Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'Charles Forsman'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΝΕΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΝΕΑ
  • ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
    • ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ
    • ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ
  • ΧΑΛΑΡΩΜΑ
    • ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
    • ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ
    • ΤΟ ΠΑΖΑΡΙ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μπλα μπλα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Διάφορα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Ντόναλντ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μίκυ Μάους
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Κόμιξ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Super Μίκυ
  • VINTAGE's Συζήτηση
  • VIDEO GAMES's Γεν. Συζήτηση για Video Games

Blogs

There are no results to display.

There are no results to display.


Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


MSN


Website URL


Yahoo


Skype


City


Profession


Interests

Found 4 results

  1. Αδιέξοδα της νεότητας Συντάκτης: Γιάννης Κουκουλάς Οταν παρουσιάζαμε πριν από μήνες τη σειρά του Netflix με τίτλο «The End of the F***ing World», που έχει βασιστεί στο ομότιτλο κόμικς του Charles Forsman, δεν φανταζόμασταν ότι θα υπήρχε ποτέ περίπτωση ένα τέτοιο κόμικς να κυκλοφορήσει στα ελληνικά. Οι καιροί όμως έχουν αλλάξει και η ευχάριστη είδηση ήρθε από τις εκδόσεις Γράμματα. «Εχε Γεια Γα**μένε Κόσμε» είναι ο ελληνικός τίτλος (μετάφραση: Αριάδνη Φανκουλού) αυτής της πολύ ιδιαίτερης και απαισιόδοξης ιστορίας ενός ζευγαριού εφήβων που βιώνουν την απογοήτευση και φτάνουν στα άκρα. Φαινομενικά στεγνοί από κάθε συναίσθημα και με μια οργή που βράζει, ο Τζέιμς και η Αλίσα αφήνουν σταδιακά τον μηδενισμό να εισχωρήσει σε κάθε σημείο του κοινού τους βίου, ακόμα και στον έρωτά τους. Η βίαιη και εξαναγκασμένη ενηλικίωσή τους χαρακτηρίζεται από ανέκφραστα πρόσωπα, αποστασιοποίηση από τη ζωή (των άλλων) που εξελίσσεται δίπλα τους ωσάν να την παρακολουθούν ως θεατές, φόνους δι’ ασήμαντον αφορμήν, εκδικητικότητα, ένα μίσος που περιμένει να διοχετευτεί στην πρώτη ευκαιρία. Δικαιολογημένα; Οι απαντήσεις μπορεί να είναι διαφορετικές για κάθε αναγνώστη. Και εδώ βρίσκεται η μαεστρία του 36άχρονου Forsman («Revenger», «Slasher», «Celebrated Summer» κ.