί με άλλες σειρές καθιέρωσε την Vertigo ως την πιο αναζωογονητική εκδοτική δύναμη των ΗΠΑ, τουλάχιστον στα early 00's. Παράλληλα με το 100 Bullets, ο Azzarello ασχολήθηκε με πληθώρα άλλων κόμικς, κάνοντας μάλιστα τις πρώτες του απόπειρες στο υπερηρωικό είδος, παρότι δεν ήταν ποτέ φαν. Έτσι, μεταξύ άλλων, ανέλαβε ένα μικρό run στο Batman (Broken City, 2003 - 2004), ξανά με τον Risso, και έγραψε τα Luthor (2005) και Joker (2008), τα οποία σχεδίασε ο Lee Bermejo. Παράλληλα, «έπαιξε» με τον John Constantine σε διάφορες περιπτώσεις, συνεργαζόμενος με τους Richard Corben, Guy Davis, Marcelo Frusin και άλλους. Από το 2005 ως το 2006, κυκλοφόρησε άλλη μία creator-owned σειρά του, το γουέστερν Loveless, που ακυρώθηκε λόγω χαμηλών πωλήσεων. Το 2011, ξεκίνησε η sci-fi (ή speculative fiction όπως προτιμάει ο ίδιος) σειρά εννιά τευχών Spaceman, σε σχέδιο του Risso. Η δυστοπική αυτή ιστορία, που γεννήθηκε μετά από μια συζήτηση του Azzarello με έναν φίλο του καθηγητή πανεπιστημίου, απαίτησε πολλή μελέτη και επιχειρεί μια πρόβλεψη στο μέλλον της ανθρωπότητας. Το κόμικ δίχασε τους φαν του, αλλά γενικά έλαβε καλές κριτικές. Το ίδιο έτος, ο Azzarello ανέλαβε το reboot της Wonder Woman μαζί με τον Cliff Chiang. Χρησιμοποιώντας στοιχεία των πρώτων ετών της Αμαζόνας και αλλάζοντας ταυτόχρονα σε σημαντικό βαθμό την ιστορία της, το δίδυμο δημιούργησε (κατά πολλούς) ένα από τα καλύτερα run της ηρωίδας. Οι «περιπέτειες» του Azzarello με χαρακτήρες τρίτων συνεχίστηκε με τα αμφιλεγόμενα Comedian και Rorschach στο πλαίσιο του Before Watchmen. Το 2015, ο Azzarello έγινε μέλος της ομάδας πίσω από το Dark Knight III: The Master Race (2015 - 2017), τον πολυδιαφημισμένο επίλογο του διάσημου έργου του Frank Miller, στην οποία συμμετείχαν ο ίδιος ο Miller, ο Andy Kubert και ο Klaus Janson. Στο ενδιάμεσο, επέστρεψε μετά από καιρό σε προσωπικές δημιουργίες και για πρώτη φορά έσφιξε τα χέρια ανθρώπους της Image. Το Moonshine, που σχεδιάζει ο Risso και συνδυάζει το νουάρ με τον υπερφυσικό τρόμο, έκανε την εμφάνισή του το 2016 και βρίσκεται εν εξελίξει... Άλλα κόμικς του Brian Azzarello: Banner Filthy Rich Flinch Hellblazer: Hard Time Hellblazer: Good Intentions Sgt. Rock - Between Hell and a Hard Place
