Search the Community

Πρώτη έκδοση του νέου έτους με ιδιόμορφη μνεία στον έρωτα. Ταιριαστή αξιοποίηση της Ημέρας Ερωτευμένων, σίγουρα δεν συμβαίνει συχνά στα εγχώρια κόμικς. Από το FB της εκδοτικής: 💥 Η Λουκρητία, το ξεκαρδιστικό και αυτοσαρκαστικό alter ego της Silvia Ziche, κάνει επιτέλους το ντεμπούτο της στα ελληνικά! 💘 Στο πρώτο βιβλίο με την ηρωίδα που σφράγισε την καριέρα της, η Ziche καταγράφει γνώριμες στιγμές ερωτικής καθημερινότητας: αποτυχημένα ραντεβού, αμήχανες σιωπές, μεγάλες προσδοκίες και ακόμη μεγαλύτερες απογοητεύσεις. 💔 Το Αμόρε Μιο δεν είναι μια ωδή στον έρωτα, αλλά μια ελεγεία στην ψευδαίσθηση της απόλυτης αγάπης. Μια συνειδητοποίηση ότι ο τέλειος έρωτας υπάρχει μόνο στα παραμύθια -και μερικές φορές ούτε εκεί. Περισσότερες πληροφορίες σύντομα

Το μεγάλο φεστιβάλ The Comic Con στη Θεσσαλονίκη γίνεται 10 ετών και γιορτάζει την επετειακή του διοργάνωση με πολλούς διεθνείς και Έλληνες καλεσμένους, εκθέσεις, διαγωνισμούς και εκδηλώσεις για κάθε γούστο γύρω από τα κόμικς και την ποπ κουλτούρα. Για δέκατη φορά στη Θεσσαλονίκη, το The Comic Con, όπως κάθε χρόνο, είναι έτοιμο να υποδεχθεί δημιουργούς από όλο το φάσμα της καλλιτεχνικής παραγωγής γύρω από την ποπ κουλτούρα και χιλιάδες επισκέπτες που αναμένεται να κατακλύσουν το Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο. Από τους διάσημους διεθνείς καλεσμένους ξεχωρίζει αναμφίβολα το όνομα του Don Rosa, του δημιουργού που με τις ιδέες, τις προσθήκες και τις παρεμβάσεις του επηρέασε όσο κανείς άλλος τις ιστορίες των χαρακτήρων του Disney στη Λιμνούπολη. Don Rosa – Έργο του Don Rosa Ο εβδομηνταπεντάχρονος Rosa, συνεχίζοντας ουσιαστικά το έργο του Carl Barks, εμπλούτισε τις ιστορίες με τον Ντόναλντ και τα υπόλοιπα παπιά και τη δεκαετία του 1990 φιλοτέχνησε την επική βιογραφία του διασημότερου δισεκατομμυριούχου και τσιγκούνη του κόσμου με τίτλο «Ο Βίος και η Πολιτεία του Σκρουτζ Μακ Ντακ» για την οποία απέσπασε βραβεία Eisner το 1995 και το 1997, ενώ στο σύνολο της καριέρας του κατέκτησε πολλά ακόμα βραβεία στις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Ο Don Rosa θα βρίσκεται στους χώρους του φεστιβάλ και τις τρεις ημέρες για να συναντήσει από κοντά το κοινό του και να υπογράψει τις δουλειές του. Trevor Hairsine Εκεί θα βρίσκονται πολλοί ακόμη δημιουργοί, μεταξύ των οποίων ο Βρετανός Trevor Hairsine που ξεκίνησε την καριέρα του φιλοτεχνώντας ιστορίες του Δικαστή Ντρεντ στο 2000AD, συνέχισε με τη Marvel σε τίτλους όπως οι X-Men, ενώ σήμερα είναι ο καλλιτέχνης πίσω από την πρωτότυπη σειρά DCeased, μια σκοτεινή, αποκαλυπτική εκδοχή του σύμπαντος της DC... James Stokoe ... ο Καναδός James Stokoe με μεγαλύτερες επιτυχίες τα Orc Stain της Image, Godzilla: The Half-Century War της IDW, Aliens: Dead Orbit της Darκ Horse με πιο πρόσφατη δουλειά το Orphan and the Five Beasts, επίσης για την Dark Horse, ο Τούρκος Yildiray Cinar με θητεία στη Marvel (X-Men, The Marvels, Hulk) και την DC (Supergirl, Earth 2, Legion of Super-Heroes, Teen Titans) που τώρα σχεδιάζει το King Spawn της Image, ο Γερμανός Jonas Scharf που θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα ανερχόμενα ονόματα λόγω της ιδιαίτερης δουλειάς του στους τίτλους του Ultimate Universe της Marvel, ο Ισπανός Rafa Sandoval με παρουσία σε μεγάλους εκδοτικούς οίκους όπως η Marvel (Avengers, X-Men, Captain America, Wolverine, Hulk) και η DC (Catwoman, The Flash, Superman, Green Lantern, Suicide Squad) και η Dani που, έχοντας σπουδάσει στην ΑΣΚΤ της Αθήνας, έχει συνεργαστεί με κορυφαίους εκδοτικούς οίκους όπως οι DC, Boom! Studios, IDW, Titan κ.ά. και σήμερα σχεδιάζει τη νέα σειρά Batwoman σε σενάριο του πολυβραβευμένου συγγραφέα Greg Rucka. Dani Το «παρών» θα δώσουν όμως και δημιουργοί ιστοριών διαφορετικού στιλ πέρα από το υπερηρωικό είδος και τα mainstream κόμικς των μεγάλων εταιρειών. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν η Silvia Ziche και ο Massimo De Vita από την Ιταλία, γνωστοί και οι δύο κυρίως από τις ιστορίες τους για την Disney, και ο Γάλλος Fabien Rypert. Silvia Ziche | Massimo De Vita Ο De Vita, δραστήριος και ενεργός στα 85 του, έχει υπογράψει μερικές από τις πιο εμβληματικές ιστορίες με τον Μίκυ, τον Γκούφυ και τον Ντόναλντ, όπως το Σπαθί των Πάγων, την Εποποιία του Νέου Κόσμου, τη Ζωδιακή Πέτρα κ.ά., ενώ η Ziche είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στη χώρα μας από τις ιστορίες της στα «Μεγάλα Σήριαλ» των εκδόσεων Νέα Ακτίνα και τα τελευταία χρόνια για τα Infierno, Ολυμπος Α.Ε. και Αμόρε Μίο των εκδόσεων DocMZ Publishing. Αριστερά: Έργο της Silvia Ziche και δεξιά του Massimo De Vita Ο Fabien Rypert, που παλαιότερα εργάστηκε σε χαρακτήρες από τα σύμπαντα του Αστερίξ και της Disney, είναι ο δημιουργός της δημοφιλούς σειράς Boogy et Rana, ενώ έχει και έντονη εκπαιδευτική δραστηριότητα πραγματοποιώντας περισσότερα από 750 workshops σε σχολεία και βιβλιοθήκες. Yildiray Cinar Εκτός από την παρουσία των διεθνών καλεσμένων, σε όλη τη διάρκεια του τριημέρου θα λειτουργούν βιβλιοπωλεία και καταστήματα που δραστηριοποιούνται στην ποπ κουλτούρα με παιχνίδια, αφίσες, διακοσμητικά, φιγούρες, κοσμήματα, εκτυπώσεις, χειροτεχνήματα, ρούχα κ.ά., ενώ στο Artist Alley θα βρίσκονται δεκάδες Έλληνες και Ελληνίδες δημιουργοί και καλλιτεχνικές ομάδες με τις πιο πρόσφατες και παλαιότερες δουλειές τους. Τέλος, θα πραγματοποιηθούν σημαντικά masterclasses και workshops με τη συμμετοχή αναγνωρισμένων επαγγελματιών και καλλιτεχνών, ενώ με ενδιαφέρον αναμένεται ο 1ος Πανελλήνιος Διαγωνισμός Παζλ στις 9 και 10 Μαΐου και οι συμμετοχές στο cosplay από έμπειρους αλλά και ερασιτέχνες δημιουργούς αυτοσχέδιων στολών και εμφανίσεων. Και το σχετικό link...

Γραφιστική Επιμέλεια: Βασίλης Φωτσεινός, Γιώργος Γούσης, Νίκος Τσιώλης Σύνοψη από την εκδοτική "Είμαι τεμπέλα, εγωίστρια, ανυπόμονη, ιδιότροπη, ξεροκέφαλη, ακατάστατη, ανακατώστρα, αναβλητική, ασυνάρτητη, αναποφάσιστη, ψεύτρα, μυγιάγγιχτη, επιθετική, εκδικητική, παρανοϊκή, αλαζόνας, επίμονη, αδιάκριτη, αγχωτική, πρηξαρχίδω… Με δυο λόγια, δεν έχω μεγάλα ελαττώματα". Με αυτόν τον τρόπο επιλέγει να συστηθεί η Λουκρητία ήδη από τις πρώτες σελίδες του Amore Mio: με αφοπλιστική ειλικρίνεια, καυστικό χιούμορ και μια γενναία δόση αυτοσαρκασμού. Μέσα από γνώριμες στιγμές ερωτικής καθημερινότητας - αποτυχημένα ραντεβού, αμήχανες σιωπές, μεγάλες προσδοκίες και ακόμη μεγαλύτερες απογοητεύσεις - η Λουκρητία αναζητά τον απόλυτο έρωτα, κάνοντας συχνά συμβιβασμούς που μάλλον ξέρει πως δεν θα έπρεπε. Οι άντρες που περνούν από τη ζωή της έχουν όλοι τα κουσούρια τους· όπως ακριβώς κι εκείνη. Το Amore Mio δεν είναι μια ωδή στον έρωτα, αλλά μια σαρκαστική αποδόμησή του, μια υπενθύμιση πως μοιάζει περισσότερο με μάχη, παρά με ασφαλές καταφύγιο - μια μάχη από την οποία η Λουκρητία βγαίνει συχνά χαμένη. Αυτό όμως δεν την εμποδίζει να ξαναδοκιμάσει. Σενάριο και σχέδιο Το Αμόρε Μίο σεναριακά αποτελείται από μία συρραφή μικρών, αυτοτελή ιστοριών, οι οποίες στην έκτασή τους κυμαίνονται από δύο έως τέσσερις σελίδες το πολύ, και μας παρουσιάζουν τον αλλεπάλληλο - και πολλές φορές τον ατελέσφορο - αγώνα της Λουκρητίας για να βρει τον έρωτα της ζωής της. Όλες οι ιστοριούλες χαρακτηρίζονται από έξυπνο και λεπτεπίλεπτα σαρκαστικό χιούμορ, μέσα από το οποίο η δημιουργός Silvia Ziche μας ξετυλίγει με ξεκαρδιστική αφήγηση τα άγχη, τους φόβους, τις επιθυμίες και τα όνειρα της Λουκρητίας, μίας 30άρας καλλονής, η οποία το μόνο που θέλει είναι να αγαπήσει, αλλά και να αγαπηθεί από κάποιον αληθινά. Και φυσικά όλα τα παραπάνω αναδεικνύονται μοναδικά, χάρις το μεγάλου ατού της Ziche που δεν είναι άλλο από το σχέδιο. Το σχέδιο της Ziche είναι ένα σχέδιο παράφορα εκφραστικό, το οποίο σε κάθε του καρέ αναβλύζει από σκανταλιάρικη τσαχπινιά και αιθέριο ταπεραμέντο. Επίσης ο ασπρόμαυρος χρωματισμός που χρησιμοποιείται, σε συνδυασμό με το μικρό μέγεθος του κόμικ, κάνουν την έκδοση να αποπνέει έναν ευχάριστα νοσταλγικό pulp αέρα. Η έκδοση Όπως μας έχει συνηθίσει η DocMZ με τις προηγούμενες εκδόσεις της, έτσι και εδώ η ποιότητα της έκδοσης είναι πάρα πάρα πολύ καλή. Το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο διαθέτουν τα λεγόμενα "αυτάκια", ο τίτλος στο εξώφυλλο του κόμικ είναι με ανάγλυφα γράμματα, και φυσικά, το καλύτερο το είπαμε; Το σχέδιο του εξώφυλλου του κόμικ έχει φιλοτεχνηθεί εκ νέου από την ίδια την Silvia Ziche, ειδικά για την ελληνική έκδοση. Τι απίστευτη τιμή! Στην αρχή του κόμικ διαβάζουμε τον κατατοπιστικότατο πρόλογο της κυρίας Λένας Τζιογκίδου (επίσης γνωστής και ως @ Kabuki στο φόρουμ μας, καθώς και στο comicstreet.gr) και στην συνέχεια ακολουθεί μία χορταστική ενότητα, σχετικά με την σύλληψη και την δημιουργία της Λουκρητίας από την δημιουργό. Μετά, στο τέλος του κόμικ, συναντάμε ένα σύντομο βιογραφικό της Silvia Ziche με τις δουλειές της, καθώς επίσης και με τις ιστορίες της, οι οποίες έχουν κυκλοφορήσει στην χώρα μας από την εκδοτική. Για το τέλος, άφησα το ίσως πιο άξιο αναφοράς για εμένα. Όπως μας πληροφορεί στο πεδίο που αναφέρονται οι συντελεστές του κόμικ, η γραμματοσειρά που χρησιμοποιήθηκε στα μπαλονάκια των διαλόγων, αποτελεί πρωτότυπη δημιουργία του κυρίου Χαράλαμπου Τουγλή, ο οποίος για να την δημιουργήσει βασίστηκε στον γραφικό χαρακτήρα της Silvia Ziche. Πραγματικά απίστευτο! Αξίζουν πάρα πολλά μπράβο σε όλα τα παιδιά που συμμετείχαν στην ελληνική έκδοση! Συμπερασματικά Το ήξερα! Βαθιά μέσα μου το ήξερα ότι η Silvia Ziche είναι και αυτή ρομαντική ψυχούλα, απλά ντρεπόταν να το παραδεχτεί! Μπορεί με αφοπλιστική κυνικότητα και καυστικό χιούμορ να αποδομεί τον έρωτα και όλο τον γλυκανάλατο ρομαντισμό που αυτός τον συνοδεύει, αλλά αν δεν ήταν πραγματικά ρομαντική, δεν θα μας έδειχνε την ηρωίδα της να συνεχίζει, παρά τις συνεχείς απογοητεύσεις της, να κυνηγάει τον έρωτα και την συντροφικότητα. Το Αμόρε Μίο της Silvia Ziche μπορεί φαινομενικά είναι το απόλυτο αντι-ρομαντικό κόμικ, αλλά παρόλα αυτά μέσα από τις σελίδες του, η δημιουργός φροντίζει μέσω φινετσάτων κωμικών gag να μας περάσει το μήνυμα, ότι για να βρει κάποιος την αληθινή του αγάπη, δεν χρειάζεται να αλλάξει τον εαυτό του ή να υποδυθεί κάποιον άλλον από αυτό που είναι, απλά και μόνο για να ακολουθήσει την νόρμα και τις συμβάσεις που επιβάλλονται από τον κοινωνικό περίγυρο. Πόσο πολύ εγωιστικό, αλλά και πόσο πολύ ειλικρινές και αγνό την ίδια στιγμή! Αν δεν είναι αυτό ρομαντικό, τότε πραγματικά τι είναι; Εύχομαι καλό διάβασμα σε όλες και σε όλους! Ευχαριστώ θερμά τον @ hudson για το σκανάρισμα και για την διάθεση των εξωφύλλων.

