Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'αυτοεκδοση'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΝΕΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΝΕΑ
  • ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
    • ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ
    • ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ
  • ΧΑΛΑΡΩΜΑ
    • ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
    • ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ
    • ΤΟ ΠΑΖΑΡΙ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μπλα μπλα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Διάφορα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Ντόναλντ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μίκυ Μάους
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Κόμιξ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Super Μίκυ
  • VINTAGE's Συζήτηση
  • VIDEO GAMES's Γεν. Συζήτηση για Video Games

Blogs

There are no results to display.

There are no results to display.


Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


MSN


Website URL


Yahoo


Skype


City


Profession


Interests

Found 570 results

  1. «Η θαμπή γυαλάδα» δια χειρός Αγγελικής Σκούρτη Εικόνες με ιστορίες βουτηγμένες στο φως δαντελωτών σκιών Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2016 09:05 Μέσα σε λιγοστές σελίδες ξεδιπλώνονται ιστορίες γεμάτες εικόνες, αλλά και εικόνες γεμάτες ιστορίες, που μας γυρνούν σε χρόνια μακρινά που, όμως, αν απλώσεις το χέρι νομίζεις είναι μέσα στη χούφτα σου. «Η θαμπή γυαλάδα» (Νοέμβρης 2016) είναι ο τίτλος εικόνων με ιστορίες δια χειρός Αγγελικής Σκούρτη. Πρόκειται για τις πέντε μικρές, ρετρό, εικονογραφημένες ιστορίες κόμικς «Ιστορίες της πλ. Αβησσυνίας 1» (2004), «Ιστορίες της πλ. Αβησσυνίας 2» (2005), «Το παράθυρο» & «Ερμού 99» (2005-2006) και «Μάρμω Π.» (2006 & 2013). Μέσα σε λιγοστές σελίδες ξεδιπλώνονται ιστορίες γεμάτες εικόνες, αλλά και εικόνες γεμάτες ιστορίες, που μας γυρνούν σε χρόνια μακρινά που, όμως, αν απλώσεις το χέρι νομίζεις είναι μέσα στη χούφτα σου. Στον γεμάτο συναίσθημα και νοσταλγία πρόλογό του, ο Άλκης Έξαρχος σημειώνει: «Όταν γνώρισα την Αγγελική Σκούρτη γνώριζα λίγα για την ζωγραφική της, αλλά και για την ικανότητά της να πλάθει, να ζωγραφίζει και να δίνει πνοή στις ιστορίες της. Διαβάζοντας τις ιστορίες της άνοιξε μέσα μου ένα βιβλίο αναμνήσεων. Μ’ έκανε ταξιδευτή στο παρελθόν μου. Μέσα από τις εικόνες της περνούν σαν κινηματογραφική ταινία τα χρόνια την νιότης μου. Τα χρόνια που περίμενε η παρέα μας να φτάσει η Κυριακή να βάλουμε τα “καλά” μας ρούχα και με το τραμ να κατηφορίσουμε στο Μοναστηράκι και στην πλατεία Αβησσυνίας. Εκεί με το λίγο χαρτζιλίκι να αγοράσουμε παλιά βιβλία ή και ανταλλακτικά για τα χαλασμένα παιχνίδια μας, μια και ήταν σχεδόν απαγορευμένο να αγοράσουμε καινούργια εκείνη την εποχή. Εκεί ξαναείδα τους παλιούς παλιατζήδες. Τον Κώστα, τον Μπάμπη, την καλή μας Καλλιρρόη με τις πίτες της. Ήταν πολύ αστείο να βλέπεις τον συνήθως ξεχασιάρη Μπάμπη να ψάχνει δικαιολογία γιατί δεν έφερε αυτά που του είχαμε παραγγείλει. Να ’σαι καλά Αγγελική που με τις εικόνες σου μας χάρισες αυτό το μαγευτικό ταξίδι στο χρονοντούλαπο της ανέμελης νιότης μας. Σ’ ευχαριστώ». Η ίδια η καλλιτέχνις, στο εισαγωγικό της σημείωμα, αναφέρει: «Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα, λόγια και καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική και βασίζεται σε μια απορία που είχα πάντα: τι θα γινόταν αν λαμπερά διάσημα αστέρια παίρναν τη θέση καθημερινών ανθρώπων; Είτε γιατί τους έμοιαζαν φυσιογνωμικά είτε γιατί τους θύμιζαν είτε γιατί είχαν γεννηθεί την ίδια ημερομηνία. Τι θα γινόταν αν στη ζωή τους έπαιζαν τους ρόλους αυτών των καθημερινών ανθρώπων; Δεν έχω όμως μόνο αυτή την απορία, ακολουθούν και άλλες: Γιατί ένα πρωί στο Μοναστηράκι έπεσε στα χέρια μου το ημερολόγιο ενός νεαρού του 1959, πού ήθελε να με οδηγήσει, ποιο δρόμο να μου δείξει; Γιατί παραμένω πιστή στην οδό Ερμού και κάθε φορά που τη σκέφτομαι εμφανίζονται μπροστά μου όμορφες νοσταλγικές πολύχρωμες εικόνες με βιτρίνες και ψώνια από το 1970 μέχρι σήμερα; Αυτές και άλλες πολλές εικόνες και ιστορίες με απορίες εμφανίζονται σαν ένα μακρινό φως μες τις δαντελωτές σκιές, κάτι σαν θαμπή γυαλάδα». ===