  5. «Τα νέα διαδόθηκαν από τα σοκάκια ως τις λέσχες των πλουσίων. Από τα μέρη όπου τα πάντα ήταν προς πώληση μέχρι τα εξομολογητήρια όπου όλα πληρώνονταν. Εξαπλώθηκαν σαν πυρκαγιά. Ή καλύτερα σαν επιδημία. Αυτό είναι θαρρώ μια αρρώστια που μόλυνε το Γκόθαμ. Μια αρρώστια ανίατη. Εκείνος όμως έπασχε από μια αρρώστια από την οποία -είτε Θεού θέλοντος είτε εξαιτίας του Διαβόλου- οι γιατροί του είχαν πειστεί πως δεν τον βασάνιζε πια. Τα νέα μαθεύτηκαν. Δεν ξέρω λεπτομέρειες. Ακόμα δεν γνωρίζω το λόγο αλλά… ο Τζόκερ έπαιρνε εξιτήριο από το άσυλο του Άρκαμ». Και κάπως έτσι ξεκινάει το graphic novel του Μπράιαν Ατζαρέλο και του Λι Μπερμέχο για τον λεγόμενο «Πρίγκιπα του Εγκλήματος» στο σύμπαν της Γκόθαμ Σίτι, τον αιώνιο και μεγαλύτερο εχθρό του Μπάτμαν, τον θρυλικό Τζόκερ. Ήταν 2008 όταν αυτό το -ιστορικό πλέον- κόμικ κυκλοφόρησε με τον λιτό αλλά πέρα για πέρα περιεκτικό τίτλο: «Joker». Ήταν μόλις λίγους μήνες αφού ο Τζόκερ είχε γράψει κινηματογραφική ιστορία μέσω του Χιθ Λέντζερ στο «Dark Knight» και η όψη του «χάρτινου» Τζόκερ σε αυτό το έπος των Ατζαρέλο και Μπερμέχο ήταν φανερά επηρεασμένη από την όψη που είχε στην ταινία του Νόλαν. Κατά τα άλλα, το στόρι ήταν εντελώς πρωτότυπο και αποτελεί το πιο βαθύ ψυχογράφημα που έχει γίνει μέχρι στιγμής σε αυτόν τον τρομακτικό κλόουν. Ο Τζόκερ εδώ είναι ένας διαταραγμένος μαφιόζος. Δεν είναι το χάος ή η τρέλα του που τον καθοδηγούν, αυτά είναι απλά στοιχεία του χαρακτήρα του και είναι φυσικά κομβικά αλλά όχι περισσότερο από τα αμιγώς γκαγκστερικά κίνητρά του: σε αυτή την ιστορία, ο Τζόκερ δικαιώνει περισσότερο από οπουδήποτε αλλού τον χαρακτηρισμό του «Πρίγκιπα του Εγκλήματος». Δέκα χρόνια μετά από εκείνη την εκδοχή του Τζόκερ (και ενώ έχει μεσολαβήσει μια παντελώς αποτυχημένη επιστροφή του στον κινηματογράφο μέσα από τον Τζάρεντ Λέτο που θα θέλαμε να ξεχάσουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται), τα νέα ανάμεσα στους οπαδούς του σύμπαντος της Γκόθαμ Σίτι, «εξαπλώθηκαν σαν πυρκαγιά»: ο Τζόκερ επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη για μια ολόδικιά του ταινία, με πρωταγωνιστή τον ίδιο και μόνο τον ίδιο και οι πρώτες λεπτομέρειες είναι ασύλληπτα πριζωτικές. Μπορεί σκηνοθέτης να έχει αναλάβει ο (αδιάφορος) Φίλιπ Τόντ, αλλά ο γενικός σχεδιασμός και η παραγωγή της ταινίας θα είναι του Μάρτιν Σκορτσέζε. Ο Χοακίν Φίνιξ, που αντικειμενικά βρίσκεται στην καλύτερη στιγμή της καριέρα του, έχει ήδη επιλεχθεί ως ο νέος Τζόκερ, η ταινία θα είναι αυτόνομη και θα εξελίσσεται μακριά από το ενιαίο κινηματογραφικό σύμπαν της DC (ευτυχώς…), θα είναι απόλυτα επικεντρωμένη στον Τζόκερ (ενδεχομένως να μην εμφανιστεί καν ο Μπάτμαν) και ίσως, σε κάποιο ρόλο, να παίζει και ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο! Ας μας συγχωρήσει η ανώτερη δύναμη των geek που θα το πούμε αλλά εδώ υπάρχουν όλες οι προοπτικές για να βγει μια ταινία που θα συναγωνίζεται ευθέως σε αξία το «Dark