Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'The Comic Con'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΝΕΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΝΕΑ
  • ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
    • ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ
    • ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ
  • ΧΑΛΑΡΩΜΑ
    • ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
    • ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ
    • ΤΟ ΠΑΖΑΡΙ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μπλα μπλα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Διάφορα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Ντόναλντ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μίκυ Μάους
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Κόμιξ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Super Μίκυ
  • VINTAGE's Συζήτηση
  • VIDEO GAMES's Γεν. Συζήτηση για Video Games

Blogs

There are no results to display.

There are no results to display.

Calendars

  • Εκδηλώσεις

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


MSN


Website URL


Yahoo


Skype


City


Profession


Interests

Found 8 results

  1. Ο λόγος γι’ αυτό το πόστ είναι μια χθεσινή συζήτηση στη Λέσχη με τον Γιάννη (Dredd) και τον Ίωνα (Ion13) σχετικά με την άνοδο αρκετών από εμάς στη Θεσσαλονίκη. Οπότε κάλο είναι να ξέρουμε πόσοι θα πάμε από διάφορα μέρη της Ελλάδας (και οι μόνιμοι Θεσσαλονικείς ), αλλά κυρίως να οργανώσουμε μια τσιπουροκατάνυξη μαζί με τους απαραίτητους μεζέδες φυσικά! Δεν έχει σημασία αν θα μαζευτούμε 5 ή 15 ή 25. Σημασία έχει ότι θα περάσουμε καλά και θα γνωρίσουμε και όποιον δεν ξέρουμε, από κοντά! Λογικά η κοινή μέρα για όλους θα είναι το Σάββατο 11/05. Οπότε μπορούμε να κανονίσουμε για απογευματοβράδυ να φάμε και να πιούμε! Εγώ θα είμαι πάνω από Παρασκευή μεσημέρι και μέχρι Δευτέρα μεσημέρι και θα μείνω κέντρο (Ίωνος Δραγούμη). Για να δούμε συμμετοχές! Και όσοι το σκέφτεστε, να μην! Ελάτε και θα περάσουμε σούπερ!
  2. Σπαρτιάτικο λάδι για τους «300» Ο Frank Miller ευχαριστεί το κοινό για τη θερμή υποδοχή που του επιφύλαξε, μετά την κάτι παραπάνω από εγκάρδια αγκαλιά που του έδωσε η Βούλα Πατουλίδου και τα αμέτρητα δωράκια που του πρόσφερε ο αντιδήμαρχος Σπάρτης, σε μια πρωτόγνωρη τελετή βράβευσης Συντάκτης: Γιάννης Κουκουλάς Στο Φεστιβάλ Κόμικς «The Comic Con» στη Θεσσαλονίκη, μια πολύ καλά οργανωμένη εκδήλωση με σημαντικούς καλλιτέχνες και χιλιάδες επισκέπτες, γίναμε μάρτυρες μιας απολαυστικά αστείας βράβευσης Το Καρέ Καρέ και η «Εφ.Συν.» βρέθηκαν από τις 4 έως τις 6 Μαΐου στη Θεσσαλονίκη για το 4ο Φεστιβάλ Κόμικς «The Comic Con». Είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε με πολλούς από τους χιλιάδες επισκέπτες που κατέκλυσαν το Βελλίδειο και να ανταλλάξουμε απόψεις για την ένατη τέχνη σε μια άψογη διοργάνωση για τους φαν του είδους, με κάθε λεπτομέρεια φροντισμένη, υπό τη γενική επιμέλεια και οργάνωση του Τάσου Λαζαρίδη, του Λεόντιου Παπαδόπουλου και των συνεργατών τους. Που η πιο αστεία, ακουσίως, στιγμή της ήταν η βράβευση του Frank Miller κατά τη μέρα των εγκαινίων. O Miller, ένας από τους σπουδαιότερους και πιο διάσημους σύγχρονους δημιουργούς κόμικς («Daredevil», «The Dark Knight Returns», «Sin City», «Ronin» κ.ά.), που χρέωνε πενήντα ευρώ τη φωτογράφιση μαζί του, άλλα πενήντα την υπογραφή του και διακόσια ευρώ για να περάσεις ένα ημίωρο με την αφεντιά του μαζί με άλλους δεκατέσσερις θαυμαστές του, ήταν κατά τα άλλα προσηνής, ευγενικός και με καλή διάθεση να τριγυρίσει στους χώρους, να ξεφυλλίσει τα ελληνικά κόμικς και να συνομιλήσει με τους Ελληνες καλλιτέχνες, με μια κάμερα να τον ακολουθεί κατά πόδας. Εζησε όμως και μια μοναδική «εμπειρία»: τη βράβευσή του από την αντιπεριφερειάρχη και πρόεδρο του Οργανισμού Τουρισμού Θεσσαλονίκης, Βούλα Πατουλίδου, και τον αντιδήμαρχο Σπάρτης, Χρήστο Πλειώτα, που μετέτρεψαν την τελετή σε μια κιτς διαδικασία αποικιακού τύπου, βγαλμένη από κάποια παλιά δεκαετία. Και οι δύο Ελληνες επίσημοι, σεληνιασμένοι θαρρείς από το ότι βρέθηκαν στον ίδιο χώρο με κάποιον που έχει φιλοτεχνήσει σε κόμικς την ιστορία της Μάχης των Θερμοπυλών (στο βιβλίο «300», που αποτελεί μια εντελώς ελεύθερη απόδοση του ιστορικού γεγονότος και είναι ένα από τα ελάσσονα έργα του Miller) και βλέποντας ένα πολυπληθές κοινό να περιμένει να δει και να ακούσει τον Αμερικανό καλλιτέχνη, σκέφτηκαν να εκμεταλλευτούν την ύπαρξη ακροατηρίου και αποφάσισαν να δώσουν τα ρέστα τους. Η Πατουλίδου, που αναγκάστηκε να πηδήξει κάποια καλώδια ανεβαίνοντας τα σκαλιά, ξεκίνησε να μιλά υπενθυμίζοντας σε όλους ότι «τα εμπόδια ακόμα τα περνάω» και εν συνεχεία, εντελώς ανερμάτιστα, αναφέρθηκε στο «Θεσσαλονήσι» και τους «Θεσσαλονησιώτες», σ’ αυτούς που ζουν κάτω και πάνω από τον Θερμαϊκό (;), στον Σούπερμαν, τον Σπάιντερμαν, τον Μπάτμαν και το Γκόθαμ, έδωσε τα δώρα της και τελικά αγκάλιασε τον Miller τόσο σφικτά που θα το θυμάται για πάντα. Και πήρε τη σκυτάλη ο αντιδήμαρχος Σπάρτης, που ξεκίνησε συγχαίροντας τους διοργανωτές αλλά και