Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'MILO MANARA'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΝΕΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΝΕΑ
  • ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
    • ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ
    • ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ
  • ΧΑΛΑΡΩΜΑ
    • ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
    • ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ
    • ΤΟ ΠΑΖΑΡΙ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μπλα μπλα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Διάφορα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Ντόναλντ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μίκυ Μάους
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Κόμιξ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Super Μίκυ
  • VINTAGE's Συζήτηση
  • VIDEO GAMES's Γεν. Συζήτηση για Video Games

Blogs

There are no results to display.

There are no results to display.


Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


MSN


Website URL


Yahoo


Skype


City


Profession


Interests

Found 17 results

  1. Ο Ιταλός σκιτσογράφος κυκλοφόρησε τη δίτοµη βιογραφία του µεγάλου µαέστρου σε κόµικς µε τολµηρή διάθεση και προτείνοντας τη δική του εκδοχή για ότι θα µπορούσε π.χ. να έχει εµπνεύσει τον Καραβάτζο στην αποτύπωση της έκφρασης στον περίφηµο πίνακα «Έκσταση της Μαρίας Μαγδαληνής». Τι σχέση μπορεί να έχει ένας ζωγράφος του 16ου αιώνα µε έναν δηµιουργό κόµικς του 20ού και 21ου αιώνα; Τι σχέση µπορεί να έχει ο (Μικελάντζελο Μερίζι ντα) Καραβάτζο (1571-1610) δηλαδή µε τον 74χρονο σήµερα Μίλο Μανάρα; Πέρα από την αυτονόητη της ιταλικής τους καταγωγής, έχουν κι άλλα κοινά. Ότι, υπέρ του καλλιτεχνικού τους αποτελέσµατος, δεν δίστασαν να είναι όσο τολµηροί ήθελαν και ενάντιοι στα ταµπού της εποχής τους. Επίσης ότι υπέστησαν επικρίσεις και διώξεις. Η πρώτη εµπλοκή του «αλήτη» Καραβάτζο µε τον νόµο π.χ. ήταν όταν συνελήφθη και φυλακίστηκε µετά την καταγγελτική κριτική του έργου του από τον ζωγράφο Τζοβάνι Μπαλιόνε και έκτοτε είχε συνεχώς προβλήµατα µε τις Αρχές και τον νόµο λόγω του «παραβατικού» χαρακτήρα του που είχε αντανάκλαση και στο έργο του. Ο Μανάρα, πάλι, ακόµα υφίσταται... µπούλινγκ από τους «φρουρούς των ηθών» και τους «καθ’ έξιν πουριτανούς» όπως γράφει η γαλλική εφηµερίδα «Monde», που εξασκεί την ειρωνεία της απέναντι σε όσους σοκάρονται από τον Ιταλό σκιτσογράφο, καθώς παρουσιάζει την αναδροµική έκθεση του έργου του που διοργάνωσε το περίφηµο Διεθνές Φεστιβάλ Κόµικς της Ανγκουλέµ (24-27/1). Οι οµοιότητες δεν περιορίζονται όµως εδώ. Ο κατά Μίλο Μανάρα, Καραβάτζο την ώρα που ζωγραφίζει τον αριστουργηµατικό του πίνακα «Ο θάνατος της Παρθένου» Ένα χαρακτηριστικό και των δύο δηµιουργών είναι ότι για τις απεικονίσεις τους χρησιµοποιούσαν πάντα υπαρκτούς, καθηµερινούς ανθρώπους ως µοντέλα. Για τον µαέστρο του «κιαροσκούρο» (των φωτοσκιάσεων που ενίσχυαν τη δραµατικότητα των ζωγραφικών του συνθέσεων, δηλαδή) Καραβάτζο είναι γνωστό ότι ακόµα και στα καταγώγια όπου σύχναζε εντόπιζε ιδανικά µοντέλα για τους θρησκευτικής θεµατολογίας πίνακές του και ότι ως τέτοιο µοντέλο για την απόδοση της µορφής της Παναγίας τού χρησίµευσε κάποτε και µια πόρνη. Η έμπνευση Και ο Μανάρα όµως, γνωστός για τις πανέµορφες και υπερσεξουαλικές του ηρωίδες, έχει παραδεχτεί πως πολλές φορές τις εµπνεύστηκε από περαστικές που αιχµαλώτιζαν το βλέµµα του στον δρόµο. Και τελικά, µ’ αυτά και µ’ αυτά, δεν είναι τόσο παράδοξο που ο Μανάρα κυκλοφόρησε (από τις εκδόσεις Glenat) τη δίτοµη βιογραφία του Καραβάτζο σε κόµικς. Ο πρώτος τόµος είχε κυκλοφορήσει το 2015. Τον περασµένο ∆εκέµβριο κυκλοφόρησε και ο δεύτερος, και έτσι ολοκληρωµένο το έργο του παρουσιάστηκε στην Ανγκουλέµ. Και πέρα από το µεγάλο επίτευγµα αυτής της βιογραφίας σε σκίτσα, µια µαγική λεπτοµέρεια είναι η απόφαση του Μανάρα να µην παραθέτει όπου χρειάζεται φωτογραφίες των µεγάλων έργων του Καραβάτζο, αλλά να τα σκιτσάρει από την αρχή κρατώντας το πνεύµα της ζωγραφικής τους µεγαλοφυΐας, αλλά ταυτόχρονα εντάσσοντας το έργο στο ύφος της δικής του σχεδιαστικής τεχνοτροπίας. Να λοιπόν µια ακόµα απόδειξη ότι ο Ιταλός δηµιουργός κόµικς που ξεκίνησε σκιτσάροντας γυµνές καλλονές για φτηνά φανζίν και ύστερα κατά παραγγελία για περιοδικά είναι ένας µεγάλος καλλιτέχνης. Ο ίδιος ο Μανάρα, µελετώντας