Knight» του 2008. Φυσικά, αυτό δεν πρόκειται να το μάθουμε πριν το 2020, αλλά τα νέα είναι τόσο σημαντικά που βρισκόμαστε ήδη σε αναμμένα κάρβουνα. Εξ’ ου και το ότι το «Joker» των Ατζαρέλο και Μπερμέχο μοιάζει τόσο μα τόσο επίκαιρο. Άλλωστε, το πάντρεμα των ονομάτων του Σκορτσέζε και του Τζόκερ δεν θα μπορούσε να παραγάγει καλύτερο αποτέλεσμα από το «Joker»: η ιστορία αυτή είναι φανερά επηρεασμένη από το κλίμα των μαφιόζικων ταινιών που περήφανα έχει υπογράψει στο παρελθόν ο ιταλογενής σκηνοθέτης. Ορισμένα καρέ και ορισμένες σεκάνς μάλιστα, είναι όχι απλά σαν να ξεπήδησαν απευθείας από τις πιο ιστορικές μαφιόζικες δημιουργίες του όπως τα «Καλά Παιδιά» και το «Καζίνο» αλλά σαν να αποτελούν ξεκάθαρους φόρους τιμής. Η τήρηση όλων των κανόνων του γκανγκστερικού είδους, στο «Joker» γίνεται ευλαβικά αλλά και ασύλληπτα εύστοχα: η προσπάθεια του βασικού πρωταγωνιστή, Τζόκερ να κερδίσει πίσω την επιρροή που έχασε όσο ήταν φυλακισμένος, η προσπάθειά του να ξανακάνει δική του την Γκόθαμ, τα μαγαζιά της, τις ναρκωπιάτσες της, τους οίκους ανοχής της, είναι μια προσπάθεια που υπηρετεί στο έπακρο τις καλύτερες μαφιόζικες παραδόσεις της ποπ κουλτούρας. Και δεν είναι μόνο ο Τζόκερ. Κάθε παραδοσιακός χαρακτήρας που εμφανίζεται εδώ ως υποστηρικτικός ρόλος στην προσωπική περιπέτεια του Πρίγκηπα είναι τέλεια προσαρμοσμένος στο κλίμα. Ο Διπρόσωπος, ο Πιγκουίνος, ο Γρίφος, ακόμα και η Χάρλεϊ Κουίν είναι φιγούρες που μοιάζουν λες και ξεπήδησαν από ταινία του Μάρτιν Σκορτσέζε. Και εδώ που τα λέμε, ίσως να μην μπορούσε να γίνει αλλιώς: έχουμε να κάνουμε με μια ιστορία από τον υπόκοσμο της Γκόθαμ Σίτι άλλωστε, της πιο βρόμικης, διεφθαρμένης και εγκληματικής πόλης του κόσμου. Ποια αισθητική, αν όχι εκείνη του Σκορτσέζε, μπορεί να αποτυπώσει καλύτερα έναν τέτοιο κόσμο; Δεν μπορούμε να ξέρουμε τι ακριβώς έχει στο μυαλό του ο μεγάλος σκηνοθέτης. Αλλά επειδή έχουμε μεγαλώσει με τις γκανγκστερικές δημιουργίες του και επειδή πάντα πιστεύαμε πως το σύμπαν του Μπάτμαν είναι πολύ πιο κοντά στο crime drama στοιχείο και λιγότερο στην fantasy ατμόσφαιρα όλων των υπόλοιπων υπερηρώων, είμαστε ενώπιον της μεγαλύτερης ευκαιρίας να δούμε μια ταινία ακριβώς έτσι όπως πάντα την περιμέναμε. Και επειδή μέχρι να επιβεβαιωθούν πανηγυρικά (ή να διαψευστούν – αλλά μάλλον δεν θα γίνει αυτό…) οι προσδοκίες μας, ο χρόνος θα μοιάζει αιώνας, το «Joker» είναι αφενός το καλύτερο υποκατάστατο και αφετέρου η τέλεια βάση για την ταινία που θα δούμε δια χειρός (ας μην γελιόμαστε) Σκορτσέζε. Γι’ αυτό και έχει να πέσει πολύ μελέτη πάνω του… Και το σχετικό link...