Σύνοψη από την εκδοτική: Το ξεκαρδιστικό κόμικς των Vincenzo Cerami και Silvia Ziche Οι μακρινοί ιδρυτές του δυτικού πολιτισμού, με τη δύναμη των μεταμορφώσεων, των θαυμάτων και των κεραυνών τους, θα εξαλείψουν τα δεινά της γης. Έτσι θα αγαπηθούν ξανά από τους ανθρώπους και, ειδικότερα, ο Δίας από τις γυναίκες. Προλογίζει ο αρχαιολόγος Θόδωρος Παπακώστας (Archaeostoryteller). Η ιστορία: Όσο ξαφνικά ήρθε στην ελληνική πραγματικότητα των κόμικς η DocMZ Publishing του Γιάννη Ιατρού (@ JohnnyMZ ) άλλο τόσο εντυπωσιακό μπάσιμο έχει κάνει με τις πρώτες της εκδοτικές προσπάθειες. Ιταλικά κόμικ από πολύ γνωστούς δημιουργούς όπως ο Tito Faraci, η Silvia Ziche και ο Giorgio Cavazzano, τα οποία ωστόσο δεν βλέπαμε από άλλες ελληνικές εκδοτικές. Το εντυπωσιακό σε αυτό το εγχείρημα είναι ότι εκτός από τα κόμικ, οι δημιουργοί τους έρχονται στα ελληνικά φεστιβάλ για να υπογράψουν και αντίτυπα, κάτι που δε βλέπουμε συχνά σε τόσο νέο εκδοτικό. Το Όλυμπος Α.Ε. είναι λοιπόν το νέο κόμικ της DocMZ Publishing και αποτελεί ένα χιουμοριστικό ανάγνωσμα. Το έχει γράψει ο Vincenzo Cerami, Ιταλός συγγραφέας και ποιητής που έχει γράψει σενάρια για κυριολεκτικά κάθε μέσο που μπορείτε να φανταστείτε. Ειδικότερα όμως στις ταινίες, έχει συμμετέχει στο σενάριο πασίγνωστων ιταλικών παραγωγών, ανάμεσα στις οποίες ξεχωρίζει το Η Ζωή είναι Ωραία του Roberto Begnini για το οποίο προτάθηκε για Όσκαρ. Μου έκανε εντύπωση πως ο σεναριογράφος ιστοριών τέτοιου ύφους θα προσαρμοζόταν στο κόμικ (μιας και το Όλυμπος Α.Ε. είναι η πρώτη του προσπάθεια στο μέσο) και πως θα έγραφε τόσο χιουμοριστικά σενάρια με το Δωδεκάθεο του Ολύμπου. Ο Cerami πάντως έχει χαρισματική πένα και τα αστεία του ταιριάζουν τέλεια με το ταλέντο της Ziche, όπου στο σχέδιο της είναι τρομερά ζωντανό, τρομερά γρήγορο και ταυτόχρονα εξαιρετικά αστείο. Το Όλυμπος Α.Ε. λοιπόν είναι μια ιστορία για τους Θεούς του Ολύμπου στη σύγχρονη εποχή όπου κανένας πλέον δεν πιστεύει σε εκείνους με αποτέλεσμα να έχει επέλθει μια σχετική παρακμή. Ο Δίας λοιπόν αποφασίζει να κάνει τους ανθρώπους να ξαναπιστέψουν σε εκείνους και με τη βοήθεια της Αθηνάς καταστρώνει το απλό του σχέδιο: Θα βοηθήσει τους ανθρώπους με τα μεγάλα τους προβλήματα. Αν και είναι μια ενιαία ιστορία, το κόμικ ουσιαστικά σπάει σε μικρότερες θεματικές ενότητες που τελειώνουν με τον Δία να αφηγείται στον ψυχολόγο του τις μάταιες προσπάθειες να λύσουν τα προβλήματα των σύγχρονων κοινωνιών. Η Αθηνά βρίσκει που πρέπει να χτυπήσουν π.χ. στην τριχόπτωση, στην παχυσαρκία ή στο να κάνουν τηλεοπτικές εκπομπές, ωστόσο η γκαφατζίδικη νοοτροπία τους και τα συνεχή λάθη τους οδηγούν κάθε φορά σε ναυάγιο και ο στόχος τους όχι απλά δεν επιτυγχάνεται, αλλά γίνεται όλο και πιο ανέφικτος. Το Όλυμπος Α.Ε. το βρήκα ένα πραγματικό διαμαντάκι σεναριακά και εικαστικά. Παίζει τέλεια με τα κλισέ των Θεών, τον γυναικά Δία, την Ήρα που τον τιμωρεί, την σοφή Αθηνά, έχει τρομερά running jokes που πρέπει να θυμάσαι ή να ανατρέξεις μερικές σελίδες πίσω για να ξαναψάξεις, συνδυάζει τέλεια το πόσο δυνατοί είναι οι Θεοί και ειδικά ο Δίας με το πόσο εύκολα μπορούν να τα διαλύσουν όλα και είναι ένα τρομερά χιουμοριστικό ανάγνωσμα που χρειάζεται συνεχώς να προσέχεις προκειμένου να μη χάσεις κάποιο αστείο ή κάποια εξέλιξη. Εικαστικά η Silvia Ziche ταιριάζει τέλεια και θεωρώ πως δημιουργεί ακόμα περισσότερο χιουμοριστικές καταστάσεις χάρη στο σχέδιο της. Ο Δίας της είναι από τις πιο αστείες παρωδίες ενός κατά τ' άλλα σοβαρού και στιβαρού Θεού, χωρίς ωστόσο να τον καρτουνίζει αντιθέτως ισορροπεί τέλεια ανάμεσα στην έξυπνη και σοβαρή εκδοχή του και τον απόλυτο ζεν πρεμιέ που σκέφτεται μόνο τις γυναίκες και κάνει βλακείες. Ο χρωματισμός είναι επίσης πολύ ωραίος και ζωντανός ενισχύοντας τον γρήγορο ρυθμό του κόμικ και του σεναρίου. Η έκδοση: Στα πρότυπα του Infierno γενικά η έκδοση καθώς είναι στο ίδιο μέγεθος με ωραίο παχύ εξώφυλλο με "αυτάκια" για έξτρα πληροφορίες, καλό χαρτί, ενώ μέσα έχουμε επίσης πολύ όμορφα πράγματα. Αφιερώματα τόσο στο κόμικ όσο και στους δημιουργούς, πρόλογος από τον γνωστό αρχαιολόγο και δημιουργό περιεχομένου Archaelostoryteller, μια πραγματικά όμορφη και πλήρης έκδοση με όσες πληροφορίες χρειάζεται ένας αναγνώστης όπως εγώ που δεν έχει εντρυφήσει στα ιταλικά κόμικ. Από μένα σίγουρη πρόταση, όχι επειδή συμπαθώ τον Γιάννη και θέλω να πηγαίνει καλά η προσπάθειά του, αλλά επειδή είναι ένα διασκεδαστικότατο κόμικ που σίγουρα θα διαβάζω ξανά κα ξανά. Καλό διάβασμα και σε εσάς λοιπόν

Το ημερολόγιο μιας νέας γυναίκας που αναζητεί τον έρωτα είναι γεμάτο με πικρές αλλά και αστείες ιστορίες αποτυχίας και επιμονής. «Είμαι τεμπέλα, εγωίστρια, ανυπόμονη, ιδιότροπη, ξεροκέφαλη, ακατάστατη, ανακατώστρα, αναβλητική, ασυνάρτητη, αναποφάσιστη, ψεύτρα, μυγιάγγιχτη, επιθετική, εκδικητική, παρανοϊκή, αλαζόνας, επίμονη, αδιάκριτη, αγχωτική, πρηξαρχίδω… Με δυο λόγια, δεν έχω μεγάλα ελαττώματα». Με αυτογνωσία, αξιοθαύμαστη ειλικρίνεια και απόλυτη επίγνωση του χαρακτήρα της συστήνεται στους αναγνώστες της η Λουκρητία, πρωταγωνίστρια του «Amore Mio» της Silvia Ziche (εκδόσεις DocMZ, μετάφραση: Άννα Μπότσου, 130 σελίδες). Και με μια αμείλικτη διάθεση να γκρεμίσει κάθε περί έρωτος αυταπάτη την ίδια στιγμή που τον αναζητά απεγνωσμένα. Αυτή είναι και η ιδιαιτερότητα του «Αμόρε Μίο»: το σκληρό χιούμορ του πηγάζει από την τραγωδία των διαρκών επαναλήψεων, των ίδιων λαθών, των εξακολουθητικών μοτίβων από τα οποία η Λουκρητία (όπως και όλοι μας) δεν μπορεί να ξεφύγει. Θαρρείς, μάλιστα, ότι δεν προσπαθεί καν. Ή, ακόμα χειρότερα, επιδιώκει αυτή την ασφάλεια και σταθερότητα της αποτυχίας. Όπως τονίζει η Λένα Τζιογκίδου στον πρόλογό της: «Η Ziche θίγει με ανάλαφρο τρόπο βαριά, διαχρονικά ζητήματα σχέσεων που μας αφορούν όλους, ανεξαρτήτως φύλου. Δημιουργεί πετυχημένους και ενοχλητικά ειλικρινείς διαλόγους, χωρίς να πέφτει σε κοινοτοπίες. Κι αυτό κάνει το “Αμόρε Μίο” εντυπωσιακά επίκαιρο, παρόλο που έχουν περάσει πάνω από 20 χρόνια από την πρώτη κυκλοφορία του στην Ιταλία». Αρκεί να σκεφτούμε ότι οι διαδοχικές ματαιώσεις της Λουκρητίας έρχονται σε μια εποχή που τα social media δεν έχουν ακόμη προλάβει να διαλύσουν ολοκληρωτικά κάθε ελπίδα για την αναζήτηση της «αδελφής ψυχής». Τότε είχες κάθε δικαίωμα να αυταπατάσαι ότι το «ραντεβού στα τυφλά» που είχες κλείσει, η συνάντηση με τον ξάδερφο της φίλης σου, το τραπέζι στο σπίτι της κουνιάδας του συναδέλφου σου κ.λ.π. θα σε οδηγούσαν στη γνωριμία με τον απόλυτο έρωτα της ζωής σου. Τώρα πια με ένα κλικ στα social έχεις ξεψαχνίσει το υποψήφιο μελλοντικό σου ταίρι, έχεις απογοητευτεί από τις συνήθειές του, τη δουλειά του και τις παρέες του, δεν υπάρχει κάτι καινούργιο να σου πει ή να μάθεις, έχεις ήδη βαρεθεί πριν το γνωρίσεις. Η Λουκρητία, όμως, ελπίζει. Κι ας ξέρει ότι δεν θα της βγει πουθενά. Γι’ αυτό και είναι κυνική και ρεαλίστρια, αναζητώντας απλώς την ανθρώπινη επαφή χωρίς μαξιμαλισμούς και μεγάλα λόγια, χωρίς την προσδοκία της ευτυχίας. Αλλά ούτε τότε τα πράγματα πάνε καλά. «Δεν θέλω να παντρευτώ μπαμπά, σ’ το ’χω πει δέκα χιλιάδες φορές. Πρώτον, επειδή η ζωή είναι δική μου και δεν χρειάζομαι κανέναν πάνω απ’ το κεφάλι μου. Δεύτερον επειδή ο γάμος είναι ένα συμβόλαιο και δεν σημαίνει τίποτα. Τρίτον, επειδή η οικογένεια δεν έχει πια κανένα νόημα. Είναι ένας θεσμός ανούσιος κι αναχρονιστικός. Τέταρτον, επειδή ο έρωτας δεν υπάρχει» λέει απογοητευμένη στον πατέρα της, συμβιβάζεται με τη σκληρή πραγματικότητα, προσγειώνεται, ρίχνει τις απαιτήσεις της και ψυχαναγκαστικά παραμένει σε έναν αγώνα χαμένο από χέρι. Το παράδοξο είναι πως ακόμα και στις σπάνιες περιπτώσεις που τα πράγματα φαίνεται ότι μπορούν να πάνε καλύτερα, στις λιγοστές εξαιρέσεις που (θα μπορούσαν να) κρατούν ζωντανή τη φλόγα, η Λουκρητία, λες και τρέμει την πιθανότητα της διαφυγής από τον λαβύρινθο της μοναξιάς της, θωρακίζεται αναζητώντας το τέλος μιας σχέσης προτού καλά καλά έρθει η αρχή. «Το πρώτο πράγμα που ψάχνω σε μια σχέση είναι η έξοδος κινδύνου» δηλώνει στον εμβρόντητο άντρα που της προσφέρει μια ανθοδέσμη… Όλο αυτό το γλυκόπικρο και λίγο κλειστοφοβικό κλίμα με την έννοια του ψυχολογικού αδιεξόδου της Λουκρητίας, φέρνει στον νου τα κόμικς του Copi, της Bretecher, του Lauzier με τους σαρκαστικούς διαλόγους και τις αλυσιτελείς, προδιαγεγραμμένες συζητήσεις μεταξύ μονάδων που δεν θα γίνουν ποτέ πραγματικά ζευγάρια. Η Ziche το επιτυγχάνει με αριστοτεχνικό τρόπο και το συνοδεύει με τα υπέροχα σχέδιά της που κινούνται στο μεταίχμιο ρεαλισμού και καρικατούρας. Θεωρείται, άλλωστε, μια από τις μεγαλύτερες μορφές του σύγχρονου ευρωπαϊκού σχεδίου έχοντας συνεργαστεί με το περιοδικό Linus, με τίτλους της ιταλικής Disney, με το περιοδικό Donna Moderna, με σπουδαίους Ιταλούς σεναριογράφους κ.ά. Με δικά της σχέδια κυκλοφορούν στα ελληνικά τα «Infierno» (σε σενάριο Tito Faraci) και «Όλυμπος Α.Ε.» (δύο τόμοι σε σενάριο Vincenzo Cerami) από τις εκδόσεις DocMZ. Είμαστε τυχεροί που τώρα έχουμε και το «Αμόρε Μίο» με τη φοβερή Λουκρητία να μονολογεί: «Σαν πολύ να έχει αργήσει ο άντρας της ζωής μου. Ας τολμήσει να φανεί και θα δει τι έχει να πάθει». Και το σχετικό link...

Το πρώτο βιβλίο κόμικς της DocMZ Publishing είναι γεγονός! Και το όνομα αυτού... ¡Infierno! Απευθείας από τον Άλλο Κόσμο, ο απαγορευμένος καρπός των ιταλικών κόμικς έρχεται στην Ελλάδα! Μία ιστορία που έγραψε ο Tito Faraci και σχεδίασε η Silvia Ziche, ένα καλλιτεχνικό δίδυμο που αποτελεί εγγύηση για την διασκέδαση των αναγνωστών. Η πρώτη ιστορία κυκλοφόρησε το 1999 και η συνέχεια δεκαπέντε χρόνια αργότερα, το 2014. Η DocMZ Publishing στην πρώτη της έκδοση, συλλέγει και τα δύο κεφάλαια, μαζί με πλούσιο, ανέκδοτο υλικό, σε ένα βιβλίο κόμικς που θα θέλετε... κολασμένα! Από το οπισθόφυλλο: Δεν θα πω περισσότερα για την ιστορία, μόνο ότι είναι όσο αστεία και διασκεδαστική όσο ευλόγως περιμένει κανείς, όταν ακούει τα ονόματα Tito Faraci και Silvia Ziche! Ήταν ένα από τα πρώτα μη ντισνεϋκά κόμικς της Ziche που είχα διαβάσει με αφορμή την επίσκεψή της στο AthensCon του 2015 και με κέρδισε ήδη από τις πρώτες σελίδες. Παρεμπιπτόντως, ανεβάζω ενδεικτικά εν είδει προδημοσίευσης τις πρώτες οκτώ: Σε ό,τι αφορά την έκδοση, προσπαθήσαμε να την φέρουμε όσο πιο κοντά στα μέτρα της ιταλικής, προσθέτοντας όμως ένα έγχρωμο 16σέλιδο, σε αντίθεση με το εντελώς ασπρόμαυρο πρωτότυπο ιταλικό βιβλίο, το οποίο έχει εμπλουτιστεί με 8 σελίδες εισαγωγικά άρθρα. Εκτός των κειμένων που συνεπιμελήθηκα με τον Γιώργο @ PhantomDuck , με την βοήθεια του Βασίλη @ The_Sandman ανακατασκευάσαμε την ευφάνταστη εισαγωγή του ιταλικού βιβλίου, δηλαδή τους διαλόγους των δημιουργών κατά τη δημιουργία του δεύτερου μέρους της ιστορίας, μεταφρασμένους στα ελληνικά και με χρώμα. Ενδεικτικά αποσπάσματα: Ελπίζω να σας αρέσει και να το απολαύσετε όσο κι εμείς! Κυκλοφορεί στο AthensCon 6-7-8 Δεκεμβρίου 2024 - θα το βρείτε στο περίπτερο Β14 των εκδόσεών μας, όπου θα μπορείτε να συναντήσετε και τους δημιουργούς του για να σας υπογράψουν και να τους γνωρίσετε από κοντά! Το αμέσως επόμενο διάστημα θα μπορείτε να το βρείτε και στο -υπό κατασκευή- site μας ( docmzpublishing.gr ), αλλά και στα συνεργαζόμενα βιβλιοπωλεία και κομιξάδικα. ΥΓ. Δεν είθισται νομίζω να κάνει τις παρουσιάσεις στο forum ο ίδιος ο... εκδότης (δεν έχω συνηθίσει ακόμη τον χαρακτηρισμό), αλλά μετά την προτροπή του @ Valtasar μου φάνηκε πολύ καλή ιδέα και σίγουρα ταιριαστό, αφού όπως συχνά υπενθυμίζω, σε μεγάλο βαθμό εδώ ξεκίνησαν όλα. Δεν είναι τυχαίο ότι με τα παιδιά που συνυπογράφουμε την επιμέλεια της έκδοσης, τον @ PhantomDuck και τον @ The_Sandman γνωριστήκαμε εδώ μέσα - και δεν είναι λίγο ότι όλα αυτά τα χρόνια συνεχίζουμε να κρατάμε επαφές και να ασχολούμαστε (και) επαγγελματικά, ο καθένας με τον τρόπο του, με τα κόμικς. Ευχαριστούμε για τα εξώφυλλα τον Ion.