τους δημιουργούς κόμικς, «που έχουν επισκεφθεί τη χώρα σας», όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, διαπράττοντας ένα αθώο φραστικό λάθος. Αποκαλώντας τον Frank Miller απλώς «Frank», λες και τους συνδέει μακρόχρονη φιλία, ανακοίνωσε ότι η Σπάρτη τον ανακήρυξε επίτιμο δημότη της και τον κάλεσε στη Λακωνία. Και σε μια αποθέωση ελληνικής «φιλοξενίας» και extra large γενναιοδωρίας, άρχισε να δίνει και να δίνει και να δίνει. Τι αναμνηστικές πλακέτες με τους «300», τι διακοσμητικά γλυπτά τοίχου, τι μπρελόκ, τι αγαλματίδια από χρησιμοποιημένες βίδες, τι σουβέρ για τον καφέ, τι σκαλισμένη καρφίτσα με το «Λ» που του την καρφίτσωσε κιόλας στο πέτο, τι δαχτυλίδι με «περικεφαλαία πολέμαρχου», τι μενταγιόν, μέχρι και μια μπουκάλα βιολογικό λάδι σπαρτιάτικο του έδωσε! Και αφού το κοινό είχε σκάσει στα γέλια και ο Frank Miller παρακολουθούσε αποσβολωμένος και αμήχανος, κατάλαβε ότι κάπου πρέπει να σταματήσει. Για να μιλήσει επιτέλους και ο τιμώμενος. Που έκπληκτος από όσα είχαν προηγηθεί, δήλωσε πως όταν γυρίσει στην πατρίδα του, αν κάποιος του ζητήσει κάτι από όλα αυτά τα δώρα, θα του πει «Μολών λαβέ»… Σε μια εξαιρετική και πολύ καλά οργανωμένη εκδήλωση που έσφυζε από νεολαία και πάθος για τα κόμικς, με σημαντικούς καλλιτέχνες και χιλιάδες επισκέπτες. Και μια από τις πιο γραφικές και απολαυστικά αστείες βραβεύσεις της Ιστορίας. Στο τραπέζι της «Εφ.Συν.» και του «Καρέ Καρέ» Πηγή
  3. Ο Μιχαήλ Αγγελος των κόμικς Συντάκτης: Γιάννης Ιατρού Ενα σημαντικό κεφάλαιο της 9ης Τέχνης, παιδί μιας γενιάς που, αν και έχει παρέλθει, εξακολουθεί να μας επηρεάζει βαθύτατα. Ο Tanino Liberatore, που άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του στα κόμικς διαμορφώνοντας μια πολύ ιδιαίτερη εικαστική τεχνοτροπία, μιλάει αποκλειστικά στην «Εφ.Συν.» Συνέντευξη στον Γιάννη Ιατρού Γεννήθηκε το 1953 στο Quadri της Ιταλίας και σπούδασε Αρχιτεκτονική στη Ρώμη. Στην πρώτη του επαφή με την εικονογράφηση, φιλοτεχνούσε εξώφυλλα μουσικών δίσκων. Παρέα με τον φίλο του Andrea Pazienza το 1978 εμψυχώνουν το καλλιτεχνικό επιτελείο τού underground περιοδικού «Il Cannibale», του Stefano Tamburini, και από εκεί ξεκινάει μια ξέφρενη πορεία. Το κόμικς Ranxerox, «γεννημένο» από τον Tamburini αλλά «μεγαλωμένο» από τον ίδιο, έκανε παγκόσμια επιτυχία, από την Ευρώπη μέχρι την Αμερική αλλά και την Ιαπωνία! Εικόνες του Liberatore από ελληνικά περιοδικά και εκδόσεις της δεκαετίας του 1980 Φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει η γειτονική Ελλάδα. Οι ιστορίες του ανθρωπόμορφου ρομπότ από χαρτιά Α4... της Xerox έχουν κυκλοφορήσει στα ελληνικά, στα περιοδικά «Επόμενη Μέρα» και «Βαβέλ», ενώ έχουν μεταφραστεί και δύο άλμπουμ με τον ήρωα από τις εκδόσεις Ars Longa και Παρά Πέντε. Ο Frank Zappa τον χαρακτήρισε τον «Μιχαήλ Αγγελο των κόμικς». Μόλις είδε τα σκίτσα του, ζήτησε αμέσως να τον γνωρίσει και να σχεδιάσει το εξώφυλλο για τον νέο του δίσκο «The Man From Utopia». H δουλειά του περιλαμβάνει πλειάδα εικονογραφήσεων, εξωφύλλων κάθε είδους, σχεδιασμό κοστουμιών και σκηνικών για τον κινηματογράφο και φυσικά κόμικς –αν και ο ίδιος δεν αισθάνεται αμιγώς κομίστας. Ο λόγος για τον Tanino Liberatore, ο οποίος άφησε για λίγο το στούντιο στο Παρίσι και βρέθηκε το τριήμερο του The Comic Con στη Θεσσαλονίκη (4-6 Μαΐου) ως επίσημος καλεσμένος. Εκεί είχαμε την ευκαιρία να τον γνωρίσουμε και να μιλήσουμε μαζί του. Ο Tanino Liberatore συνομιλεί με τον Γιάννη Ιατρού στο «The Comic Con» της Θεσσαλονίκης ξεφυλλίζοντας το «Καρέ Καρέ» και την «Εφ.Συν.» υπό το βλέμμα μιας ενήλικης «Λούμπνας» Ο Ranxerox είναι ο ήρωας με τον οποίο γίνατε ευρέως γνωστός στον χώρο των κόμικς. Πώς ξεκίνησαν όλα; Ο Ranxerox είναι ένας ήρωας που «γεννήθηκε» στο μυαλό του Stefano Tamburini, αλλά στη συνέχεια έγινε και πολύ «δικός μου». Γεννήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’70, μια σκληρή περίοδο για την Ιταλία, πολύ περισσότερο από τις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης. Είναι λοιπόν καθαρόαιμο τέκνο εκείνης της εποχής. Αρχικά ήταν μια ιδέα αποκλειστικά του Tamburini κι εγώ βοηθούσα λίγο με το εικαστικό κομμάτι, κυρίως με τα μολύβια. Αργότερα θέλησε να αλλάξει περιοδικό, από το «Il Cannibale», ένα underground περιοδικό, σε ένα έγχρωμο που να βγαίνει στα περίπτερα και τα λοιπά. Ο Stefano με ρώτησε αν ήθελα να το σχεδιάσω κι έτσι κι έγινε. Κάλυπτα πλέον όλο το εικαστικό κομμάτι, τους χαρακτήρες, την αρχιτεκτονική, τα κοστούμια... Τα υπόλοιπα ήταν του Tamburini. Ranxerox και Λούμπνα από το «Ranxerox» (εκδ. Ars Longa, 1986) Δημιουργοί όπως εσείς, ο Tamburini και ο Pazienza, που «ανθίσατε» την ίδια περίοδο, είχατε αρκετά κοινά σημεία και μια αισθητική που δύσκολα συναντάται σήμερα. Τι έχει αλλάξει από τότε; Το «Cannibale», το περιοδικό στο οποίο «συναντηθήκαμε» εγώ, ο Tamburini, ο Pazienza, ο Mattioli, απέπνεε ήδη στην εποχή του μια αισθητική πολύ διαφορετική από αυτή των σχεδιαστών της ίδιας περιόδου. Θα μπορούσαμε να πούμε πως δημιουργήσαμε ένα... κίνημα αλλαγής, που επιδίωκε διαρκώς νέα πράγματα. Οχι επιφανειακά όμως, αλλά