  2. Το πρώτο κόμικ των παιδιών, σουρεαλιστικό χιούμορ θα το χαρακτήριζα χαχα Δύο τύποι και η περιπέτεια τους μέσα σε ένα καζίνο συναισθημάτων.. μια σελίδα απο μέσα και η σελίδα τους στο facebook Crazy Duck Comics
  3. Έπεσε στα χέρια μου και αισθάνθηκα την υποχρέωση και την τιμή να σας παρουσιάσω την ποιητική συλλογή της ποιήτριας Μαρίνας Φλοίσβου-Αλίμου από τις εκδόσεις ''φίλων του εικοστού αιώνα'', με τίτλο ''τα Λιανοτράγουδα Των Ζωντανών Νεκρών''. Ένα σύντομο βιογραφικό. Η Μαρίνα Φλοίσβου-Αλίμου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1963. Το 1981 η ποιητική της συλλογή ''Εξ Αλιβόρνου'' απέσπασε το Κρατικό Βραβείο Ποιότητας. Τα Λιανοτράγουδα είναι η έβδομη ποιηττική της συλλογή και η πρώτη παγκοσμίως στη διάλεκτο των ζόμπι. Παραθέτω ένα ποιήμα ΓΛΟΥΡΚ Γκλουρρρκ* Γκλρ-γγκλς λνιιρμ Ξλιιι Γλιιιιιηιιιιιίιιι'ι' Νλια, γλουρκ, νι βαααααάααα... ... Κι άλλο ένα ΜΟΥΡΜΜΜΜΜ Μούρμμμμ Μούρμμμμ Μπερκ Μπ-μπ-μπ μπέρκ ΓΚΛΟΥΡΚ-κχκχ-ΝΙΙΙΙΙ Μουουουουρμμμ Μούρμ-Μουμουρμουρμμ Μμμ Νιαμ μούρμ! Σας ευχαριστώ. Ευχαριστούμε για τα υπόλοιπα εξώφυλλα τους: tik, The_Sandman & germanicus.
  4. Τιμή: 15,00 € Η πρώτη δουλειά της Αγγελικής Σαλαμαλίκη μας μεταφέρει στο Παρίσι του 1930. Ο ομώνυμος πρωταγωνιστής, Γάλλος διάσημος ντετέκτιβ στο παρελθόν, έχει επιστρέψει στο Παρίσι κατεστραμμένος, τόσο οικονομικά λόγω του Κραχ του 1929, όσο και συναισθηματικά επειδή τον έχει αφήσει η γυναίκα του. Μαζί του και πάντα στου πλάι του, μια δημοσιογράφος-φίλη με την οποία μοιράζονται ένα ένοχο μυστικό. Ένα πρόσωπο από το παρελθόν του Charlatan κάνει την εμφάνιση του στο Παρίσι και......... Το Monsieur Charlatan ξεκίνησε ως web-comic, και με τη βοήθεια του indiegogo και της kickstarter πλατφόρμας του, κατάφερε να φτάσει και στην έντυπη μορφή του, μαζεύοντας μάλιστα πάνω από €7.000! Το βιβλίο είναι μεγάλου μεγέθους,γερό, με μαλακό εξώφυλλο, και το χαρτί είναι illustration, βαρύ και ανθεκτικό. Γενικά, η ποιότητα έκδοσης είναι σε πολύ υψηλά επίπεδα και οι 220 σελίδες του, μαζί με το μέγεθος και την ποιότητα του χαρτιού, κάνουν τα €15,00 μια πολύ καλή τιμή. Το γεγονός ότι ξεκίνησε την πορεία του ως web-comic γίνεται εμφανές στα πρώτα κεφάλαια οπότε και η δράση "πετάει" από καρέ σε καρέ, χωρίς ιδιαίτερη σύνδεση μεταξύ τους. Στην πορεία όμως ομαλοποιείται και αποκτά έναν κανονικό ρυθμό. Η ιστορία δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας, αλλά είναι ωραία δοσμένη και 1-2 twists είναι έξυπνα και ωραία τοποθετημένα στην ροή της ιστορίας. Το σχέδιο είναι "καρτουνέ", αλλά καλοδουλεμένο και όχι πρόχειρο και οι χρωματισμοί είναι άλλοτε φωτεινοί και άλλοτε μουντοί, πάντοτε όμως ταιριαστοί. Δεν δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στους διαλόγους, αλλά στη δράση και στα γρήγορα εναλλασσόμενα και εντυπωσιακά καρέ. Σαν γενική αίσθηση, θα το κατατάξω στα κόμικ που εγώ αποκαλώ "κινηματογραφικά". Κόμικς δηλαδή στα οποία οι σελίδες γυρίζουν πάρα πολύ γρήγορα, διαβάζονται πάρα πολύ γρήγορα (το διάβασα ολόκληρο σε μισή ώρα) αλλά και δυστυχώς ξεχνιούνται εξίσου γρήγορα. Ίσως είναι άδικο γιατί, ειδικά στο σχέδιο, η Σαλαμαλίκη έχει κάνει καλή δουλειά και σίγουρα δεν "ξεπέταγε" τις σελίδες της. Τα περισσότερα καρέ έχουν ωραίες λεπτομέρειες και έχουν πολύ γούστο και καλαισθησία. Για ελληνική δουλειά την θεωρώ πάρα πολύ καλή και θα πρότεινα σε όλους να τη διαβάσουν. Δεν θα τους αλλάξει τον κόσμο, αλλά θα περάσουν καλά. Του δίνω ένα 7/10 Υ.Γ. Δεν υπάρχει δυνατότητα να scanαρω εξώφυλλα, παρακαλώ να μεριμνήσει κάποιος άλλος.