εξαντλητικά το έργο και την προσωπικότητα του Καραβάτζο, περιγράφει πια αυτή την ιδιαίτερη βιογραφία σε στριπ ως την καταγραφή «της ζωής ενός φίλου που έχω την εντύπωση ότι τον γνώρισα από κοντά. Οι πίνακές του είναι κορυφαίοι σε ό,τι αφορά στον ρεαλισµό όσο και στη φαντασία. Ήταν φυσικά εξαιρετικά προσεκτικός ως προς τον φωτισµό των σκηνών που ζωγράφιζε, µε τον τρόπο που ένας φωτογράφος εκµεταλλεύεται τα φώτα. Εάν ο Καραβάτζο ζούσε σήµερα, θα έκανε σινεµά». Αφήνοντας και ο ίδιος ελεύθερο τον εαυτό του στην προσέγγιση της ζωής αυτού του αινιγµατικού, οριακού ζωγράφου που πέθανε στα 38 του, ο Μανάρα έχει επιτρέψει στη φαντασία του να καλύψει τα κενά της ιστορικής πληροφορίας. Τολµά έτσι να προτείνει µια εκδοχή για ό,τι θα µπορούσε π.χ. να έχει εµπνεύσει τον Καραβάτζο στην αποτύπωση της έκφρασης στον περίφηµο πίνακα «Έκσταση της Μαρίας Μαγδαληνής» (1606). Με το κεφάλι ριγµένο προς τα πίσω και µισόκλειστα µάτια, η Μαγδαληνή βιώνει το συγκλονιστικό άγγιγµα της θεϊκής παρουσίας, κάτι που για τον Μανάρα δεν διαφέρει από τον γυναικείο οργασµό. Το ίδιο είχε άλλωστε υποστηρίξει ο περίφηµος ψυχαναλυτής Ζακ Λακάν για την «Έκσταση της Αγίας Τερέζας», το γλυπτό µαρµάρινο σύµπλεγµα του Μπερνίνι. Ως άλλος Λακάν, ο Μανάρα αποτυπώνει και ο ίδιος σε στριπ τη σκηνή της δηµιουργίας του έργου του Καραβάτζο, υποστηρίζοντας το «σενάριό» του. «Ο Καραβάτζο, που ζωγράφιζε έχοντας πάντα µπροστά του ένα ζωντανό µοντέλο, είτε είδε µε τα µάτια του τη Μαρία Μαγδαληνή εκστατική µπροστά στον Θεό, πράγµα απίθανο, είτε είδε κάτι… άλλο. Λίγη σηµασία έχει τελικά. Μια έκσταση παραµένει έκσταση» λέει ο Μανάρα. Οδεύοντας προς την όγδοη δεκαετία της ζωής του, προφανώς κινδυνεύει και πάλι να κατακεραυνωθεί από τους κύκλους των θρησκόληπτων και των συντηρητικών, παρότι η καθηµερινότητά του έχει αποκλείσει τις σαρκικές απολαύσεις και ο ίδιος, ένας άνθρωπος που ήταν πάντα «σχεδόν ντροπαλός», ζει στο κτήµα του, κάπου έξω από τη Βερόνα, φροντίζοντας τα ζώα και το αµπέλι του. Εξυπακούεται ότι η ζωή του δεν ήταν πάντοτε τόσο ήσυχη. Τα πρώτα σχέδια Ο ίδιος στα τέλη του 1960 θήτευσε στο πλευρό του Ισπανού γλύπτη Μιγκέλ Ορτίθ Μπεροκάλ (του πρώτου του «δασκάλου» πριν από τον Ούγκο Πρατ και τον Φελίνι) ως βοηθός του. Εκείνος τον µύησε στον κόσµο των κόµικς. Καταγοητευµένος ο Μανάρα εξασκήθηκε σε αυτόν κάνοντας τα πρώτα του σχέδια για ένα είδος φτηνών φανζίν της εποχής. Και ύστερα άρχισε να σκιτσάρει «ελευθεριάζουσες ιστορίες» µε καλλονές ηρωίδες, σουµπρέτες και νυµφίδια, κατά παραγγελία. Οι γυναίκες που σκιτσάρει είναι όλες σε αισθησιακές πόζες, πρόθυµες στην εξέλιξη κάθε ιστορίας να ανταποκριθούν και στις πιο ακραίες ερωτικές φαντασιώσεις. Αυτές όµως ο Μανάρα τις σκιτσάρει υπαινικτικά και πάντως ποτέ δεν αποτυπώνει ωµά τη σεξουαλική πράξη, διατηρώντας τις ιστορίες του στο πλαίσιο µιας αισθησιακής φαντασίωσης – αυτής που εξέθρεψε τον ερωτισµό πολλών γενεών εφήβων. Ο ίδιος εξοµολογείται: «Όταν ξεκίνησα τα κόµικς το 1968, “βίβλος” για όλους τους µαθητές της γενιάς µου ήταν “Ο µονοδιάστατος άνθρωπος” του Μαρκούζε. Εγώ είχα διαβάσει ένα άλλο βιβλίο του Μαρκούζε, το “Έρως και πολιτισµός”, στο οποίο θεωρητικοποιούσε το γεγονός ότι η σεξουαλικότητα δεν περιορίζεται στην αναπαραγωγή, αλλά είναι και ένας τρόπος κοινωνικής απελευθέρωσης. Αυτό µε επηρέασε πάρα πολύ». Το 1983 (και ενώ έχει προηγηθεί η τολµηρή σειρά «Ο Χ.Π. και ο Τζουζέπε Μπέργκµαν» µε ήρωα έναν νεαρό, αντίγραφο του Αλέν Ντελόν, ο οποίος µπλέκει σε ακραίες περιπέτειες) η επικεφαλής του ιταλικού ερωτικού περιοδικού «Playmen» του παραγγέλνει µια εικονογραφηµένη ιστορία σε συνέχειες. Και ο ίδιος εµπνέεται τη διάσηµη πια σειρά «Le declic» («Το κουµπί της»): Επηρεασµένος από την πένα του Πιραντέλο, «γεννά» ως ηρωίδα µια σεξουαλικά ψυχρή παντρεµένη γυναίκα η λίµπιντο της οποίας όµως γνωρίζει αναπάντεχες κορυφώσεις όταν ο εγκέφαλός της συνδέεται µε ένα ηλεκτρονικό κουτί που διαθέτει και τηλεχειριστήριο. Αυτό το τολµηρό σκιτσογραφηµένο «σχόλιο» πάνω στην αρσενική κυριαρχία και τα συντηρητικά ήθη είχε µια πολύ πεζή, πολύ αστεία πηγή έµπνευσης: «Το τηλεχειριστήριο του γκαράζ µου» αποκαλύπτει ο Μίλο Μανάρα. Ναι, καµιά φορά οι κορυφαίες εκφράσεις στην καλλιτεχνική πορεία ενός δηµιουργού µπορεί να συλλαµβάνονται έξω από ένα γκαράζ ή, όπως συνέβη στην περίπτωση του Καραβάτζο, σε ένα νοσοκοµείο απόρων και στα πιο κακόφηµα στέκια της Ρώµης και της Γένοβας... Και το σχετικό link...
