Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'φεστιβάλ κόμικς'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΝΕΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΝΕΑ
  • ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
    • ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ
    • ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ
  • ΧΑΛΑΡΩΜΑ
    • ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
    • ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ
    • ΤΟ ΠΑΖΑΡΙ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μπλα μπλα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Διάφορα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Ντόναλντ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μίκυ Μάους
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Κόμιξ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Super Μίκυ
  • VINTAGE's Συζήτηση
  • VIDEO GAMES's Γεν. Συζήτηση για Video Games

Blogs

There are no results to display.

There are no results to display.

Categories

  • ΚΟΜΙΚΣ
    • ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ
    • ΠΟΛΥΘΕΜΑΤΙΚΑ
    • ΤΕΥΧΗ
    • ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΣΑΡΩΣΕΙΣ
    • ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ ΚΟΜΙΚΣ
  • ΛΟΙΠΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΠΟΙΚΙΛΗΣ ΥΛΗΣ
    • ΕΝΘΕΤΑ ΕΚΔΟΣΕΩΝ
    • ΛΑΪΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ
    • ΒΙΒΛΙΑ

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


MSN


Website URL


Yahoo


Skype


City


Profession


Interests

Found 2 results

  1. Τα κόμικς επικοινωνούν με όλες τις τέχνες, δανείζονται στοιχεία από αυτές και δανείζουν επίσης. Το Φεστιβάλ Κόμικς της Βαβέλ επιχείρησε να προάγει αυτή τη συνομιλία μεταξύ των τεχνών τοποθετώντας τα κόμικς στο επίκεντρο. Το πέτυχε για 14 φορές. Διεκόπη απότομα το 2012. Όλοι εύχονται μια μέρα, κάποιον Σεπτέμβρη όπως πάντα, να επιστρέψει. Τέτοιες μέρες, συνήθως τέλη Σεπτέμβρη, μέχρι πριν από λίγα χρόνια οι φίλοι των κόμικς («και όχι μόνο» για να θυμηθούμε το πολυφορεμένο μότο που εισήγαγε η Βαβέλ) περίμεναν με ανυπομονησία το ετήσιο Φεστιβάλ Κόμικς. Ήταν το πρώτο φεστιβάλ κόμικς τέτοιου μεγέθους και τέτοιας διάρκειας που πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα. Ξεκίνησε το 1996 με τον υπέροχο τίτλο «Τα Γήινα και Φλογερά Χρώματα της Μεσογείου» και καλεσμένους ορισμένους από τους κορυφαίους Ευρωπαίους δημιουργούς: Francesco Tulio Altan, Daniele Brolli, Max Cabanes, Pablo Echaurren, Édika, Vittorio Giardino, Jacques de Loustal, Frank Margerin, Lorenzo Mattotti, Miguelanxo Prado, Philippe Vuillemin. Οι Έλληνες που συμμετείχαν ήταν ή φτασμένοι δημιουργοί ή καλλιτέχνες που μεγαλούργησαν τα επόμενα χρόνια: Διαμαντής Αϊδίνης, Αρκάς, Σπύρος Βερύκιος, Σπύρος Δερβενιώτης, Γιάννης Ιωάννου, Λέανδρος Κοκκόρης, Νίκος Κούρτης, Γιώργος Μπότσος, Δημήτρης Παπαϊωάννου, Φώτης Πεχλιβανίδης, Στάθης, Γιώργος Τραγάκης και οι πρόσφατα χαμένοι Γιάννης Καλαϊτζής και Χρήστος Δημητρίου. Εκείνη τη χρονιά συμπληρώνονταν 15 χρόνια από την πρώτη κυκλοφορία του περιοδικού Βαβέλ που συνέβαλε τα μέγιστα στη δημοσιοποίηση και τη διάδοση των κόμικς για ενήλικους στην Ελλάδα και γιορτάζονταν, επίσης σε ολόκληρο τον κόσμο τα «100 χρόνια των Κόμικς» με θεωρούμενη αφετηρία της ένατης τέχνης τη δημιουργία του εμβληματικού «Yellow Kid» από τον Richard Outcault το 1896 στις ΗΠΑ. Τον κατάλογο του φεστιβάλ προλόγιζε ο τότε δήμαρχος Αθηναίων, Δημήτρης Αβραμόπουλος, ενώ ο Γιώργος Σιούνας εκ μέρους των διοργανωτών έγραφε: «Πάνω απ’ όλα, όμως είναι η γιορτή, το πανηγύρι, το καρναβάλι. Ας αρχίσουν οι χοροί κι ας τους σύρουν οι δημιουργοί κι όσοι μας βοήθησαν σ’ αυτή τη δύσκολη προσπάθεια. Γιατί τα κόμικς είναι συμμετοχή και επαφή, είναι επικοινωνία και γλέντι. Καλώς ήρθατε στο μεγάλο γλέντι των κόμικς!» Από τότε οι άνθρωποι της Βαβέλ, η Νίκη Τζούδα, ο Γιώργος Σιούνας, η Εύη Τζούδα, η Βιβή Φωτοπούλου, η Παυλίνα Καλλίδου και οι φίλοι και συνεργάτες τους είχαν σκοπό να μετατρέπουν κάθε χρόνο, για λίγες αλλά γεμάτες ημέρες, το κέντρο της Αθήνας σε επίκεντρο των τεχνών με τα κόμικς να έχουν την πρώτη θέση, αλλά να μην είναι ποτέ μόνα τους. Γι’ αυτό και αντιμετώπιζαν το φεστιβάλ ως γιορτή. Ούτε ως ακαδημαϊκό συνέδριο, ούτε ως αποστειρωμένη έκθεση σε white cubes, ούτε ως μια συνάντηση των φανατικών των κόμικς και μόνο αυτών. Διαμόρφωναν το πρόγραμμα του φεστιβάλ που κάθε χρόνο μεγάλωνε με εκθέσεις, συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις, κινηματογραφικές ταινίες, κινούμενα σχέδια, κουκλοθέατρο, performances, εικαστικές δράσεις, workshops, ομιλίες, βιβλιοπαρουσιάσεις κ.α. Πολλοί τους κατηγόρησαν γιατί, λέει, δεν έκαναν ένα αμιγές φεστιβάλ κόμικς αλλά ένα πολυσυλλεκτικό πανηγύρι. Μα αυτός ήταν ο στόχος τους. Και τον πέτυχαν προσελκύοντας δεκάδες χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο. Και πάντα με ελεύθερη είσοδο (με εξαίρεση την τελευταία χρονιά που υπήρχε ένα συμβολικό αντίτιμο εισόδου λόγω αυξημένων εξόδων ελέω κρίσης). Όλα αυτά τα χρόνια παρευρέθηκαν στο φεστιβάλ ως καλεσμένοι, παρουσιάζοντας έργα τους και συνομιλώντας με το κοινό κορυφαίοι δημιουργοί κόμικς από ολόκληρο τον κόσμο: ο μετρ της επιστημονικής φαντασίας Moebius, ο Gilbert Shelton, δημιουργός των «Freak Brothers» και εκ των θεμελιωτών των underground κόμικς, ο πατέρας της «Μαφάλντα», Quino, ο εναλλακτικός Kaz, ο καταγραφέας του γιουγκοσλαβικού πολέμου Aleksandar Zograf, ο δημιουργός του «Luther Arkwright», Bryan Talbot, ο Jeff Smith με το «Bone», oι σκοτεινοί Max Andersson και Thomas Ott, ο Peter Kuper και ο Seth Tobocman με τα αντιπολεμικά κόμικς τους, ο Jordi Bernet, σχεδιαστής του «Torpedo», ο Liberatore του «RanXerox», ο Ralf König με το αυτοσαρκαστικό χιούμορ, η Marjane Satrapi με το αυτοβιογραφικό «Persepolis», ο José Muñoz, εκφραστής του σύγχρονου μετανουάρ, ο Brent Anderson που έδωσε μορφή στο «Astro City» του Kurt Busiek και αμέτρητοι ακόμα που έδωσαν το «παρών» στο Γκάζι (με εξαίρεση το 2002 που το φεστιβάλ πραγματοποιήθηκε στο Άλσος Στρατού στου Γουδή και το 2012 που έλαβε χώρα στη Διπλάρειο Σχολή). Κοντά σε αυτούς εξέθεσαν έργα τους και παρουσίασαν τις δουλειές τους δεκάδες Έλληνες δημιουργοί, αλλά και πολλές δημιουργικές ομάδες απ’ όλο τον κόσμο όπως η L’ Association, η Ultrapop, το Stripburger κ.