  5. Άλλο ένα φανζίν του/των(;) Farmas Giannis & 33. Πάλι στον χώρο του φανταστικού με πιο φιλοσοφικές διαθέσεις. Το σχέδιο στο ίδιο μήκος κύματος (no pun intended) με την Μικρή Αστερούλα. Σελίδες δείγμα. Ευχαριστούμε τον @nikos99 για την παράθεση του τεύχους.
  6. Άλλο ένα φανζίν που χρησιμοποιεί γνώριμα φανταστικά θέματα (σε αυτή την περίπτωση, τις γοργόνες) για δώσει ένα αξιόλογο εικαστικό τεύχος. Σελίδες δείγμα. Ευχαριστούμε τον @nikos99 για την παραχώρηση του τεύχους.
  7. Ανθολογία κόμικς με εναλλασσόμενους καλλιτέχνες. Περιέχει τις δουλειές των Nanco, This Scum is an Artist, Gemo, Αλεξία Λουγιάκη, PaperMan ΠΜ κ.α. Μπορείτε να δείτε μερικές σελίδες δείγμα στο μπλογκ τους. Ευχαριστούμε τον @nikos99 για την παραχώρηση των τευχών.
  8. Στην καρδιά της ζούγκλας, υπάρχει ένα εστιατόριο. Τα μισά ζώα είναι οι πελάτες του και τα άλλα μισά τα... εδέσματα. Το αλμπουμάκι αυτό καλύπτει τα τραγελαφικά γεγονότα που προκύπτουν από την λειτουργία του εστιατορίου και το ποιόν των ίδιων των παραγγελιών. Πρόκειται για την νέα αυτοέκδοση του Μελισσαρόπουλου που βγήκε σε 150 αριθμημένα κομμάτια στο Comicdom Con Athens 2019. Πρόκειται για ένα αστείο άλμπουμ, αν και αρκετά ασφαλές θα έλεγα στις επιλογές του και αναμενόμενο στις ατάκες του. Δεν θα σας απογοητεύσει αλλά ούτε και θα σας ξετρελάνει. Θα το βρείτε και στην βιβλιοθήκη της ΛΕΦΙΚ, προσφορά του δημιουργού.
  9. χτες παρέλαβα το elysium, το βραδυ το διάβασα, ωρα για παρουσίαση! Η υπόθεση εκτυλίσσεται στο πολύ κοντινό μέλλον, στο 2021. Το elysium online, είναι ένα κοινωνικό δίκτυο όπου αποθηκεύει τις "συνειδήσεις" (αναμνησεις, προσωπικότητα, εικόνα) νεκρών προσώπων που είναι διατεθειμένα να συμμετέχουν σ΄αυτό, ωστε να τα επισκέπτονται τα αγαπημένα τους ζωντανά πρόσωπα σ΄ενα παραδεισένιο περιβάλλον εικονικής πραγματικότητας. Τα πράγματα όμως δεν εξελίσσονται όπως υπολόγιζαν οι δημιουργοι του elysium online... Το θέμα μου άρεσε απ' την αρχή της καμπάνιας για την έκδοσή του. Πιάνει δυο πολύ ενδιαφέροντα ζητήματα, εικονική πραγματικότητα και προσπάθεια αντιμετώπισης του θανάτου (ή καλύτερα κυνηγι της αθανασίας), τοποθετημένο στο συντομο μέλλον. Παρά το μέγεθός του (96 σελίδες), καταφέρνει να εξελίξει ικανοποιητικά το θέμα κι έχει τις απαραίτητες κοινωνικές αναφορές χωρίς να γίνεται ούτε μια στιγμή πομπώδες (το πομπώδες ύφος είναι από τα κύρια προβλήματά μου με τα περισσότερα ελληνικά κόμικς και το συγχρονο ελληνικό σινεμά ). Οι χαρακτήρες δεν έχουν το χρόνο και το χώρο να εξελιχθουν παρα πολύ, αλλά παραμένουν αληθοφανείς και ρεαλιστικοί. Οι διάλογοι είναι πολύ φυσικοί και ρέουν αβίαστα και ο ρυθμός του κόμικ είναι πολύ καλός, με φλασμπακ που δεν κουράζουν, αντίθετα μπαίνουν στα σωστα σημεία και εξυπηρετούν την εξέλιξη της υπόθεσης. To σκίτσο και ο χρωματισμός επίσης προσεγμένη δουλειά, μου άρεσαν πολύ! (ειδικά οι σκηνές καταστροφής πολύ κινηματογραφικές!) Γενικά θεωρώ ότι άνετα θα μπορούσε να είναι τίτλος της vertigo! Αν η ιστορία εξελισσόταν και σε περισσότερους τόμους (που θα το ήθελα ) θα υπήρχε και παραπέρα εξερεύνηση των χαρακτήρων και του κοινωνικού περιβάλλοντος. Κρίμα που το τέλος δεν αφηνει ανοιχτό το ενδεχόμενο συνέχειας.. Αν τα ελληνικά κόμικς κυκλοφορούσαν με μεγαλύτερη συχνότητα και μ΄αυτήν την ποιότητα, νομίζω ότι θα είχαν πολύ μεγαλύτερο κοινό Ευχαριστούμε για τα εξώφυλλα τον DJO. Αφιέρωμα στον Ηλία Κυριαζή
  10. Τιμή: 2€ (1 τεύχος), 3€ (2 τεύχος) Μια από τις εκδόσεις που ντεμπούταρε στο Comicdom con του 2014 και πραγματεύεται με χιουμοριστικό τρόπο το πως αντιλαμβάνονται οι Έλληνες τις λεσβίες, καθώς και πως αντιλαμβάνονται οι ίδιες τους εαυτούς τους. Καλογραμμένο με καλές ατάκες και ταιριαστό σκίτσο, με μόνο μειονέκτημα πως τελειώνει γρήγορα. Αλλά με 2€ που κοστίζει το τευχάκι, βρίσκω τίμια την αναλογία κόστους με περιεχομένου. Άνετα θα μπορούσε να γεμίσει ένα πλήρες άλμπουμ και να λανσαριστεί στο κοινό που γουστάρει και την Maitena. Η ίδια η δημιουργός πάντως άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο για δεύτερο τευχάκι το οποίο και είδαμε τελικά στο Comicdom Con του 2015 (με μια αύξηση της τιμής αλλά και την προσθήκη τεσσάρων σελίδων), μαζί με την μεταφρασμένη εκδοχή του πρώτου τεύχους με τίτλο OMG Lesbians!. Και να μην ξεχάσω: Η δημιουργός έχει φτιάξει μια χειροποίητη σφραγίδα με μια καρτουνίστικη φατσούλα, την οποία βάζει αντί υπογραφής. Ευχαριστούμε για τα εξώφυλλα τους totally_wired & kabuki.