  2. Ο σχεδιαστής που πήρε τον ερωτισμό και τον έκανε ποπ κουλτούρα Αν η εφηβεία σου έτυχε να πέσει πάνω στο αβέβαιο ξεκίνημα του εικοστού πρώτου αιώνα, τότε σίγουρα έχεις διαβάσει κόμικ. Μάλλον Αστερίξ και Λούκυ Λουκ, ίσως Σκρουτζ - Ντόναλντ και λοιπά παπιά, μπορεί Μάρβελ - DC και υπερήρωες, πιθανώς και ευρωπαϊκά κουλτουριάρικα (δόξα και τιμή, Τζον Μπλάκσαντ!). Αλλά εμάς δεν μας απασχολούν τα ίσως και τα μπορεί. Μας απασχολεί το σίγουρα. Και ΣΙΓΟΥΡΑ έχεις περάσει τα καλοκαιρινά σου μεσημέρια διαβάζοντας κρυφά και ένοχα (ή φανερά και άνετα) τη Φωτεινή. Τι εννοείς ποια Φωτεινή; ΜΙΑ είναι η Φωτεινή! Η Φωτεινή που λες, ήτανε σταυροδρόμι. Ή που θα την ξεπερνούσες όταν θα 'βλεπες πρώτη φορά τη Μαλένα, ή που θα σου άνοιγε την πόρτα για τα καλά σ' έναν κόσμο "απαγορευμένο για καθώς πρέπει ανθρώπους". Αν λοιπόν μπήκες ποτέ σ' αυτό τον κόσμο, γνωρίζεις κι αναγνωρίζει μονάχα έναν βασιλιά... Τον βασιλιά με το πιο προβοκατόρικα (α)κατάλληλο επώνυμο γι' αυτό το θρόνο: Μίλο Μανάρα. Θρύλος. Με ρεαλιστικό σκίτσο, με πολλές προσεγμένες λεπτομέρειες (που ίσως δεν τις προσέχεις καν, αλλά υπάρχουν!), με ψηλαφητή ατμόσφαιρα, αλλά το πιο σημαντικό: με τον έρωτα πάντα στο κέντρο. Κι όπου έρωτας, η γυναίκα. Η γυναίκα με το σώμα - πειρασμό, το αγνό πρόσωπό, τα πεινασμένα μάτια και το αθώο χαμόγελο. Μπορεί κι ανάποδα. Όπως και να 'χει, η γυμνή γυναίκα! Τι τον κάνει αυτό; Τον κάνει "πορνογράφο" για τον πρόχειρο αναγνώστη... Αλλά μπορεί και να 'ναι πορνογράφος - η εικόνα του είναι ερεθιστική, δεν είναι; Όμως αν είναι πορνογράφος, είναι όσο κι ο Τομ Ρόμπινς, ο Ναμπόκοβ, ο Όσκαρ Ουάιλντ κι ο Μπουκόβσκι. Όσο ο Μπερτολούτσι, ο Μπουνιουέλ κι ο Παζολίνι. Κι αν είναι έτσι το λοιπόν, τιμή του και καμάρι του! Ο τολμηρός παραμυθάς με την καλύτερη παρέα Την ώρα ωστόσο που κάποιοι κοιτούσαν στα συννεφάκια και τα καρέ του Μίλο και βλέπανε τσόντες, εκείνος πρόσφερε διασκεδαστικά μαθήματα ιστορίας, παραμυθιών, κοινωνιολογίας και σεξ. Με "Βοργίες" γεμάτους μεσαιωνική διαφθορά, και με "Καραβάτζιο" γεμάτο πάθος για την τέχνη, και με τη "Γκιουλιβεριάνα" ν' αναστατώνει (και ν' αναστατώνεται απ') τη Λιλιπούτη. Με την πρώτη μεγάλη του επιτυχία "Το Κουμπί της" και με συμμετοχή του στον τελευταίο "Sandman". Κι αυτά είναι μόνο λίγα, απ' τα πολλά. Έχει εμπιστοσύνη στο δικό του μυαλό, το δικό του μάτι και χέρι, όμως ο Ιταλός είχε συχνά και την εκτίμηση σπουδαίας παρέας: ο Φελίνι, ο Ούγκο Πρατ, ο Αλμοδοβάρ, ο Νιλ Γκέινμαν, κι ο Γιοντορόβσκι πρόσφεραν χρώμα, σχέδιο, λέξεις ή σκέψεις στις δουλειές του. Κι ίσως το "δείξε μου το φίλο σου" δεν είναι πια και κάνα αξίωμα, όμως όταν διαλέγει να μπουκάρει στις δουλειές σου όλο αυτό το τσούρμο της τέχνης, ε, δεν μπορεί να 'ναι και τυχαίο έτσι; Ως κι ο τεράστιος "γιατρός" του motoGP, ο Βαλεντίνο Ρόσι, πρώτα έγινε ο ίδιος κόμικ, κι έπειτα πρόσφερε το κράνος του, για να τρέχει στις πίστες μόνιμα μ' ένα κορίτσι του Μίλο να τον προστατεύει! Και ο Θεός δημιούργησε τη γυναίκα (κι ο Μανάρα την αγάπησε!) Το πιο σημαντικό ωστόσο: Αν υπήρξε ποτέ σχεδιαστής που αγάπησε τη γυναίκα, αυτός είναι ο Μανάρα. Αγάπησε το σώμα της με την παθιασμένη ορμή του 4ου αμαρτήματος (που τελικά ποιος ξέρει για ποιο λόγο το μετράμε γι' αμάρτημα;). Aγάπησε την ίδια και την έκανε πρωταγωνίστρια στις ιστορίες του, όταν όλοι οι υπόλοιποι χρησιμοποιούσαν άντρες. Αγάπησε τα θέλω της και της χάρισε την πιο μεγάλη ελευθερία που ακόμα σήμερα ο κόσμος αρνείται να της δώσει: Η γυναίκα του Μίλο είναι μια χαρούμενη, μα πάνω απ' όλα μια ζωντανή γυναίκα. Κι είναι χαρούμενη και ζωντανή γιατί μπορεί να ερωτεύεται (με ψυχή και με σάρκα), ανερυθρίαστα. Ή τέλος πάντων, μάλλον κοκκινίζει, όμως στα σίγουρα δεν κοκκινίζει από ντροπή... Y.Γ. Κι ο τίτλος πάει στο Αλκαζάρα, μάγκες... Και το σχετικό link...
