Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'marvel comics'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΝΕΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΝΕΑ
  • ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
    • ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ
    • ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ
  • ΧΑΛΑΡΩΜΑ
    • ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
    • ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ
    • ΤΟ ΠΑΖΑΡΙ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μπλα μπλα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Διάφορα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Ντόναλντ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μίκυ Μάους
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Κόμιξ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Super Μίκυ
  • VINTAGE's Συζήτηση
  • VIDEO GAMES's Γεν. Συζήτηση για Video Games

Blogs

There are no results to display.

There are no results to display.

Categories

  • ΚΟΜΙΚΣ
    • ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ
    • ΠΟΛΥΘΕΜΑΤΙΚΑ
    • ΤΕΥΧΗ
    • ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΣΑΡΩΣΕΙΣ
    • ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ ΚΟΜΙΚΣ
  • ΛΟΙΠΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΠΟΙΚΙΛΗΣ ΥΛΗΣ
    • ΕΝΘΕΤΑ ΕΚΔΟΣΕΩΝ
    • ΛΑΪΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ
    • ΒΙΒΛΙΑ

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


MSN


Website URL


Yahoo


Skype


City


Profession


Interests

Found 44 results

  1. Make Mine Marvel: Ο πλήρης οδηγός του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel Από το εργαστήριο του Τόνι Σταρκ και τα παλάτια της Aσγκαρντ μέχρι τον πύργο των Εκδικητών και το Aδυτο των Αδύτων του Doctor Strange, το Flix βάζει σε σειρά όλα όσα χρειάζεται να γνωρίζει κανείς για το μεγαλειώδες, υπερφιλόδοξο και άκρως επιτυχημένο κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel. Oποιος διαβάζει αμερικανικά υπερ-ηρωικά comics είναι ήδη εξοικειωμένος με αυτή την αφηγηματική νοοτροπία: ιστορίες που είναι αυτοτελείς αλλά εντάσσονται σε μια μεγαλύτερη αφήγηση, υποπλοκές που εξελίσσονται από τεύχος σε τεύχος μέχρι να λάβουν πρωταγωνιστική θέση όταν έρθει η σωστή στιγμή, crossovers που φέρνουν σύμμαχους ή αντιμέτωπους ήρωες από διαφορετικές σειρές και ιστορίες-event σε πολλαπλά μέρη που αλλάζουν το status quo ενός ολόκληρου σύμπαντος, διαταράσσοντας ισορροπίες και δημιουργώντας νέες συνθήκες, οι οποίες με την σειρά τους προσφέρουν το κατάλληλο υπόβαθρο για έναν ολόκληρο νέο κύκλο ιστοριών. Δημιουργίες κυρίως του Σταν Λι και της αχαλίνωτης φαντασίας του κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, οι ήρωες της Marvel και η αφηγηματική δομή των περιπετειών τους, εδραιώθηκε κυρίως κατά την δεκαετία του 1970 με τη συμβολή δημιουργών (σχεδιαστών και σεναριογράφων) όπως οι Τζακ Κίρμπι, Κρις Κλερμόντ και Τζον Μπερν, οι οποίοι απεγκλώβισαν τις ιστορίες από την αυτοτελή μορφή τους και πειραματίστηκαν με ένα πιο «σειριακό» φορμάτ, όπου οι μακροπρόθεσμες συνέπειες κάθε ιστορίας ξεπερνούσαν το φινάλε κάθε εικοσασέλιδου τεύχους. Οι κομιξικοί ήρωες της Marvel δε διστάζουν να συνάψουν συμμαχίες, εδώ ενάντια στην εξωγήινη απειλή του Beyonder. Κάτι τέτοιο ωστόσο για τον κινηματογράφο ήταν μέχρι τώρα σχεδόν ανήκουστο. Ναι μεν υπήρχαν τα sequel και οι ήρωες που εμφανίζονταν σε νέες αυτόνομες περιπέτειες ανά τις δεκαετίες (γεια σου, Τζέιμς Μποντ), όμως, το να δημιουργηθεί ένα κοινό σύμπαν όπου ο κάθε ήρωας είχε την δική του ουσιαστικά «σειρά», συνυπάρχοντας παράλληλα με τα προβλήματα και τις περιπέτειες άλλων ηρώων, αλληλεπιδρώντας μάλιστα πολλές φορές μαζί τους ή νιώθοντας τις συνέπειές των πράξεων άλλων ηρώων, όχι μόνο δεν είχε ποτέ επιχειρηθεί αλλά και θεωρούνταν, αν όχι ακατόρθωτο, υπερβολικά φιλόδοξο για να γίνει ποτέ πραγματικότητα. Γιατί πέρα από το οικονομικό θέμα ή απλά τον πολύπλοκο προγραμματισμό ενός τέτοιου εγχειρήματος, υπήρχε και το πρόβλημα με τα δικαιώματα της χρήσης κάθε ήρωα. Αν και ο Spider-Man, οι X-Men, ο Deadpool, οι Fantastic Four, ο Captain America και οι υπόλοιποι Εκδικητές αποτελούν όλοι ήρωες της Marvel, τα κινηματογραφικά τους δικαιώματα ήταν (και παραμένουν σε σημαντικό βαθμό) διάσπαρτα σε διαφορετικές εταιρείες παραγωγής. Αυτό συνέβη κυρίως λόγω της οικονομικής κρίσης που αντιμετώπισε η εταιρεία το 1996 και των, όχι και τόσο συμφερουσών, συμφωνιών που έκανε τότε με διάφορα κινηματογραφικά στούντιο με στόχο την οικονομική της διάσωση. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι Fantastic Four, X-Men (και ο «Deadpool», αν και τότε κανείς δεν ενδιαφέρονταν ουσιαστικά για την ιδιοκτησία του) να πάνε στην Fox, ο Spider-Man και το περιφερειακό του σύμπαν να πάνε στη Sony και ο Hulk να αποκτηθεί από την Universal , όλοι τους μακριά από την ομπρέλα της «μαμάς» Marvel. Artwork από τον Matt Taylor της Mondo. ταδιακά όμως έγινε εμφανές (ειδικά μετά τους «X-Men» του Μπράιαν Σίνγκερ και τον «Spider-Man» του Σαμ Ράιμι) ότι οι ταινίες με υπερ-ήρωες πουλούσαν. Για αυτό και σιγά-σιγά, η Marvel μπήκε στη διαδικασία της επαναπόκτησης των δικαιωμάτων των ηρώων που έχασε με στόχο να δημιουργήσει το δικό της σύμπαν ταινιών, όπου θα είχε απόλυτη ελευθερία κινήσεων. Η έννοια ενός «διευρυμένου σύμπαντος» ήταν ακόμα ένας ευσεβής πόθος, όμως, ο πρόεδρος των Marvel Studios (από το 2005) Κέβιν Φιγκ ήδη διστακτικά δήλωνε τις μεγάλες φιλοδοξίες του. Υπήρχαν ακόμα μερικά κρίσιμα προβλήματα, όπως οι ιδιοκτησίες των X-Men και των Fantastic Four που παρέμεναν στην Fox ή μια πολυπλοκότητα στα δικαιώματα του Hulk που επέτρεπε μεν στην Marvel να χρησιμοποιεί τον ήρωα αλλά δύσκολα σε δική του ταινία χωρίς την συναίνεση της Universal, όμως δεν ήταν αρκετά για να αποθαρρύνουν τον ενθουσιασμό του Φιγκ για το κολοσσιαίων διαστάσεων εγχείρημά του. 10 χρόνια σχεδόν μετά, μόνο δικαίωση μπορεί να νιώθει ο Φιγκ. Συστηματικά, οι ταινίες του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel, όπως κατέληξε να λέγεται από υπεύθυνους και φαν μαζί, ανήκουν στις πιο εμπορικές – παγκόσμια – ταινίες κάθε χρονιάς. Ηθοποιοί βεληνεκούς Ρόμπερτ Ρέντφορντ, Κέιτ Μπλάνσετ και Τίλντα Σουίντον δέχονται με ευχαρίστηση να αναλάβουν κομιξικούς ρόλους που πριν από κάποια χρόνια να μην δέχονταν καν να υπολογίσουν ως πιθανή επιλογή. Ιδέες που στο παρελθόν θα οδηγούσαν σε οικονομική αυτοκτονία («ένα ρακούν που μιλάει!», «ένα δέντρο που είναι ένας από τους πιο σκληρούς μαχητές του γαλαξία!») αντιμετωπίζονται πλέον απλά ως… super cool. Και συμφωνίες που θα θεωρούνταν ακατόρθωτες, όπως εκείνη μεταξύ Sony και Marvel για κοινή χρήση του Spider-Man και των υπόλοιπων ηρώων του Marvel Cinematic Universe, γίνονται πραγματικότητα, δίνοντας ώθηση για ακόμα πιο εντυπωσιακά επιτεύγματα που ξεπερνούν νομικά και οικονομικά εμπόδια του παραδοσιακά «σκληρού» Χόλιγουντ! Το τηλεοπτικό σύμπαν της Marvel οδεύει ολοταχώς προς την δημιουργία της ομάδας των «Defenders», οι οποίοι θα έχουν και τη δική τους σειρά στο Netflix μέσα στο 2017. Διανύοντας πλέον την τρίτη φάση της ευρύτερης αφήγησης του κινηματογραφικού σύμπαντος της Marvel, X-Men, Deadpool και Fantastic Four παραμένουν εκτός των δικαιωμάτων χρήσης της Marvel. Παρόλα αυτά όμως, ήδη πλήθος ηρώων έχει παρουσιαστεί, αρκετές ιστορίες βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη στο δρόμο προς την κλιμάκωσή τους και πολλές πολλές υποσχέσεις για το μέλλον προμηνύουν ακόμη πιο ενδιαφέροντα πράγματα, χωρίς να υπάρχει η αμφιβολία ή η έλλειψη ρίσκου που μπορεί να ήταν έκδηλη στην αρχή. Παράλληλα, υπάρχει ένα ολόκληρο τηλεοπτικό σύμπαν που δίνει τη δυνατότητα στην Marvel να αξιοποιεί μερικούς λιγότερο γνωστούς ή πιο ενήλικης θεματικής ήρωές της («Daredevil», «Punisher») και να πειραματίζεται περισσότερο με τα είδη (το νουάρ «Jessica Jones», το σχεδόν Blaxploitation «Luke Cage», το επηρεασμένο από τις ταινίες kung-fu «Iron Fist»), χωρίς