  11. Βιογραφικό κόμικ για την ζωή του καλλιτέχνη που τον παραδέχονται όλοι, ανεξαρτήτως μουσικών προτιμήσεων, σε σενάριο του συνονόματου εγγονού του και του Σωκράτη Μιχαηλίδη & σχέδιο του Νικόλα Στεφαδούρου. Αντί όμως να ακολουθήσει την κλασική οδό, επιλέγει να στηριχτεί στις αλησμόνητες ατάκες που έχει πετάξει ο Ζαμπέτας στην διάρκεια της ζωής του. Και είναι πολλές! Ουσιαστικά το στήσιμο βοηθάει στο παρουσίαση σε μορφή μονοσέλιδων στριπς, και για αυτό αρχικά το υλικό της έκδοσης είχε παρουσιαστεί στις σελίδες του Socomic. Η έκδοση περιλαμβάνει δύο εισαγωγές, μια από τον Σταμάτη Κραουνάκη και το εγγονό του Ζαμπέτα, καθώς και έναν επίλογο από τον Σωκράτη Μιχαηλίδη. Επίσης, υπάρχει και αρκετό φωτογραφικό υλικό, διάσπαρτο μέσα στην έκδοση. Σαν έκδοση είναι αρκετά καλή και με ράχη. Αλλά πάλι, είτε είναι από εκδότη, είτε αυτοέκδοση, οι κυκλοφορίες που έχουν ως χορηγό την Ιον, έχουν μια στάνταρ ποιότητα. Η έκδοση υπάρχει και στην βιβλιοθήκη της ΛΕΦΙΚ. Ευχαριστούμε για το εναλλακτικό εξώφυλλο τον albertus magnus.
  12. Τιμή: 4,5€ Η αυτοέκδοση αυτή εμφανίστηκε για πρώτη φορά στους πάγκους του ComicDom 2017. Πρόκειται για ένα σύντομο urban fantasy σε σχέδιο, σενάριο και χρώμα της Γεωργίας Ζάχαρη. Στο κόμικ αυτό πρωταγωνιστεί μία νεαρή ηρωίδα, η Κλειώ, η οποία ζει σε μια σύγχρονη μορφή της Αθήνας, που κατοικείται από μυθικά πλάσματα. Η Κλειώ συναντάει την Μέδουσα και με ένα μοναδικό χάρισμα γλιτώνει από το βλέμμα της που πετρώνει όποιον την κοιτάξει κατάματα. Η Κλειώ, ο φίλος της ο Φρανς και η μέδουσα, καθώς και πολλά πλάσματα βγαλμένα από την αρχαιότητα συγκροτούν το καστ της ιστορίας με φόντο το αστικό τοπίο της Αθήνας. Γενικά η ιστορία έχει αργό ρυθμό, συχνά απότομη εναλλαγή της τοποθεσίας και σύντομους διαλόγους. Υπάρχει απουσία κεντρικής αφήγησης και δίνεται έμφαση κάθε φορά στα ίδια τα μπαλονάκια και στο ρυθμό των καρέ, χωρίς να δίνονται διευκρινίσεις για τους χαρακτήρες και τις τοποθεσίες. Αφήνει γενικά μια σχετική αυτονομία στον αναγνώστη. Το σχέδιο είναι λιτό, το ίδιο και ο χρωματισμός, ενίοτε μάλιστα χρησιμοποιούνται και πιο γκρίζα και ασπρόμαυρα καρέ. Είναι ένα όμορφο, ανάλαφρο κόμικ, που, απ' όσο μου είπε η δημιουργός, θα συνεχιστεί. Λογικό, μιας και η ιστορία δεν προλαβαίνει να αναπτυχθεί πλήρως και οι χαρακτήρες έχουν πολλά να αποκαλύψουν ακόμα. Προτείνεται!
  13. Εικονογραφημένο με στοιχεία κόμικ, από τον queer κομίστα Steve, που θίγει τη διαφορετικότητα με έναν πολύ πολύ ωραίο τρόπο. Όχι προς θεού δε θα βρείτε Κοντσίτες και Κολοκοτρώνηδες εδώ μέσα. Αντιγράφω την εισαγωγική σελίδα: Όταν ήμουν μικρός κοιμόμουν με τις πόρτες της ντουλάπας μου κλειστές. Ελάτε τώρα, όλοι φοβόμασταν λίγο-πολύ το τέρας στη ντουλάπα μας. Κατά ένα παράξενο τρόπο, μεγαλώνοντας, παρατήρησα ότι δεν έβγαινε ποτέ κανένα τέρας από κει μέσα. Άρχισα να κρυφοκοιτάω, μήπως και το βρω. Σιγά σιγά μετακόμισα εκεί. Μεγαλώνοντας, κατάλαβα ότι εγώ είμαι το τέρας στη ντουλάπα. Ναι, είναι ένα από τα φανζίν που ξεχωρίσαν παρασάγγας στο CCA '13 και πραγματεύεται με πολύ ωραίο και αντικειμενικό τρόπο ένα πολύ ζόρικο θέμα. Το τέρας αμάν δεν παίζει κουμ καν ούτε τραγουδάει στη Eurovision. Είναι ένας ακόμα άνθρωπος όπως όλοι μας, ανεξαρτήτου φύλου, χρώματος, θρησκείας και προτίμησης στον Κόρτο Μαλτέζε. Well done Steve και ένα 9+/10 από μένα. > Κριτική από comicdom > Παρουσίαση και κριτική στο fanzines.gr. Κοστίζει 2€ και επανατυπώθηκε το Μάιο του 2014.
  14. GeoTrou