Το 9ο Chaniartoon ξεκινά σήμερα με 11 μεγάλες εκθέσεις και δεκάδες εκδηλώσεις για τα κόμικς και το animation. Η φετινή διοργάνωση είναι αφιερωμένη στην Κρίση και το Καρέ Καρέ θα βρίσκεται στα Χανιά για την έκθεση και έκδοση «Η Μέρα της Κρίσης» με έργα που δημοσιεύτηκαν στις σελίδες μας την περίοδο 2014-2015. Χρόνια τώρα το Φεστιβάλ Chaniartoon στα Χανιά, κάθε Σεπτέμβριο, προσκαλεί επιλεγμένους καλλιτέχνες από το εξωτερικό και συγκεντρώνει την αφρόκρεμα των Ελλήνων δημιουργών κόμικς. Ο Μάριος Ιωαννίδης και η Κατερίνα Νανούρη με τη βοήθεια μιας πολυπληθούς ομάδας συνεργατών έχουν καταφέρει να υλοποιήσουν το μεγάλο όραμα που είχαν πριν από 10 χρόνια για ένα ποιοτικό και πλούσιο περιφερειακό φεστιβάλ που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από αυτά του κέντρου, προσελκύοντας κάθε χρόνο όλο και περισσότερους επισκέπτες και δημιουργούς. Φέτος, το Chaniartoon (20-28 Σεπτεμβρίου) είναι αφιερωμένο στην Κρίση και θα είναι μεγαλύτερο από κάθε άλλη φορά παρουσιάζοντας 11 εκθέσεις κόμικς, γελοιογραφίας και εικονογράφησης, αλλά και πολλές συζητήσεις, workshops, προβολές, ομιλίες, συναυλίες και διαγωνισμούς. «Η Μέρα της Κρίσης»: Αριστερά: Ο τόμος «Η Μέρα της Κρίσης: 55 δημιουργοί για την οικονομική και υπαρξιακή κρίση που διαρκώς επιδεινώνεται» που θα παρουσιαστεί πρώτη φορά στο φεστιβάλ. Δεξιά: Θανάσης Πέτρου: «Η Μέρα της Κρίσης», απόσπασμα από την ιστορία του Θανάση Πέτρου. Το Καρέ Καρέ, που συνεργάζεται σταθερά με το Chaniartoon, με περηφάνια θα παρουσιάσει την έκθεση «Η Μέρα της Κρίσης» με το σύνολο των μονοσέλιδων ιστοριών 55 δημιουργών κόμικς που δημοσιεύτηκαν πρώτη φορά στην «Εφ.Συν.» τη διετία 2014-2015, αντανακλώντας τις όψεις της πολύπλευρης κρίσης εκείνων των ημερών. Θα παρουσιαστεί επίσης και ο ομώνυμος τόμος των εκδόσεων Chaniartoon Press, που συγκεντρώνει όλες αυτές τις ιστορίες, ενώ οι επιμελητές του Καρέ Καρέ και αρκετοί από τους συμμετέχοντες και τις συμμετέχουσες στον τόμο αυτό θα συνομιλήσουν με το κοινό την Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου στις 20.00. «Μες στην Ελλάδα των Τεμπών»: «Μες στην Ελλάδα των Τεμπών», σκίτσο του Πάνου Ζάχαρη. Λίγο πιο δίπλα από τα κόμικς της διαρκούς κρίσης που ζούμε, θα παρουσιαστεί η έκθεση με τίτλο «Μες στην Ελλάδα των Τεμπών», με τα έργα 20 σκιτσογράφων για το έγκλημα χωρίς τιμωρία που κόστισε τη ζωή σε τόσους ανθρώπους πριν από δυόμισι χρόνια. Το υλικό της έκθεσης κυκλοφόρησε πριν από λίγους μήνες από τις Εκδόσεις ΚΨΜ και τα έσοδα από τις πωλήσεις θα δοθούν στον Σύλλογο Ατόμων Πληγέντων Δυστυχήματος Τεμπών. «Η προφητεία του Αρμαντίλλο»: «Η προφητεία του Αρμαντίλλο» Από τα μεγαλύτερα ονόματα των σύγχρονων ιταλικών και εν γένει ευρωπαϊκών κόμικς είναι αυτό του Zerocalcare, που τα τελευταία χρόνια σημειώνει μεγάλη επιτυχία και με τις σειρές του που προβάλλονται στο Netflix. Στο Chaniartoon θα παρουσιαστεί μια έκθεση αφιερωμένη στην αυτοβιογραφική και γεμάτη γλυκόπικρο χιούμορ ιστορία του με τίτλο «Η προφητεία του Αρμαντίλλο», που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις DocMZ και Chaniartoon Press. «Η γαλέρα της ζωής μου»: «Η γαλέρα της ζωής μου» Η προσωπική ιστορία του Θανάση Βέγγου και η πλούσια καριέρα του στον κινηματογράφο πήραν τη μορφή κόμικς από τον Σπύρο Δερβενιώτη και τον Θανάση Πέτρου και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μικρός Ήρως. Αυτή η πλούσια κόμικς-βιογραφία του εμβληματικού ηθοποιού και πάνω απ’ όλα «καλού μας ανθρώπου» Θανάση Βέγγου είναι το θέμα της μεγάλης έκθεσης με τίτλο «ΘΒ, Η γαλέρα της ζωής μου». «Ας περιμένουν οι γυναίκες»: «Ας περιμένουν οι γυναίκες» Ο Σταύρος Τσιώλης (1937-2019) θεωρείται, όχι άδικα, ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες κινηματογραφιστές και η πιο δημοφιλής, στα όρια του καλτ, ταινία του είναι αναμφίβολα το «Ας περιμένουν οι γυναίκες», με τον Γιάννη Ζουγανέλη, τον Σάκη Μπουλά και τον Αργύρη Μπακιρτζή να περιπλανώνται στη Βόρεια Ελλάδα. Η θρυλική ταινία μεταφέρεται στο χαρτί σε σκίτσα του Σταύρου Κιουτσιούκη και χρώμα του Κλήμη Κεραμιτσόπουλου από τις Εκδόσεις Μικρός Ήρως και η ομώνυμη έκθεση παρουσιάζει αυτή την ενδιαφέρουσα προσαρμογή από τον κινηματογράφο στα κόμικς. «18 χρόνια Hard Rock»: «18 χρόνια Hard Rock» Το «Hard Rock» του Τάσου Μαραγκού, αυτή η υπέροχη και εν μέρει αυτοβιογραφική ιστορία ενηλικίωσης ενός νέου από τη Σύρο, από τις πρώτες σεξουαλικές εμπειρίες του συνοδεία heavy metal μέχρι τα μεγάλα φεστιβάλ κόμικς της Αθήνας, συμπλήρωσε 18 χρόνια έντυπης ζωής από τις Εκδόσεις Jemma Press. Η έκθεση «18 χρόνια Hard Rock» είναι αφιερωμένη στις περιπέτειες του Μάρκου, στην «απόδρασή» του από το νησί και στον αγώνα του να γνωρίσει τον κόσμο και να καταφέρει να χωρέσει σ’ αυτόν. «20 χρόνια Δρακοφοίνικας»: «20 χρόνια Δρακοφοίνικας» Η αυτοκρατορία του «Δρακοφοίνικα», του επικού έργου ζωής του Γιάννη Ρουμπούλια, συμπληρώνει φέτος 20 χρόνια από την κυκλοφορία της πρώτης φανταστικής περιπέτειας αυτού του υπέροχου σύμπαντος. Γιορτάζοντας αυτήν την επέτειο, η έκθεση «20 χρόνια Δρακοφοίνικας» είναι αφιερωμένη σε μια μοναδική διαδρομή γεμάτη φαντασία, μάχες, τιμή και μαγική αφήγηση. Η επιστροφή της «Βαβούρας»: Η επιστροφή της «Βαβούρας» Θρυλικό περιοδικό για τα παιδιά και τους εφήβους της δεκαετίας του 1980, η «Βαβούρα», με το ανατρεπτικό της χιούμορ και τις σουρεαλιστικές ιστορίες της, γαλούχησε μια ολόκληρη γενιά αναγνωστών σε μια διαφορετική έννοια του αστείου. Μετά από χρόνια, η «Βαβούρα» ξανασυστήνεται στους αναγνώστες και επανακυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μικρός Ήρως με νέα εμφάνιση αλλά με τις ίδιες απολαυστικές ιστορίες της. Στην έκθεση στα Χανιά οι παλιοί θα έχουν την ευκαιρία να θυμηθούν και οι νεότεροι να μάθουν και να αγαπήσουν την τρέλα της «Βαβούρας». «Όλυμπος Α.Ε.»: Όλυμπος Α.Ε. Με αφορμή την κυκλοφορία των βιβλίων «Όλυμπος Α.Ε.» και «Όλυμπος Α.Ε. – Χοντρό Κυνήγι» από την DocMZ Publishing, η έκθεση σας ταξιδεύει στον Όλυμπο και παρουσιάζει εκ νέου το δωδεκάθεο, μέσα από τη χιουμοριστική ματιά των Vincenzo Cerami και Silvia Ziche. «Zawa»: Zawa Από τους πιο επιτυχημένους Ελληνες δημιουργούς κόμικς με σημαντική καριέρα στους μεγαλύτερους αμερικανικούς εκδοτικούς οίκους, ο Μιχάλης Διαλυνάς φιλοτέχνησε πρόσφατα το «Zawa» που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Jemma Press. Η έκθεση «Zawa» παρουσιάζει αυτό το μείγμα δυστοπίας, οικολογίας, περιπέτειας και φαντασίας με την κινηματογραφική σκηνοθεσία και τα εντυπωσιακά σχέδια του Μιχάλη Διαλυνά. Αφιέρωμα στον Νίκο Γαλυφιανάκη: Από το αφιέρωμα στον Νίκο Γαλυφιανάκη. Σε μια μεγάλη έκθεση για τον βραβευμένο δημιουργό Νίκο Γαλυφιανάκη, με θητεία σε μεγάλες αμερικανικές εφημερίδες και περιοδικά, το κοινό θα έχει την ευκαιρία να απολαύσει έργα του από την Washington Post, που μεταφράζονται πρώτη φορά στα ελληνικά, αλλά και μια σειρά από εικονογραφήσεις, character designs κ.ά. Εκτός από τις εκθέσεις, στο θέατρο «Μίκης Θεοδωράκης» θα πραγματοποιούνται από σήμερα προβολές βραβευμένων ταινιών animation από τα σημαντικότερα φεστιβάλ του κόσμου, ενώ από τη Δευτέρα 22/9 ξεκινούν ομιλίες και παρουσιάσεις από τις οποίες ξεχωρίζουν οι εξής: «Η τέχνη πίσω από τα κάγκελα» για το έργο και την εμπειρία των εκπαιδευτών στο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας των Φυλακών Χανίων (Τρίτη 23/9, 19.00), «Η τέχνη των κόμικς στην υπηρεσία της μικρής και μεγάλης Ιστορίας» για την πενταλογία του Θανάση Πέτρου με θέμα την ελληνική ιστορία (Πέμπτη 25/9, 20.00), η παρουσίαση της διεθνούς προσκεκλημένης Silvia Ziche με τη μακρά θητεία στα χιουμοριστικά κόμικς της ιταλικής Disney (Παρασκευή 26/9, 19.00), «Τάσος Ζαφειριάδης – Εξομολογήσεις ενός Έλληνα δημιουργού κόμικς» για το έργο του πολυδιάστατου Θεσσαλονικιού δημιουργού (Σάββατο 27/9, 18.00) κ.ά. Τον κύκλο των ομιλιών κλείνει η «Μέρα της Κρίσης» με αφορμή την ομώνυμη έκθεση και έκδοση (Κυριακή 28/9, 20.00). Η αφίσα του φεστιβάλ, από την Έφη Θεοδωροπούλου. Τέλος, από την Κυριακή 21/9 ξεκινούν τα καλλιτεχνικά εργαστήρια (απαιτείται εγγραφή, η συμμετοχή είναι δωρεάν με την εθελοντική προσφορά γραφικής ύλης η οποία θα δοθεί για τη στήριξη του Συλλόγου «Ορίζοντας»), ενώ το τελευταίο τριήμερο θα λάβουν χώρα ποικίλες δράσεις, ομαδικά παιχνίδια, διαγωνισμοί και συναυλίες (Babis Batmanidis Co(m)pany, Social Waste, Σπύρος Γραμμένος) και θα βρίσκεται σε εξέλιξη το Artist Alley με τη συμμετοχή 80 καλλιτεχνών από όλη την Ελλάδα, ενώ παράλληλα θα λειτουργούν εξειδικευμένα καταστήματα με κόμικς. ℹ️ 9o Φεστιβάλ Chaniartoon Θέατρο «Μίκης Θεοδωράκης» και πλατεία Κατεχάκη, Παλιό Λιμάνι Χανίων, 20-28 Σεπτεμβρίου. Το artist alley θα πραγματοποιηθεί το τελευταίο τριήμερο, Παρασκευή 26-Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου, 11.00-23.00. Είσοδος ελεύθερη. Και το σχετικό link...