να κινδυνεύει να τινάξει ολόκληρο το σύμπαν της στον αέρα. Αυτό το τηλεοπτικό σύμπαν, είναι μια διαφορετική ιστορία για κάποια άλλη στιγμή, όμως για πολλούς είναι πολύ πιο ενδιαφέρον, σαφώς πιο δημιουργικό και μάλλον σε λιγότερο ασφαλείς διαδρομές σε σχέση με το αντίστοιχο κινηματογραφικό. Ο αρχικακός Thanos και τα πολύτιμα κοσμικά πετράδια του, όπως αποτυπώθηκε στα comics. To 2017, το Marvel Cinematic Universe θα παρουσιάσει την επιστροφή των «Φυλάκων του Γαλαξία», την πρώτη solo περιπέτεια του Spider-Man στα πλαίσια αυτού του κοινού σύμπαντος και την τρίτη πια περιπέτεια του Thor στις άκρες του διαστήματος, με τη συνοδεία μάλιστα όχι μόνο του Hulk αλλά και του… Doctor Strange. Ποιοι είναι όλοι αυτοί; Το Flix είναι πανέτοιμο να απαντήσει όλες τις σχετικές απορίες και να τονίσει σε πρωτάρηδες και μη τι αξίζει να θυμάται κανείς από όλα τα επιμέρους «επεισόδια» στη μακριά αλλά αναπόφευκτη ιστορία προς το «Infinity War», (Ακολουθούν προφανώς spoilers) ΦΑΣΗ ΠΡΩΤΗ Iron Man του Τζον Φαβρό – 2008 Τι αφορά: O επιχειρηματίας και πρόεδρος των Stark Industries, Τόνι Σταρκ, ύστερα από τον τραυματισμό του κατά την επίδειξη ενός νέου τύπου πυραύλου στο Αφγανιστάν, αναγκάζεται να αναπτύξει έναν μηχανικό εξωσκελετό που θα αποτρέπει τα μεταλλικά κατάλοιπα στο αίμα του από το να φτάσουν στην καρδιά του – και, προφανώς, να τον σκοτώσουν. Και εγένετω Iron-Man! Τι αξίζει να θυμόμαστε: Ο Τζεφ Μπρίτζες, ως πρώην φίλος, νυν ανταγωνιστής, Ομπαντάια Στέιν, έχει την ατυχία να είναι ο πρώτος «κακός» του κινηματογραφικού σύμπαντος της Marvel που ξεφτίζει από το μυαλό μόλις τελειώσει η ταινία, όμως ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ λάμπει ως Τόνι Σταρκ, δίνοντας ουσιαστικά τον όχι ακριβώς αστείο αλλά και όχι ακριβώς σοβαρό τόνο που πρόκειται να ακολουθήσει η αφήγηση των ιστοριών και στις επόμενες ταινίες. Πρώτη εμφάνιση του Κλαρκ Κρεγκ ως πράκτορας Κόλσον της S.H.I.E.L.D. πρώτη εμφάνιση της Γκουίνεθ Πάλτροου ως αίσθημα-σύμμαχος Πέπερ Ποτς, πρώτη εμφάνιση του Τέρενς Χάουαρντ ως φίλος Τζέιμς Ροντς και πρώτη ακουστική εμφάνιση του Πολ Μπέτανι ως φωνή του ελεγκτικού συστήματος JARVIS. Η ταινία κλείνει με τον Τόνι Σταρκ να παραδέχεται και δημοσίως ότι είναι ο Iron Man. Βαθμός κρισιμότητας στην ευρύτερη ιστορία: Αν εξαιρέσει κανείς το γεγονός ότι ουσιαστικά εδώ καθορίστηκε όλη η προσέγγιση της Marvel και για τις υπόλοιπες ταινίες της, το πιο καθοριστικό στοιχείο είναι η εμφάνιση του Σάμιουελ Τζάκσον ως Νικ Φιούρι στην post-credits σκηνή της ταινίας, για να ανακοινώσει στον Τόνι Σταρκ της ύπαρξη της «πρωτοβουλίας των Εκδικητών». Μόλις γεννήθηκε λοιπόν ένα κοινό σύμπαν. Ο Απίθανος Hulk (The Incredible Hulk) του Λουίς Λετεριέ – 2008 Τι αφορά: Κατά τη διάρκεια ενός αποτυχημένου πειράματος, το σώμα του Δρα Μπρους Μπάνερ απορροφά μεγάλες ποσότητες ακτινοβολίας Γάμμα, γεγονός που τον μετατρέπει σε ένα ανεξέλεγκτο πράσινο τέρας κάθε φορά που οι σφυγμοί της καρδιάς του ξεπερνούν τους 200 ανά λεπτό. Τι αξίζει να θυμόμαστε: Oχι πολλά πράγματα. Το σύμπαν της Marvel βρίσκεται ακόμα σε νηπιακή φάση, κινείται πολύ εκ του ασφαλούς και εξακολουθεί να έχει έλλειψη εντυπωσιακών κακών (κάτι που κουβαλά, κατά κανόνα, ακόμα και σήμερα). Ως αποτέλεσμα, ο Τιμ Ροθ ως Abomination καταλήγει απλά ένα ψηφιακό κλισέ, η Μπέτι Ρος της Λιβ Τάιλερ προσπαθεί αλλά δεν την υποστηρίζει κανείς και ο Έντουαρντ Νόρτον είναι συμπαθής αλλά περιορίζει τις εμφανίσεις του ως Μπάνερ μόνο σε αυτή την ταινία, καθώς στη συνέχεια αντικαταστάθηκε (ομολογουμένως με επιτυχία) από τον Μαρκ Ράφαλο. Βαθμός κρισιμότητας στην ευρύτερη ιστορία: Στο τέλος της ταινίας, ο Τόνι Σταρκ του Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ ανακοινώνει στον Στρατηγό Θάντερμπολτ Ρος του Γουίλιαμ Χαρτ ότι συγκεντρώνει μυστικά μια ομάδα. Ενδιαφέρουσα επίσης λεπτομέρεια; Το αποτυχημένο πείραμα του Ρος που έδωσε στον Μπάνερ τις δυνάμεις του ήταν μια προσπάθεια αναβίωσης των πειραμάτων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου για την δημιουργία ενός «υπερστρατιώτη» (είπε κλείνοντας το μάτι στον Captain America) Iron Man 2 του Τζον Φαβρό – 2010 Τι αφορά: Όσο ο Iron Man χτίζει το κοινωνικό του προφίλ βοηθώντας σε αγαθοεργίες (οι οποίες φυσικά και μακροπρόθεσμα αποδεικνύονται οικονομικά αποδοτικές), απειλές από το παρελθόν του βάζουν στόχο να του χαλάσουν την ηρεμία. Τι αξίζει να θυμόμαστε: Ας παραδεχτούμε ότι το «Iron Man 2» είναι η χειρότερη ταινία της Marvel. Είναι κακογραμμένο, είναι χαώδες, είναι γενικόλογο σε κάθε του έκφανση. Οι «κακοί» του Μίκι Ρουρκ και του Σαμ Ρόκγουελ είναι γενικόλογα κλισέ (αν και η εταιρία του χαρακτήρα του Ρόκγουελ, «Hammer Industries», χρησιμοποιείται συχνά ως όνομα στις επόμενες ταινίες), η αντικατάσταση του Τέρενς Χάουαρντ από τον Ντον Τσιντλ σίγουρα δε βοηθά την αίσθηση συνέχειας και η αφήγηση είναι υπερφορτωμένη, χωρίς όμως να λέει κάτι ουσιαστικό. Βαθμός κρισιμότητας στην ευρύτερη ιστορία: Αφηγηματικά τίποτα δεν είναι κρίσιμης σημασίας για την συνέχεια. Παρόλα αυτά, εδώ γίνεται η πρώτη εμφάνιση της Νατάσα – Black Widow – Ρομανόφ της Σκάρλετ Γιόχανσον ως πράκτορας της S.H.I.E.L.D, όπως και η αποκάλυψη ότι ο πατέρας του Τόνι Σταρκ, Χάουαρντ, ανήκε στους ιδρυτές της μυστικής οργάνωσης. Στο τέλος της ταινίας, ο πράκτορας Κόλσον ανακαλύπτει ένα μυστηριώδες σφυρί στην έρημο του Νέο Μεξικό. Thor του Κένεθ Μπράνα – 2011 Τι αφορά: Ο Θορ, γιος του βασιλιά Όντιν της Άσγκαρντ, ετοιμάζεται να ανέβει στον θρόνο πριν η παρορμητικότητα και η αλαζονεία του αλλά και οι μηχανορραφίες του φθονερού αδελφού του, Λόκι, τον στείλουν εξόριστο στη γη, δίχως τις δυνάμεις ή το σφυρί του. Τι αξίζει να θυμόμαστε: Αστεία αστεία, αν και η ιστορία του «Thor» δεν ξεφεύγει σε τίποτα από την πεπατημένη, εδώ κάνουν ντεμπούτο μερικοί από τους πιο κρίσιμους χαρακτήρες του κινηματογραφικού σύμπαντος της Marvel. Ο μηχανορράφος Λόκι του Τομ Χίντλστον, ο επιστήμονας Έρικ Σέλβιγκ του Στέλαν Σκάρσγκαρντ αλλά και όλοι οι Θεοί της Άσγκαρντ (ο Όντιν του Άντονι Χόπκινς, ο Χάιμνταλ του Ιντρις Έλμπα, η Ρενέ Ρούσο της Φρίγκα, η Σιφ της Τζέιμι Αμεξάντερ) δημιουργούν ένα εξαιρετικά ετερόκλιτο καστ που, δυστυχώς, δεν εκπληρώνει τις σεξπηρικές υποσχέσεις που δίνει το όνομα του Κένεθ Μπράνα στη σκηνοθετική καρέκλα. Βαθμός κρισιμότητας στην ευρύτερη ιστορία: Και μόνο η πρώτη εμφάνιση του Λόκι κάνουν το «Thor» ως εξαιρετικά κρίσιμο στην γενικότερη αφήγηση της κινηματογραφικής Marvel. Επίσης, σε ένα cameo ουσιαστικά, βλέπουμε για πρώτη φορά και τον Hawkeye του Τζέρεμι Ρένερ, πριν την ουσιαστική εισαγωγή του χαρακτήρα στους «Εκδικητές». Στο τέλος της ταινίας, ο Νικ Φιούρι δείχνει στον Δρα Σέλβιγκ ένα μυστηριώδη κύβο, ένα αντικείμενο τεράστιας αν και άγνωστης δύναμης. Εκείνος, ελεγχόμενος μυστικά από τον Λόκι, δέχεται να τον ερευνήσει, εγκαινιάζοντας ουσιαστικά τις διασταυρώσεις μεταξύ των ανεξάρτητων μέχρι τώρα υπερ-ηρωικών περιπετειών. Ο Πρώτος Εκδικητής: Captain America (Captain America: The First Avenger) του Τζο Τζόνστον – 2011 Τι αφορά: Βρισκόμαστε στο 1941. Eνας ασθενικός στρατιώτης, ο Στιβ Ρότζερς, έπειτα από απανωτές απορρίψεις του από τον Αμερικανικό Στρατό, δέχεται να συμμετάσχει εθελοντικά σε ένα πιλοτικό, πειραματικό σχέδιο των Αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων που στόχο έχει να δημιουργηθεί ένας Υπερ-Στρατιώτης. Όταν οι Ναζί κάνουν την εμφάνισή τους και απειλούν την υφιστάμενη τάξη πραγμάτων, ο Ρότζερς καλείται να αναλάβει το ρόλο του Captain America, του Πρώτου Εκδικητή και να σώσει τον κόσμο, έχοντας συνεργάτες του, τον παιδικό του φίλο Μπάκι Μπαρνς, την Πέγκι Κάρτερ και το Συνταγματάρχη Τσέστερ Φίλιπς, στον αγώνα του ενάντια στη σατανική οργάνωση HYDRA, της οποίας ηγείται ο Red Skull. Τι αξίζει να θυμόμαστε: Με αυτή τη βουτιά στο παρελθόν, ουσιαστικά μαθαίνουμε περισσότερα για την δράση του πατέρα του Τόνι Σταρκ, Χάουαρντ, ως μέλος της S.H.I.E.L.D., τις απαρχές του Τεσσαράκτιου (εκείνου του μυστηριώδους κύβου από το «Thor») και τη σύνδεσή του με την ιστορία της Άσγκαρντ αλλά, φυσικά, και την ιστορία της δημιουργίας του Captain America, πριν ξυπνήσει στο σήμερα, ύστερα από 70 χρόνια σε κώμα, συμπληρώνοντας ουσιαστικά την ομάδα που πρόκειται να συναντήσουμε στους «Εκδικητές». Βαθμός κρισιμότητας στην ευρύτερη ιστορία: Με τον «Πρώτο Εκδικητή: Captain America» ουσιαστικά διαμορφώνεται το ευρύτερο status quo πριν την πρώτη ομαδική σύμπραξη των Εκδικητών, με όλους τους ήρωες να είναι πλέον σε θέση μάχης και τα πρώτα στοιχεία για την μυθολογία της S.H.I.E.L.D. και της ανταγωνιστικής HYDRA να έχουν ήδη εξερευνηθεί. Η συνέχεια των εξελίξεων στην δεκαετία του 1940 θα συνεχίσει να εξερευνείται στις δύο σεζόν της τηλεοπτικής «Agent Carter», διατηρώντας αυτούσιο σχεδόν ολόκληρο το cast. Ο «Πρώτος εκδικητής» είναι ουσιαστικά μια ταινία περιόδου αλλά, όπως συμβαίνει και στα comics, θα επηρεάσει καταλυτικά όλες τις ιστορίες αυτού του σύμπαντος στο παρόν. Οι Εκδικητές (The Avengers) του Τζος Γουίντον – 2012 Τι αφορά: Ο Iron Man, o Hulk, o Thor, o Captain America, o Hawkeye και η Black Widow πρέπει να ανταποκριθούν στο κάλεσμα για δράση όταν ο, διευθυντής της S.H.I.E.L.D., Νικ Φιούρι, τους ενημερώνει για έναν εξωγήινο εχθρό που απειλεί την ασφάλεια του πλανήτη. Ταυτόχρονα, ο Λόκι έχει πλέον άμεση πρόσβαση στο Τεσσεράκτιον (για τους φίλους «Υπερκύβο») και έχει σκοπό με την ανεξάντλητη δύναμή του να υποτάξει τη Γη. Τι αξίζει να θυμόμαστε: Χωρίς να υπάρχει ανάγκη για την ανάπτυξη καμίας προϊστορίας χαρακτήρα, ο Τζος Γουίντον (ο οποίος έτσι κι αλλιώς υπέβλεπε συντονιστικά όλα τα επιμέρους φιλμ μέχρι τώρα) επικεντρώνεται στο χιούμορ που γνωρίζει, την δράση που αγαπά και τις συναισθηματικές στιγμές που έγιναν χαρακτηριστικό της μέχρι τώρα δημιουργικής του καριέρας. Ποτέ πιο πριν μια splash page (εκείνη η σελίδα που στα comics απεικονίζει μια σκηνή δράσης σε όλο της το μεγαλείο χωρίς να σπάει την σελίδα σε επιμέρους εικόνες) δεν έδειξε τόσο καλά στην μεγάλη οθόνη. Βαθμός κρισιμότητας στην ευρύτερη ιστορία: Ουσιαστικά, οι «Εκδικητές» είναι το αντίστοιχο «crossover event» των comics, εκείνη η ιστορία που συγκεντρώνει τους ήρωες για μια απειλή που τους αφορά όλους και πρόκειται να ορίσει τη συνέχεια και των solo ιστοριών τους. Η σημαντικότερη βέβαια εξέλιξη λαμβάνει χώρα στο τέλος της ταινίας με την αποκάλυψη του υπερ-κακού της ιστορίας, Thanos, ο οποίος αποκαλύπτεται ότι βρίσκεται πίσω και από τον Λόκι και από την εξωγήινη φυλή των Chitauri και πρόκειται να είναι ο μεγάλος κοινός αντίπαλος όλων στο μέλλον. Το πραγματικό παιχνίδι τώρα ξεκινά. ΦΑΣΗ ΔΕΥΤΕΡΗ Τι αφορά: Μετά ακριβώς από τα γεγονότα των «Εκδικητών», τίποτα δεν είναι ακριβώς ίδιο στη ζωή του Iron Man: το σπίτι, το επιτελείο, το εργαστήριό του δέχονται επίθεση, ο κόσμος του ισοπεδώνεται και οι αγαπημένοι του άνθρωποι κινδυνεύουν. Ο Mandarin απειλεί την ύπαρξη του υπερήρωα, αλλά ο Τόνι Σταρκ είναι αποφασισμένος, όχι μόνο να πάρει εκδίκηση, αλλά και να απαντήσει επιτέλους στο αιώνιο ερώτημα αν είναι η στολή που κάνει τον άνθρωπο ή ο άνθρωπος που κάνει τη στολή… Τι αξίζει να θυμόμαστε: Και να που αυτά που δεν λειτούργησαν καλά στα προηγούμενα Iron Man εδώ, δια μαγείας Σέιν Μπλακ, είναι άκρως απολαυστικά: διακριτή σκηνοθετική άποψη, υποψία νουάρ προσέγγισης, έμφαση στον χαρακτήρα Τόνι Σταρκ έναντι του υπερ-ήρωα Iron Man. Η Πέπερ Ποτς της Γκουίνεθ Πάλτροου επιτέλους έχει κάτι ενδιαφέρον να κάνει, ο Τζέιμς Ροντς του Ντον Τσιντλ επιτέλους μοιάζει οργανικό σημείο του σύμπαντος και η αποκάλυψη του πραγματικού Mandarin του Μπεν Κίνγκσλεϊ αποτελεί το πιο αυθάδες τράβηγμα του χαλιού κάτω από τα πόδια που έχει τολμήσει ποτέ το στούντιο. Βαθμός κρισιμότητας στην ευρύτερη ιστορία: Οι προσπάθειες του Σταρκ για έλεγχο ρομπότ Iron Man από απόσταση δίνει ουσιαστικά την πρώτη βάση για τη δεύτερη ταινία των «Εκδικητών» όμως το κυριότερο που μένει στο τέλος της ταινίας είναι πια η ελευθερία της Marvel να παίζει με τις ιστορίες τώρα που η αναγκαία εισαγωγή των χαρακτήρων έχει φύγει από την μέση. Στο τέλος του «Iron Man 3» η στολή αποσύρεται, ο Τόνι Σταρκ παραμένει όμως παρών και ετοιμοπόλεμος. Όχι ότι μπορούσε να κάνει και αλλιώς. Thor 2: Σκοτεινός Κόσμος (Thor: The Dark World) του Άλαν Τέιλορ – 2013 Τι αφορά: Ο Θορ παλεύει να σώσει τη Γη και τους Εννέα Κόσμους από ένα μυστηριώδη εχθρό που υπάρχει πριν από το ίδιο το σύμπαν, καθώς μια αρχαία φυλή με αρχηγό τον εκδικητικό Μάλεκιθ σκοπεύει να βυθίσει τα πάντα στο σκοτάδι. Τι αξίζει να θυμόμαστε: Ο ιστός της ιστορίας είναι όσο γενικόλογος μπορεί να γίνει, χωρίς να επιτρέπει και στο «Thor 2: Σκοτεινός Κόσμος» να μπορεί να ξεφύγει από την μετριότητα, με εξαίρεση την τελική μάχη ανάμεσα τους κόσμους που έχει ένα οπτικό ενδιαφέρον. Παρόλα αυτά, στο θέμα του χτισίματος της μυθολογίας του σύμπαντος, γίνονται πολύ σημαντικά βήματα μπροστά γιατί… Βαθμός κρισιμότητας στην ευρύτερη ιστορία: …με την εισαγωγή του Thanos στην ιστορία, γίνεται κατευθείαν αναφορά και στα έξι «Infinity Stones», έξι πετράδια τεράστιας δύναμης τα οποία αποτελούν την ραχοκοκαλιά του σύμπαντος και την κυριότερη επιδίωξη του Thanos. Το Τεσσαράκτιον ήταν το ένα από αυτά. Ο «Αιθέρας» τούτου του Thor είναι το δεύτερο. Τέσσερα ακόμα πετράδια βρίσκονται εκεί έξω, ενώ στο τέλος της ταινίας αποκαλύπτεται ότι ο Λόκι έχει πάρει τη θέση του Όντιν και λειτουργεί πια ως βασιλιάς της Άσγκαρντ. Εδώ να σε δω, Θορ… Captain America 2: Ο Στρατιώτης Του Χειμώνα (Captain America: The Winter Soldier) των Άντονι και Τζο Ρούσο – 2014 Τι αφορά: O Στιβ Ρότζερς παλεύει ακόμα να προσαρμοστεί στο σήμερα. Οι συνθήκες τον υποχρεώνουν να συνασπιστεί με την Νατάσα – Black Widow – Ρομανόφ για να αντιμετωπίσει έναν πανίσχυρο, αλλά συγκαλυμμένο εχθρό στην Ουάσινγκτον. Στη συνέχεια, οι δυο τους θα ζητήσουν τη βοήθεια του Falcon, αφού ο Στρατιώτης του Χειμώνα, ένας ψυχρός δολοφόνος, έχει βαλθεί να τους εξοντώσει. Τι αξίζει να θυμόμαστε: Η Marvel δοκιμάζει κάτι πιο… κατασκοπευτικό, οι ηθοποιοί νιώθουν πλέον σίγουροι πίσω από τις ιδιότητες των υπερ-ηρώων και αυτό φαίνεται, η HYDRA σιγά σιγά λαμβάνει την σκιώδη ισχύ που της αναλογεί, σε πολύ βολικό timing που συμπίπτει με την φαινομενική καταστροφή της S.H.I.E.L.D., και η Marvel συνεχίζει να εισάγει χαρακτήρες προς μελλοντική χρήση (ο Falcon του Άντονι Μάκι, ο… εξελιγμένος Μπάι Μπαρνς του Σεμπάστιαν Σταν ως «στρατιώτης του χειμώνα» πλέον) χωρίς όμως να μπορεί να αποφύγει την φορτωμένη τρίτη πράξη όπου τα πάντα μοιάζουν και πάλι να καταστρέφονται τριγύρω χωρίς ουσιαστικό ρόλο. (Ναι, αλλά Ρόμπερτ Ρέντφορντ οπότε όλα καλά.) Βαθμός κρισιμότητας στην ευρύτερη ιστορία: Νέοι χαρακτήρες είπαμε; Στο τέλος του «Captain America 2: Ο Στρατιώτης Του Χειμώνα» κάνουν την πρώτη τους εμφάνιση η Scarlet Witch της Ελίζαμπεθ Όλσεν και ο Κουίκσιλβερ του Άαρον Τέιλορ-Τζόνσον, έτοιμοι για την συμμετοχή τους στους δεύτερους «Εκδικητές». Η «εποχή των θαυμάτων» έχει πια ξεκινήσει. Ουδέν νεώτερο από το μέτωπο του Thanos, όμως. Φύλακες του Γαλαξία (Guardians of the Galaxy) του Τζέιμς Γκαν – 2014 Τι αφορά: Ο Πίτερ Κουίλ, ένας αυθάδης τυχοδιώκτης, βρίσκεται στο στόχαστρο ενός αδυσώπητου κυνηγητού όταν κλέβει μια μυστηριώδη ουράνια σφαίρα, την οποία εποφθαλμιά ο πανίσχυρος κακός Ρόναν. Προκειμένου να γλιτώσει, αναγκάζεται να συμμαχήσει με ένα μάτσο απροσάρμοστους- τον Ρόκετ, ένα οπλισμένο ρακούν, τον Γκρουτ, ένα ανθρωποειδές που μοιάζει με δέντρο, την ολέθρια και αινιγματική Gamora και τον διψασμένο για εκδίκηση Ντραξ. Τι αξίζει να θυμόμαστε: Και πάλι σίγουρα όχι τον κακό της ιστορίας. Ο Ρόναν του Λι Πέις είναι ένα οπτικά εντυπωσιακό αλλά ουσιαστικά κενό δημιούργημα, λειτουργεί ωστόσο ως πολύ καλή αφορμή για να μάθουμε ακόμα περισσότερο στοιχεία για τον Thanos, ο οποίος αρχίζει να επιβεβαιώνει την παρουσία του ως ο «αρχικακός» της ευρύτερης ιστορίας. Σε μια ενδιαφέρουσα ανατροπή, η Gamora της Ζόι Σαλντάνα και η Nebula της Κάρεν Γκίλαν αποτελούν θετές κόρες του πανίσχυρου όντος, γεγονός που βυθίζει τούτη την παράδοξη περιπέτεια στο πιο ακραίο sci-fi στοιχείο έχει επιχειρήσει