  6. Λοιπον θυμαστε τι σας ελεγα στο Hard Time , οτι χωσανε τον John στην φυλακη? Ε τωρα βγηκε και η συνειδηση του τον οδηγει στο χωριο που μενουν τα αδερφια του τυπου που σκοτωθηκε στο Hard Time και ηταν ο λογος που βαλαν τον John μεσα. Απο το πρωτο κιολας τευχος καταλαβαινουμε οτι κατι παραξενο κρυβεται εκει που πηγαινει ο John . Στο Doglick, ενα κακοφημο χωριο της Αμερικης (και το ονομα δεν ειναι τυχαιο) o John θα συναντησει τους μυστηριωδεις αδερφους του θυματος αλλα και μια πρωην ερωμενη του απο τα πανκ του χρονια. Τι παραμονευει στο τοπικο δασος ομως και σπερνει τον φοβο στους χωριανους? Τι κρυβουν ο Dickie και ο Richie? Aν δεν εχετε διαβασει την ιστορια , να το κανετε οπωσδηποτε ! Και να μην συνεχισετε την αναγνωση ! Επ , γιατι διαβαζεις παρακατω περιεργε? Καλα θα σου χαλασω την εκπληξη και την ευχαριστηση ομως γι αυτο κλεισε το παραθυρο και πηγαινε να διαβασεις την ιστορια αυτη! Συνεχιζεις? Καλα δεν φταιω , εγω προειδοποιησα... Το νοημα της ιστοριας αυτης ειναι η αντιληψη που εχει κανεις για την πραγματικοτητα και οτι πολλες φορες τα πραγματα δεν ειναι ετσι οπως φαινονται . Εδω βλεπουμε την διαφορα των αντιληψεων μεταξυ εξαθλιωμενων και μη , και το πως φαινονται σε μας πολλες απο τις επιλογες των πρωτων, που μπορει να τις θεωρουμε αποτροπαιες , χυδαιες κλπ αλλα τους προσφερουν μια καποια διεξοδο. Θετει επισης και τον προβληματισμο σχετικα με την ηθικη και αν οντως καποιες ενεργειες δικαιολογουνται . Το σχεδιο ειναι παρα πολυ καλο , οι διαλογοι φοβεροι , ανατριχιασα με μερικους . Μαγικα κολπα δεν θα δειτε να κανει ο Τζον αλλα η ιστορια δεν το απαιτει , δεν ειναι το νοημα εκει. Σιγουρα μια απο τις καλυτερες Hellblazer ιστοριες που εχω διαβασει. Κυκλοφορει απο την Vertigo , 140 σελιδες , αρχικα κυκλοφορησε σε 6 τευχη (Ηellblazer #151-#156). Αξιζει να το εχετε ! Στην kwtsoκλιμακα 9/10 Περισσοτερα κομικς γραμμενα απο τον Brian Azzarello: 100 Bullets Filthy Rich Joker( Αμερικανικη Εκδοση ) Loveless HELLBLAZER (#146-#150) : HARD TIME Joker ( Ελληνικη Εκδοση ) Superman ( Anubis ) Sgt Rock - Between Hell And A Hard Place
  7. Έξοχα αντανακλαστικά από την Anubis, η οποία όχι μόνο κυκλοφορεί το DK III σχεδόν ταυτόχρονα με την Αμερική, αλλά κυκλοφορεί και ένα one-shot, από το ίδιο σύμπαν, το Dark Knight Returns: The Last Crusade, που θεωρητικά αποτελεί prequel του DK I. Ωραία έκδοση, χορταστική, νομίζω ότι επιβάλλεται να την τιμήσετε. Περιλαμβάνονται και τα εναλλακτικά εξώφυλλα των Romita και Bermejo. Όλα καλά και πάντα τέτοια. Το εξώφυλλο περιέχει διαφήμιση του DK III και δεν το σκανάρισα. Επίσης, παρόλο που το τεύχος γράφει φαρδιά πλατιά στο εξώφυλλο και τον αγγλικό τίτλο, αυτός δεν αναφέρεται μέσα στα στοιχεία της έκδοσης και για αυτό προτίμησα να βάλω μόνο τον ελληνικό.