α. Στη μνήμη όλων, όσοι επισκέπτονταν τακτικά το φεστιβάλ, δεν μπορεί φυσικά να μην έχει μείνει χαραγμένη η «κατάρα» των ημερών του Σεπτεμβρίου. Σχεδόν κάθε χρόνο, λίγο πριν ή κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ κάτι φοβερό γινόταν: ο μεγάλος σεισμός της Αθήνας το 1999, τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου το 2001, ημέρα έναρξης του 6ου φεστιβάλ, καταρρακτώδεις βροχές σχεδόν κάθε χρόνο, διακοπές ρεύματος, όλα τα δεινά μαζί. Αλλά οι άνθρωποι του φεστιβάλ δεν πτοήθηκαν ποτέ. Παρά τις οικονομικές δυσκολίες και τη στενότητα, που γινόταν ασφυκτική τα τελευταία χρόνια, το φεστιβάλ τα κατάφερε πολύ καλά. Έδειξε στην πράξη πώς μπορεί να διοργανωθεί ένα γεγονός τεράστιας κλίμακας με λίγα μέσα αλλά πολύ μεράκι και πολλή αγάπη από φίλους, γνωστούς και καλλιτέχνες. Έστρωσε, επίσης, τον δρόμο σε άλλα φεστιβάλ που ακολούθησαν και διαδέχτηκαν τη Βαβέλ, έστω και σε άλλο ύφος, με άλλους στόχους και, πιθανώς, με διαφορετική σύνθεση κοινού. Είναι αδιανόητο ότι σήμερα, ένα τόσο επιτυχημένο φεστιβάλ με ζωή 16 ετών δεν υπάρχει πια, πληρώνοντας, όπως τόσα και τόσα πολιτιστικά γεγονότα, το μάρμαρο της ελεεινής οικονομικής κατάστασης της χώρας. Ποτέ δεν είναι αργά, όμως, για μια νέα αρχή. Είναι βέβαιο ότι το κοινό, σαφώς πολυπληθέστερο από ότι το 1996, θα αγκαλιάσει και πάλι αυτή τη γιορτή και θα γίνει μέρος της όπως και τις 14 προηγούμενες φορές. Οι τίτλοι των 14 φεστιβάλ 1ο: Τα Γήινα και Φλογερά Χρώματα της Μεσογείου (1996) 2ο: Πόλεις (1997) 3ο: Από τη Σιωπή στην Έκρηξη – Ο Ήχος στα Κόμικς (1998) 4ο: Η Μνήμη του Μέλλοντος (1999) 5ο: Χα! (2000) 6ο: Φυγή (2001) 7ο: Το Άλλο Μισό του Ουρανού (2002) 8ο: Μακρινά Ταξίδια (2003) 9ο: System Terror (2004) 10ο: Αόρατοι (2005) 11ο: Όνειρο... Ίσως (2006) 12ο: Αστικοί Μύθοι (2007) 13ο: 13 (2009) 14ο: Αντοχή Υλικών (2012) Και το σχετικό link...
  2. Οι γυναίκες των κόμικς επαναστατούν Αποψη της πόλης με γκράφιτι στους τοίχους Συντάκτης: Βένα Γεωργακοπούλου Τριάντα ονόματα και ούτε μία γυναίκα! Οταν δημοσιεύτηκε πριν από λίγες μέρες η λίστα των υποψηφίων για το Μεγάλο Βραβείο του φετινού Διεθνούς Φεστιβάλ Κόμικς της Ανγκουλέμ (28-31 Ιανουαρίου), δημιουργήθηκε σάλος. Η διοργάνωση κατηγορήθηκε για απροκάλυπτο μισογυνισμό. Μια μαχητική ομάδα, η «Κολεκτίβα των γυναικών δημιουργών κόμικς εναντίον του σεξισμού», που έχει διακόσια μέλη, κάλεσε τον κλάδο σε μποϊκοταζ του ίδιου του φεστιβάλ αλλά και σε αποχή από την ψηφοφορία -για το Μεγάλο Βραβείο της Ανγκουλέμ ψηφίζουν γύρω στις τρεις χιλιάδες καλλιτέχνες, άνδρες και γυναίκες. «Δεν ανεχόμαστε πια διάσημες δημιουργοί κόμικς, με αναγνωρισμένη από όλους καριέρα, να απουσιάζουν από τις υποψηφιότητες για το Μεγάλο Βραβείο. Ξεσηκωνόμαστε μπροστά σ’ αυτή την απροκάλυπτη διάκριση, αυτή την απόλυτη άρνηση της αντιπροσώπευσή μας σε ένα μέσο που μετρά όλο και περισσότερες γυναίκες» έγραφε η Κολεκτίβα στο σάιτ της. - 43ο Φεστιβάλ της Ανγκουλέμ και μία μόνο γυναίκα έχει κερδίσει το Μεγάλο Βραβείο - Α, ναι; - Γιά σκέψου. - Είσαι σίγουρη; - Α, καλά