ά.) που καταφέρνει να παρουσιάσει τους δυο παραβατικούς πρωταγωνιστές όχι ως θύτες αλλά ως θύματα. «Οταν έκλεισα τα τέσσερα, η μαμά με πήρε με το αμάξι και πήγαμε στη λίμνη να ταΐσουμε τις πάπιες. Θυμάμαι το χαμόγελό της. Ητανε τόσο ήρεμη. Ευτυχισμένη. Πρώτη φορά την έβλεπα έτσι. Με φίλησε πάνω στο κεφάλι, στα μαλλιά. Και μπήκε στη λίμνη μαζί με την Πόντιακ. Εβλεπα τις μπουρμπουλήθρες και περίμενα να γυρίσει η μαμά μου», μονολογεί ο Τζέιμς συμπυκνώνοντας με λίγα λόγια και σπαρακτικό τρόπο μία από τις παιδικές, δυσάρεστες εμπειρίες του. Οι δυο φυγάδες, αποξενωμένοι πλήρως από οικογένεια και φίλους, ταξιδεύουν για να ξεφύγουν αλλά έρχονται συνεχώς αντιμέτωποι με μια αρρωστημένη πραγματικότητα, με μια σαπίλα που απλώνεται γύρω τους και τους πλακώνει, είτε αυτή παρουσιάζεται ως υποκριτική απάθεια είτε ως σεξουαλική εκμετάλλευση. Σε μια αποκρουστική αμερικανική ενδοχώρα, ανοιχτή και αχανή σε βαθμό που δημιουργεί κλειστοφοβία σε όποιον δεν μπορεί να διαφύγει από την κενότητά της και με τις δυσλειτουργικές οικογένειες να παίζουν τυπικό και διακοσμητικό ρόλο, η Αλίσα και ο Τζέιμς βυθίζονται στην αλληλοεξάρτηση του ενός από τον άλλον και απομονώνονται σε μία ούτως ή άλλως θνησιγενή και προβληματική σχέση με ημερομηνία λήξης. Το ερώτημα που πλανάται από την αρχή είναι ποια θα είναι η αφορμή για αυτή τη λήξη και πόσο επώδυνα θα τη βιώσουν οι πρωταγωνιστές. Θα βγουν αλώβητοι ή τραυματισμένοι; Και πόσοι ακόμα θα την πληρώσουν; Οι τίτλοι των κεφαλαίων του Forsman, πλήρως περιγραφικοί και επεξηγηματικοί μέσα στη λεκτική απλότητά τους αλλά και ειρωνικοί ορισμένες φορές, παρουσιάζουν ιδανικά τη νομοτελειακή πορεία προς την κορύφωση: «Πολύ ζόρι», «Μια χαρά χάλια», «Μανούλα», «Αντίο, Τούλσα», «Εκβιασμένα αισθήματα» κ.ά. Σε χαμηλούς τόνους, χωρίς εξάρσεις και με τα συναισθήματα, αν υπάρχουν, να μη φανερώνονται ποτέ στον αναγνώστη, το «Εχε Γεια Γα**μένε Κόσμε» αποτελεί μία από τις πολύ χαρακτηριστικές και ξεχωριστές περιπτώσεις των σύγχρονων αμερικανικών εναλλακτικών κόμικς (δεν είναι τυχαίο ότι στις ΗΠΑ κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Fantagraphics) που παρά το μινιμαλιστικό στιλ και το δύσκολο θέμα τους μπορούν να κατακτήσουν το ευρύ κοινό. Απόδειξη γι’ αυτό είναι η τηλεοπτική μεταφορά του, οι επανεκδόσεις του και οι μεταφράσεις του σε άλλες γλώσσες. Μακάρι στην Ελλάδα να έχουν συνέχεια αντίστοιχες εκδόσεις και μεταφράσεις. Η σειρά «The End of the F***ing World», που βασίστηκε στο έργο του Charles Forsman, γυρίστηκε το 2017 και προβλήθηκε στο Channel 4 και εν συνεχεία στο Netflix, λαμβάνοντας θετικότατες κριτικές. Τα οκτώ επεισόδια της σειράς σκηνοθετήθηκαν από τους Jonathan Entwistle και Lucy Tcherniak, το σενάριο της τηλεοπτικής προσαρμογής επιμελήθηκε ο Charlie Covell, ενώ τον Τζέιμς υποδύθηκε ο Alex Lawther («Black Mirror» κ.ά.) και την Αλίσα η Jessica Barden (Penny Dreadful» κ.ά.). Οι συντελεστές της σειράς κατάφεραν να αναπλάσουν το κλίμα της ιστορίας του Forsman σε σημαντικό βαθμό αν και προτίμησαν τα έντονα χρώματα από το ασπρόμαυρο και σκοτεινό κλίμα του κόμικς. Ο δημιουργός του, ωστόσο, εξέφρασε την ικανοποίησή του για το αποτέλεσμα που ήταν ακριβώς όπως το είχε φανταστεί, σύμφωνα με τις δηλώσεις του. Μέχρι σήμερα δεν είναι σίγουρο ότι θα γυριστεί και δεύτερη σεζόν αν και η επιτυχία της πρώτης το καθιστά πολύ πιθανό. Πηγή
  2. The End Of The Fucking World ή TEOTFW όπως γράφει και στο εξώφυλλο. Η υπόθεση αφορά έναν κοινωνιοπαθή έφηβο, τον James, τον οποίο ερωτεύεται μια συμμαθήτρια του, η Alyssa. Οι δυο τους θέλουν να ξεφύγουν από τις οικογένειες και την πόλη τους, οπότε το σκάνε με ένα αυτοκίνητο. Μετά από αρκετές περιπλανήσεις και διάφορες περιπέτειες, καταλήγουν να αναζητούν τον πατέρα της Alyssa που έχει να δει πάνω από 10 χρόνια. Θυμίζει λίγο fanzine, αλλά όχι με οποιαδήποτε αρνητική έννοια. Είναι πολύ minimal σε όλους τους τομείς. Απλή σχεδιαστική γραμμή, κενά ή μαύρα panels, και πλήρης απουσία λεπτομερειών. Το ίδιο ισχύει και για το σενάριο. Συνεχής συστολή του χρόνου για λίγες σελίδες που ακολουθούνται από απροσδιόριστου μήκους χρονικά άλματα - με μοναδικό σκοπό τη μεταφορά στο επόμενο κομβικό σημείο της ιστορίας. Έχουμε πρωτοπρόσωπη αφήγηση και από τους δύο πρωταγωνιστές, ενώ οι διάλογοι είναι οι απολύτως απαραίτητοι. Γενικά οι χαρακτήρες χτίζονται με μεγάλα κομμάτια πληροφοριών που δίνονται μέσα από τις σκέψεις τους, και λιγότερο από οτιδήποτε άλλο λένε ή κάνουν. Μια αρκετά καλή τεχνική η οποία είτε αποσκοπούσε εκεί είτε όχι, προσομοιάζει εύστοχα την κατάσταση της εφηβείας. Μιλάμε για ~150 σελίδες που διαβάζονται σε 3 τέταρτα της ώρας. Έχει ενδιαφέρον για να παρατηρήσει κανείς την αξιοποίηση του μέσου από τον δημιουργό. Κάποιος με περισσότερες "τεχνικές" γνώσεις πάνω στα κόμικς θα μπορούσε να το αναλύσει περισσότερο και καλύτερα, αφού είναι ένα ιδιαίτερα εσωστρεφές κόμικ. Ωστόσο δεν θεωρώ πως πρόκειται για κάποιο ανατρεπτικό έργο που απευθύνεται στους απανταχού κομικσόφιλους. Έχει να προσφέρει κάποια πράγματα, αλλά είναι εύκολο να τα χάσεις ανάλογα με το πότε και υπό ποιες συνθήκες το διαβάσεις. Συνεπώς δεν απευθύνεται σε όλους. Το The End Of The Fucking World εκδόθηκε για πρώτη φορά σε οκτασέλιδες συνέχειες από τον Σεπτέμβρη του 2011 μέχρι τον Φεβρουάριο του 2013 από την Oily Comics, εκδοτική του ίδιου του δημιουργού, Charles Forsman. Τον Αύγουστο του 2013 οι ιστορίες συλλέχθηκαν και εκδόθηκαν από τη Fantagraphics σε έναν τόμο με μαλακό εξώφυλλο. Τον Οκτώβρη του 2017 το Netflix κυκλοφόρησε την πρώτη σεζόν της τηλεοπτικής μεταφοράς, χάρη στην οποία ξαναεκδόθηκε και το κόμικ με σκληρό εξώφυλλο τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου. Εδώ έχουμε ένα άρθρο για το κόμικ με αφορμή την τηλεοπτική σειρά, και εδώ είναι το θέμα της σειράς όπου περιέχει ακόμα ένα άρθρο. Εδώ η παρουσίαση της σειράς.
  3. BladeRunner1992