  3. Ένα άρθρο που κάνει ανασκόπηση του Ελληνικού ερωτικού τύπου και των προτιμήσεων των Ελλήνων αναγνωστών, από την εποχή του "Χτυποκάρδι" μέχρι και του Penthouse, με αρκετές αναφορές και στα κόμικς της εποχής, και με το μεγαλύτερο μέρος της εικονογράφησης, διανθισμένη με σελίδες από κόμίκς. Σε αρχείο cbr και σκανάρισμα HD. Erotika Biblia - Penthouse A (09-1990) (GCF).cbr
  4. Το "Μέρα Οργής 2: Το Τέλος" αποτελεί το β' μέρος του δεύτερου κατά σειρά άλμπουμ που κυκλοφόρησε ο Milo Manara σχετικά με τις περιπέτειες του Τζιουζέπε Μπέργκμαν. Εκδόθηκε τον Μάιο του 1990 από την Βαβέλ ενώ το α' μέρος, τιτλοφορημένο "Μέρα Οργής" εκδόθηκε δύο χρόνια νωρίτερα, το 1988 ομοίως από τη Βαβέλ. Το "Jour de colere" έκανε την πρώτη εμφάνιση του τον Ιανουάριο του 1983 στην Γαλλία στις σελίδες του περιοδικού "A Suivre" της Casterman, για το οποίο ο Manara δημιούργησε εξ' αρχής την σειρά περιπετειών του Μπέργκμαν. Προκάτοχος του "Μέρα Οργής" είναι το "H.P. και Τζιουζέπε Μπέργκμαν" που είδαμε στα εγχώρια το 1986, ενώ η συνέχεια υπό τον τίτλο "Όνειρο Ίσως" ήρθε στα Ελληνικά το 1993. Τα "Ξαναβλέποντας τα αστέρια" ( Revoir les etoiles) ολοκλήρωσε την σειρά το 1998 στην Γαλλία ως αυτόνομο άλμπουμ (εκτός A Suivre), μέχρι να συνεχιστεί από την Humanoids με ένα ακόμα άλμπουμ το 2004 ονόματι "Η οδύσσεια του Τζιουζέπε Μπέργκμαν" (βλέπε δεύτερο ποστ). Την επιμέλεια αναλαμβάνει ο Βασίλης Νικάκης, ενώ η μετάφραση είναι του Ε. Νικολάου και το lettering της Παυλίνας Καλλίδου. Η σύνθεση εξωφύλλου γίνεται από τον Σταύρο Κούλα που έχει κάνει και το Άρωμα του Αόρατου. Λίστα κυκλοφορίας των έργων του Μανάρα στα Ελληνικά
  5. Το "Άρωμα του Αόρατου" είναι ένα ακόμα άλμπουμ ερωτικού περιεχομένου σε σενάριο και σχέδιο του Milo Manara που μας προσέφερε η Βαβέλ την δεκαετία του '80. Κυκλοφόρησε αρχικά υπό τον τίτλο "Le parfum de l'invisible" τον Νοέμβριο του 1986 στην Γαλλία, ενώ στην χώρα μας το είδαμε τον Μάιο του 1987. Έχει εκδοθεί και συνέχεια υπό τον τίτλο "Le parfum de l'invisible 2" το 1995 το οποίο είδαμε στην Ελλάδα από το περιοδικό Free το 2004 αλλά και συγκεντρωμένο σε ένα άλμπουμ στη σειρά "Manara - Κλασικά έργα" της Espresso το 2007. Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από έναν επιστήμονα της φυσικής που δημιουργεί μια αλοιφή βασισμένη στην τεχνολογία των οπτικών ινών που τον κάνει αόρατο, κάτι που εκμεταλλεύεται για να πλησιάσει την Μπεατρίς, μια σταρ του χορού και παθολογικό του κόλλημα. Εν τω μεταξύ μπλέκει σε διαφόρων ειδών ερωτικές περιπτύξεις με γυναίκες που ιντριγκάρονται από την ιδέα του αόρατου οργάνου του. Ασπρόμαυρο στις 68 σελίδες μαζί με τα εξώφυλλα χωρίς εξτραδάκια, η μετάφραση έγινε από τον Σ. Γεωργίου, το Lettering από τον Ηλία Σάλαρη και η σύνθεση εξωφύλλου από τον Σταύρο Κούλα. Ευχαριστώ τους germanicous και Dr. Paingiver για τις έξτρα πληροφορίες και τον εμπλουτισμό της παρουσίασης
  6. Η σέξι ιστορία της τέχνης με το ερεθισμένο βλέμμα του Μίλο Μανάρα Οι σπουδαιότεροι ζωγράφοι όλων των εποχών και τα μοντέλα που τους ενέπνευσαν μέσα από την ματιά του Ιταλού κομίστα O Μίλο Μανάρα, ο Ιταλός μετρ του ερωτικού κόμικ τροφοδότησε τις ερωτικές φαντασιώσεις αρκετών γενεών με τις χυμώδεις υπερδραστήριες σεξουαλικά ηρωίδες του. Στις παρακάτω εικονογραφήσεις του από το βιβλίο του Model, ο κορυφαίος σκιτσογράφος μας παρουσιάζει μέσα από το γνώριμο ερωτικό πρίσμα που καθορίζει το έργο του σπουδαίους καλλιτέχνες και τα μοντέλα τους καλύπτοντας μία μεγάλη περίοδο της Ιστορίας της Τέχνης από την αρχαιότητα ως σήμερα. Το βιβλίο εξετάζει τη σχέση μεταξύ των καλλιτεχνών και των μοντέλων τους και αποτίει φόρο τιμής στις γυναίκες που ενέπνευσαν πολλά από τα σπουδαία έργα που αγαπάμε σήμερα. Προϊστορικός καλλιτέχνης Επισυνάπτω μόνο μια εικόνα, τις υπόλοιπες (κάποιες ιδιαίτερα τολμηρές) μπορείτε να τις δείτε στην πηγή.