ουσιαστικά και κυρίως αυθόρμητα. Ακόμα και μεταξύ μας είχαμε πολλές διαφορές, αλλά πράγματι βγάζαμε ένα κοινό feeling. Μάλλον ήταν διαφορετική η προσέγγισή μας στα κόμικς αλλά και στην τέχνη γενικότερα. Πόσο μάλλον αν το συγκρίνουμε με το σήμερα. Είναι λογικό. Οι γενιές αλλάζουν και μαζί και η κουλτούρα, οι εμπειρίες, και κυρίως η προσέγγιση στο αντικείμενο. Οι επιρροές μας ήταν πολύ περισσότερο πολιτικές και πολύ πιο άμεσες. Σήμερα οι καλλιτέχνες δέχονται επιρροές που στην εποχή μας δεν υπήρχαν σε τέτοιο βαθμό. Εχουν προσκολληθεί στο στιλ της Marvel και γενικότερα στα αμερικανικά κόμικς ή στο στιλ των manga… Στην Ιταλία από την άλλη υπάρχει ο Bonelli. Μιλάμε για τελείως διαφορετικές πραγματικότητες. Υπάρχουν βέβαια καινοτόμοι νέοι δημιουργοί, οι οποίοι πρέπει να αισθάνονται αρκετά... μόνοι, αφού δεν υπάρχουν πλέον τόσο δυνατά «κινήματα» όπως ήταν το δικό μας. Είναι ευτύχημα πάντως να βλέπεις νεαρούς με εκπληκτικές ιδέες να τα καταφέρνουν, όπως για παράδειγμα στην Ιταλία έχουμε το παράδειγμα του Zerocalcare. Υπάρχουν κι άλλοι, πολλοί από τους οποίους επενδύουν στο διαδίκτυο. Πολλοί κομίστες όμως υιοθετούν στιλ πολύ κοινό μεταξύ τους, δύσκολα εντοπίζεις κάποιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό. Σε κάθε περίπτωση πάντως από τεχνικής άποψης, το μέσο έχει αναπτυχθεί πολύ. Αριστερά: Εξώφυλλο του «Bambino con Radio» (1985). Δεξιά: εικόνα εξωφύλλου από το περιοδικό "L' Echo des Savanes" (1984) Η δουλειά σας έχει έντονα πολιτικά στοιχεία. Πώς θα χαρακτηρίζατε τον εαυτό σας και το έργο σας με πολιτικούς όρους; Κατά βάθος ήμασταν όλοι λίγο πολύ αναρχικοί. Οχι με τόσο αυστηρά πολιτικούς όρους, αλλά σε επίπεδο ιδεών και ιδιοσυγκρασίας. Προερχόμασταν από τον χώρο της Αριστεράς ή και της Ακρας Αριστεράς, απ’ όπου και αντλήσαμε πολλές αναφορές. Μη φανταστείς όμως ότι μαζευόμασταν και συζητούσαμε για τα πολιτικά. Αυτά που ζούσαμε ήταν πολιτικά. Επόμενο είναι αυτά που ζεις να διαχέονται στη δουλειά σου. Δεν ήταν τόσο θέμα πολιτικής όσο ευαισθητοποίησης. Για να πω την αλήθεια, εγώ από τότε αισθανόμουν πιο... νορμάλ. Οι άλλοι εξέφραζαν πολύ συχνά ανατρεπτικές έως και... μηδενιστικές ιδέες. Διασκεδάζαμε πολύ πάντως. Ο βασικός μας στόχος ήταν να κάνουμε πράγματα που μας διασκεδάζουν, αρκεί να μην τα έχουν κάνει ήδη άλλοι. Ηταν κρίμα γιατί ό,τι κάνανε οι υπόλοιποι δεν μας άρεσε. Είχαμε λοιπόν την τύχη να κάνουμε πράγματα που μας άρεσαν και ταυτόχρονα άρεσαν και στον κόσμο. Το εξώφυλλο του «The Man from Utopia» του Frank Zappa (1983) Από τη σχέση της πολιτικής με τα κόμικς, ας περάσουμε στη σχέση της μουσικής με την εικονογράφηση... Το εξώφυλλο για τον δίσκο του Zappa, «The Man From Utopia», είναι από τις πιο γνωστές «μουσικές» εικονογραφήσεις σας. Η συνεργασία με τον Zappa ξεκίνησε χάρη στο Ranxerox! Μια κοπέλα συστήθηκε στον Frank Zappa ως δημοσιογράφος του Frigidaire, του περιοδικού στο οποίο δημοσιευόταν ο Ranxerox. Ο Zappa κράτησε το περιοδικό και ζήτησε από τον Ιταλό ατζέντη του να επικοινωνήσει μαζί μου, επειδή του άρεσαν τα σχέδια. Κι έτσι καλλιεργήθηκε μια εξαιρετική σχέση! Εγώ βέβαια δεν μιλούσα καθόλου αγγλικά κι εκείνος δεν μπορούσε να διαβάσει στα ιταλικά. Αρχικά μου ζήτησε να κάνω ένα κόμικς με 9 σελίδες, όπου θα εξιστορούνταν όσα έζησε στην περιοδεία του στην Ιταλία, αλλά τελικά καταλήξαμε να του σχεδιάσω το εξώφυλλο του άλμπουμ του και να τα βάλω εκεί. Για μένα η μουσική είναι πολλά περισσότερα από τα εξώφυλλα δίσκων που έχω σχεδιάσει. Κατ' αρχάς είναι αυτό που ακούω. Αποτελεί μέρος της δουλειάς μου, αλλά αποτελεί φυσικά και μέρος της ζωής μου. Με συνοδεύει πάντα και παντού. Υπάρχουν περίοδοι που η μουσική επηρεάζει δυναμικά τη δουλειά μου. Στο background του Ranxerox φαντάζομαι μουσικές που άκουγα εκείνη την περίοδο, από Talking Heads, King Crimson, Frank Zappa, Miles Davis… Ακούω πολύ και απ’ όλα. Σε κάθε περίπτωση η μουσική υπήρξε μεγάλος σταθμός στη ζωή μου: χάρη στη μουσική ξεκίνησα να δουλεύω, χάρη στη μουσική έκανα κόμικς, αφού με δέχτηκαν ως σχεδιαστή κόμικς έχοντας δει πρώτα σχέδιά μου με τραγουδιστές. Ο Richard Corben έχει χαρακτηρίσει τον Ranxerox έναν μηχανικό, μεταλλαγμένο Φρανκενστάιν της σύγχρονης εποχής, του οποίου η σχέση με τη Lubna μοιάζει με την κλασική ιστορία της «Πεντάμορφης και του Τέρατος». Δεν παραήταν τολμηρό να τοποθετήσετε για συμπρωταγωνίστρια μια κοπέλα 13 χρόνων; Ισως αν ο Ranxerox δεν ήταν... ρομπότ, να ήταν και στα όρια του νόμιμου. Αυτή η ερώτηση είναι άλλη μια απόδειξη πως οι καιροί έχουν αλλάξει. Στην εποχή του κόμικς κανείς δεν κριτίκαρε ή ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τα 13 χρόνια της πιτσιρίκας. Μιλούσαν για τη βία, για τα ναρκωτικά, αλλά ποτέ δεν έγινε νύξη για παιδοφιλία. Σήμερα αυτή η τάση τού politically correct δημιουργεί μια τρομερή ηθικoλογία, κακώς εννοούμενη και συγκινησιακή άνευ λόγου. Πάντως πράγματι γίνεται συχνά ο παραλληλισμός με την «Πεντάμορφη και το Τέρας». Οφείλω πάντως να ομολογήσω πως οι ρόλοι του μεγάλου και της μικρής είναι πολύ δυσδιάκριτοι στο κόμικς, αφού η μικρή είναι πολύ πιο ανθεκτική από τον Ranxerox. Μπορεί να είναι 13, αλλά συμπεριφέρεται σαν... τριαντάρα. Επομένως δεν ενόχλησε ποτέ κανέναν, γιατί δεν το έβλεπαν ποτέ με αυτόν τον επιφανειακό τρόπο. Σίγουρα το γεγονός ότι ο Ranxerox δεν ήταν άνθρωπος, έπαιξε τον ρόλο του. Αλλωστε αν τη ρωτούσες αν τον αγαπάει, θα σου απαντούσε: «Ναι, όπως η μητέρα μου αγαπάει το πλυντήριό της». Πηγή