    IN NOMINE PATRIS

    Άλλη μια δουλειά από τον Νίκο Σταυριανό, που φαίνεται ότι έχει πάρει αρκετά σοβαρά την υπόθεση «κομίστας». Το In Nomine Patris (Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς) κυκλοφόρησε στο φετινό Comicdom και με το που το είδα το αγόρασα, γιατί η αλήθεια είναι ότι μετάνιωσα που δεν απέκτησα το προηγούμενο κόμικ του Νίκου. Για την υπόθεση θα πω μόνο ότι τριγυρίζει στα μονοπάτια του φανταστικού και του φολκλόρ. Όπως και το William Woodson - Occult Detective, φωνάζει από μακριά Mike Mignola. Και προσωπικά είμαι εντυπωσιασμένος από το περιεχόμενο, λαμβάνοντας πάντα υπόψη την ηλικία του δημιουργού. Ωραίο σχέδιο και αρκετά ενδιαφέρουσα ιστορία με σωστό ρυθμό. Δεν ξέρω αν έχει υπάρξει κάποια βελτίωση από το προηγούμενο κόμικ του, αλλά είναι πολύ πιθανό. Θεωρώ ότι αν σε αυτή την ηλικία τα καταφέρνει τόσο καλά, στο μέλλον μπορεί να μας δώσει εκπληκτικά πράγματα. Και για του λόγου το αληθές, ορίστε και η πρώτη σελίδα:
  15. Ποια μυστικά κρύβει η πρόσφατη ιστορία της Αθήνας; Αυτό αποφάσισε να ανακαλύψει ο Δημήτρης Κοσκινάς σε αυτή την αυτοέκδοση, αρχή γενομένης από την Οικία Βελισσαρίδη. Το πρώτο τεύχος βγήκε το Νοέμβριο του 2018 (μάλλον με πρώτη διανομή στο AthensCon) και το δεύτερο τεύχος βγήκε στο Comicdom Con Athens 2019. Ευχαριστούμε τον @nikos99 για την παραχώρηση του πρώτου τεύχους για την παρουσίαση.
  16. Μετά την περσινή πρεμιέρα ως webcomic, φέτος ήρθε η ώρα και για την έντυπη έκδοση της πρόσφατης δουλειάς του @x for xepeta, μιας σειράς στριπς που καταπιάνεται με το φαγητό και τις διαφορές στα γούστα μεταξύ των Ελλήνων, διαφορές που αναπόφευκτα οδηγούν και σε κοινωνικές και φιλοσοφικές διαφορές. Ευχάριστο ανάγνωσμα, σαφώς καλύτερο το να το διαβάσει κανείς μαζεμένο αντί για σκόρπιο. Τολμώ να πω επίσης πως ο Θοδωρής δεν έβαλε και τα καλύτερα δείγματα στην web παρουσίαση της σειράς για να το προωθήσει, με αποτέλεσμα να εκπλαγώ ευχάριστα όταν είδα το συνολικό αποτέλεσμα, αλλά μάλλον πρέπει να το διορθώσει στο μέλλον για να προσελκύσει περισσότερους αναγνώστες. Μου έκανε εντύπωση επίσης η Γαλλική προσέγγιση στην παράθεση των ονομάτων των δημιουργών στο εξώφυλλο (πρώτα ο σχεδιαστής και μετά ο σεναριογράφος). Η έκδοση περιέχει και bonus υλικό. Το άλμπουμ βρίσκεται και στην βιβλιοθήκη της λέσχης για ανάγνωση, προσφορά του δημιουργού.
  17. Μετά-αποκαλυπτικό φάντασι στο οποίο η ανθρωπότητα έχει καταστραφεί και το ανθρώπινο αίμα έχει μετατραπεί σε συνάλλαγμα με το οποίο κάποιος μπορεί να πληρώσει τα αγαθά. Το αίμα μετά διατίθεται για μεταγγίσεις στους ασθενείς μιας ακατονόμαστης ασθένειας, που έχει πλήξει την ανθρωπότητα. Σε ένα τέτοιο σκηνικό, δεν πρέπει να κάνει καμιά εντύπωση το ότι οι ευνοούμενες κάστες έχουν πρόσβαση στο αίμα και οι απλοί άνθρωποι αφήνονται να πεθάνουν. Μέσα σε όλα αυτό το σκηνικό, ο γιος ενός αποτυχημένου επαναστάτη, καλείται να συνεχίσει το έργο του πατέρα του... Μπορείτε να βρείτε μια πιο λεπτομερή σύνοψη της ιστορίας μαζί με συνδέσμους για κατέβασμα της Αγγλικής έκδοσης εδώ. Τυπικό σενάριο που είναι σχετικά καλοδουλεμένο. Σε ένα σχέδιο που αν και δεν το βρίσκω ιδιαίτερα καλό τεχνικά, έχει δυναμισμό και καλό καδράρισμα για να υποστηρίξει επαρκώς το σενάριο. Η σειρά είχε βγει πρώτα στα Αγγλικά το 2017 πριν βγει το 2018 και στα Ελληνικά στα πλαίσια του AthensCon 2018. Δυστυχώς βιάστηκαν να το βγάλουν στην Ελληνική έκδοση και ξέχασαν να προσθέσουν αρίθμηση στα τεύχη, ενώ άφησαν και τα ηχητικά εφέ αμετάφραστα, μεταξύ αυτών και κάμποσων κανονικών λέξεων που είχαν αποδοθεί ηχητικά. Γενικά σε θέμα επιμέλειας αλλά και χρώματος έχει πολλά περιθώρια βελτίωσης. Σαν έκδοση πάντως είναι αρκετά καλή και με χοντρό χαρτί, ενώ έχει βγει στο Αμερικάνικο μέγεθος. Με πονάει να βλέπω φανζίνς σε αυτό το μέγεθος αλλά τις εμπορικές κυκλοφορίες να βγαίνουν κουτσουρεμένες λόγω κόστους. Θα βρείτε τα τεύχη και στην βιβλιοθήκη της ΛΕΦΙΚ, προσφορά των δημιουργών.
  18. Ένα κόμικ 15 σελίδων όπου μια γιαγιά αφηγείται δύο ιστορίες από παλαιότερους χρόνους του Βυζαντίου σε έναν τροβαδούρο για να μπορέσει να γράψει κάποιο τραγούδι. Αφήνει κάποια υπόνοια για συνέχεια... Στην τελευταία σελίδα υπάρχουν Σχολιασμοί και επεξηγήσεις από τον δημιουργό (κάτι που εμένα μου άρεσε) Ένα κόμικ που μου έκανε κλικ παρά το πιο παιδικό του σχέδιο και γι αυτό αποκτήθηκε από το Comicdom.
  19. GeoTrou