Βέβαια δεν τους περνά καν από το μυαλό Τα αποτελέσματα της διαμαρτυρίας της ήταν άμεσα, πόσο μάλλον που το πιο σημαντικό φεστιβάλ της ένατης τέχνης στον κόσμο δεν φημίζεται για τις φεμινιστικές ευαισθησίες του. Σε 43 χρόνια μόνο μία γυναίκα, η Φλοράνς Σεστάκ (και του Charlie Hebdo), έχει κερδίσει το Μεγάλο Βραβείο (2000). Ούτε η σταρ Μαρζάν Σατραπί (του Persepolis), ούτε καν η Κλερ Μπρετεσέ, παγκόσμιο σύμβολο του γαλλικού κόμικς. Η Ανγκουλέμ προσπάθησε να δικαιολογηθεί με διάφορες προσβλητικές φράσεις για τις γυναίκες: «Το φεστιβάλ δεν μπορεί να ξαναγράψει την ιστορία των κόμικς». Θύμισε τα τρία τεράστια ονόματα που έχουν πάρει τελευταία το Μεγάλο Βραβειο (ο Ολλανδός Βιλέμ, ο Αμερικανός Μπιλ Γουότερσον και ο Γιαπωνέζος Κατσουχίρο Οτόμο). Αποκάλυψε (τι χοντράδα) ότι οι δύο γυναίκες που είχαν μπει στη λίστα των υποψηφίων τα δύο προηγούμενα χρόνια, η Ιρανο-γαλλίδα Σατραπί και η Βρετανίδα Πόζι Σίμοντς («Tamara Drewe», «Gemma Bovery») «πάτωσαν» στην ψηφοφορία. Είπε πάντως και μερικές ευγενικές κουβεντούλες. «Καταλαβαίνουμε πολύ καλά πόσο ευαίσθητοι είναι σήμερα οι άντρες και οι γυναίκες στην παρουσία και γυναικών στον χώρο των κόμικς. Και ότι το φεστιβάλ μας, φάρος του είδους, έχει συμβολική σημασία». Τόνισε και ότι το φεστιβάλ δείχνει την εκτίμησή του για τις γυναίκες με άλλους τρόπους. Με το να περιλαμβάνει έργα τους στο επίσημο διαγωνιστικό τμήμα, που φέτος έχει σαράντα άλμπουμ. Το φεστιβάλ κατάφερε να ενοχλήσει ακόμα περισσότερο. Αμέσως αμέσως του έφυγαν διαμαρτυρόμενοι και καμιά τριανταριά άνδρες υποψήφιοι για το Μεγάλο Βραβείο, ανάμεσά τους και ο κορυφαίος Μίλο Μανάρα. Τι να κάνει η Ανγκουλέμ; Αναγκάστηκε να ανακοινώσει ότι θα συμπληρώσει τη λίστα με έξι γυναικεία ονόματα! Από γκάφα σε γκάφα. Οι γυναίκες αντέδρασαν με οργή. «Δεν θέλουμε φιλανθρωπίες» δήλωσε μία απο τις «τυχερές», η Γαλλίδα Σαντάλ Μοντελιέ. «Γιατί όμως έξι γυναίκες και όχι δώδεκα, σαν τα στρείδια; Και επιπλέον χωρίς να μας πουν ούτε μία λέξη συγγνώμης». Ετσι τόσο το δικό της όνομα όσο και των άλλων πέντε γυναικών υποψηφίων δεν έμειναν στο σάιτ της Ανγκουλέμ παρά λίγα λεπτά. Μετά εξαφανίστηκαν. Και όπως γράφει η «Μοντ», μόνο χάρη στα σόσιαλ μίντια διασώθηκαν για την ιστορία. Πρόκειται ακόμα για την Αμερικανίδα Λίντα Μπάρι, την Καναδή Ζιλί Ντουσέ, την Γιαπωνέζα Μότο Χάγκιο, τη Μαρζάν Σατραπί και την Πόζι Σίμοντς (και πάλι). Γιατί απέσυρε τις γυναικείες υποψηφιότητες η Ανγκουλέμ; Φοβήθηκε ότι θα εισπράξει αρνήσεις και από άλλες δημιουργούς; Είχε φτάσει σε πλήρες αδιέξοδο. Ετσι λοιπόν χθες το πρωί ανακοινώθηκε ότι για πρώτη φορά στην ιστορία του ο θεσμός καλεί τους επαγγελματίες να ψηφίσουν για το Μεγάλο Βραβείο του 2016... όποιον θέλουν. Χωρίς λίστα υποψηφίων. «Διαλέξτε εντελώς ελεύθερα τον-ην συνάδελφό σας» τόνισε σε ανακοίνωση. Το Φεστιβάλ της Ανγκουλέμ δεν διευκρίνισε αν ο νικητής θα αναδειχθεί κατευθείαν από την ψηφοφορία, στην οποία, υπενθυμίζουμε, έχουν δικαίωμα συμμετοχής 3.000 επαγγελματίες ή αν θα υπάρξει και δεύτερος γύρος με κάποιους φιναλίστ, που θα οργανωθεί στη διάρκεια της διοργάνωσης. Πηγή
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.