Οι θεοί του Ολύμπου επιστρέφουν στο σήμερα παλεύοντας να αποκτήσουν το χαμένο τους ποίμνιο στο χιουμοριστικό κόμικς «Όλυμπος Α.Ε.» των Βιντσέντζο Τσεράμι και Σίλβια Τζίκε. Οι θεοί του Ολύμπου έχουν, κυρίως, σταματήσει να λατρεύονται εδώ και αιώνες. Κι όμως, υπάρχουν ακόμα κάπου στο ιερό τους βουνό, βαριεστημένοι και νωθροί χωρίς λόγο ύπαρξης. Σύντομα όμως ταρακουνιούνται, αποφασίζουν να επικαιροποιηθούν και να απαιτήσουν τους χαμένους τους πιστούς! Και αυτοί που τους ταρακουνούν είναι δύο Ιταλοί δημιουργοί, ο συγγραφέας Βιντσέντζο Τσεράμι και η σχεδιάστρια Σίλβια Τζίκε, στο κόμικς τους «Όλυμπος Α.Ε.» το οποίο, 25 χρόνια μετά την 1η του κυκλοφορία, κυκλοφορεί επιτέλους στην πατρίδα των Ολύμπιων από τις εκδόσεις DocMZ Publishing σε μετάφραση Άννας Μπότσου και Γιάννη Ιατρού. Μια ιδιαίτερη συνεργασία Οι δημιουργοί του κόμικς δεν είναι καθόλου τυχαίοι. Ο σεναριογράφος του, Βιντσέντζο Τσεράμι (1940-2013), ήταν δραστήριος άνθρωπος του σύγχρονου ιταλικού πνεύματος: μαθητής του Παζολίνι στο Γυμνάσιο, ασχολήθηκε στην πορεία του με τη λογοτεχνία, την ποίηση, τη δοκιμιογραφία, τη συγγραφή σεναρίων για το σινεμά, το θέατρο και την τηλεόραση, ενώ έφτασε στις υποψηφιότητες των Όσκαρ με το σενάριο τού «Η ζωή είναι ωραία», τη διάσημη ταινία με τον Ρομπέρτο Μπενίνι του οποίου υπήρξε στενός συνεργάτης. Σίλβια Τζίκε – Βιντσέντζο Τσεράμι. Το κόμικς «Όλυμπος Α.Ε.» κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία από τις εκδόσεις DocMZ Publishing. Το «Όλυμπος Α.Ε.» ήταν το πρώτο κόμικς που αποφάσισε να γράψει εν έτει 2000 και για την εικονογράφηση διόλου τυχαία δεν επέλεξε τη Σίλβια Τζίκε. Η Τζίκε (1967), παρότι είχε τότε μόνο 11 χρόνια πορείας στα κόμικς, ξεχώρισε με τη διασκεδαστική της γραμμή και τα σατιρικά της σενάρια που την ανέδειξαν τόσο στο ιταλικό κόμικς όσο και στα κόμικς Ντίσνεϊ, τα οποία δημιουργεί με το ίδιο μεράκι μέχρι και σήμερα. Η έμπειρη στη συγγραφή – μα άπειρη στα κόμικς – πένα του Τσεράμι και η διοχέτευσή της στα καρέ από το παρανοϊκό πενάκι της Τζίκε οδήγησαν σε ένα διασκεδαστικό ανάγνωσμα με μυθολογικές αναφορές και σατιρικές ματιές πάνω σε σύγχρονα θέματα. Θεοί με υπαρξιακά Οι θεοί πλήττουν. Ο Δίας πλήττει. Σε μια συνεδρία με τον σάτυρο ψυχολόγο του συνειδητοποιεί πως πρέπει να ξαναπάρει τη ζωή στα χέρια του, να γίνει ο θεός που κάποτε ήταν. Έτσι, συγκαλώντας διοικητικό συμβούλιο, ο Δίας και οι υπόλοιποι αποφασίζουν πως πρέπει να ξαναγίνουν δημοφιλής θρησκεία. Πώς θα γίνει κάτι τέτοιο; Επιλύοντας, φυσικά, τα μεγάλα προβλήματα του σύγχρονου ανθρώπου! Μαγικές μηχανές που λεπταίνουν τους παχύσαρκους, θεραπεύουν τη φαλάκρα και άλλα πολλά σκαρφίζονται οι Ολύμπιοι, τα οποία όμως καταλήγουν ανεπαρκή χωρίς την εύνοια μιας άλλης, παντοδύναμης μαγικής μηχανής: της τηλεόρασης. Μπορούν οι θεοί να κερδίσουν την προσοχή των θνητών από τις Σειρήνες των τηλεοπτικών celebirities; Ο Τσεράμι στήνει μια σάτιρα για την εποχή που η τηλεόραση ανέβαζε και κατέβαζε είδωλα κρατώντας τη Δύση ναρκωμένη σε μια φούσκα άρτου και θεάματος, ενώ τα μεγάλα προβλήματα (μόλυνση περιβάλλοντος, κατανομή παγκόσμιου πλούτου) παραμερίζονταν ως ειδήσεις που «κόβουν την όρεξη». Σάτιρα που, 25 χρόνια μετά, δεν μοιάζει να έχει παλιώσει. Όπως γράφει η Τζίκε στην εισαγωγή της έκδοσης: «Αν το γράφαμε σήμερα, ο Δίας για να προσελκύσει πιστούς, αντί να βγαίνει στην τηλεόραση, θα έπρεπε να γίνει ινφλουένσερ. (…) Αυτό που δεν αλλάζει ποτέ είναι η ανθρώπινη ψυχολογία». Και φυσικά, δεν λείπουν τα αστεία για τους χαρακτήρες των θεών, όπως για την ακόρεστη δίψα του Δία για το γυναικείο φύλο, τη σοφία της Αθηνάς που μοιάζει με εταιρική CEO και τις υπνωτικές ιδιότητες των διαλέξεων του Μορφέα. Η ελληνική έκδοση συνοδεύεται από εκτενή εισαγωγικά κείμενα (ένα από αυτά είναι του αρχαιολόγου Θεόδωρου Παπακώστα, γνωστού από το διαδίκτυο ως Archaestoryteller) και βιογραφικά των δημιουργών, πλαισιώνοντας και αναδεικνύοντας ακόμα καλύτερα το έργο. Η μετάφραση της Μπότσου και του Ιατρού μεταφέρει με μαεστρία τα αστεία και λογοπαίγνια στα καθ’ ημάς και σε συνδυασμό με την πρωτότυπη γραμματοσειρά, βασισμένη στα χειρόγραφα γράμματα της σχεδιάστριας, συντελεί καταλυτικά σε μια προσεγμένη έκδοση. Αναμένοντας τη συνέχεια Οι Τσεράμι και Τζίκε, μετά την επιτυχία των Ολύμπιών τους, προχώρησαν δύο χρόνια μετά στη δημιουργία ενός σίκουελ. Αυτό το 2ο μέρος, «Όλυμπος Α.Ε. – Χοντρό Κυνήγι», αναμένεται να κυκλοφορήσει μεταφρασμένο από την DocMZ Publishing τον Σεπτέμβριο, στο πλαίσιο του 9oυ φεστιβάλ κόμικς και animation Chaniartoon στα Χανιά (20-28/9) παρουσία, μάλιστα, της ίδιας της Σίλβια Τζίκε. Και το σχετικό link...

Το κόμικ “Infierno” επαναπροσδιορίζει τις δυναμικές των κόμικς, συνδυάζοντας τη σιωπή με το χιούμορ και την υπερφυσική δράση. Οι δύο υπερταλαντούχοι δημιουργοί του Tito Faraci και Silvia Ziche μιλούν στο NEWS 24/7 για τη δημιουργία του, την “Κόλαση” και τη δύναμη της εικόνας. Οι ιστορίες έχουν τη δύναμη να μας ταξιδεύουν. Μπορούν να μας οδηγήσουν σε μαγικούς κόσμους, να μας κάνουν να γελάσουμε, να μας συγκινήσουν, ή ακόμα και να μας δώσουν το έναυσμα να σκεφτούμε διαφορετικά. Το “¡Infierno!” είναι ακριβώς αυτό: ένα βουβό κόμικ που μέσα από τη σιωπή του, αναζωπυρώνει τη φαντασία του αναγνώστη και τον παρασύρει σε έναν κόσμο όπου το χιούμορ και η περιπέτεια ενώνονται με την υπερφυσική διάσταση της Κόλασης. Δημιουργοί του είναι ο σεναριογράφος Tito Faraci και η σκιτσογράφος Silvia Ziche, δύο διάσημοι Ιταλοί καλλιτέχνες με βαθιά αγάπη για την ένατη τέχνη. Η συνεργασία τους στο παρελθόν έχει προσφέρει ώριμους κι επιτυχημένους καρπούς και τώρα έρχεται να μας δώσει μια ιστορία γεμάτη ευρηματικότητα, ανατροπές και, πάνω απ’ όλα, μια εναλλακτική τολμηρή οπτική να βλέπουμε τη ζωή και τον θάνατο. Το “Infierno” δεν είναι απλώς ένα κόμικ χωρίς λόγια. Είναι μια βουβή ιστορία που φωνάζει δυνατά, αποδεικνύοντας πως οι εικόνες μπορούν να μιλήσουν πιο δυνατά από τις λέξεις. Σε έναν κόσμο όπου το άγχος και η υπερπληροφόρηση κυριαρχούν, η σιωπή του γίνεται μια πολύτιμη ανάσα. Και όπως κάθε έργο τέχνης, το “Infierno” προσφέρει κάτι περισσότερο από διασκέδαση: είναι μια πρόσκληση να αγκαλιάσουμε το χιούμορ ακόμα και στις πιο σκοτεινές στιγμές. Το “¡Infierno!” είναι ένα κόμικ γεμάτο αντιθέσεις. Από τη μία μας παρουσιάζει την Κόλαση, έναν κόσμο γεμάτο φωτιές και δαίμονες, και από την άλλη, μας καλεί να γελάσουμε με τις περιπέτειες δύο ατζαμήδων διαβολόμπατσων που προσπαθούν να επιβιώσουν μέσα σε αυτό το χαοτικό περιβάλλον. Μια χιουμοριστική περιπέτεια γεμάτη εγκλήματα, τοποθετημένη σε ένα υπερφυσικό περιβάλλον που θυμίζει κάτι από γιγαντιαία φυλακή. Η πρωτοτυπία του “¡Infierno!” έγκειται στην έλλειψη διαλόγων. Ο εκδότης Daniele Brolli προκάλεσε τους δημιουργούς να φτιάξουν ένα κόμικ όπου οι χαρακτήρες και οι εικόνες θα μεταφέρουν όλη την αφήγηση χωρίς “μπαλονάκια”. Το αποτέλεσμα είναι μαγευτικό: Η Silvia Ziche με το χαρακτηριστικό της κι έντονα γραμμικό σχέδιο, αποδίδει μοναδικά τους χαρακτήρες δίνοντάς τους μια ζωντάνια που κάνει κάθε τους κίνηση να μιλά από μόνη της. Ο Tito Faraci από την άλλη, φρόντισε η πλοκή να ρέει φυσικά, αναδεικνύοντας το χιούμορ και τις δυναμικές των χαρακτήρων χωρίς την ανάγκη λόγου. Το στόρι Στο “¡Infierno!” πρωταγωνιστούν οι δύο διαβολόμπατσοι με το τερατάκι τους στο λουράκι, σε μία ιστορία που ξεκινάει από τα Τάρταρα και συνεχίζει άλλοτε πιο ψηλά και άλλοτε πιο χαμηλά. Στην πρώτη περίπτωση θα πρέπει να αντιμετωπίσουν έναν νεκρό μαφιόζο, ο οποίος καταφέρνει να κάνει άνω-κάτω την Κόλαση και τον Παράδεισο, μέχρι να επέλθει μία θεία παρέμβαση σαν από μηχανής Θεός. Στη δεύτερη, έχοντας τιμωρηθεί σε καταναγκαστική εργασία στο Καθαρτήριο, καταφέρνουν να μπλεχτούν σε έναν χοντρό μπελά και για να βγουν θα πρέπει να εμπλακούν σε ένα επικίνδυνο ανθρωποκυνηγητό μίας γυναίκας. Ανακαλύπτοντας μυστικά που τσουρουφλίζουν περισσότερο και από τις Πύλες της Κολάσεως. Όταν έμαθα ότι οι δύο Ιταλοί δημιουργοί θα δώσουν το παρών στο φετινό AthensCon, άδραξα την ευκαιρία και ζήτησα να τους μιλήσω για τη νέα τους αυτή δημιουργία, την “Κόλαση” και τη δύναμη της εικόνας. Θεωρώ αυτό που έχει ενδιαφέρον να μαθαίνει κανείς για τους μεγάλους δημιουργούς είναι πότε πρωτοάναψε η “σπίθα” για να ενασχοληθούν επαγγελματικά με την