  4. Πώς να βραβεύσετε έναν επίσημο καλεσμένο Ο αμερικανός σχεδιαστής, σεναριογράφος και σκηνοθέτης Φρανκ Μίλερ και τα δωράκια που του προσέφεραν για να τον τιμήσουν Το περασμένο Σαββατοκύριακο βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη, ως τιμώμενο πρόσωπο του τέταρτου και σταθερά πλούσιου φεστιβάλ κόμικς «Comic Con», ο αμερικανός σχεδιαστής, σεναριογράφος και σκηνοθέτης Φρανκ Μίλερ. Για το σύνολο της ντόπιας (αν όχι και της εγγύς βαλκανικής) κομιξόφιλης κοινότητας ήταν ένα σημαντικό γεγονός που θα συζητιέται για λίγο ακόμα. Δεν είναι της παρούσης η ανάλυση του έργου του ανδρός, μια απαρίθμηση όμως των επιτυχιών του, λέει αρκετά: τα πρώτα του σκίτσα στη Marvel και στην DC ανανέωσαν το ενδιαφέρον για τον Spiderman ή τον Daredevil, ενώ η ελληνικής καταγωγής υπερηρωίδα Elektra που εκείνος δημιούργησε, μόνο απαρατήρητη δεν πέρασε. Το νεο-νουάρ «Sin City» έγινε ταινία που διεκδίκησε Χρυσό Φοίνικα, ενώ η δουλειά του στον Μπάτμαν, αναγέννησε τον «Σκοτεινό Ιππότη». Διασημότερο από όλα βέβαια ίσως είναι το κόμικ «300», μια κάπως πολεμοχαρής προσέγγιση στη μάχη των Θερμοπυλών, που επίσης διασκευάστηκε κινηματογραφικά. Λέγεται ότι εξαιτίας της ταινίας, η Σπάρτη είδε τον τουρισμό της να αυξάνεται κατά τι, ειδικά γύρω από το άγαλμα του Λεωνίδα. Κι ίσως για αυτό, στη βράβευση του Φρανκ Μίλερ στο Comic Con της Θεσσαλονίκης, οι αρχές της πόλης όχι μόνο έδωσαν το «παρών», αλλά κι έκαναν τον καλεσμένο να νιώσει για τα καλά τι εστί ελληνική φιλοξενία. Αφού λοιπόν ανέγνωσε ψήφισμα που ανακήρυσσε τον Μίλερ επίτιμο δημότη της Σπάρτης, ο αντιδήμαρχός της άρχισε να του ενεχειρίζει τα απαραίτητα δώρα. Και τι δώρα: για αρχή, μια περίτεχνη κορνίζα κι ένα μπουκάλι λάδι («βιολογικότατο») από την ευλογημένη γη της Λακωνίας. Ένα μικρό αγαλματίδιο αρχαίου σπαρτιάτη οπλίτη κατασκευασμένο από βίδες («ένα πραγματικό έργο τέχνης») και μια πλακέτα που αποτύπωνε κάποιο καρέ από τους «300». «Δύο σουβεράκια για να πίνει τον καφέ του», διακοσμημένα με το γράμμα «Λ» (εκ της «Λακεδαίμονος»), «και βέβαια, ένα μπρελοκάκι». Το πράγμα όμως δεν τελείωσε εκεί. Σειρά είχαν ασημένιες καρφίτσες και περισσότερα μπρελοκάκια (επίσης με το «Λ»), δαχτυλίδια με την σπαρτιάτικη περικεφαλαία, «αυτή του πολέμαρχου, με το εγκάρσιο λοφίο και τα δόκανα των Διοσκούρων» (μπρρρ…) και για το τέλος, ένα μενταγιόν. Με τα πολλά, το σύνολο των δώρων απαίτησε μια ικανού μεγέθους σακούλα για να μεταφερθεί, ενώ η διαδικασία ολοκληρώθηκε προκαλώντας εκτός από τα χειροκροτήματα του κοινού, και μερικά χάχανα. Επαρχιωτισμός; Πατροπαράδοτη, ασφυκτική περιποίηση; Το εύκολο είναι να μιλήσει κανείς για τέτοια χαρακτηριστικά. Για μια τοπική αρχή, ενθουσιασμένη με το ενδιαφέρον των ξένων για τα κατορθώματα των αρχαίων προκατόχων της, που σπεύδει να ευχαριστήσει τον αμερικανό μουσαφίρη, λούζοντάς τον με πεσκέσια για κάνα δεκάλεπτο -έστω κι αν οι «300» κυκλοφόρησαν είκοσι χρόνια πριν. Δεν είναι σίγουρο αν ο Μίλερ απολάμβανε τα καθέκαστα –ένα πρόβλημα υγείας που φαίνεται να τον ταλαιπωρεί, δεν επέτρεπε ασφαλή συμπεράσματα. Έβαλε πάντως κι ο ίδιος το χεράκι του: το τελευταίο του κόμικ ονομάζεται «Ξέρξης: η πτώση του οίκου των Δαρείων και η άνοδος του Αλέξανδρου». Στο τέλος δε της τελετής, δήλωσε, προς ενθουσιασμό πολλών, ότι αν κάποιος δει τα εν λόγω σουβενίρ στο σπίτι του και τα ποθήσει, εκείνος θα του απαντήσει «Μολών λαβέ». Το κιτς των μπλοκμπάστερ, σε ένα στιγμιότυπο. Ίσως πάλι, να έχουν και λίγο πλάκα όλα αυτά. Ίσως έχουμε να κάνουμε με μια μικρή, τοπική κοινωνία που, μην έχοντας πολλές χαρές έξωθεν, απολαμβάνει την ενασχόληση των διασήμων με τα ανδραγαθήματα όσων, αιώνες πριν, απλώς έζησαν στο ίδιο γεωγραφικό μήκος και πλάτος που ζει εκείνη σήμερα. Δικαίωμά της θα πει κάποιος, να καμαρώνει ενώπιον του ξένου καθρέφτη, για όποιες ιδιότητές της επιθυμεί. Άραγε όμως, βλέπει στο είδωλό της κι εκείνα τα φιλοπόλεμα χαρακτηριστικά που έκαναν τους «300» τόσο δημοφιλείς; Αν ναι, τότε το μικρό βουνό με τα δώρα που λογικά θα στρίμωξε στις βαλίτσες του ο Μίλερ, μάλλον είναι από εκείνα που, όπως θα έλεγαν και οι αρχαίοι μας πρόγονοι, πρέπει να φοβάται κανείς. Πηγή