    ΕΧΕ ΓΕΙΑ ΓΑ**ΜΕΝΕ ΚΟΣΜΕ

    Μέσα στη βδομάδα κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Γράμματα το συγκεκριμένο κόμικ, πάνω στο οποίο βασίζεται και η σειρά του Netflix “The End of the Fucking World”. Ουσιαστικά δεν άργησα ούτε στιγμή να το αγοράσω, το τσίμπησα σήμερα το μεσημεράκι και το διάβασα εν ριπή οφθαλμού σε τρένο και σπίτι. Πρωταγωνιστούν δυο έφηβοι, ο κοινωνιοπαθής Τζέιμς και η συμμαθήτριά του Αλίσσα, οι οποίοι θέλοντας να ξεφύγουν από τις οικογένειες και την πόλη τους, το σκάνε με ένα αυτοκίνητο. Μετά από περιπλανήσεις και κάποιες τρελές καταστάσεις, καταλήγουν στην αναζήτηση του πατέρα της Αλίσσα, η οποία έχει να τον δει πάνω από δέκα χρόνια. Η περίληψη που έδωσα σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να περιγράψει την τρέλα, τη νοσηρότητα και την κατάθλιψη που γενικά επικρατούν στην όλη ιστορία. Έχουμε να κάνουμε με μια δραματική ιστορία ενηλικίωσης με στοιχεία εγκλήματος, η οποία αποτυπώνει με ιδιαίτερο τρόπο τη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης, όπως πιθανότατα και τις απογοητεύσεις που αντιμετωπίζουν οι έφηβοι. Το σενάριο είναι απλό, χωρίς συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο και με τους απολύτως απαραίτητους διαλόγους, ενώ μινιμαλιστικό και χωρίς πολλές λεπτομέρειες είναι και το ασπρόμαυρο σκίτσο, το οποίο όμως θα έλεγα ότι έτσι όπως είναι κάνει πιο έντονα τα αισθήματα κατάθλιψης και αποστασιοποίησης που διαποτίζουν τη γενική παρουσίαση των δυο πρωταγωνιστών. Σίγουρα η ιστορία και ο τρόπος παρουσίασής της, καθώς και το απλό σχέδιο, δεν είναι για όλα τα γούστα, προσωπικά όμως δηλώνω ικανοποιημένος, ενώ σαν κόμικ με έκανε να νιώσω και λίγο περίεργα. Λίαν συντόμως θα δω και τη σειρά. 8/10 Όσον αφορά την έκδοση, είναι μικρού μεγέθους (μπορεί να πει κανείς και τσέπης), με απλό εξώφυλλο και ικανοποιητική βιβλιοδεσία. Μπορεί να πει κανείς ότι είναι εξίσου μινιμαλιστική με το περιεχόμενο. Εδώ υπάρχει η παρουσίαση της Αμερικάνικης έκδοσης και εδώ η παρουσίαση της τηλεοπτικής σειράς.
  4. Το τέλος του κόσμου (και) της αθωότητας Συντάκτης: Γιάννης Κουκουλάς Δεν είναι σπάνιο στις μέρες μας να μεταφέρονται στη μικρή οθόνη γνωστές σειρές από κόμικς. Συνήθως όμως αφορούν δημοφιλείς υπερηρωικές περιπέτειες γεμάτες δράση. Το «TEOTFW» δεν θυμίζει σε τίποτε κάτι τέτοιο. Παρουσιάζει το ταξίδι δύο νέων ανθρώπων στη σκοτεινή Αμερική και τη σκοτεινή πλευρά της εφηβείας. Μέχρι το οδυνηρό τέλος του προσωπικού τους κόσμου Με τον δυσερμήνευτο και προβοκατόρικο τίτλο «TEOTFW» που αποτελεί τα αρχικά της φράσης «The End Of The Fucking World» (Το Τέλος Του Γαμημένου Κόσμου) το βιβλίο του Charles Forsman κυκλοφόρησε το 2013 από την Fantagraphics, τον μεγαλύτερο και ιστορικότερο