τέχνη τους. Η ιστορία του Tito Faraci όπως μου τη διηγήθηκε έχει ως εξής: «Η σχέση μου με τα κόμικς ξεκίνησε από την παιδική μου ηλικία. Θυμάμαι ότι στο σπίτι μας υπήρχαν διάφορα κόμικς, και κυρίως το “Topolino”. Καθοριστικό. Θεμελιώδες. Το πρώτο κόμικς που αγόρασα μόνος μου στο περίπτερο επειδή με σαγήνεψε το εξώφυλλο, ήταν ένα τεύχος του “Daredevil” (στην Ιταλία εκείνη την εποχή ονομαζόταν σκέτο Devil), το οποίο με επηρέασε πάρα πολύ. Μετά ξεκίνησα να καταβροχθίζω τα Marvel κόμικς της χρυσής εποχής του Σταν Λι – Υπήρξε τεράστια πηγή έμπνευσης για εμένα ο Λι, προτού ακόμα φανταστώ τι δουλειά θα έκανα μεγαλώνοντας. Όταν ήμουν πολύ νέος λίγο μετά τα 20, δεν υπήρχε η αντίληψη ότι για να ασχοληθείς με τα κόμικς μπορούσες «απλά» να γράφεις το σενάριο, δίχως να χρειάζεται να τα σχεδιάζεις ο ίδιος. Ήμουν κακός στο σχέδιο, γι’ αυτό το παράτησα. Ακολούθησα έναν άλλο δρόμο, σε καμία περίπτωση άσχημο, αυτόν της δημοσιογραφίας με αντικείμενο τη μουσική. Επάγγελμα που έκανα για σχεδόν δέκα χρόνια. Για καλή μου τύχη, μετά κατέληξα να δουλεύω σε ένα δημοσιογραφικό πρακτορείο που είχε άριστες σχέσεις με την Disney… Και μια μέρα ο ιδιοκτήτης, γνωρίζοντας ότι θα με βόλευε να βγάζω μερικά περισσότερα χρήματα, μου πρότεινε να δοκιμάσω να προτείνω μια ιστορία για το “Topolino”. Ήταν η σπίθα από την οποία ξεκίνησαν όλα. Η πρότασή μου εγκρίθηκε και σε εκείνο το σημείο έπρεπε να μάθω εν τάχει να γράφω σενάρια. Μελετώντας σενάρια άλλων και βάζοντας την επινοητικότητά μου σε δράση. Ήμουν πολύ τυχερός». Τον ρωτώ για το “Infierno”, ποια ήταν η πηγή έμπνευσης για τους δύο διαβολόμπατσους και ποιο το μήνυμα που θέλει να επικοινωνήσει: «Πάντα μου άρεσαν τα ζευγάρια ηρώων που είναι φίλοι αλλά και λίγο εχθροί, και αντίστροφα. Ισχύει ακόμα και για τον Μίκυ Μάους και τον Μαύρο Πητ, με τον δικό τους τρόπο. Η ιδέα να τοποθετηθεί η δράση στην Κόλαση ήρθε στη Σίλβια, ελαφρώς εμπνευσμένη από το “Spawn” το οποίο εκείνη την εποχή, στα τέλη της δεκαετίας του ’90, ήταν στα φόρτε του. Εγώ σκέφτηκα ότι η Κόλαση είναι σαν μία κολοσσιαία φυλακή, με διαβόλους σαν δεσμοφύλακες και αστυνομικούς. Η βασική ιδέα ήταν αυτή. Μία χιουμοριστική ιστορία εγκλήματος σε περιβάλλον φυλακής, αλλά και με υπερφυσικά στοιχεία. Ένα μεγάλο crossover με λίγα λόγια. Δεν εφηύρα την ιστορία για να στείλω κάποιο μήνυμα. Δεν το κάνω ποτέ. Οι ιστορίες μου γεννιούνται από την επιθυμία μου να διηγηθώ. Αν μετά, όπως συνήθως συμβαίνει, προκύπτει αυθόρμητα μία θεώρηση για τον κόσμο, ένα μήνυμα, είμαι χαρούμενος. Σίγουρα υπάρχει τουλάχιστον ένα μήνυμα στο Infierno: Η ζωή πρέπει να λαμβάνεται με χιούμορ για να βγάζει νόημα. Και όχι μόνο η ζωή…» Η Silvia Ziche και ο Tito Faraci Η Silvia Ziche δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις: Αποτελεί μία από τους πιο σημαντικές εκπροσώπους της ιταλικής σχολής κόμικς με ήρωες του Ντίσνεϊ. Και η γνωριμία της με την ένατη τέχνη έγινε ακριβώς εκεί: «Δεν θυμάμαι ακριβώς ποιο ήταν το πρώτο κόμικ που έπιασα στα χέρια μου, αλλά ήταν μία από εκείνες τις φανταστικές και πολύ δυναμικές ιστορίες με τον Ντόναλντ και τον Φέθρυ που σχεδίαζε ο Τζόρτζιο Καβατσάνο τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του εβδομήντα τον περασμένο αιώνα. Ήταν κεραυνοβόλος έρωτας. Αυτοί οι χαρακτήρες ήταν διασκεδαστικοί, νευρωτικοί. Με γοήτευσε η μαγεία του σχεδίου που τους έκανε ζωντανούς. Βούτηξα κυριολεκτικά μέσα σε αυτές τις εικόνες, και νομίζω ότι δεν έχω βγει ακόμη. Δεν ήταν συνειδητή η απόφαση να ασχοληθώ επαγγελματικά με τα κόμικς. Απλά ήταν πάντοτε ο στόχος μου, από πολύ μικρή. Ποτέ δεν έλαβα υπόψη μου την ιδέα ότι θα μπορούσα να κάνω κάτι άλλο στη ζωή μου. Η πρώτη μου επιρροή ήταν, όπως είπα, ο Καβατσάνο. Μετά, αργότερα, ο Αλμπέρ Ουντερζό, η Κλαιρ Μπρετεσέρ, ο Σουλτς, ο Κίνο, ο Σίλβερ, ο Μπιλ Γουότερσον… Αλλά φυσικά υπάρχουν πολλοί άλλοι». Τη ρωτώ για τη συνεργασία της με τον Faraci και πώς προσεγγίζει τους χαρακτήρες που της αναθέτουν: «Κάθε φορά που εγώ και ο Τίτο έχουμε δουλέψει μαζί πάντα μιλάμε πολύ και συζητάμε τα πάντα. Συνήθως η τελική δουλειά είναι καρπός επιλογών αμφότερων. Συνήθως ο χαρακτήρας που περιγράφεται από τον σεναριογράφο μου δίνει ήδη μία κατεύθυνση. Τα κόμικς – σε όλες τις περιπτώσεις, αλλά πόσο μάλλον στην περίπτωση του Infierno! – είναι λίγο σαν βουβές ταινίες. Ο ήρωας πρέπει να αναπαριστάνει τον χαρακτήρα του, να τον ερμηνεύει, με τρόπο που να είναι κατανοητός. Συνήθως αφήνω να με οδηγεί το κείμενο, το οποίο ήδη από την πρώτη ανάγνωση δίνει έναν προσανατολισμό στην φαντασία μου». Όσο για το εάν θα σχεδίαζε ποτέ υπερήρωες, η απάντησή της με αιφνιδίασε: «Το αγαπημένο μου είναι να σχεδιάζω κωμικούς χαρακτήρες και δευτερευόντως να σχεδιάζω την κωμική πλευρά των σοβαρών ηρώων. Επομένως ναι, θα σχεδίαζα υπερήρωες, δίχως κανέναν ενδοιασμό, αλλά θα τους σχεδίαζα με τον δικό μου τρόπο. Δυστυχώς (για αυτούς) όταν σχεδιάζω πρέπει να διασκεδάζω, αλλιώς βαριέμαι». Γρήγορος γύρος ερωτήσεων Η κουβέντα μου με τους δύο κορυφαίους δημιουργούς που επεκτάθηκε εκτός των ορίων της… κόλασης. Faracci και Ziche μού μίλησαν για τον ρόλο της ένατης τέχνης σήμερα, τη δημοφιλία των κόμικ που παρουσιάζουν ανθρώπινες ιστορίες, καθώς και την επικερδή σήμερα μεταφορά πολλών τίτλων στη μικρή και μεγάλη οθόνη… Ποιος θεωρείτε είναι ο ρόλος των κόμικ σήμερα; Έχει αλλάξει το αναγνωστικό κοινό και τι πιστεύετε αποζητά; T.F.: «Ένα πράγμα σίγουρα έχει αλλάξει, αν το αναλογιστούμε με σημείο εκκίνησης το Infierno. Στην εποχή της πρώτης κυκλοφορίας, πολύς κόσμος με ρωτούσε “Μα αν δεν υπάρχουν διάλογοι, εσύ τι ακριβώς έγραψες;”. Σήμερα αυτήν την ερώτηση δε θα μου την έκαναν πια (πιστεύω, ελπίζω). Ο κόσμος έχει μεγαλύτερη επίγνωση του πώς φτιάχνονται τα κόμικς και του ρόλου εκείνου που γράφει τα σενάρια. Οι αναγνώστες είναι πιο προσεκτικοί και έμπειροι. Το κοινό είναι πιο ειδικευμένο». S.Z.: «Πιστεύω ότι ο ρόλος των κόμικς είναι να διηγείται ιστορίες, να παρέχει μία εναλλακτική οπτική γωνία. Οι αναγνώστες αλλάζουν συνεχώς, αν μη τι άλλο επειδή μεγαλώνουν, εξελίσσονται. Ψάχνουν κυρίως ιστορίες για να αποσπαστούν από την καθημερινότητα, να διασκεδάσουν. Αλλά αν η διασκεδαστική ιστορία τους κάνει και να σκεφτούν, να καταλήξουν σε συμπεράσματα που δεν περίμεναν, πιστεύω ότι το ευχαριστιούνται. Το να τίθενται ερωτήματα στους αναγνώστες τους οδηγεί στην αναζήτηση απαντήσεων, και στο τέλος σε μια ικανοποίηση για τον κόπο που έκαναν για να δώσουν λογικές απαντήσεις». Γιατί επιλέξατε το βουβό κόμικ – Ποια τα πλεονεκτήματα αυτής της αφήγησης και ποιες οι δυσκολίες; S.Z.: «Ήταν ρητό αίτημα του εκδότη που μας ανέθεσε το συγκεκριμένο κόμικς, του Ντανιέλε Μπρόλι. Ανταποκριθήκαμε μετά χαράς. Δεν μπορώ να απαντήσω για τον Τίτο, αλλά σε εμένα η ιδέα να υπερβάλλω με την ερμηνεία των χαρακτήρων για να την κάνω κατανοητή ακόμα και χωρίς κείμενα ήταν μία απολαυστικότατη πρόκληση. Δεν συνάντησα δυσκολίες». T.F.: «Η επιλογή ήταν του Ντανιέλε Μπρόλι, του πρώτου εκδότη. Είχε στήσει μία σειρά ιστοριών κόμικς δίχως λέξεις. Έτσι, όταν στράφηκε σε εμένα και την Σίλβια η πρόκληση ήταν ήδη αυτή. Το μειονέκτημα του να γράφεις σενάριο για μία “βουβή” ιστορία είναι η προφανής δυσκολία της, αλλά μαθαίνεις τόσο πολλά πράγματα που μετά χρησιμεύουν και στις “κανονικές” ιστορίες. Μερικές φορές στηριζόμαστε στους διαλόγους εν είδει τεμπελιάς, όταν το να τους μειώσεις – ή να τους εξαλείψεις – προσφέρει μία μεγαλύτερη αμεσότητα στην αφήγηση». Σήμερα, όλο και περισσότερα κόμικς μεταφράζονται σε ταινίες ή τηλεοπτικές σειρές. Είστε υπέρ αυτής της τάσης; Τις παρακολουθείτε: T.F.: «Ήταν ήδη στην ατμόσφαιρα την δεκαετία του ’90. Μάλιστα ο Ντανιέλε Μπρόλι έλεγε από τότε ότι τα κόμικς θα γίνονταν μία μεγάλη «διάταξη ιδεών» για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Κι έτσι έγινε. Μπορείς να εκτιμήσεις την οπτική αποτελεσματικότητα μία ιστορίας η οποία μπορεί να είναι μάλιστα και πολύ θεαματική, δίχως να επενδύσεις ένα σωρό λεφτά σε ειδικά εφέ, σκηνογραφίες, καστ… Εν ολίγοις, αντί για “τάση” θα το χαρακτήριζα “ευκολία”. Ήταν φυσικό και λογικό να συμβεί. Και είναι φυσικό και λογικό, για όποιον κάνει τη δουλειά μας, να παρατηρεί αυτό το φαινόμενο με συμπάθεια και αισιοδοξία». S.Z.: «Δεν τις βλέπω, όχι. Παραμένω σφόδρα πεπεισμένη πως η ανάγνωση