  5. Παρακολουθήσαμε τη μεγάλη γιορτή των κόμικς στη Θεσσαλονίκη και μιλήσαμε με διοργανωτές, δημιουργούς, και τον καλεσμένο storyboard artist του 'Game of Thrones'. Μία φιγούρα με προσπερνά με ιλιγγιώδη ταχύτητα στην είσοδο του Λιμανιού. Φοράει μαύρα, κοιτάει επιδεικτικά και φτάνει γρήγορα στην Αποθήκη Γ. Εκεί όπου για τρίτη συνεχόμενη χρονιά το Comic Con φιλοξένησε για ένα τριήμερο διάσημες φιγούρες, σπαθιά, πανοπλίες, τόξα και γενναιόδωρα χαμόγελα. Όπως αυτό με το οποίο με υποδέχτηκε ο Λεόντιος Παπαδόπουλος, δίπλα σε ένα Ελφ (!) στη μεγάλη σκάλα της Αποθήκης. Ο ίδιος μαζί με τον Τάσο Λαζαρίδη αποφάσισαν το 2015 να δώσουν στο κοινό της πόλης την ευκαιρία να μπει στις σελίδες των κόμικς. Και το τελευταίο ψάχνει ακόμα τον τρόπο να μη βγει. Φωτογραφίες: Αναστάσης Μαυρογιάννης – Κατερίνα Τζούρου Η γέννηση της ιδέας, ο Achde και το νέο ρεύμα στην πόλη «Το Comic Con της Θεσσαλονίκης το δημιούργησε η ανάγκη να γνωρίσουμε από κοντά τους ανθρώπους που διαβάζαμε (σχεδιαστές και σεναριογράφους) μέσα από τις ιστορίες των αγαπημένων μας ηρώων. Ο Achde, της φετινής διοργάνωσης για παράδειγμα, είναι ένας από αυτούς. Κάθε παιδί ήθελε να πυροβολεί όπως ο Λούκυ Λουκ, να κυνηγά τους Ντάλτον ή να γυρίσει την άγρια δύση πάνω στην Ντόλυ. Θα ήμασταν ευτυχισμένοι αν μπορούσαμε να φέρουμε τον Morris, τον δημιουργό του μοναχικού κάουμπόι που μας άφησε πριν από περίπου δεκαπέντε χρόνια. Φέραμε όμως τον (άξιο) συνεχιστή της δουλειάς του. Είναι εντυπωσιακό να γνωρίζεις ότι μόνο δύο άνθρωποι έχουν σχεδιάσει τον συγκεκριμένο χαρακτήρα στα 70 χρόνια της ζωής του και εσύ να έχεις φέρει στη Θεσσαλονίκη τον άνθρωπο που διαβάζουν αρκετά εκατομμύρια αναγνώστες σε όλο τον κόσμο», αναφέρει ο Λεόντιος και στέκεται στις αρχικές σκέψεις πριν το μεγάλο εγχείρημα. «Όταν σχεδιάζαμε την πρώτη διοργάνωση, πιστεύαμε ότι το κοινό της Θεσσαλονίκης θα περάσει -έστω και από περιέργεια- για να δει ένα comic convention. Δεν μπορούσαμε, όμως, να φανταστούμε τη χαρά που θα είχαν τα πρόσωπά των επισκεπτών όταν ξαναέβλεπαν τους παλιούς τους φίλους: τον Αστερίξ, τον Τεν Τεν, τον Ιζνογκούντ. Είναι σαν να ανοίγεις την πόρτα και σου κάνει έκπληξη ο φίλος σου που είχες να τον δεις χρόνια! Δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι υπάρχει κοινό που διαβάζει κόμικς στην πόλη, υπάρχουν νέοι σχεδιαστές που προσπαθούν να δείξουν τη δουλειά τους βγάζοντας fanzine κι άλλοι που χάρη στη νέα τεχνολογία συνεργάζονται με μεγάλες εταιρείες του εξωτερικού, χωρίς να χρειαστεί να αφήσουν τη Θεσσαλονίκη. Μπορεί η ελληνική σκηνή να είναι εξαιρετικά περιορισμένη, αλλά διαθέτει λαμπρές παρουσίες», επισημαίνει. Δίπλα μας ο Χρήστος Φερεντίνος ετοιμάζεται για ένα από τα ομορφότερα event του τριημέρου, ένα ιδιαίτερο κινηματογραφικό παιχνίδι γνώσεων πάνω στα κόμικς. Στην αίθουσα τον περιμένουν 230 παίκτες, που θα διαγωνιστούν ταυτόχρονα για το μεγάλο δώρο. «Κάθε χρόνο προσπαθούμε να προσθέσουμε κι ένα νέο κομμάτι. Πέρσι, ήταν το παράλληλο κινηματογραφικό φεστιβάλ animation, ενώ φέτος αυτό το ξεχωριστό παιχνίδι με το κοινό. Προσπαθούμε πάντα να δημιουργούμε εμπειρίες στους επισκέπτες μας. Μην ξεχνάς ότι αυτή την τριετία έχουμε φιλοξενήσει ονόματα όπως οι Giorgio Cavazzano, Esad Ribic, Paolo Mottura, Achde, Dave McKean, Cameron Stewart και φυσικά ο 'μόνιμος καλεσμένος' William Simpson του Game of thrones». O storyboard artist του Game of Thrones Η παρουσία του William Simpson ξεχωρίζει από μακριά. Κυρίως για τα δεκάδες άτομα που τον έχουν πολιορκήσει. Για τα σκίτσα του, τις δουλειές του ανά τον κόσμο, αλλά κυρίως για τη συνέχεια του δημοφιλούς 'Game of Thrones'. Ο ίδιος, storyboard artist της σειράς, αποφεύγει να απαντήσει ευγενικά. Δεσμεύεται με συμβόλαιο. Στέκεται μόνο στο ότι η 8η σεζόν θα είναι και η τελευταία, χωρίς να αποκλείει ένα prequel με όσα συνέβησαν πριν από όσα έχουμε ήδη δει στην οθόνη μας. Η φιγούρα από το Μπέλφαστ είναι ευδιάθετη και αφοπλιστικά απλή. Χαιρετά με ένα αγωνιστικό νεύμα το τελευταίο ζευγάρι φοιτητών που αγόρασαν μία πρόσφατη δημιουργία του και αναλύει πόσο έχει αγαπήσει την πόλη της Θεσσαλονίκης. «Η πρώτη μου επαφή με την πόλη ήταν το 2012 και έκτοτε έρχομαι ανελλιπώς κάθε χρόνο. Έχω κυριολεκτικά ερωτευτεί τη Θεσσαλονίκη. Τα πρόσωπα των κατοίκων της είναι πανέμορφα, λουσμένα στον ήλιο. Σαν «τα παιδιά της Αφροδίτης» σε ένα έργο τέχνης. Όλα ξεκίνησαν με μία επίσκεψή μου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της πόλης, ενώ στη συνέχεια μπήκε στη ζωή μου το Comic Con. Είναι τόσο σημαντικό να βλέπεις ότι κάθε χρόνο το κοινό αγκαλιάζει όλο και περισσότερο το συγκεκριμένο εγχείρημα και νέους καλλιτέχνες να ξεπηδούν και να γεμίζουν όλους αυτούς τους πάγκους με φοβερές δημιουργίες. Σημαντικό, αλλά και αισιόδοξο», θα τονίσει, πριν απαντήσει αρνητικά σε μία κυρία που τον ρωτούσε αν μπορεί να της αποκαλύψει αν πεθαίνει ένας συγκεκριμένος ήρωας στην πολυαναμενόμενη νέα σεζόν. «Στην αρχή όλοι έρχονται και σε ρωτάνε: “Τι θα συμβεί με αυτό, τι θα συμβεί με το άλλο. Μήπως θα επικρατήσουν αυτοί; Αυτή είναι η τελευταία σεζόν του τάδε; Πρόκειται να πεθάνει, έτσι;”. Το κατανοώ γιατί η σειρά είναι ένα πραγματικό φαινόμενο, αλλά δεν μπορώ να αποκαλύψω κάτι. Οπότε μετά την αρχική απογοήτευση, μιλάμε για αυτό που αγαπούν περισσότερο εδώ μέσα, τα κόμικς!», προσθέτει, ενώ του ζητώ να μου αναλύσει το πώς εμπνεύστηκε την πανοπλία των Λάνιστερ. «Οι πανοπλίες των Λάνιστερ και των Μπαράθεον, που είναι επηρεασμένες από την ιαπωνική κουλτούρα, πρέπει να έχουν πλούτο και μεγαλοπρέπεια. Έτσι, στο σπαθί του Τζέιμι, αν και μικρό, υπάρχουν στολίδια και πιο ποιοτικά χαρακτηριστικά για να ταιριάζει με τον οίκο του. Τα ίδια