  7. «Ένας φορτηγατζής δεν κρεμάει στο φορτηγό έργα του Rauschenberg ή του Jasper Johns, κρεμάει ένα ωραίο pin-up. Στα pin-ups μου οφείλω το ότι μπορώ ακόμα να ψυχαγωγώ, να είμαι κοντά στους ανθρώπους: στρατιώτες, φορτηγατζήδες, κρατούμενους…» Ο Maurilio Manara, γνωστός ως Milo Manara, είναι Ιταλός δημιουργός κόμικς και εικονογράφος. Αποτελεί έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους Ευρωπαίους καλλιτέχνες και ίσως τον διασημότερο ερωτικό σχεδιαστή παγκοσμίως. Ο Manara γεννήθηκε το 1945 στο Luson, μια μικρή, γερμανόφωνη κωμόπολη της Βόρειας Ιταλίας, το τέταρτο από έξι παιδιά. Ήδη από μικρή ηλικία είχε δείξει την αγάπη του για την τέχνη: παιδί ακόμα, το έσκασε από το σπίτι για να παρακολουθήσει μια έκθεση του Giorgio di Chirico, ενώ στην εφηβεία του αναλάμβανε με τ’ αδέλφια του διακοσμήσεις επί πληρωμή. Τελειώνοντας ένα ιδιωτικό καλλιτεχνικό σχολείο, μετακόμισε στη Βερόνα. Εκεί υπήρξε βοηθός του Ισπανού γλύπτη Miguel Ortiz Berrocal, ενώ παράλληλα σπούδαζε αρχιτεκτονική στη Βενετία, χωρίς ποτέ να πάρει πτυχίο. Κάπου εκεί, τη δεκαετία του 1960 δηλαδή, ο Manara ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με τα κόμικς, χάρη στη Γαλλίδα σύζυγο του Berrocal. Έτσι, θα μάθει ονόματα όπως ο Hugo Pratt, ο Sergio Toppi, ο Dino Battaglia και ο Guido Crepax. Όπως έχει πει ο ίδιος, ιδιαίτερα η ανάγνωση του προκλητικού για την εποχή του Barbarella του Jean-Claude Forest ήταν πραγματικό σημείο καμπής, καθώς αποφάσισε τι ήθελε να κάνει στη ζωή του. Ο Manara έκανε την εμφάνισή του στον χώρο των κόμικς το 1969, σχεδιάζοντας για το Genius, μια σειρά στο στυλ του δημοφιλούς Diabolik. Λίγο αργότερα, συνεργάστηκε με τον Fransisco Rubino για το αρκετά επιτυχημένο Jolanda de Almaviva (1971-1973) και δούλεψε για το παιδικό περιοδικό Corriere dei Ragazzi. Σε σενάριο του Silverio Pisu σχεδίασε δύο κόμικς, το Alessio, Il Borghese Rivoluzionario (1977) και το πιο γνωστό Lo Scimmiotto (1976-1977). Η φήμη του Manara όλο και μεγάλωνε, ξεπερνώντας τα σύνορα της Ιταλίας. Αρχικά, συστήνεται στο γαλλικό κοινό μέσω κάποιων ιστορικών κόμικς για την Larousse. Το 1978 δημιουργεί έναν από τους σημαντικότερους χαρακτήρες του, τον Giuseppe Bergman, ο οποίος κάνει για πρώτη φορά την εμφάνισή του στο βελγικό περιοδικό (À Suivre), ένα από τα πλέον πρωτοποριακά ευρωπαϊκά έντυπα της εποχής. Κεντρικό ρόλο στο κόμικ αυτό παίζει και ο HP, ένας ξεκάθαρος φόρος τιμής στον Hugo Pratt, με τον οποίο ήδη είχε επαφές. Ο Bergman θα εμφανιστεί συνολικά σε έξι άλμπουμ, το τελευταίο εκ των οποίων το 2004. Μεταξύ 1981 και 1982 δημοσιεύεται στο Pilot, το λυρικό western Quatre Doigts – L’Homme de Papier. Στη συνέχεια, δημιούργησε ένα από τα γνωστότερα έργα του, το Il Gioco. Πρόκειται για μια εύθυμη ερωτική ιστορία, που πρωτοκυκλοφόρησε το 1983 μέσα από τις σελίδες του περιοδικού Playmen. Γνώρισε τεράστια επιτυχία σε Ιταλία και Γαλλία και μπορούμε να πούμε ότι καθιέρωσε τον Manara στο ευρωπαϊκό στερέωμα. Το 1983, κυκλοφόρησε επίσης η πρώτη κοινοπραξία του Manara με τον μέντορά του Hugo Pratt. Το Tutto Ricominciò con un'Estate Indiana βραβεύτηκε ως το καλύτερο ξένο άλμπουμ στο Φεστιβάλ της Ανγκουλέμ και σήμερα συγκαταλέγεται στα κορυφαία έργα και των δύο δημιουργών. Το 1986 ήρθε το Il Profumo dell’Invisibile, ένα ερωτικό κόμικ εμπνευσμένο από το κλασικό The Invisible Man του H.G. Wells. Λίγα χρόνια πριν, είχε γνωριστεί με τον Federico Fellini και έφτιαξαν ένα πολύ ενδιαφέρον δίδυμο. Το πρώτο τους κόμικ, Viaggio a Tulum (1986), κυκλοφόρησε αρχικά ως εικονογραφημένη ιστορία και στη συνέχεια ως κανονικό κόμικ, ενώ μερικά χρόνια αργότερα ακολούθησε το Il Viaggio di G. Mastorna, detto Fernet (1992). Αξίζει να σημειωθεί ότι και για τα δύο αυτά έργα, ο Manara δούλεψε πάνω σε storyboards του μεγάλου σκηνοθέτη. Μεταξύ 1991 και 1994, ο Manara ξανασχεδιάζει σενάριο του Hugo Pratt και έτσι γεννιέται το El Gaucho. Γενικά, κατά τη δεκαετία του 1990, επικεντρώθηκε στα ερωτικά κόμικς (Il Gioco 2 και 3, Il Gioco di Kamasutra, κ.ά.). Ακόμα και αυτά που δεν θεωρούνται αμιγώς ερωτικά, όπως τα Gulliveriana (1996) ή το L'Âne d'Or (1999) έχουν σημαντικές δόσεις αισθησιασμού. Μάλιστα, το 1992 συνεργάζεται με έναν ακόμη σπουδαίο σκηνοθέτη, τον Pedro Almodóvar, για το άλμπουμ Le Feu aux Entrailles. Από το 2000 περίπου κι έπειτα, ο Manara αραιώνει αρκετά τις δουλειές του, αλλά συνεχίζει με αξιόλογα κόμικς. Το 2003 κάνει την είσοδό του στην αμερικανική σκηνή, συνεργαζόμενος με τον Neil Gaiman για μια εκ των ιστοριών της ανθολογίας The Sandman: Endless Nights, ενώ τον επόμενο χρόνο δημουργεί, μαζί με τον Alejandro Jodorowsky, τη σειρά Borgia (2004-2010). Το 2006, ολοκληρώνει το Quarantasei, όπου πρωταγωνιστής και συνδημιουργός είναι ο διάσημος μοτοσικλετιστής Valentino Rossi. Σε σενάριο του Vincenzo Cerami, συνσεναριογράφο του πολυβραβευμένου La Vita è Bella, ο Manara σχεδίασε το Les Yeux de Pandora (2007). Το 2010, συνεργεί με έναν από τους ιστορικότερους δημιουργούς της Marvel, τον Chris Claremont, για το X-Women, ενώ το 2013 ξεκίνησε να κάνει variants για τεύχη της ίδιας εταιρείας (Spider-Woman, Guardians of the Galaxy κ.ά.). Το πιο πρόσφατο κόμικ του είναι το Le Caravage (2015-…), μια σειρά για τη ζωή του μεγάλου μπαρόκ ζωγράφου Caravaggio. Εκτός αυτής της πλουσιότατης βιβλιογραφίας, ο Milo Manara έχει προσφέρει και πολλά εντυπωσιακά portofolio και «περίπου κόμικς». Δύο από τα πιο γνωστά είναι το Bolero (1999), όπου εξιστορεί την ανθρώπινη ιστορία μέσα από παρέλαση χαρακτήρων, από τον άνθρωπο των σπηλαίων, μέχρι το σήμερα, και ο πρώτος τόμος του Aphrodite (1999-2000), μια εικονογράφηση έργων του ερωτικού ποιητή Pierre Louÿs. Η υπογραφή του Manara έχει μπει και σε πληθώρα άλλων αντικειμένων, από τράπουλες ταρώ, μέχρι ταμπακέρες. Έχει σχεδιάσει τις αφίσες των ταινιών Intervista και La Voce della Luna του Fellini καθώς κι ένα από τα κράνη του Valentino Rossi. Μέχρι και σειρά κρασιών, ονόματι Vini da Maestro, ξεκίνησε το 2015, με δικές του ετικέτες προφανώς.