δίνει την δυνατότητα να αλληλεπιδράσεις περισσότερο με την ιστορία. Η ανάγνωση απαιτεί φαντασία, κάτι που οι τηλεοπτικές σειρές δεν απαιτούν και δεν διεγείρουν με κανέναν τρόπο». Ένας ήρωας κόμικ που θα θέλατε πολύ να γράψετε / σχεδιάσετε και δεν έχει ακόμα συμβεί; S.Z.: «Όλους όσους δεν έχω σχεδιάσει ακόμη». T.F.: «Δύσκολο να απαντήσω. Έχω βιώσει αρκετές ικανοποιήσεις, με αυτήν την έννοια. Ίσως… χμ, ο Σούπερμαν. Μία πρόκληση δύσκολη και, ίσως ακριβώς για αυτό, συναρπαστική». Ποιο είναι το επόμενο πρότζεκτ σας; S.Z.: «Αυτήν την περίοδο εργάζομαι σε μία μεγάλη ιστορία για το “Topolino” σε κείμενα ενός άλλου σεναριογράφου, του Σέρτζιο Μπαντίνο. Και μετά έχω τουλάχιστον έξι ή επτά πρότζεκτ σε αναμονή. Πρέπει μόνο να βρω τον τρόπο για να αφοσιωθώ σε όλα». T.F.: «Πολλά πρότζεκτ στα σκαριά, αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να μιλήσω για αυτά. Υποχρεώσεις εχεμύθειας. Δουλεύω και λίγο εκτός του κόσμου των κόμικς αυτήν την περίοδο: μία σειρά “true crime” για την τηλεόραση και ένα docufilm. Μια ωραία εμπειρία, αλλά για πάντα θα προτιμώ να γράφω κόμικς: είναι ένα σημαντικό μέρος της ζωής μου, της προσωπικότητάς μου». Δύο λόγια για τους δημιουργούς TITO FARACI Ένας από τους πιο διακεκριμένους Ιταλούς σεναριογράφους κόμικς, έχοντας γράψει ιστορίες που έχουν κυκλοφορήσει σε πολλές χώρες στον κόσμο, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα. Έχει δουλέψει σε ιστορικούς τίτλους και χαρακτήρες όπως ο Μίκυ Μάους, ο Φάντομ Ντακ, ο Ντύλαν Ντογκ, ο Τεξ, ο Ντιαμπολίκ και ο Σπάιντερ-Μαν. Έχει λάβει πολυάριθμες διακρίσεις, μεταξύ των οποίων το Βραβείο Gran Guinigi στο μεγάλο φεστιβάλ Lucca Comics & Games ως Καλύτερος Σεναριογράφος. Μεταξύ άλλων, έχει δημιουργήσει τον χαρακτήρα Μπραντ Μπάρον για τις Εκδόσεις Sergio Bonelli. Εκτός από κόμικς, το καλλιτεχνικό εύρος του Φαράτσι επεκτείνεται και στη λογοτεχνία και τη μουσική, ενώ τα τελευταία χρόνια επιμελείται τις εκδόσεις κόμικς της ιταλικής Feltrinelli Comics. Στην Ελλάδα, εκτός από τις ξεχωριστές ιστορίες με τους ήρωες του Ντίσνεϋ όπως ο Β’ Κύκλος της σειράς Μίκυ Μυστήριο (Εκδόσεις Νέα Ακτίνα), υπογράφει το σενάριο σε πρόσφατες ιστορίες του Ντιαμπολίκ (Εκδόσεις Jemma Press), αλλά και σε υπερηρωικές ιστορίες του Σπάιντερ-Μαν (Το Μυστικό Του Κρυστάλλου), του Ντερντέβιλ και του Κάπταιν Αμέρικα (Διπλός Θάνατος) ή κλασικές περιπέτειες του Ζαγκόρ (Εκδόσεις Μικρός Ήρως). SILVIA ZICHE Μία ιστορική πλέον υπογραφή της ιταλικής σχολής κόμικς με ήρωες του Ντίσνεϊ. Στη διάρκεια της καριέρας της έχει καταγράψει σημαντικό αριθμό συνεργασιών: Έχοντας περάσει από το θρυλικό περιοδικό κόμικς Linus το 1987, συνεργάστηκε με τα ιταλικά περιοδικά Cuore, Smemoranda, Topolino, Comix, Musica (ένθετο της ιταλικής εφημερίδας Repubblica) και από το 2006 συνεργάζεται με το περιοδικό Donna Moderna. Μεγάλη παρουσία έχει και στα ράφια των βιβλιοπωλείων, αφού έχουν κυκλοφορήσει αμέτρητες εκδόσεις με σχέδιό της καθιστώντας τη μία από τις σημαντικότερες εκπροσώπους των ιταλικών κόμικς, με την προσωπική της ηρωίδα Lucrezia να καταγράφει μία πετυχημένη εκδοτική πορεία τα τελευταία είκοσι χρόνια. Στην Ελλάδα, πέρα από τις ξεκαρδιστικές ιστορίες της με τους χαρακτήρες του Ντίσνεϊ όπως η σειρά Μεγάλα Σήριαλ των Εκδόσεων Νέα Ακτίνα (Παπιομυστήριο, Φθόνος & Απληστία, Ο Μεγάλος Σπλας, Η Ληστεία του Αιώνα), έχουμε δει τη συμμετοχή της στην ανθολογία Diabolik: με το Βλέμμα των Άλλων από τις Εκδόσεις Jemma Press. H DocMZ Publishing Η DocMZ Publishing αποτελεί τον εκδοτικό βραχίονα της DocMZ Entertainment, μίας εταιρείας ψυχαγωγίας με επίκεντρο τα κόμικς και την ποπ κουλτούρα. Μία έμπνευση του Γιάννη Ιατρού, ιδρύθηκε το 2024 στον Βόλο και φιλοδοξεί να διαδραματίσει κεντρικό ρόλο στην περαιτέρω διάδοση των κόμικς στην Ελλάδα, προτείνοντας τόσο κλασικούς όσο και σύγχρονους τίτλους με την υπογραφή των σημαντικότερων ονομάτων του διεθνούς στερεώματος της 9ης Τέχνης. Αποσκοπώντας σε έναν ενδιαφέροντα και δημιουργικό καλλιτεχνικό διάλογο, η DocMZ Publishing επιχειρεί να συστήσει – ή να… ξανασυστήσει – μερικούς από τους πιο επιδραστικούς καλλιτέχνες του Μέσου, μέσω του έργου τους αλλά και πέρα από αυτό. Περισσότερες πληροφορίες στο site της DocMZ Publishing. Info: ¡Infierno! Σενάριο: Tito Faraci Σχέδιο: Silvia Ziche Σελίδες: 112 Μέγεθος: 17 x 24 Χρώμα: Ασπρόμαυρο (έγχρωμη εισαγωγή) Μαλακό εξώφυλλο ISBN: 978-618-87492-0-7 Και το σχετικό link...

Το πρώτο βιβλίο της DOCMZ PUBLISHING είναι γεγονός! Η συγκεκριμένη δουλειά αποτελεί μία δημιουργία των εξαιρετικών Ιταλών καλλιτεχνών (γνωστοί από τις δουλειές τους στα Disney) Tito Faraci και Silvia Zicke και κυκλοφόρησε αυτόνομη στην χώρα μας, στο Athenscon που μας πέρασε. Υπεύθυνος γι' αυτό είναι ο δικός μας @ JohnnyMZ , σε συνεργασία με τους (επίσης δικούς μας) @ PhantomDuck και @ The_Sandman . Η παρουσίαση του κόμικ είναι ΕΔΩ. Όπως ήταν φυσικό, η Λέσχη Φίλων Κόμικς δεν θα μπορούσε να μείνει αμέτοχη κι έτσι κληρώνει δύο αντίτυπα και μάλιστα ενυπόγραφα κι από τους δύο δημιουργούς! Όποιος θέλει, μπορεί να δηλώσει συμμετοχή εδώ. Η κλήρωση θα διεξαχθεί την Δευτέρα το απόγευμα. Καλή επιτυχία σε όλη την παρέα!

Παρουσίαση της πρώτης έκδοσης της DocMZ Publishing, του βιβλίου κόμικς ¡Infierno! που έγραψε ο Tito Faraci και σχεδίασε η Silvia Ziche. Οι δύο κορυφαίοι Ιταλοί καλλιτέχνες θα βρίσκονται στην παρέα μας, με αφορμή την επίσκεψή τους στο φεστιβάλ κόμικς AthensCon, προκειμένου να μοιραστούν την εμπειρία τους από τη δημιουργία ενός... βουβού κόμικς, να απαντήσουν στις ερωτήσεις σας και να υπογράψουν αντίτυπα της δουλειάς τους. Την συζήτηση θα συντονίζει ο υπεύθυνος των εκδόσεων, Γιάννης Ιατρού. Facebook event

Συνέντευξη της Silivia Ziche στον JohnnyMZ, με αφορμή το AthensCon, η οποία δημοσιεύθηκε στο χθεσινό φύλλο της εφημερίδας. Έχω την εντύπωση ότι έχουν γράψει λάθος το επώνυμο του συντάκτη, αλλά δεν το έχω διορθώσει στο κείμενο. Η γυναικεία δύναμη Η Silvia Ziche μάς χαρίζει ένα ζεστό χαμόγελο στην Ακρόπολη Συντάκτης: Γιάννης Ιατρού Με μόνο «μέσο» το ταλέντο της, στα 17 της χρόνια, όταν βραβεύτηκε πρώτη φορά για τις σχεδιαστικές της δεξιότητες, ξεκίνησε ένα ταξίδι με προορισμό την επιτυχία. Ο λόγος για τη Silvia Ziche, μία από τις πιο αναγνωρίσιμες σχεδιάστριες κόμικς στην Ιταλία. Γεννήθηκε το 1967 και κατάφερε σε νεαρή ηλικία, κατόπιν παραίνεσης του βετεράνου σχεδιαστή Giorgio Cavazzano, να βρεθεί στο καλλιτεχνικό επιτελείο του περιοδικού «Topolino». Μέχρι σήμερα έχει δημιουργήσει εκατοντάδες ιστορίες με τους ήρωες του Disney, αλλά και δικούς της χαρακτήρες, εκ των οποίων μεγαλύτερη επιτυχία έχει η Lucrezia, ένα είδος alter ego μέσα από το οποίο περιγράφει προσωπικά βιώματα και ανησυχίες. Στην Ελλάδα έχουμε αντικρίσει ένα μεγάλο μέρος της δουλειάς της μέσα από τις σελίδες των «Μίκυ Μάους», «Ντόναλντ», «Μίννι» κτλ. Εχει ξεχωρίσει για τις πολυσέλιδες ιστορίες-παρωδίες σε συνέχειες, όπως τα «Παπιομυστήριο», «Φθόνος & Απληστία» ή «Ο Μεγάλος Σπλας», όπου οι ξεκαρδιστικές σκηνές εναλλάσσονται με ρυθμό πολυβόλου! Τα τελευταία χρόνια τη βρίσκουμε να ανοίγει εβδομαδιαία το «Topolino» με ένα ολοσέλιδο σκίτσο της, παράλληλα με τα βιβλία της Lucrezia. Η πρώτη μου επαφή με τη Silvia Ziche έγινε 6 χρόνια πριν. Οντας φανατικός θαυμαστής της δουλειάς της, έστειλα ένα e-mail για να εκφράσω τον θαυμασμό μου και αργότερα για να μου δώσει συνέντευξη. Ημουν 13 χρόνων και δεν ήξερα γρι ιταλικά. Για να διευκολύνω την επικοινωνία, αποφάσισα να χρησιμοποιήσω το Google Translate! «Γεια σου Silvia, είμαι ένας μεγάλος fan σου», ήθελα να γράψω. Δεν υπολόγισα όμως ότι η λέξη «fan» στα αγγλικά, εκτός από «θαυμαστής», σημαίνει και «ανεμιστήρας»... Μαντέψτε ποια απόδοση έδωσε το σύστημα! Η Silvia απάντησε στο πρώτο e-mail του πιτσιρικά που υπογράφει ως ανεμιστήρας, όπως και στα επόμενα. Εξι χρόνια μετά, αποδέχτηκε την πρόσκληση στο Athens Con 2015, που πραγματοποιήθηκε στο κλειστό στάδιο Τάε Κβον Ντο στις 14-15 Νοεμβρίου, υποδέχτηκε στο τραπέζι της εκατοντάδες κόσμου που ήρθαν για μια υπογραφή της κι ένα σκίτσο, φωτογραφήθηκε, συζήτησε, αγάπησε τη χώρα και υποσχέθηκε να ξαναέρθει. Και φυσικά, 6 χρόνια μετά την πρώτη μας συνέντευξη, μου παραχώρησε άλλη μία, αυτή τη φορά χωρίς την παρεμβολή της τεχνολογίας. ⚫ Για αρχή θα ήθελα να