κριτήρια ισχύουν και με τα υπόλοιπα σπαθιά και τις πανοπλίες, ώστε να ταιριάζουν στη γενικότερη φιλοσοφία που εκπέμπουν και να αφομοιώνει καλύτερα το κοινό την ταυτότητά τους», καταλήγει. Το σκίτσο του Spiderman στη Θεσσαλονίκη που έκανε τον γύρο του διαδικτύου Μία εβδομάδα πριν ξεκινήσει η διοργάνωση, ένα σκίτσο που απεικονίζει τον Spiderman να περιφέρεται με τον ιστό του μπροστά από το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου με έναν φραπέ στο χέρι έγινε viral, λειτουργώντας σαν την καλύτερη αντίστροφη μέτρηση για τη μεγάλη γιορτή. Απέναντί μου στέκεται ο εμπνευστής του, Δημήτρης Πανταζής, έτοιμος να απλώσει τον… ιστό του και να με εγκλωβίσει στον δικό του δημιουργικό κόσμο. «Το συγκεκριμένο σκίτσο έχει μια ιδιαιτερότητα, καθώς συνδυάζει τον χαλαρό χαρακτήρα της πόλης (με την ύπαρξη του φραπέ), τον κλασικό κόσμο των κόμικς (με την παρουσία του Spiderman) και την ιστορία της πόλης (με την παρουσία του αγάλματος του Μεγάλου Αλεξάνδρου στο φόντο). Πρόκειται ουσιαστικά για μία σύμπραξη του σύγχρονου με το παραδοσιακό», εξηγεί και στέκεται σε αυτά που του έχουν κάνει εντύπωση στη φετινή διοργάνωση. «Το πρώτο πράγμα που με εντυπωσίασε είναι η ίδια η Αποθήκη. Ο χώρος είναι εξαιρετικός και ενδείκνυται για κάτι τέτοιο. Το κυριότερο είναι, όμως, το πάθος που βγάζουν τα νέα παιδιά με το αντικείμενο. Όλοι αυτοί οι δημιουργοί που από τόσο μικρή ηλικία φτιάχνουν, σκιτσάρουν, πειραματίζονται και δείχνουν ότι μπορούν να συνδυάσουν το παραδοσιακό στοιχείο του κόμικ με τις νέες τεχνολογίες, γεννώντας απίστευτες ιδέες και σχέδια». Manga Parkour μέσω Kickstarter «Πάω στοίχημα ότι το μικρό μου όνομα θα το γράψεις (κι εσύ) λάθος», ήταν τα πρώτα λόγια του Φύλλη Χατζόπουλου, προτού με γνωρίσει στον Ραφαήλ Βουτσίδη, συνοδοιπόρο του στον κόσμο των Mangatellers. Δεν έκανε λάθος. Όπως και το κοινό που χρηματοδότησε στην παγκόσμια πλατφόρμα του Kickstarter την ιδέα των παιδιών να κατασκευάσουν ιστορίες που συνδυάζουν το Manga με το Parkour! «Σίγουρα είναι ρίσκο να διεκδικήσεις το όνειρό σου μέσα σε μία παγκόσμια πλατφόρμα όπως το Kickstarter, οπότε όταν κατορθώσεις να συγκεντρώσεις το απαιτούμενο ποσό η χαρά σου είναι τεράστια. Μην ξεχνάμε ότι τέτοιες πλατφόρμες είναι ο ορισμός της άμεσης δημοκρατίας, όπου το κοινό είναι αυτό που αποφασίζει με τη χορηγία του αν θα υλοποιηθεί μία ιδέα ή όχι. Στη δική μας περίπτωση, μάλιστα, υλοποιήθηκαν με τον τρόπο αυτό και οι δύο εκδοτικές μας προσπάθειες!», τονίζει ο Φύλλης, την ώρα που ο Ραφαήλ εξηγεί γιατί προτίμησαν το Parkour ως πεδίο δράσης για τον Manga κόσμο τους. «Αρχικά, δεν υπήρχε κάτι παρόμοιο στην παγκόσμια αγορά των Manga, οπότε σκεφτήκαμε ότι θα ήταν καλό να φέρουμε κοντά αυτούς τους δύο κόσμους. Υπάρχει μία παρεξήγηση γύρω από το Parkour, καθώς πολλοί το έχουν συνδέσει με το πήδημα από ταράτσα σε ταράτσα. Το Parkour είναι περισσότερο μία συνταγή που περιέχει τέσσερα ιδιαίτερα συστατικά: τον δρόμο, την Street Life, τη γυμναστική και την παρέα. Και με τέτοια συστατικά πώς να μην πετύχει το αποτέλεσμα;», καταλήγει και με αποχαιρετά με μία Manga υπόκλιση! Φεύγοντας, η μαύρη φιγούρα ξαναπέρασε με ιλιγγιώδη ταχύτητα από μπροστά μου, κατευθυνόμενη προς την πλατεία Αριστοτέλους. Αυτή τη φορά, η ταυτότητά της ήταν περισσότερο ευδιάκριτη και λιγότερο τρομακτική. Κυρίως γιατί ο Zoom θα βλέπει για πάντα την πλάτη του αγαπημένου μου Flash! Και το σχετικό link...
  6. Πεθαίνουν ποτέ οι ήρωες των κόμικς; Μπορούν να... αλλάξουν κοστούμι και να ασχοληθούν με ζητήματα που απασχολούν το σύγχρονο κόσμο ή είναι "καταδικασμένοι" να υπηρετούν την εικόνα που έχουν φτιάξει γι' αυτούς οι δημιουργοί τους; «Το κοινό κρατά "ζωντανούς" τους ήρωες των κόμικς», απαντά ο Γάλλος σκιτσογράφος Ασντέ (Achdé, κατά κόσμο Hervé Darmenton), ο άνθρωπος που μετά το θάνατο του Μορίς (του Βέλγου καρτουνίστα, "πατέρα" του θρυλικού Λούκυ Λουκ) ανέλαβε να κρατήσει στην... ενεργό δράση τον "μοναχικό καουμπόι". Ο Γάλλος σκιτσογράφος βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη προσκεκλημένος του Thessaloniki Comic Convention "The Comic Con 3", μια γιορτή για τους φίλους των κόμικς -και όχι μόνο- που φιλοξένησε από 5-7 Μαΐου η Αποθήκη Γ' στο Λιμάνι. Το ΑΠΕ-ΜΠΕ τον συνάντησε να σχεδιάζει με το πενάκι του σκίτσα "ποικίλης ύλης" και να υπογράφει τεύχη του Λούκυ Λουκ για τους φαν του χάρτινου ήρωα όλων των ηλικιών! Πώς μεταπήδησε από τον χώρο της Ιατρικής στο θαυμαστό κόσμο των κόμικς; "Ήμουν... παιδί της μαμάς μου. Αλλά σήμερα κάνω αυτό που θέλω, δηλαδή να σχεδιάζω καρτούν. Πάντα ήθελα να το κάνω αυτό, αλλά η γενιά μου ακολουθούσε τις συμβουλές των γονιών της. Η μητέρα μου θεωρούσε πως τα καρτούν δεν μπορεί να είναι επάγγελμα. Ήθελε να ακολουθήσω κάτι που θα μου εξασφάλιζε μια σταθερή πορεία. Η σύζυγός μου ήταν αυτή που με ώθησε να ακολουθήσω το όνειρό μου. Μού είπε, έχεις ένα επάγγελμα, σταμάτα το και κάνε αυτό που θέλεις και αν δεν πετύχεις μπορείς να επιστρέψεις σ’ αυτό που κάνεις τώρα. Στην αρχή δεν ήταν καθόλου εύκολο. Δεν έβγαζα αρκετά χρήματα, και καθώς περνούσε ο καιρός και οι οικονομίες μας τελείωναν, έπρεπε να πάρω μια απόφαση για το τι θα κάνω. Ήταν τότε που μαζί με τη γυναίκα μου αποφασίσαμε να βάλουμε ένα τέλος στη... μποέμικη ζωή. Έστειλα δυο ντοσιέ με τη δουλειά μου σε κάποιους μεγάλους εκδότες και σ’ αυτό το κομβικό σημείο ήρθε και η στροφή [...]