εκδοτικό οίκο στον χώρο των εναλλακτικών κόμικς για ενήλικους αναγνώστες. Παρά τις επαινετικές κριτικές και τα βραβεία που απέσπασε, δεν σημείωσε ιδιαίτερα μεγάλη επιτυχία, ίσως λόγω του φαινομενικά απλού, ασπρόμαυρου σχεδίου του, ίσως λόγω του δύσκολου θέματός του που αφορά τη βίαιη ενηλικίωση ενός ζευγαριού ανήλικων περιθωριακών «φυγάδων» μέσω της παραβατικής δράσης τους και της ιδιοσυγκρασιακής συμπεριφοράς τους. Από τότε όμως προσέλκυσε το ενδιαφέρον κινηματογραφιστών και παραγωγών. Το 2014 κυκλοφόρησε μια μικρού μήκους ταινία με τον ίδιο τίτλο ως «πιλότος» για μια μεγαλύτερη μελλοντική σειρά σε σενάριο και σκηνοθεσία του τριαντάχρονου τότε Jonathan Entwistle. Και φέτος τα γυρίσματα της πρώτης σεζόν της σειράς επιτέλους ολοκληρώθηκαν σε σενάριο του Charlie Covell πάνω στο βιβλίο του Forsman και σκηνοθεσία των Entwistle και Lucy Tcherniak. Η σειρά θα αρχίσει να προβάλλεται στις 24 Οκτωβρίου από το Netflix και από την επιτυχία της θα εξαρτηθεί η ύπαρξη δεύτερης σεζόν. Φαίνεται δύσκολο να αποδοθεί τηλεοπτικά το ασφυκτικό κλίμα της υπόγειας έντασης που χαρακτηρίζει το κόμικς με τα πολλά καρέ χωρίς λόγια και τη διπλή αφήγηση, πότε από την πλευρά του James (Alex Lawther) και πότε από την πλευρά της Alyssa (Jessica Barden), αλλά αν οι παραγωγοί και ο σκηνοθέτης επιλέξουν να εστιάσουν στον χαρακτήρα του πρωταγωνιστή και τον διαταραγμένο ψυχικό του κόσμο (δολοφόνος και βασανιστής ζώων, συναισθηματικά ανίκανος, εκδικητικός αλλά και αλτρουιστής και αφοσιωμένος στον έρωτά του) η σειρά μπορεί να αποτελέσει την πιο αθόρυβη και low budget μεγάλη επιτυχία της χρονιάς. Οι πρώτες σκηνές που είδαν το φως της δημοσιότητας προϊδεάζουν για κάτι ανάμεσα στο «Elephant» του Γκας Βαν Σαντ με την επικείμενη τραγωδία να πλησιάζει απειλητικά χωρίς κραυγές και εξάρσεις, το «Paranoid Park» του ίδιου σκηνοθέτη με τις ενοχές ενός αποστασιοποιημένου έφηβου δολοφόνου και το αριστουργηματικά ειρωνικό τηλεοπτικό «Fargo» με τα εγκλήματα να διαδέχονται το ένα το άλλο χωρίς να διαταράσσουν τη μονότονη ζωή στη χιονισμένη αμερικανική ενδοχώρα. «Το ήξερα πως ήμουν διαφορετικός από τους περισσότερους ανθρώπους. Αλλά έμαθα πώς να περνάω απαρατήρητος. Υπήρχαν φορές που δεν ήξερα πώς να συμπεριφερθώ. Και κάποιες που άφηνα να συμβούν πράγματα που δεν μπορούσα να καταλάβω. Μου φαίνεται ότι πίστευα πώς θα μπορούσα να αισθανθώ κάτι. Κάτι διαφορετικό από το τίποτα» μονολογεί ο James. Εκφράζοντας μια μηδενιστική αθωότητα που αργοσβήνει στην πορεία προς την ενηλικίωση. Για να απολεστεί οριστικά όταν νομοτελειακά έρχεται το «τέλος του γαμημένου κόσμου» που είχε προλάβει πιο πριν να καταστρέψει τις ζωές δύο παιδιών. Πηγή
×

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.