ακούσω τις εντυπώσεις σου από την εκδήλωση, αλλά και από την Ελλάδα γενικότερα, μια και είναι η πρώτη σου επίσκεψη στη χώρα μας. Μου άρεσε πάρα πολύ! Εχω μια τρελή επιθυμία να ξανάρθω, να πάω στη θάλασσα, να τη γυρίσω όλη! Είδα την Ακρόπολη και το μουσείο, αλλά όλα πολύ βιαστικά, μου μένουν πολλά πράγματα ακόμη να δω. Οσο για την εκδήλωση, μου άρεσε επίσης πολύ. Εκτός από την υπευθυνότητα, την ευγένεια και την περιποίηση των διοργανωτών, έμεινα έκπληκτη από τον κόσμο. Ηρθα εδώ χωρίς να γνωρίζω τι ακριβώς να περιμένω. Ηξερα ότι δημοσιεύονται εδώ οι ιστορίες μου για την Disney, αλλά σκεφτόμουν ότι μπορεί να κάτσω απλά σε μια γωνίτσα, να κάνω κανένα σχέδιο πού και πού. Ομως ήταν μια θετική έκπληξη για μένα η μαζικότητα και η αγάπη του κόσμου! (Στον καθρέφτη: «Είσαι μύθος! Μοναδικός! Φανταστικός...») «Η αυτοεκτίμηση είναι όπως η αυτοκριτική: καλύτερα να την κάνουμε μόνοι» ⚫ Το καλλιτεχνικό σου ύφος είναι πολύ ιδιαίτερο, προσωπικό και αναγνωρίσιμο, στο σχέδιο και στη συγγραφή. Δεν διστάζεις να τσαλακώσεις χαρακτήρες, παραδοσιακά σοβαρούς, στα όρια του τέλειου, όπως ο Μίκυ Μάους, παρουσιάζοντάς τους πιο αφελείς, μέχρι και λίγο... χαζούς. Δεν δημιουργούνται προβλήματα από αυτή σου την επιλογή; Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα! Ο Μίκυ Μάους έγινε «σοβαρός» στην πορεία της ύπαρξής του. Ο αυθεντικός Μίκυ, των κινουμένων σχεδίων ή του Gottfredson, ήταν ένας Μίκυ αφελής, όσο ο Ντόναλντ, αλλά σίγουρα πιο ικανός – δεν ήταν τεμπέλης και οξύθυμος. Ομως, δεν ήταν αυτός ο σοβαρός και υπερβολικά έξυπνος χαρακτήρας που βλέπουμε στα σημερινά κόμικς. Ηταν ένα αισιόδοξο πιτσιρίκι, με μεγάλη επιθυμία να κάνει πράγματα, έμπλεκε σε δύσκολες καταστάσεις και δεν μπορούσε να βρει εύκολες λύσεις. Αυτός ο Μίκυ μού άρεσε περισσότερο, γιατί είχε τη δυνατότητα να βρίσκει μπελάδες αλλά με πολλή προσπάθεια να βγαίνει νικητής. Ετσι, δεν νομίζω ότι παρεκκλίνω από την «παράδοση» όταν τον παρουσιάζω λίγο πιο αφελή. Αλλωστε, δημιουργούμε –εξ ορισμού– κωμικές ιστορίες. Το ζητούμενο είναι να γελάσουμε. Αρα, δεν γίνεται να πηγαίνουν όλα καλά. Για μένα, η διασκέδαση προκύπτει όταν σε κάποιο σημείο της ιστορίας κάτι δεν λειτουργεί όπως θα έπρεπε. Οι υπερβολικά τέλειοι ποτέ δεν γίνεται να είναι διασκεδαστικοί. ⚫ Στην Ελλάδα έχουμε δει μόνο τη δουλειά σου πάνω στο σύμπαν του Disney και όχι τα δικά σου δημιουργήματα, όπως η Lucrezia. Η Lucrezia ήταν –τρόπον τινά– μια αναγκαιότητα, αυτή της επιθυμίας μου να διηγηθώ τη δυσκολία που υπάρχει στις σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους. Τα ερωτικά ζητήματα ήταν ένα πρόσφορο έδαφος να ξεκινήσω, όμως σταδιακά χώρεσα λίγο απ’ όλα. Εχω παρατηρήσει ότι σε κάθε είδους σχέσεις –ερωτικές, φιλικές, συγγενικές– καταφέρνουμε από μόνοι μας να δημιουργήσουμε απίστευτες δυσκολίες! Φυσικά, η Lucrezia είναι ένας θηλυκός χαρακτήρας. Είναι λογικό, αφού είμαι γυναίκα, είναι πιο εύκολο, πιο φυσικό να παρουσιάζω τα πράγματα από αυτήν την οπτική γωνία, να δημιουργήσω έναν γυναικείο χαρακτήρα, έναν χαρακτήρα γεμάτο ελαττώματα, που μου επιτρέπει να αναφερθώ και στα αρνητικά των γυναικών, εκτός από αυτά των ανδρών. Εν ολίγοις, πιστεύω ότι μιλάω γενικά για τα προβλήματα των ανθρώπων, αλλά σίγουρα από μια γυναικεία οπτική. Πολλές γυναίκες ταυτίστηκαν, αλλά με έχουν πλησιάσει και άντρες που λένε «α, η γυναίκα μου είναι ίδια!». Πάνε δέκα χρόνια που σχεδιάζω αυτόν τον χαρακτήρα και, αισίως, έχω διαρκώς καινούργια πράγματα να αφηγηθώ. ⚫ Το γεγονός ότι είσαι γυναίκα σε έναν χώρο –αντικειμενικά– κατά βάση ανδροκρατούμενο σε κάνει να αισθάνεσαι ιδιαίτερη; Σε επηρέασε με κάποιον τρόπο στην καριέρα σου, πρακτικά ή και καλλιτεχνικά; Στην αρχή, σίγουρα όχι! Διάβαζα κόμικς στο σπίτι από μικρή και μάλιστα είχα ξεχωρίσει αυτά της Claire Bretecher, που τύχαινε να είναι γυναίκα! Η συγκεκριμένη δημιουργός μάλιστα με έχει επηρεάσει πολύ στον τρόπο που αφηγούμαι. Η πρώτη δουλειά που έκανα ήταν για το περιοδικό «Linus», ένα γυναικείο περιοδικό όπου η διευθύντρια ήταν γυναίκα, όλες στη σύνταξη ήταν γυναίκες, άρα δεν αισθάνθηκα καθόλου ιδιαίτερη. Αργότερα κατάλαβα πως επρόκειτο για μια μεγάλη παρεξήγηση, αφού όντως στη συγκεκριμένη δουλειά οι περισσότεροι είναι άντρες! Ωστόσο, για μένα είναι πολύ φυσικό να διηγούμαι πράγματα μέσα από τα κόμικς. Η ανταπόκριση που δέχτηκα όμως ήταν θετική και από τα δύο φύλα. Για να σου πω την αλήθεια, άρχισα να καταλαβαίνω ακριβώς τι συμβαίνει όταν άρχισαν να πληθαίνουν αντίστοιχες ερωτήσεις: «Πώς είναι να κάνεις ένα αντρικό επάγγελμα;». Σίγουρα δεν είχα κανένα πρόβλημα ούτε όμως και ειδική μεταχείριση. Πρόκειται για ένα επάγγελμα που μπορείς να κάνεις μόνο αν έχεις τα απαιτούμενα προσόντα. Αν δεν ξέρεις να σχεδιάζεις, αν δεν ξέρεις να διηγείσαι, είτε είσαι γυναίκα, είτε είσαι άντρας, είτε είσαι κάβουρας, δεν έχει καμία σημασία. ⚫ Ακόμα και στις «ντισνεϊκές» ιστορίες σου, όμως, χρησιμοποιείς συχνά θηλυκές ηρωίδες. Η Νταίζυ, η Μίννι, η Τρούντυ, η Γιαγιά Ντακ αποτελούν κατά βάση δευτερεύοντες χαρακτήρες. Δεν πρόκειται για μια συνειδητή επιλογή να απευθυνθείς σε ένα πιο συγκεκριμένο κοινό; Στην αρχή, όχι, ειδικά αν σκεφτείς ότι οι πρώτες ιστορίες που έγραψα μόνη μου ήταν τα «Παπιομυστήριο» και «Φθόνος & Απληστία», όπου δεν επικρατούν οι θηλυκοί χαρακτήρες. Οι θηλυκοί χαρακτήρες του Disney γεννήθηκαν ως δευτερεύοντες χαρακτήρες, κι εγώ, όπως πολλοί, τους χρησιμοποιούσα με τον ίδιο τρόπο, δίνοντάς τους ίσως έναν πιο κωμικό χαρακτήρα απ’ ό,τι συνέβαινε συνήθως. Παρατήρησα όμως ότι είχαν μείνει εγκλωβισμένοι στα στερεότυπα της δεκαετίας του ’50, δεν είχαν εξελιχθεί σχεδόν καθόλου. Προσπάθησα λοιπόν να τους δώσω μια ώθηση προκειμένου να γίνουν πιο διασκεδαστικοί και ενδιαφέροντες χαρακτήρες. Από εκεί και πέρα, σκέφτηκα ότι θα μπορούσα ακόμα να τους χρησιμοποιήσω και με άλλους τρόπους. Εκεί ξεκίνησε να γίνεται συνειδητή η επιλογή μου να χρησιμοποιώ πιο πολύ τους θηλυκούς χαρακτήρες, πάντα όμως μέσα σε κάποια όρια. ⚫ Το Olimpo S.P.A. σε συνεργασία με τον καταπληκτικό Vicenzo Cerami είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα δημιουργία σου, ιδιαίτερα για το ελληνικό κοινό (αν και ανέκδοτη), μια και πρωταγωνιστές της ιστορίες είναι οι ολύμπιοι θεοί. Η ιδέα για το Olimpo S.P.A. ανήκε στον Vicenzo Cerami, έναν καταπληκτικό συγγραφέα, ο οποίος υπήρξε και σεναριογράφος του Benigni. Πέθανε πριν από 2-3 χρόνια, δυστυχώς. Είχε γράψει για σινεμά, θέατρο, τηλεόραση, ραδιόφωνο, αλλά ποτέ δεν είχε κάνει κόμικς. Δοκίμασε, λοιπόν, την τύχη του μαζί μου! Του άρεσε πολύ ο Ολυμπος, οι θεοί, η ελληνική μυθολογία... Εγώ από την άλλη γνώριζα λίγα πράγματα, αλλά ενθουσιάστηκα πολύ κάνοντας έρευνες για να σχεδιάσω τους διάφορους χαρακτήρες. Λάτρεψα μέχρι θανάτου την ελληνική μυθολογία, όλες αυτές τις τρομερές ιστορίες, αλλά και την εικονογράφηση διαφόρων ηρώων, τις εικόνες, τις μάχες, ανακάλυψα μάλιστα ότι τα ελληνικά αγγεία μπορούν να θεωρηθούν αρχαία κόμικς, λόγω της διαδοχικής απεικόνισης παραστάσεων! ⚫ Τι θα συμβούλευες έναν φέρελπι δημιουργό κόμικς που κάνει τα πρώτα του βήματα στον χώρο; Από τη στιγμή που τα κόμικς αποτελούνται από το σχέδιο και το σενάριο, το σημαντικό είναι να καλλιεργήσεις και τα δύο. Οσον αφορά το σχέδιο, δεν πρέπει να σταματάς ποτέ να σχεδιάζεις. Το σχέδιο χρειάζεται ένα μικρό κομμάτι ταλέντου και ένα πολύ μεγάλο κομμάτι εξάσκησης. Το ταλέντο είναι σαφώς απαραίτητο, αλλά αν κάποιος σταματήσει για έναν μήνα, δύο, τρεις, θα σκουριάσει – όπως ακριβώς συμβαίνει και με τα σπορ. Η επανάκαμψη θα είναι πιο επίπονη – γι’ αυτό απαιτείται συνεχής εξάσκηση. Σημαντικό είναι επίσης να είμαστε κριτικοί και ανικανοποίητοι με τα δικά μας δημιουργήματα. Είναι προφανώς καλύτερο να βρίσκουμε και να διορθώνουμε εμείς τα λάθη μας, πριν το κάνει κάποιος άλλος. Τέλος, θα τους συμβούλευα να είναι πολύ περίεργοι για τον κόσμο: τον πολιτισμό, τη λογοτεχνία, το σινεμά, τα κόμικς, τις ιστορίες και τις ζωές των άλλων, για τα πάντα. Αυτό έχει να κάνει κυρίως με τη συγγραφή, γιατί δεν αρκεί το σχέδιο από μόνο του. Πρέπει να έχεις πράγματα να πεις, από κάπου να πιαστείς, για να δημιουργήσεις μια πετυχημένη ιστορία. Αν δεν πας για ψώνια, δεν μπορείς να μαγειρέψεις τίποτα, ακόμα κι αν είσαι ο καλύτερος μάγειρας του κόσμου. Πηγή Αφιέρωμα στη Silivia Ziche