  8. Ευρωπαϊκή… περιοδεία για τους Batman και Joker, σε νέα μίνι σειρά! Το Batman: Europa, όπως και θα ονομάζεται η νέα μίνι σειρά είναι μια περίεργη περίπτωση, καθώς είχε ανακοινωθεί από τον Οκτώβρη του… 2004(!) ενώ την τελευταία φορά που αναφέρθηκε στις παραγγελίες/solicits ήταν τον Γενάρη του 2011. Μόλις πρόσφατα όμως ανακοινώθηκε από την DC και εμείς μάθαμε μέσω του Comics Alliance για το νέο solicitation του κόμικ, που προορίζεται τελικά… για τον προσεχή Νοέμβρη. Καλώς το κι ας… (παρα)άργησε δηλαδή και σύμφωνα με το δελτίο τύπου: «Ο σούπερσταρ σχεδιαστής Jim Lee επιστρέφει στο μύθο του Σκοτεινού Ιππότη, με την πρεμιέρα του πρώτου τεύχους! Το αδύνατο συνέβη και ο Batman βρίσκεται στα πρόθυρα του να ηττηθεί από έναν ανίκητο εχθρό: έναν ιό για τον οποίο δεν υπάρχει θεραπεία. Με τον… Joker ως την μοναδική ελπίδα του για σωτηρία, ο Batman θα πρέπει να βρει ποιος τον μόλυνε, τι ξέρει γι’αυτό ο Joker και πως θα καταφέρει ο Σκοτεινός Ιππότης να πάρει αυτές τις πληροφορίες. Για να το καταφέρει αυτό, θα πρέπει οι δύο εχθροί να διασχίσουν μαζί την Ευρώπη, με τον Batman απελπισμένο να βρει τις απαντήσεις προτού τελειώσει ο χρόνος. Συν-σχεδιασμένο από τον Matteo Casali και τον Brian Azzarello, η σειρά θα περιλαμβάνει σχέδια από κορυφαία ταλέντα του χώρου, βασισμένα στα layouts του ασύγκριτου Giuseppe Camuncoli (Hellblazer, Dark Wolverine) ενώ τα σχέδια και μελάνια του πρώτου τεύχους θα αναλάβει αποκλειστικά ο Jim Lee!» Το Batman: Europa θα ολοκληρωθεί σε τέσσερα τεύχη και το πρώτο από αυτά θα κυκλοφορήσει στις 18 Νοεμβρίου. Μέχρι τότε μπορείτε να χαζέψετε το εξώφυλλο του Jim Lee και το variant από τον Lee Bermejo (Batman: Noel, Joker, Lex Luthor: Man of Steel) πηγή θα το διαβάσω. 4 τευχη, οπότε δε θα κουρασει (ελπίζω ) και ένα τσεκάρισμα δε θα βλάψει. Το θέμα ειναι να κυκλοφορήσει επιτέλους..
  9. Ο Tom Hardy ως παραγωγός και πρωταγωνιστής στη μεταφορά του ''100 Bullets''. Ο ηθοποιός του Mad Max: Fury Road, Tom Hardy, δουλεύει με την New Line για την παραγωγή του δημοφιλούς κόμικ της Vertigo, 100 Bullets, στη μεγάλη οθόνη. Σύμφωνα με το THR, ο Hardy θα έχει θέση παραγωγού στο project μαζί με τον Dean Baker και ίσως επίσης πρωταγωνιστήσει. Η ταινία βρίσκεται υπό ανάπτυξη με σενάριο από τον Chris Borrelli (The Vatican Tapes). Το βραβευμένο 100 Bullets του Brian Azzarello είχε κυκλοφορήσει 100 τεύχη και λέει την ιστορία ενός μυστηριώδη άντρα, τον Agent Graves, που ψάχνει θύματα φριχτών εγκλημάτων και τους προσφέρει μια ευκαιρία για εκδίκηση δίνοντας τους μια ένα πιστόλι με 100 σφαίρες που είναι αδύνατον να εντοπιστούν. Η πλοκή της ταινίας δεν έχει δοθεί στην δημοσιότητα ακόμα, αλλά αναφορές την έχουν πολύ κοντά στο πρωτότυπο υλικό. Το project είχε αναλάβει αρχικά η Warner Bros. και πέρασε αργότερα στην New Line. περισσοτερα για το comic πηγη
  10. “Wonder Woman is psychological propaganda for the new type of woman who, I believe, should rule the world.” — William Moulton Marston The world needs Wonder Woman. It was as true when psychologist William Moulton Marston said those words and created the well-loved Amazon in 1941 as it is now. For more than 70 years, second only to the Batman and Superman in longevity, Princess Diana has remained the bedrock definition of “super heroine.” But what’s historical importance doesn’t always translate to superlative comic stories. Think about all the iconic Superman and Batman tales that have seen print: Superman For All Seasons, All-Star Superman, Superman: Birthright, Superman: Red Son, Batman: The Long Halloween, Batman: Year