    ΠΟΥΛΙΑ!

    Στο φετινό Comicdom Con, εμφανίστηκε ένα flip comic book, τουτέστιν ένα κόμικ με δύο εξώφυλλα/δύο ιστορίες. Ο Γιώργος Κομιώτης ένωσε τις δυνάμεις του με τον Steve Stivaktis (ή τούμπαλιν, αναλόγως του πώς ανοίξατε το κόμικ) και δημιούργησαν δύο ιστορίες στις οποίες πρωταγωνιστούν κάθε είδους πτηνά. Εξ ου και ο τίτλος. Το κόμικ εκτίθετο με το εξώφυλλο του Κομιώτη κι εφόσον ο Stivaktis απουσίαζε από το φεστιβάλ, αυτό επέλεξα ως εξώφυλλο. Η αλήθεια είναι ότι είναι και πιο εντυπωσιακή αυτή η πλευρά, καθώς θυμίζει τα εμβληματικά αστυνομικά βιβλία των Εκδόσεων Λυχνάρι. Η ιστορία του Κομιώτη, Fowl Noir, είναι ακριβώς αυτό, μια ιστορία μυστηρίου στην Αθήνα του '50-'60, με έναν πρωταγωνιστή αλά Philip Marlowe. Το ύφος των hard-boiled μυθιστορημάτων συνδυάζεται (απρόσμενα) επιτυχημένα με το χιούμορ. Πολύ δυνατό και σχεδιαστικά, παρότι δυστυχώς το μικρό μέγεθος και το χαρτί (επιλεγμένο ώστε να θυμίζει pulp έκδοση), το αδικούν. Η έτερη ιστορία, Μία Περιστέρα Αγάπησα, έχει επίσης μεγάλες δόσεις νοσταλγίας, αφού ο Stivaktis εμπνέεται από τα μελοδράματα του παλιού ελληνικού σινεμά. Σαφώς πιο χιουμοριστική, πιο κουφή, ίσως ένα κλικ χειρότερη από την ιστορία του Κομιώτη. Σχεδιαστικά είναι ελαφρώς πρόχειρη, σε σύγκριση με αυτό που έχει δυνατότητα ο Steve, αλλά δεν ενοχλεί λόγω της ανάλαφρης θεματολογίας. All in all, που λένε και στην ελληνική επαρχία, μια από τις καλύτερες αυτοεκδόσεις της φετινής σοδειάς και ένα από τα πλέον διασκεδαστικά φανζίν που έχω διαβάσει ποτέ. Προτείνεται.
  20. Η τρίτη δουλειά της Δήμητρας Νικολαΐδη μετά το Guess και το Στα βαθιά ρέματα, βρίσκει την δημιουργό να καταπιάνεται με μια κοινωνική ιστορία εσχατολογικής φαντασίας. Η γη έχει γίνει εχθρός του ανθρώπου, καταστρέφοντας ότι ζωντανό και στην μέση όλου του χαμού, βρίσκονται δύο κορίτσια που βιώνουν την δικιά τους περίεργη ενηλικίωση. Η αλήθεια είναι όμως πως δεν βρήκα την ανάπτυξη της ιστορίας στρωτή. Αν και κατάλαβα τελικά τι έγινε, οι χρονικές μετατοπίσεις ήταν απότομες και οι μηχανισμοί της πλοκής έδειχναν να βασίζονται καθαρά στις συναισθηματικές μεταπτώσεις των χαρακτήρων, καθιστώντας δύσκολη την παρακολούθηση της εξέλιξης της ιστορίας. Τουλάχιστον σχεδιαστικά η δημιουργός δείχνει να έχει κάνει άλλο ένα βήμα παραπέρα. Δεν θα μου έκανε εντύπωση αν στο κοντινό μέλλον την δούμε να κάνει καριέρα στο εξωτερικό, μιας και το στυλ της κάλλιστα θα ταίριαζε με κάποια indie κυκλοφορία από Boom & Image. Σελίδες δείγμα. Θα βρείτε το κόμικ και στην βιβλιοθήκη της ΛΕΦΙΚ.
  21. Στο Comicdom Con 2019, η Κατερίνα Μεραμβελιωτάκη μας παρουσίασε το δεύτερο κόμικ της, Οι Πότες της Λάσπης. Οι σιδηρόφραχτοι ιππότες από το Για Πότες Ιππότες, μια πρωτάρα οδηγός λεωφορείου, τέρατα που προσπαθούν να γλυτώσουν εισιτήριο, εκδικητικά κοράκια και πολλά άλλα αλλόκοτα πλάσματα αποτελούν τους πρωταγωνιστές της ιστορίας, η οποία λαμβάνει χώρα σ' ένα μαγικό δάσος. Ορίστε και η πρώτη σελίδα: Όπως και στο προηγούμενο κόμικ της, αυτό που πραγματικά μετράει είναι το σενάριο. Εμπνευσμένη από την ιαπωνική μυθολογία και ποπ κουλτούρα, η Μεραμβελιωτάκη χτίζει ένα πολύ ελκυστικό σύμπαν, χωρίς να προσφέρει πολλές λεπτομέρειες στον αναγνώστη. Το χιούμορ κινείται στα ίδια μονοπάτια, κάτι που γούσταρα πολύ. Δυστυχώς, όμως, στο κομμάτι της ροής έχουν γίνει βήματα προς τα πίσω. Κι επιπλέον, η πληθώρα ορθογραφικών λαθών χτυπάει πολύ άσχημα. Μια μικρή απογοήτευση την ένιωσα, γιατί το Για Πότες Ιππότες μου είχε αφήσει πολύ καλές εντυπώσεις. Ακόμη κι έτσι, θα έχω το νου μου για τις επόμενες δουλειές της δημιουργού.
  22. YOSHIMITSU