  8. "Ου γαρ μόνο έρχεται το γήρας" λέει το ρητό. Τη δεκαετία που διανύουμε ο Manara μπορεί να μην απέκτησε καμμιά γεροντίστικη αρρώστια (χτύπα ξύλο), αλλά αυτό που απώλεσε ήταν σίγουρα η έμπνευση που τον διακατείχε κοντά μια 20ετία. Έτσι "αναγκάζεται" να σκιτσάρει μέτριες και αδιάφορες ιστορίες όπως η συγκεκριμένη, όπου τρία ξέκωλα που βγάζουν το ψωμί τους (το παντεσπάνι τους μάλλον) επιδεικνύοντας τις καμπύλες τους σε streaming web sites, ουσιαστικά κάνουν το ίδιο και για τους αναγνώστες με πρόσχημα ένα ανούσιο σενάριο. Το άλμπουμ αυτό κυκλοφόρησε ως συνοδευτικό του περιοδικού ΚΛΙΚ τον Μάρτιο του 2002. Η έκδοση της Free Magazine εδώ.
  9. Τύπος Άλμπουμ: Φλιπ Κόμικ Άλμπουμ Ιστορίες που περιέχονται στα Φαινόμενα Απατούν 1.Τόλος 2.John Lennon 3.Μπλε Περίοδος 4.Acherontia Atropos 5.Η τελευταία τραγική μέρα του Γκόρι Μπάου και της Καλλίγλουτης Σίστερ Παρουσίαση από Μανάρα Είναι αλήθεια ότι τα φαινόμενα απατούν; Ίσως είναι αλήθεια μόνο κατά το ήμισυ, μόνο φαινομενικά. Κατά τα φαινόμενα, τα φαινόμενα απατούν. Η απάτη των φαινομένων δεν είναι μια πραγματική απάτη. Είναι μια απάτη μόνο φαινομενική. Ή μήπως απατώμαι; Δεν μπορείς ποτέ να είσαι ήσυχος. Δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για τίποτα. Τουλάχιστον φαινομενικά. Στην πραγματικότητα, ο Αϊνστάιν απέδειξε ότι η απάτη των φαινομένων είναι μια απάτη μόνο φαινομενική κι ότι, με βάση τις νέες γνώσεις μας, μπορούμε να φτάσουμε ακόμα και σ« βεβαιότητες. 0 δρόμος της γνώσης είναι, κατά τα φαινόμενα, μακρύς και δύσκολος, γιατί είναι φαινομενικά σπαρμένος με παγίδες: τις παγίδες της απάτης που είναι παγίδες μόνο φαινομενικές. Μόνο η αμφιβολία είναι καλός σύντροφος, γιατί η αμφιβολία δεν πέφτει εύκολα στη1 απάτη. Είναι αναγκαίο να συμφιλιωθούμε με την αμφιβολία, να ζήσουμε μαζί της καλά, χαρούμενα. Μόνο φαινομενικά, η αμφιβολία προκαλεί άγχος. Στην πραγματικότητα, η αμφιβολία είναι ήρεμη, διασκεδαστική, παιχνιδιάρα, χαρούμενη και γεμάτη αυτοπεποίθηση, φαινομενικά, τουλάχιστον. Όπως και να 'χει το πράγμα, εδώ υπάρχουν μερικές ιστορίες. Περιέχουν περισσότερες αμφιβολίες παρά βεβαιότητες, περισσότερα φαινόμενα παρά απάτες, περισσότερο έρωτα παρά άγχος. Τουλάχιστον κατά τα φαινόμενα, αν δεν απατώμαι. Το Ημερολόγιο της Σάντρα Φ. υποτίθεται ότι είναι η εικονογράφηση σελίδων από το ημερολόγιο μιας αναγνώστριας του Μανάρα...
  10. Έξι ημίγυμνες κοπελιές, οι X-girles, θα κληθούν να αποσοβήσουν ένα φανταστικό πόλεμο μεταξύ Κίνας και Ινδίας! Με όπλα τα μισάνοιχτα ηδυπαθή στοματάκια τους, τις κοντές φουστίτσες να ανεμίζουν στο αέρινο λίκνισμά τους και τα κορμάκια, ή όποια άλλη υποψία ρούχων, κολλημένα στα γυμνασμένα τους σώματα, θα κατατροπώσουν τελικά έναν πολύ καλά οργανωμένο και οπλισμένο εχθρό. Σημειωτέον θα βγουν εντελώς αλώβητες , χωρίς αμυχή (αν εξαιρέσουμε το νυχάκι της Έμμα που έσπασε… @@@@ το!). Οφθαλμο-λάγνοι όλου του κόσμου ενωθείτε! Όμως σας προειδοποιώ… δεν θα δείτε ούτε την άκρη από το εσώρουχο καμιάς από τις προαναφερόμενες καλλίπυγες κορασιές, παρά τα ακροβατικά τους! Ο κύριος Manara έκανε αυτό που ήξερε, σχεδίασε με τον καλύτερο τρόπο τις «γυναίκες του» που σκιτσάρει δεκαετίες τώρα. Όμως δεν συνάδουν, δεν ταιριάζουν με το ύφος της ιστορίας, φαντάζουν παράταιρες και ξένες. Δεν χωρούν στα καρέ, ασφυκτιούν. Για το αποτέλεσμα όμως ο μόνος που δεν φταίει είναι σίγουρα αυτός. Μεγαλεπήβολο το σενάριο αλλά απαιτούσε έκταση μεγαλύτερη των 45 σελίδων για να αναπτυχθεί προκειμένου να γίνει και πιο κατανοητό. .... vaios
  11. Την ιστορία της ανθρωπότητας μέσα στους αιώνες δίνει με τα σχέδιά του ο γνωστός σκιτσογράφος Milo Manara. Σύμφωνα μρε τον καλλιτέχνη όλα γίνονται για το σεξ και την εξουσία με χρήση βίας, όπλων και αθέμιτων μέσων. Κυριαρχεί η επιθυμία της κατάκτησης σε κάθε επίπεδο και σε αυτό μετέχουν όλοι. Απλοί πολίτες , αξιωματούχοι, πολιτικοί και ιερωμένοι. «Σεξ, πόλεμος για να κερδίσουν σεξ, περισσότεροι πόλεμοι για να κερδίσουν πλούτη, ώστε να έχουν περισσότερο σεξ» λέει ο Milo Manara και αποτυπώνει τη «θεωρία» του στα ερωτικά του σκίτσα. ... Τα σκίτσα μπορείτε να τα δείτε εδώ, στο πολύ ενδιαφέρον σάιτ "Η Μηχανή του Χρόνου", από όπου και αλιεύθηκε η είδηση. Δεν ποστάρονται εδώ για ευνόητους λόγους. Ανοίγετε με δική σας ευθύνη.