One, The Killing Joke, The Dark Knight Returns... The list goes on and on and on, but for Wonder Woman, that catalog is much smaller. Greg Rucka and Gail Simone have done amazing work to be sure — and Elseworld titles like Kingdom Come have also shown Diana in compelling conflicts —but Wonder Woman has rarely occupied stories that define the character. Until now, that is. This week Brian Azzarello and artist Cliff Chiang finished their 3-year, 35-issue epic of the New 52’s Wonder Woman, finally giving the most famous Amazonian the timeless story she’s always deserved. Because as much as Marston would have hoped, Wonder Woman didn’t go on to rule the world. For six years, until his death in 1947, Marston’s Wonder Woman was a radical departure from male-dominated superhero comics. Like Superman, Wonder Woman stands for truth and justice. But unlike the galaxy’s biggest boy scout, Diana persevered with an underlying, anti-patriarchal sexual dominance. Wrist cuffs, truth-inducing lassos, continuous bondage — all that was missing was leather and latex. Even if DC initially pulled back on the domination subtext, the publisher could never remove her identity as an outsider, an warrior woman living on the island Themyscira, isolated from the rest of the world. After joining the ranks of The Justice League and bonding with buff military dudes, Azzarello returned Diana to her origins, spinning an epic tale of Greek mythology for the modern age, separate from the DC Universe. The 100 Bullets and Hellblazer scribe began his run by drastically altering Wonder Woman’s origin story. No longer was the heroin sculpted from clay; that was just a lie to protect Diana from the truth that she was Zeus’ daughter. When this retco came to light, some readers had the same reaction as Diana — that Wonder Woman was no longer “special.” But the “made from clay” origin story isn’t what makes Wonder Woman; if anything, it just makes her alien and unrelatable. These family histrionics imbue Diana with more empathy and relatability, allowing her to identify on a deeper level with her ragtag group of mortals and demigods. The core of classic Greek mythology can be described as a family soap opera, filled with lies, murder, and infidelity. It’s in casting this daytime TV drama that Azzarello’s narrative muscles go to work. The entire plot hinges on a prophecy that the last heir of Zeus, who’s mysteriously gone MIA, will usurp Olympus. Cue all the gods losing their shit, as some dream up a two-for-one murder special, one part infanticide, one part fratricide, when one of Zeus’ romantic flings bears fruit in the womb of a woman in rural Virginia. Wonder Woman, recently learning of her own godly origins, defends her new baby brother. Let’s get this out of the way: Gods can be boring…really boring. They usually embody an emotion or idea, whether it’s lust or war, and often read like superficial caricatures of that one trait. This has held constant since Homer spun some yarn about a place called Troy. But Wonder Woman makes you love, hate, and celebrate this continuously feuding pantheon, while still preserving the stubbornness and hubris that’s always filled classical myth and legend. Wonder Woman’s relationship with the God of War is a perfect example. Ares is the Mr. Miyagi to Diana’s Karate Kid. Azzarello first introduces War dressed like a Spartan, the warrior race of ancient Greece. Later, after (Spoiler Alert) the pair’s falling out, he becomes an old frail man sipping coffee on a cafe