. Συνάντησα κάποια στιγμή τον Μορίς και μου ζήτησε να δουλέψω μαζί του πάνω στον Ρανταπλάν και, όταν ο Μορίς πέθανε, μού ζητήθηκε -και από τη σύζυγό του- να συνεχίσω τον Λούκυ Λουκ". Οι περιπέτειες του Λούκυ Λουκ θα μπορούσαν να "αγγίζουν" σύγχρονα ζητήματα; "Ο Λούκυ Λουκ, όπως και ο Αστερίξ, έχει πολλά επίπεδα ανάγνωσης. Κατ’ αρχάς είναι αστεία (ως κόμικς), εν δευτέροις είναι μια περιπέτεια, σε τρίτο επίπεδο διαπραγματεύονται ένα θέμα και σε τέταρτο προσπαθούν ν’ αφήσουν κάτι στο τέλος, δηλαδή ένα ηθικό δίδαγμα. Ωστόσο, προτεραιότητά τους δεν είναι να ηθικολογήσουν αλλά να διασκεδάσουν το κοινό τους. Ο Λούκυ Λουκ δεν είναι λογοτεχνία για διανοούμενος, είναι ένα κόμικ, το οποίο μπορεί να διαβάσει ένα παιδί 8 ετών κι ένας ενήλικας 88 ετών. Το τελευταίο τεύχος, το οποίο τιτλοφορείται La Terre Promise (Η γη της επαγγελίας) πραγματεύεται το θέμα της μετανάστευσης, αλλά από μία άλλη οπτική γωνία. Είναι μία οικογένεια μεταναστών που φτάνει στην Αμερική, αλλά αυτοί οι μετανάστες είναι Εβραίοι. Στην αρχή υπήρξαν αντιδράσεις καθώς μού είπαν πως ενδέχεται να κατηγορηθώ για αντισημιτισμό, αλλά εγώ επέμεινα πως απλώς θέλω να καταδείξω τη διαφορετικότητα. Όταν ο Λούκυ Λουκ συναντά αυτή την οικογένεια έρχεται αντιμέτωπος με την ετερότητα. Τους φέρνει αρχικά έναν λαγό που απαγορεύεται (ως τροφή) στον ιουδαϊσμό και μέσα απ’ αυτό καταδεικνύει το δικαίωμα στην ετερότητα. Η οικογένεια αυτή έρχεται επίσης σε επαφή και με μια οικογένεια ινδιάνων και η όλη ιστορία καταδεικνύει πως κάποιοι μπορεί να είναι διαφορετικοί, αλλά είναι ταυτόχρονα όμοιοι. Δηλαδή, καταλήγουμε στο κοινό ανθρώπινο στοιχείο". Lucky Luke avec Charlie: Πεθαίνουν κάποτε οι ήρωες των κόμικς; "Το κοινό το αποφασίζει αυτό! Χαρακτήρες όπως ο Λούκυ Λουκ και ο Αστερίξ συνεχίζουν γιατί το κοινό το επιθυμεί. Στην ουσία δεν επιτρέπει το κοινό να πεθάνουν γιατί πρόκειται για χαρακτήρες (δι)αχρονικούς. Αν φτιάχναμε ένα κόμικ με ήρωες τωρινούς δεν θα είχε την ίδια διαχρονικότητα. Αν ανοίξουμε ένα από τα πρώτα Λούκυ Λουκ θα έχουμε έναν καουμπόι, ένα σαλούν κι ένα άλογο, αν ανοίξουμε ένα από τα τωρινά Λούκυ Λουκ θα έχουμε πάλι έναν καουμπόι, ένα σαλούν κι ένα άλογο. Αν κάναμε ένα σύγχρονο κόμικ τα αυτοκίνητα δεν θα ήταν ίδια, δεν θα υπήρχαν κινητά τηλέφωνα... Δεν θα υπήρχε η ίδια διαχρονία [...]. Χάρη στον Λούκυ Λουκ ταξιδεύω στον κόσμο και οι άνθρωποι μού λένε: α, ο Λούκυ Λουκ!". Πηγή: ΑΜΠΕ Σκίτσα του Achdé μπορείτε να βρείτε εδώ. Και το σχετικό link...
  7. Ένα ακόμα αρθράκι για το συνέδριο της Θεσσαλονίκης, έστω και λίγο αργοπορημένα. Cameron Stewart Λίγες εβδομάδες μετά το Comicdom Con Athens, το επίκεντρο των κόμικς μεταφέρεται στη Θεσσαλονίκη. Από τις 6 έως τις 8 Μαΐου το The Comic Con, στο Λιμάνι, υποδέχεται τους φίλους και τις φίλες της ένατης τέχνης με ένα πλούσιο πρόγραμμα και πολλούς διάσημους καλεσμένους Το The Comic Con ξεκίνησε πέρυσι στη Θεσσαλονίκη με τη φιλοδοξία να αποτελέσει έναν ακόμα μεγάλο τόπο συνάντησης καλλιτεχνών και κοινού στη χώρα μας, μετά την υπερδεκαετή επιτυχία του Comicdon Con Athens. Οταν ανακοινώθηκε η διεξαγωγή του πολλοί αντιμετώπισαν με επιφύλαξη την είδηση, θεωρώντας ότι στη Θεσσαλονίκη δεν υπάρχει το κατάλληλο, αριθμητικά, κοινό για να στηρίξει ένα τόσο μεγάλο φεστιβάλ. Fight Club 2 του Cameron Stewart // Guillermo Ortego | Η περσινή διοργάνωση τους διάψευσε. Το κοινό ανταποκρίθηκε με το παραπάνω. Δημιουργοί κόμικς από την Ελλάδα και το εξωτερικό, σχεδιαστές και σεναριογράφοι, εκδότες και όλοι όσοι εμπλέκονται με τα κόμικς βρέθηκαν στη Θεσσαλονίκη και κατά συντριπτική πλειονότητα δήλωσαν την ικανοποίησή τους. Σήμερα, ένα χρόνο αργότερα, το Comic Con ετοιμάζεται για το sequel. Από τις 6 έως τις 8 Μαΐου, στην Αποθήκη Γ' του Λιμανιού δεκάδες δημιουργοί θα παρευρεθούν για να συζητήσουν με τους επισκέπτες και να σχεδιάσουν γι' αυτούς, εκδοτικοί οίκοι θα παρουσιάσουν πρόσφατες και παλαιότερες δουλειές τους, βιβλιοπωλεία θα προσφέρουν σύγχρονες αλλά και συλλεκτικές εκδόσεις, παράλληλα με σεμινάρια, ομιλίες, προβολές, workshops κ.ά. Ξένοι καλεσμένοι Paolo Mottura: O Ιταλός δημιουργός και καθηγητής στη Διεθνή Σχολή Κόμικς του Τορίνο, βραβευμένος με το βραβείο Albert Uderzo το 2005 ως καλύτερο νέο ταλέντο, είναι διάσημος για τη σχεδίαση ιστοριών με χαρακτήρες του Ντίσνεϊ αλλά και για τις δικές του εκδοχές στις περιπέτειες του Dylan Dog. Cameron Stewart: Εχοντας εργαστεί σε τίτλους όπως Batgirl, Fight Club 2, Batman and Robin, BPRD, Seaguy, Seven Soldiers: The Manhattan Guardian, The Other Side, Catwoman, ο Βρετανός δημιουργός με τη σειρά του Sin Titulo απέσπασε βραβεία Eisner και Shuster το 2010 για το καλύτερο ψηφιακό κόμικς. Κώστας Κυριακάκης // Mike Collins | Mike Collins: Ο Ουαλός σχεδιαστής είναι ιδιαίτερα γνωστός για τα κόμικς του με πρωταγωνιστή τον Doctor Who ενώ είναι δημιουργός του Mabinogi, του πρώτου graphic novel στα oυαλικά με θέμα τους κέλτικους μύθους. Εχει εργαστεί σε τίτλους όπως Spider-Man, Transformers, Wonder Woman, Batman, Superman, Flash, X-Men, Judge Dredd, Slaine κ.