ως τώρα το σύμπαν της Marvel. Το καλό είναι ότι το γενικότερο ρίσκο αποδίδει, οι περίεργοι ήρωες αποδεικνύονται επιτυχία και ο Κρις Πρατ ως Πίτερ – Starlord – Κουίλ, χρεώνεται ακόμα μια επιτυχία στο Χόλιγουντ. Οι «Φύλακες του Γαλαξία» βρίσκονται, αν όχι στην κορυφή, πολύ ψηλά στη λίστα με τις καλύτερες ταινίες της Marvel. Βαθμός κρισιμότητας στην ευρύτερη ιστορία: Παραδόξως μεγάλος, καθώς όχι μόνο βλέπουμε τον ίδιο τον Thanos στην πιο εκτενή μέχρι τώρα εμφάνισή του στο κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel αλλά και συστηνόμαστε σε χαρακτήρες που, έστω κομιξικά, είχαν μεγάλη σχέση μαζί του. Επίσης, εισάγεται η ιδέα του Nova Corps αλλά και η ύπαρξη των εξωγήινων Kree, στοιχεία που θα φανούν πολύ χρήσιμα όταν έρθει η ώρα για την εισαγωγή της Κάρολ – Captain Marvel – Ντάνβερς στην ιστορία. Αλλά το κυριότερο είναι ότι βρίσκουμε ακόμα ένα Infinity Stone μέσα σε αυτό το σύμπαν, το τρίτο συνολικά, κρυμμένο μέσα στην ουράνια σφαίρα που με πάθος αναζητούν όλοι. Οι Εκδικητές: H Εποχή του Ultron (Avengers: Age of Ultron) του Τζος Γουίντον – 2015 Τι αφορά: Oταν ο Τόνι Σταρκ, μετά την καταστροφή της S.H.I.E.L.D., προσπαθεί να ενεργοποιήσει ένα πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης που αποσκοπεί στη διατήρηση της τάξης, τα πράγματα δεν πάνε και τόσο καλά. Για την ακρίβεια, πάνε εντελώς στραβά, καθώς δημιουργεί τον Utron, ένα εξελιγμένο ρομπότ που, όμως διακατέχεται από ιδέες μεγαλείου και την ακατάσχετη επιθυμία να επικρατήσουν οι μηχανές έναντι των ανθρώπων. Τι αξίζει να θυμόμαστε: Στην τελική, δεν έχει σημασία αν το «Οι Εκδικητές: H Εποχή του Ultron» είναι καλύτερο ή χειρότερο από τους πρώτους «Εκδικητές». Αυτό που έχει σημασία είναι το γεγονός ότι η Marvel πλέον χρησιμοποιεί ιστορίες από άλλες ταινίες και τις εισάγει χωρίς κόπο στο ευρύτερο πλαίσιο, ότι έχει πλέον έχει βρει την ισορροπία ανάμεσα σε χιούμορ και δράση χωρίς να υστερεί σε τίποτα και το ότι έχει μαζέψει πλέον στο δυναμικό της τόσους πολλούς ηθοποιούς που είναι θαύμα το ότι καταφέρνει να δίνει σε όλους σημασία. Ουσιαστικά εδώ εμφανίζονται τα αποτελέσματα της ιστορίας που πρωτοξεκίνησε στο «Iron Man 3» (η τεχνητή νοημοσύνη των ανδροειδών), εδώ κλιμακώνεται η ιστορία της HYDRA που πήρε φόρα στον δεύτερο «Captain America» και εδώ αποκτά σάρκα και οστά η φωνή του Πολ Μπέτανι, καθώς ο Vision του πλέον κάνει ντεμπούτο στη μεγάλη οθόνη ως εξέλιξη του JARVIS, του αμυντικού δηλαδή συστήματος του Τόνι Σταρκ. Βαθμός κρισιμότητας στην ευρύτερη ιστορία: Δεν είναι φανερός από όλα τα προηγούμενα; Ε τότε να προσθέσουμε επίσης, ότι εδώ αποκαλύπτεται πως το σκήπτρο του Λόκι κρύβει το τέταρτο Infinity Stone, το οποίο πλέον κοσμεί το μέτωπο του Vision, ενώ επιπλέον εδώ αλλάζει και η σύσταση των «Εκδικητών», καθώς νέα μέλη γίνονται πλέον αναπόσπαστα κομμάτια της ομάδας. Δύσκολες εποχές για υπερ-ήρωες, γενικά. Το επισφραγίζει και στο τέλος της ταινίας ο ίδιος ο Thanos, ο οποίος επιτέλους δηλώνει απερίφραστα τον σκοπό του: να μαζέψει ο ίδιος τα Infinity Stones, χωρίς να βασίζεται σε ανίκανους υπηρέτες. Άργησε να το καταλάβει, οφείλω να ομολογήσω. Ant-Man του Πέιτον Ριντ – 2015 Τι αφορά: Οταν ο εφευρέτης Χανκ Πιμ κατασκεύασε, στα τέλη του ’80, μια στολή που μπορούσε να συρρικνώσει όποιον τη φορούσε σε μέγεθος μυρμηγκιού, αποφάσισε ότι η χρήση της θα ήταν καταστροφική και αποσύρθηκε. Τώρα, αν θέλει να σώσει την κόρη του, την εφεύρεσή του και, τελικά, την ίδια του την υστεροφημία, θα πρέπει να εμπιστευτεί τον μικροαπατεώνα Σκοτ Λανγκ, ο οποίος έχει μεγάλη πιθανότητα να καταλήξει ως… συνεχιστής του τίτλου του «Ant-man». Τι αξίζει να θυμόμαστε: Ο «Ant-man» λειτουργεί ως επίλογος της δεύτερης φάσης του κινηματογραφικού σύμπαντος της Marvel για αυτό και αποτελεί μια αστεία, σχεδόν αυτόνομη (αν εξαιρέσει κανείς την εμφάνιση έκπληξη του Falcon) ιστορία, που παίζει με την έννοια της ηρωικής κληρονομιάς και δίνει την ευκαιρία στον Μάικλ Ντάγκλας να παίξει έναν υπερ-ήρωα σε σύνταξη. Βαθμός κρισιμότητας