  12. View File GULLIVERIANA (MILO MANARA) Για κάποιους ένα αλληγορικό παραμύθι. Για άλλους άλλη μια αφορμή για να σχεδιάσει ο Manara γυμνές γυναίκες. Όπως και να έχει το αποτέλεσμα είναι απολαυστικό. Τα σκαναρίσματα είναι από την επανέκδοση του άλμπουμ ως ένθετο του περιοδικού FREE. Παρουσίαση του άλμπουμ από τις εκδόσεις Λιβάνη Αφιέρωμα στον Milo Manara Τα άλμπουμ του Manara στα ελληνικά 66 σελίδες, 1706x2300 pixels, στα 300dpi. Καλή ανάγνωση Submitter The_Sandman Submitted 10/09/2014 Category ΕΡΩΤΙΚΑ Δημιουργοί Manara Milo  
  13. Από την ιστοσελίδα του "Έθνους" ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΙΛΟ ΜΑΝΑΡΑ Διχάζει η νέα «Γυναίκα αράχνη» Διχάζει τον κόσμο των κόμικς η «Γυναίκα αράχνη» του Μίλο Μανάρα, που έκανε το ντεμπούτο της αυτή την εβδομάδα προκαλώντας εντονότατες κριτικές. Η Marvel ανέθεσε στον Μίλο Μανάρα τον σχεδιασμό της νέας «Γυναίκας αράχνnς» για την επιστροφή του κόμικς που θα γίνει τον Νοέμβριο Η Marvel ανέθεσε στον γνωστό για τα ερωτικά του κόμικς καλλιτέχνη τον σχεδιασμό της νέας «Spider Woman» για την επιστροφή του κόμικς που θα γίνει το Νοέμβριο μέσα από τη σειρά «Women of Marvel». Τα αποκαλυπτήρια του σκίτσου έγιναν και πιστός στο στυλ του ο καλλιτέχνης, έδωσε με το σκίτσο του μια πιο σέξι διάσταση στη «Γυναίκα αράχνη». Με κόκκινη κολλητή φόρμα που μοιάζει με body painting, η σχεδόν γυμνή Τζέσικα Ντριου μεταμορφώνεται σε μια πιο πιπεράτη εκδοχή της σούπερ ηρωίδας, που φαίνεται σαν να έχει σχεδιαστεί «μόνο για άνδρες». Αυτό υποστηρίζουν αρκετά sites του χώρου των κόμικς που καταδικάζουν την εκρηκτική παραλλαγή του κλασικού σκίτσου του 1978, λέγοντας πως με αυτόν τον τρόπο απομακρύνουν τις γυναίκες αναγνώστες αλλά και τις γυναίκες δημιουργούς κόμικς. «Οποιος γνωρίζει από πορνογραφία, καταλαβαίνει αμέσως πού παραπέμπει η πόζα στην οποία έχει ζωγραφιστεί», αναφέρουν οι ειδικοί στις κριτικές τους. «Αν αυτή η πόζα δεν είναι κατάλληλη για έναν άνδρα σούπερ ήρωα, γιατί πρέπει να είναι για μια γυναίκα», αναρωτιούνται σε σχετικά sites, ενώ πολλοί εκφράζουν τις αντιρρήσεις τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης λέγοντας πως υπάρχει χώρος για την τέχνη του Μίλο Μανάρα, αλλά ίσως ο καλλιτέχνης δεν έπρεπε να καταπιαστεί με το συγκεκριμένο κόμικς. Η δημοσιογράφος Λόρα Σέντον, ειδική στον χώρο των κόμικς, είπε στον «Guardian»: «Θεωρώ ότι είναι πολύ απογοητευτική η απόφαση της Marvel να αναθέσει σε έναν τέτοιου είδους καλλιτέχνη να αλλάξει τόσο ένα κόμικς που έχει ως βασική ηρωίδα του μια γυναίκα. Θα μπορούσε τουλάχιστον να του ζητηθεί να μειώσει τη σεξουαλική οπτική του». Ο σεναριογράφος των νέων ιστοριών της «Spider Woman» πάντως απάντησε μέσω του Twitter του λέγοντας πως δεν έχουν καμία πρόθεση να δώσουν σεξουαλική διάσταση στο κόμικς και πως «το στόρι φέρεται με σεβασμό στην Τζέσικα».
  14. Προβολή αρχείου Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΤΟΥ ΤΖΙΟΥΖΕΠΕ ΜΠΕΡΓΚΜΑΝ (ΜΑΝΑRΑ) Ο ένατος τόμος με τις περιπέτειες του Τζιουζέπε Μπέργκμαν του Milo Manara, δημοσιεύθηκε στα τ.231-234 του περιοδικού 9 από τις 15/12 2004 μέχρι τις 5/1/2005. Αφιέρωμα στον Milo Manara Τα άλμπουμ του Manara στα ελληνικά Παρουσίαση του περιοδικού "9" ΕΔΩ. Καλή ανάγνωση Υποβολέας The_Sandman Υποβλήθηκε 29/09/2014 Κατηγορία ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ Δημιουργοί Manara Milo  
  15. Η κατά Μίλο Μανάρα εκδοχή του Κάμα Σούτρα ή κάτι τέτοιο, τέλος πάντων. Δόθηκε ως ένθετο με το περιοδικό MAX, μάλλον το 1999 τεύχος 111, 6ος/1999 (η πρωτότυπη έκδοση είναι του 1997, νομίζω). Εξαιρετική έκδοση, έγχρωμη και σε μεγάλο σχήμα, που αναδεικνύει απόλυτα το σχέδιο του Μανάρα. Δυστυχώς όμως, την ίδια στιγμή, εκθέτει ανεπανόρθωτα και το προσχηματικό σενάριο. Προτιμήστε το Σιμιόττο ή το Τζουζέπε Μπέργκμαν ή το Χάρτινο Άνθρωπο, τότε που ο Μανάρα είχε κάτι να πει και δεν αρκούταν στο να προσφέρει οφθαλμόλουτρο. Παραθέτω και το οπισθόφυλλο, αν και δεν είμαι σίγουρος ότι υπάρχει λόγος.