patio as a suicide bomber blows up half a city block. His eyes look on without expression. He walks with torn, battered feet, leaving crimson footprints wherever he goes. He’s worn-out. He’s tired. Because being the God of War is a curse, and it’s a curse that Wonder Woman assumes as one of the giant turning points in the title. This same level of character-building applies across the residents of Olympus, whether it’s the mischievous Hermes, a scheming Apollo, or a repentant Hera. The story traverses among the cosmic and the classic, the mortal and the immortal. Along the way, readers learn about Wonder Woman through her friends and enemies as much as through the Princess herself. Azzarello’s story rediscovers Wonder Woman’s identity on a storytelling and meta-narrative level. What does Wonder Woman mean to the DC universe, or even modern fiction? Is she a feminist symbol? A valiant outsider? The Last Amazon? A caring friend? A powerful warrior? Or a God of Olympus? Exploring those questions is why Azzarello’s 35 issues of Wonder Woman will be remembered. As Diana learns about herself, so do we. In the end, she embodies all of these roles in certain ways. That’s what makes this run so great, because, like all of us, discovering who you are is never easy — even if you’re an Amazonian demigod princess with superpowers. Next month, two new creators’ names will appear on the cover of Wonder Woman. Meredith and David Finch are a husband/wife creative team, much like creator Marston and his wife Elizabeth, who actually suggested the character be female. Although this is a nice little “coming full circle” moment, hopefully the new guard will embrace what Azzarello and Chiang have built while still forging their own path. As Azzarello said in a DC All-Access interview earlier this year, “Whoever comes in next, I want them to feel like they had the same kind of freedom that I did. We were laying the groundwork. Here’s the world. Now go play with it.” Whether that world will stand or crumble is hard to stay, but Azzarello’s Amazon will be a lasting example of why Wonder Woman really should rule the world. Πηγη: (http://www.pastemagazine.com/articles/2014/10/why-brian-azzarello-just-wrote-the-definitive-wond.html)
  11. (ίσως έχει κάποια minor spoilers) Τον Σεπτέμβριο του 2011, η DC αποφάσισε να κάνει ολικό reboot, να καθαρίσει το continuity της και να κάνει τους τίτλους της όσο πιο προσιτούς σε νέους, και όχι μόνο, αναγνώστες γίνεται. Έβγαλε 52 ongoing (και μερικά ακόμα mini-series) που ξεκίνησαν από την αρχή με το τεύχος #1. Μία από αυτές τις σειρές ήταν το Wonder Woman, του Brian Azzarello και του Cliff Chiang. Ο Ερμής προσπαθεί να προστατέψει μια κοπέλα που μένει στην αμερικανική επαρχεία, την Zola, γιατί σύμφωνα με αυτόν, ο Δίας την έχει αφήσει έγκυο! Καθώς κάποιοι Κένταυροι που έστειλε η Ήρα τραυμάτισαν τον Ερμή, στέλνει την Zola στην Wonder Woman. Και η Wonder Woman πηγαίνει πίσω στο σπίτι της Zola και σώζει τον Ερμή. Αποφασίζει να πάει τον Ερμή και την Zola στο μόνο μέρος που μέχρι και (αρσενικοί) θεοί δεν επιτρέπεται να πατήσουν το πόδι τους. Την Θεμυσκίρα, την πατρίδα της Wonder Woman και το νησί των Αμαζόνων. Εκεί ακολουθεί την παρέα η κόρη της Ήρας, η Έριδα και αφού κάνει μια εντυπωσιακή είσοδο, αποκαλύπτει στην Diana το πιο καλά φυλαγμένο μυστικό της μητέρας της, Ιππολύτης, που αλλάζει όλη την ουσία της WW και που θα αλλάξει το origin της. Συγκεκριμένα: Δεν ξέρω πόσο ελεύθερο χώρο έδωσαν στον Azzarello οι άνθρωποι της DC, έκανε όμως θαύματα με ότι είχε. Η