    ΚΟΥΠΕ

    Το Κουπέ μάλλον έχει να καυχιέται ότι είναι από τα περιποιημένα φανζινάκια που μπορούν να κάνουν τις εκδοτικές να ζηλεύουν. Είναι περιποιημένο, σκληρόδετο, συνολικά 64 σελίδων, μεγέθους 21x14 εκατοστών και γενικά έχει συμπαθητικό περιεχόμενο σε συμφέρουσα τιμή. Λέω συμπαθητικό γιατί το βρήκα μάλλον γενικά άνισο. Εφόσον είναι σε μορφή μονοσέλιδων στριπ (σπάνια και που να βρεις δισέλιδο ή κάποιο που να είναι συνέχεια άλλου), πάσχει από την γνωστή ασθένεια των εντύπων αυτής της μορφής: ήτοι της διπολικότητας του χαρακτήρα τους. Κάποια στριπ είναι έξυπνα και σε κάνουν να γελάς, ενώ κάποια άλλα προσωπικά μου φάνηκαν ίσως κρύα ή ανεξήγητα αόριστα για τα γούστα μου. Το σχέδιο είναι πάντως σε πολύ ικανοποιητικά επίπεδα και η γενική εντύπωση που μου άφησε ήταν και αυτή γενικά θετική. Βασικά βοηθάει η - όπως είπα ήδη - πολύ περιποιημένη έκδοση, σε συνδυασμό και με μία αν μη τι άλλο πολύ προσιτή για το σύνολο τιμή. Βασικά ο ελεγκτής σου ζητάει το τίμημα των 4€ ως εισιτήριο για να κάνεις ένα ταξίδι με το δικό σου κουπέ (αντίτυπο βρε, έχω αρχίσει τις έξυπνες αληγορίες), παρέα με ένα πλήθος από γνωστούς χαρακτήρες που ξεκινάνε από χαρακτήρες κόμικς (βλ. Αστερίξ), περνάνε στα κινούμενα σχέδια (βλ. Κογιότ και Roadrunner) και φτάνουν σε ήρωες από ταινίες επιστημονικής φαντασίας (Star Trek), γνωστών διηγημάτων (Φρανκενστάιν & Πουαρό) και περνώντας με προσοχή ακόμη και από την θρησκεία (Μυστικός δείπνος), φθάνουν και στους απλούς καθημερινούς χαρακτήρες. Όπως θα αντιληφθήκατε αφορά το ταξίδι όλων αυτών των επιβατών μέσα στα κουπέ του τραίνου, τις περισσότερες φορές έχοντας σαν χαρακτήρα τον ελεγκτή εισιτηρίων για να τρέξει στο χαρτί η έμπνευση των δημιουργών του Σαβαΐδη Δημήτρη - στο σενάριο - και του Ορέστη / Orestix στο σχέδιο (αναρωτιέμαι από που επηρεάστηκε για το nick του, από που να...). Για τον δεύτερο δυστυχώς δεν βρήκα να γράφει κάπου το επίθετο και δεν το ήξερα να ρωτήσω και εγώ (αν διαβάζεις μας λες). Μία μικρή εισαγωγή που υπάρχει στην αρχή, μπορεί να φανεί χρήσιμη... Επιπλέον σχόλια ξεχωριστών κριτικών θα βρείτε στο οπισθόφυλλο, ενώ εσωτερικά αφήνουν σε καλεσμένο της τελευταίας στιγμής υπονοούμενο της συνέχειας (σε τριλογία μάλιστα). Τσαφ τσουφ, τσαφ τσουφ... Του τουουου... Έτσι για να πάρετε μία ιδέα σκάναρα και μία από τις σελίδες του. Επ, κύριος το εισιτήριο σας; Ευχαριστούμε για τα υπόλοιπα εξώφυλλα τους Φλοκ και Indian. Πληροφορίες ΕΔΩ.