ά. William Simpson: Ο Βρετανός καλλιτέχνης έχει εργαστεί σε πλειάδα τίτλων σε Αγγλία και ΗΠΑ (Judge Dredd, Roque Trooper, Batman, Hellblazer, Vamps, Aliens κ.ά.) ενώ τα τελευταία χρόνια εργάζεται ως storyboard artist σε τηλεοπτικές σειρές όπως Breakfast on Pluto, City Of Ember και Game of Thrones. Thierry Capezzone: Γεννημένος στη Γαλλία και έχοντας συνεργαστεί με θρυλικά περιοδικά όπως το Spirou, o δημιουργός είναι πια μόνιμος κάτοικος Δανίας σχεδιάζοντας τα κόμικς της σειράς Andersen Junior και το ιδιαίτερα δημοφιλές Petzi (Rasmus Klump). Σκηνή από τον Θαυματοποιό του Σιλβέν Σομέ | Guillermo Ortego: O Ισπανός σχεδιαστής και inker έχει εργαστεί σε τίτλους όπως X-Factor, Avengers, Original Sin, Superman Unchained, Batman Eternal κ.ά. Τα τελευταία χρόνια σχεδιάζει για τις ισπανικές εφημερίδες Marca και El Mundo, καθώς και για τα περιοδικά Metropoli και El Papel. Drazen Kovasevic: Ο Σέρβος σχεδιαστής γνωστός για τις δουλειές του στις εταιρείες «Les Humanoïdes Associés» και «Soleil Productions», έχει δημιουργήσει μεταξύ άλλων τα Wheel, La Roue, Les Compagnons de l'Aigle, L' Épée de Feu και Walkyrie. Ελληνες δημιουργοί Στο Artist's Alley του The Comic Con θα φιλοξενηθούν καθ' όλη τη διάρκεια του τριημέρου πολλοί Ελληνες δημιουργοί μεταξύ των οποίων οι Βασίλης Γκογκτζιλάς, Μάνος Λαγουβάρδος, Ηλίας Κυριαζής, Μιχάλης Διαλυνάς, Αποστόλης Ιωάννου, Τάσος Ζαφειριάδης, Χρήστος Σταμπουλής, Δανάη Κηλαηδόνη, Γιάννης Ρουμπούλιας, Πάνος Πανταζής, Εκτορας, Βάλια Καπάδαη, Παύλος Παυλίδης, Gotza, Σμαρ κ.ά. Free Comic Book Day H Free Comic Book Day είναι εδώ και χρόνια ένας ετήσιος θεσμός στις ΗΠΑ. Οι εταιρείες που εκδίδουν κόμικς, αυτή την ημέρα προσφέρουν δωρεάν περιοδικά στους πελάτες και τους επισκέπτες εξειδικευμένων βιβλιοπωλείων με στόχο τη διάδοση του είδους και φυσικά για διαφημιστικούς λόγους. Το The Comic Con συμμετέχοντας στον εορτασμό θα προσφέρει δωρεάν χιλιάδες τίτλους το Σάββατο 7 Μαΐου σε όσους επισκεφθούν το χώρο του φεστιβάλ. Σκηνή από τη Μπουτίκ για Αυτόχειρες του Πατρίς Λεκόντ | Ομιλίες και Workshops Ανάμεσα στις πολλές ομιλίες, τα panels, τις συζητήσεις και τα workshops ξεχωρίζουν τα: Κόμικς και Προπαγάνδα: Η 9η Τέχνη σε εντεταλμένη υπηρεσία Ο Μανώλης Φραγγίδης εξερευνά την έννοια της στρατευμένης τέχνης και του ρόλου της ως συστημικού μηχανισμού ελέγχου ή ως μέσου αντίδρασης και αυθόρμητης έκφρασης, ως ύπουλου εχθρού της ελευθερίας σκέψης και λόγου ή ως πολύτιμου σύμμαχου τους και εξετάζει άγνωστες πτυχές της ιστορίας των κόμικς ως φορέων διάδοσης ιδεών, ιδεολογιών και στερεοτύπων. (Σάββατο, 12.30) Ιδέα – Οργάνωση – Συγγραφή Η Ευλαμπία Τσιρέλη παραδίδει ένα σεμινάριο για τη σχέση της φαντασίας, του ονείρου και της παρατήρησης καθώς και συμβουλές αυτοέκδοσης σε φιλόδοξους συγγραφείς (Κυριακή, 10.30) Nerd Talk Οι Μιχάλης Διαλυνάς, Ηλίας Κυριαζής και Γιάννης Ρουμπούλιας, τρεις Ελληνες δημιουργοί που κάνουν καριέρα στις ΗΠΑ συζητούν για το ευρύ φάσμα της ποπ κουλτούρας των ημερών μας, μιλούν για τις νέες δουλειές τους και τις εμπειρίες τους από τη δουλειά τους και τις συνεργασίες τους στο εξωτερικό (Κυριακή, 17.00). Από Ιστορία σε Εικόνα Οι άνθρωποι της νέας εκδοτικής ομάδας Addart από τη Θεσσαλονίκη εξηγούν πώς πραγματοποιείται η «σκηνοθεσία» στα κόμικς, πώς περνάει μια ιστορία από κείμενο σε εικόνες, πώς γίνεται πιο αποτελεσματική η αφήγηση και πώς μια εικόνα μπορεί να μοιράσει σωστά και αποτελεσματικά τις πληροφορίες του σεναρίου (Κυριακή, 13.15). Τέλος, κατά τη διάρκεια του τριημέρου θα διεξαχθούν πολλά Q&A panels, signing sessions, σεμινάρια για το body painting και το μελάνωμα των εικόνων, συζήτηση για την ιστορία του Star Wars κ.ά. Και, για χαλάρωση, θα λειτουργεί η Board Games Area με παιχνίδια από όλο τον κόσμο, για όλες τις ηλικίες και όλες τις προτιμήσεις. Άποψη της Αποθήκης Γ' το 2015 | Το Καρέ Καρέ σας περιμένει Η «Εφ.Συν.» ως χορηγός επικοινωνίας του The Comic Con προσκαλεί τους αναγνώστες της και τους φίλους των κόμικς στους υπέροχους και φιλόξενους χώρους της Αποθήκης Γ' του Λιμανιού της Θεσσαλονίκης. Θα βρισκόμαστε εκεί για να γνωριστούμε και να ανταλλάξουμε απόψεις. Και μαζί μας θα είναι οι περισσότεροι δημιουργοί - συνεργάτες μας στο Καρέ Καρέ (Σπύρος Δερβενιώτης, Δημήτρης Καμένος, Περικλής Κουλιφέτης, Κώστας Κυριακάκης, Τάσος Μαραγκός, Αλέξια Οθωναίου, Πέτρος Χριστούλιας). Το τριήμερο 6 – 8 Μαΐου σας περιμένουμε στη Θεσσαλονίκη. INFO The Comic Con Πού: Αποθήκη Γ', Λιμάνι Θεσσαλονίκης Πότε: Από Παρασκευή 6 έως Κυριακή 8 Μαΐου, 10.00 - 21.00 Είσοδος: Μια ημέρα: 5 ευρώ, τριήμερο: 10 ευρώ (προπώληση έως 5 Μαΐου: 8 ευρώ), παιδιά έως 12 ετών: 3 ευρώ. Παιδιά έως 12 ετών που συνοδεύονται από ενήλικο (1 παιδί ανά ενήλικο) δικαιούνται ελεύθερη είσοδο. Για το πλήρες πρόγραμμα επισκεφθείτε το www.thecomiccon.gr Πηγή
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.