Wonder Woman είναι αυτόματα, μετά από την αλλαγή που ανέφερα στο spoiler, πολύ πιο δυνατή (νομίζω ότι πλέον είναι από τους πιο δυνατούς χαρακτήρες της DC) και έχει κάποιες μικρές αλλαγές στον χαρακτήρα της. Οι Αμαζόνες είναι επίσης αλλαγμένες, αφού προβάλλονται ως..... βιάστριες! Η ιστορία προχωράει πολύ αργά, ο Azzarello παίρνει τον χρόνο μέχρι να παρουσιάσει όλες τις σχέσεις μεταξύ των χαρακτήρων και να δείξει και λίγο δράση. Είναι αρκετά διαφορετική σειρά από τα κλασσικά υπερηρωικά και δεν εμπίπτει στο πεδίο του Azzarello, το crime. Νομίζω ότι το characterization σε σχεδόν κάθε χαρακτήρα είναι άψογο. Από την WW που είναι γεννημένη πολεμίστρια, δεν λέει πολλά και είναι προστατευτική προς την Zola, ως τον Ερμή με τις ατάκες που πετάει και από τον Απόλλωνα που επιθυμεί τον θρόνο του πατέρα του μέχρι την Ήρα που είναι όπως την ξέρουμε κυρίως, δολοπλόκα, πανούργα και εκδικητική. Στο background σχηματίζεται ένα μεγάλο μυστήριο που τους τελευταίους μήνες έχει αρχίσει να γίνεται πιο καθαρό και αφορά τους Φοβερή δουλειά από τον Chiang. Λιτό σχέδιο, ελαφρώς καρτουνίστικη γραμμή, απεικόνιση του gore και της βίας, το σχέδιο του γίνεται ένα κομματάκι πιο δυναμικό όταν η σελίδα έχει δράση. Είναι και 1,90 φιγούρα της WW που τον προκαλεί να την βάλει σε όσο καλύτερα στημένες σελίδες γίνεται.... Έχει κάνει πολύ καλή δουλειά και με τα redesigns των θεών. Ο Ερμής έχει γαλαζωπό δέρμα και πόδια πουλιού, ο Δίας έχει μαλλιά ράστα, κάπα που δεν καλύπτει τίποτα και μάτια γεμάτα αστραπή, ο Άδης ένα σωρό κεριά πάνω στο κεφάλι του (ενώ είναι ένα μικρό παιδί) και πάει λέγοντας. Για να κλείσω, την θεωρώ από τις καλύτερες σειρές του New 52. Οι Azzarello/Chiang είναι λες και γεννήθηκαν για να ασχοληθούν με την Diana. Κατάφεραν να βάλουν το δωδεκάθεο στην ιστορία και να το κάνουν σημαντικό και συνδύασαν την δράση με μερικές πινελιές gore και τρόμο, ενώ δεν ξέχασαν τους χαρακτήρες και την ανάπτυξη αυτών. Έχει κυκλοφορήσει ένας HC τόμος με τα πρώτα 6 τεύχη και τον Ιανουάριο αναμένεται ο επόμενος με τα τεύχη #6-#12 (καθώς και ο πρώτος τόμος σε TPB). Για περισσοτερο Αzzarello περαστε μια βολτα απο δω : 100 BULLETS HELLBLAZER (#146-#150) : HARD TIME HELLBLAZER (#151-#156) : GOOD INTENTIONS Filthy Rich Joker( Αμερικανικη Εκδοση ) Joker ( Ελληνικη Εκδοση ) Superman ( Anubis )
  12. Όταν ο Brian Azzarello τα έπινε ένα βράδυ σ'ένα μπαρ με έναν καθηγητή εμβιομηχανικής δεν θα μπορούσε να προκύψει κάτι λιγότερο από μία πρωτότυπη ιδέα για κόμικ.Καταλληλότερος συνεργάτης από τον Eduardo Risso δεν θα μπορούσε να υπάρξει - αφού είχαν ήδη μια απίστευτη συνεργασία με το 100 bullets - και εγένετο Spaceman. Η ιστορία εκτυλίσσετε σε ένα μεταποκαλυπτικό μέλλον και πρωταγωνιστής είναι ο λίγο ογκώδης,λίγο looser αλλά παρ'όλα αυτά συμπαθέστατος Orson.Ο Orson είναι ένα γενετικά τροποποιημένο δημιούργημα με σκοπό την αποστολή του στον Άρη όμως για κάποιον λόγο τον συναντάμε να κάνει cyber sex να παίρνει ναρκωτικά και να μαζεύει παλιοσίδερα στην γη.Τα πράγματα θα περιπλεχθούν καθώς θα βρεθεί αναμεμιγμένος σε μία υπόθεση απαγωγής ενός παιδιού που απέκτησε δημοσιότητα μέσω ενός αρρωστημένου reality show. Η ιστορία θα ολοκληρωθεί σε εννέα τεύχη και η Vertigo μας τα προσφέρει απλόχερα στην τιμή του ενός δολαρίου έκαστο! Προσωπικά το πρώτο τεύχος μου άφησε πολύ καλές εντυπώσεις και αδημονώ για την συνέχειά του.Το μόνο αρνητικό που βρήκα είναι η ακατάπαυστη χρίση slung όρων που ίσως δυσκολέψει κάποιους. Παραθέτω συνέντευξη του Azzarello για το Spaceman στο IGN.
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.