  23. Στην Κυψέλη της δεκαετίας του 1980 συγκατοικούν ο Βαγγέλης και ο Χαρίλαος. Α και ο Πόγκο, το σκυλί με το καρφί στο κεφάλι. Τύποι περιθωριακοί, θύματα bullying στα σχολικά τους χρόνια όπως μας ενημερώνει ο πρόλογος, που περνάν τις ώρες τους σαπίζοντας μπροστά στην τηλεόραση τρώγοντας παγωτό και πίνοντας μπύρες. Στο πρώτο τεύχος περιλαμβάνονται οι ιστορίες Κυριακάτικο παζάρι του Gemo και Ο θείος από το Αμέρικα του Aldo Shabani. Η μεν έχει μια νότα υπερφυσικού τρόμου, η δε πολλές νότες άρρωστου χιούμορ. Δύσκολο να ενταχθεί σε κάποια συγκεκριμένη κατηγορία, οπότε θα έλεγα ότι είναι μια προσπάθεια των δημιουργών να βάλουν μέσα ό,τι πιο καμένο και αηδιαστικό μπορούν να σκεφτούν. Σχεδιαστικά, είναι λίγο πολύ στο γνώριμο στυλ τους, αν και το σκίτσο του Gemo είναι κάπως ξεθωριασμένο (ηθελημένα ίσως;). Σαν έκδοση μου άρεσε. Δεν είμαι γενικά φαν της DIY αισθητικής, όμως το δέσιμο με συρραπτικό, το τραχύ χαρτί και το μακρόστενο σχήμα του με κέρδισαν. Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω σε ποιους ακριβώς απευθύνεται το φανζίν αυτό. Ούτε και τι να περιμένω ήξερα, αγοράζοντάς το στο Comicdom Con. Είναι ένα κόμικ-απόβρασμα από μια άλλη εποχή, που πάντως μου τσίγκλισε το ενδιαφέρον για τα επόμενα τεύχη. Στο Comicdom Con 2019 κυκλοφόρησε το δεύτερο τεύχος. Ίδιο μέγεθος, περίπου ίδιες σελίδες, ίδιο επίπεδο καφρίλας στο εσωτερικό...
  24. Φανζινάκι που κυκλοφόρησε το 2016 το πρώτο τεύχος και το 2017 το δεύτερο. Σενάριο Νίκος Καρμαν (Καρμανιόλας) και σχέδιο Νίκος Παπαμιχαήλ. 4 άγνωστοι μεταξύ τους μουσικοί βρίσκουν καταφύγιο σε ένα μπαρ κατά τη διάρκεια μιας πορείας (μετά των σχετικών καπνογόνων) και φτιάχνουν μια ρεμπέτικη κομπανία. Τα κόμικ είναι σε συνέχειες. 2 σελίδες από το πρώτο τεύχος Μπορείτε να παρακολουθήσετε τη δουλειά του σχεδιαστή στο fb ως Aetherian Tales. Ευχαριστούμε για τα υπόλοιπα εξώφυλλα τους tik & leonidio.
  25. GeoTrou

    ΜΠΑΡΓΚΑΛ

    Αυτή είναι η ευκαιρία του Μπάργκαλ. Αυτό το ραντεβού με τον κύριο Στρογκλ, είναι ίσως το πρώτο βήμα για την αρχή μιας καριέρας στο χώρο της λογοτεχνίας. Όσην ώρα ο κύριος Στρογκλ διαβάζει τις ιστορίες του, ο Μπάργκαλ ιδρώνει κάτω από το πουκάμισο, σφίγγει και ξεσφίγγει τα χέρια του. Ο κύριος Στρογκλ σηκώνει τα μάτια του από το τάμπλετ. Η ετυμηγορία είναι... Με το πρόσχημα ενός νεαρού που θέλει να πουλήσει τα διηγήματά του, ο Βασίλης Δημόπουλος μας αφηγείται τρεις σύντομες ιστορίες. Και οι τρεις αλλόκοτες, όπως μας έχει συνηθίσει. Γουστάρω πολύ ό,τι έχω διαβάσει από τον Δημόπουλο και τούτο δω το τευχάκι δεν αποτελεί εξαίρεση. Στυλιζαρισμένο σχέδιο με σκληρές γραμμές και σενάρια που μου θυμίζουν ορισμένα διηγήματα του Chuck Palahniuk. Το τεύχος κλείνει με ένα απρόσμενο plot twist, που σε συνδυασμό με τις λεξούλες «Μέρος πρώτο» στο εξώφυλλο, μας προϊδεάζει για μια (πολύ) ενδιαφέρουσα συνέχεια. Το προτείνω με κλειστά μάτια σε όσους αρέσουν τα κόμικς του Δημόπουλου και σε εκείνους που ψάχνουν για κάτι τρελό.
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.