  16. Μεταλλαγμένες στα ελληνικά νησιά Ηλίας Κανέλλης, Τα Νέα, 5/3/2011 Αργησε ο Μίλο Μανάρα να δουλέψει για τον αμερικανικό κολοσσό των κόμικς, τη Μarvel. Σχεδίασε την πρώτη του περιπέτεια για τους Αμερικανούς στα 65 του, αποδεικνύοντας ότι έχει ακόμα σταθερό χέρι όταν σχεδιάζει ωραία κορίτσια, ότι του αρέσουν τα κοσμοπολίτικα περιβάλλοντα όπως αυτά των δημοφιλών τουριστικών νησιών του Αιγαίου και ότι χειρίζεται με άψογο τρόπο τα κλισέ. Τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, τα κόμικς που διεκδίκησαν την ενηλικίωση μιας αφηγηματικής τέχνης, η οποία έως τότε ταυτιζόταν με τα εύκολα παιδικά αναγνώσματα, ήταν στην πλειονότητά τους ευρωπαϊκά. Η γαλλική σχολή, εμπλουτισμένη από το πνεύμα του γαλλικού Μάη, παρήγαγε κόμικς κοινωνικοπολιτικής σάτιρας- αναφοράς, αλλά και ανανέωσε τη βελγική σχολή της περιπέτειας, αυτή τη φορά στον χώρο της επιστημονικής φαντασίας. Οι Ιταλοί, με πρωτεργάτες πρόσωπα όπως ο Γκίντο Κρέπαξ, ο Ούγκο Πρατ, ο μακαρίτης Αντρέα Πασιέντζα και ο Μίλο Μανάρα έδωσαν νέα πνοή στην περιπέτεια, με πολιτικές προεκτάσεις, αλλά και γερές δόσεις ερωτισμού, που εκείνα τα χρόνια ταυτιζόταν με τη χειραφέτηση. Αντιθέτως, το αμερικανικό κόμικς κινούνταν λίγο-πολύ στα όρια των κλισέ, που είχαν τοποθετήσει τα κόμικς με υπερήρωες οι δυσκίνητες εκείνο το διάστημα εκδοτικές εταιρείες. Χρειάστηκαν μερικοί τολμηροί αφηγητές, σχεδιαστές και σεναριογράφοι, ο Φρανκ Μίλερ, ο Ντέιβιντ Ματσουκέλι, ο Αλαν Μουρ, για να αναγκάσουν τους υπερήρωες να κινηθούν, να διαρρήξουν την αφηγηματική πεπατημένη, αισθητικά και θεματολογικά. Κι ύστερα, τα αμερικανικά κόμικς, πολυθεματικά και πολυστυλιστικά πια, έκαναν μια δεύτερη έξοδο στον κόσμο- και κατέκτησαν και την ευρωπαϊκή αγορά. Οι μεμονωμένοι, ανεξάρτητοι εικονογράφοι στην Ευρώπη, που περνάει ακόμα η μπογιά τους, συνέχισαν να υπάρχουν ως μεμονωμένες περιπτώσεις. Κάποιοι απ΄ αυτούς χρειάστηκε να πάνε στην Αμερική, να εισφέρουν τη δεξιοτεχνία τους και το αναγνωρίσιμο στυλ τους ακόμα και στα κόμικς με υπερήρωες. Ο Μίλο Μανάρα είναι ο τελευταίος ανάμεσά τους, σε έναν δρόμο που άνοιξε τη δεκαετία του 1980 ο Μοέμπιους. Ο Μίλο Μανάρα είναι παιδί της ανεξάρτητης ιταλικής σκηνής. Ο «Σιμιότο» του, η πρώτη επιτυχία του το 1976, ήταν ένα κόμικς εμπνευσμένο από τη στράτευση στο μαοϊκό στρατόπεδο που εκείνον τον καιρό ήταν δημοφιλές στην Ευρώπη. Αλλά στην πορεία, με σειρές όπως «Το άρωμα του αόρατου», «Κάντιντ κάμερα» και κυρίως με «Το κουμπί της», καταγράφηκε στους δεξιοτέχνες του ερωτισμού. Ενός ιδιότυπου, εύκολα αναγνωρίσιμου ερωτισμού, που εκπροσωπούνταν κυρίως από την εικονογράφηση σε παραλλαγές της γυναίκας-μοντέλο. Στην πορεία, η γυναίκα αυτή σχεδιάστηκε, ξανθή ή μελαχρινή, με ανατομικές λεπτομέρειες, με λάγνο ύφος και με υπερχειλίζουσα λίμπιντο. Παρά τις μετέπειτα συνεργασίες του Μανάρα με τον Φελίνι, τον Πρατ, τον Αλμοδόβαρ, τον Γιοντορόφσκι, στην κοινή συνείδηση έχει μείνει ως ο εικονογράφος του ερωτισμού. Μια φεμινιστική αλλά και μια απομυθοποιητική προσέγγιση, πάντως, τον αποκαλεί σοφτ πορνογράφο καλλιγραφίας. Αυτός ο σχεδιαστής κόμικς, με αυτή τη γραμμή και με αυτή τη φήμη, προσεγγίστηκε από τη Μarvel για να εμπλουτίσει έναν από τους πιο δημοφιλείς τίτλους της εταιρείας, τους Χ-Μen- την ομάδα δηλαδή των μεταλλαγμένων με τις υπερδυνάμεις σε συνεργασία με έναν από τους καλύτερους σεναριογράφους της εταιρείας, τον άνθρωπο που (επίσης τη δεκαετία του 1980) ανανέωσε το ενδιαφέρον για την ομάδα Χ, τον Κρις Κλερμόντ. Το αποτέλεσμα θα μπορούσε να ιδωθεί από δύο διαφορετικές σκοπιές. Αν στόχος ήταν ο εντυπωσιασμός, αν δηλαδή έπρεπε να δοθεί η δυνατότητα στον Μανάρα να σχεδιάσει τις ωραίες που συνήθως σχεδιάζει σε περιβάλλον υπερηρώων, το κόμικς είναι πετυχημένο- πιθανόν και εμπορικά. Αν όμως στόχος είναι έστω η ανανέωση της περιπέτειας, τότε το εγχείρημα δεν δικαιώνεται. Ο Κλερμόντ γράφει μια ιστορία-τουρλουμπούκι και ο Μανάρα εικονογραφεί με τον τρόπο του, προσέχοντας απλώς στη δοσολογία του ερωτισμού: σεμνά και ταπεινά.
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.