στην ευρύτερη ιστορία: Όχι και τεράστιος (αν και ο θεατής περνά αναμφισβήτητα καλά σε όλη τη διάρκεια της ταινίας εξαιτίας του χαρίσματος του Πολ Ραντ) αλλά στο τέλος γίνεται πια σαφές ότι Ant-man και Wasp (η persona που θα υιοθετήσει στο μέλλον η Εβάντζελιν Λίλι) αποτελούν αναπόσπαστα πλέον κομμάτια αυτού του σύμπαντος. ΦΑΣΗ ΤΡΙΤΗ Captain America: Εμφύλιος Πόλεμος (Captain America: Civil War) των Αντονι και Τζο Ρούσο – 2016 Τι αφορά: Η επιστροφή του «Στρατιώτη του Χειμώνα» Μπάκι Μπαρνς, όπως και οι άλυτες διαφορές που προέκυψαν ύστερα από την αντιμετώπιση του Ultron, θέτουν σε πορεία σύγκρουσης τους Iron Man και Captain America, σε μία μάχη που θα αναγκάσει κάθε γνωστό ήρωα να λάβει θέση. Τι αξίζει να θυμόμαστε: Την εισαγωγή του Black Panther στην ευρύτερη ιστορία. Την πρώτη εμφάνιση του Spider-Man εντός κινηματογραφικού σύμπαντος της Marvel. Την μετατροπή του Ant-man σε… Giant-Man! Την σύγκρουση του τέλους που στέλνει σε αντίρροπα μονοπάτια Τόνι Σταρκ και Στιβ Ρότζερς. Την εμφάνιση σχεδόν όλων των ηρώων που μέχρι τώρα έχει εισάγει στην ιστορία η Marvel. Την επιστροφή του Στρατηγού Ρος από τον «Απίθανο Hulk»! Δεν είναι το Captain America, είναι το «Εκδικητές 2,5»! Βαθμός κρισιμότητας στην ευρύτερη ιστορία: Ουσιαστικά, το «Captain America: Εμφύλιος Πόλεμος» διαλύει τους ήρωές του με στόχο να τους συγκεντρώσει ξανά μαζί υπό την απειλή του Infinity War. Ταυτόχρονα, κάνει την καλύτερη δυνατή εισαγωγή στον Black Panther και την αυτόνομη ταινία τους αλλά και τακτοποιεί όλες τις εκκρεμότητες που είχαν παραμείνει από τα προηγούμενα Captain America για να αφοσιωθεί πλέον στο περισσότερο… διεθνές μέλλον. Ο Captain America μπορεί να παρατά την ασπίδα του στο τέλος, ο Στιβ Ρότζερς όμως παραμένει πιο αφοσιωμένος από ποτέ στον σκοπό του. Δε θα μπορούσε να υπάρξει πιο αποφασιστική εισαγωγή στην τρίτη και πιο φιλόδοξη φάση του κινηματογραφικού σύμπαντος της Marvel. Doctor Strange του Σκοτ Ντέρικσον – 2016 Τι αφορά: Η ζωή του παγκοσμίως διάσημου νευροχειρουργού, Δρ. Στίβεν Στρέιντζ, αλλάζει ριζικά όταν ένα τρομερό αυτοκινητιστικό ατύχημα του στερεί τη χρήση των χεριών του. Οταν η παραδοσιακή φαρμακευτική ιατρική αποτυγχάνει, ψάχνει για βοήθεια και ελπίδα σε έναν αναπάντεχο τόπο: ένα μυστηριώδες μέρος γνωστό ως Καμάρ-Ταζ, στα βάθη του Νεπάλ. Τι αξίζει να θυμόμαστε: H Marvel έχει φτάσει πλέον σε τέτοιο σημείο που μπορεί να προσλαμβάνει την Τίλντα Σουίντον και τον Μαντς Μίκελσεν στην ιστορία της, χωρίς καν να τους δίνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο! Και γιατί όχι, αφού το «Doctor Strange» της είναι καλοκουρδισμένο, είναι οπτικά εντυπωσιακό οπτικά θυμίζοντας συνεχώς μαγικό καλειδοσκόπιο και είναι και γνήσια αστείο, ακολουθώντας πιστά την γνωστή συνταγή της Marvel. Αφηγηματικά ίσως πολύ πιστά κατά στιγμές, αποζημιώνει όμως με την οπτική ευρεσιτεχνία του. Βαθμός κρισιμότητας στην ευρύτερη ιστορία: Το μάτι του Agamoto είναι το πέμπτο Infinity Stone. Επίσης, ο Doctor Strange δεσμεύεται να βοηθήσει τον Θορ να αντιμετωπίσει τον αδερφό του. Ω Θεοί, η τελική σύγκρουση πλησιάζει! Και τώρα τι; Σκηνή από το Spider-Man: Homecoming. Το 2017, το κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel περιλαμβάνει την επιστροφή των «Φυλάκων του Γαλαξία», την πρώτη solo περιπέτεια του Spider-Man με υπότιτλο «Homecoming» (δεν μπορούμε να περιμένουμε για την νέα σύμπραξη του Τόνι Σταρκ με την σέξι θεία Μέι της Μαρίζα Τομέι) και την τρίτη πια περιπέτεια του Thor («Thor: Ragnarok» υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Τάικα Γουατίτι), η οποία θα σημάνει και την επιστροφή στην ενεργό δράση του Hulk, ο οποίος αγνοείται από το τέλος των δεύτερων «Εκδικητών». O Groot, όπως θα τον συναντήσουμε στους δεύτερους «Φύλακες του Γαλαξία» Ταυτόχρονα, γνωρίζουμε ήδη για την ταινία του Black Panther από τον Ράιαν Κούγκλερ, το sequel του Ant-man με τίτλο «Ant-Man and the Wasp» αλλά και το ορφανό ακόμα από σκηνοθέτη «Captain Marvel» αλλά με την Μπρι Λάρσον στον ομώνυμο ρόλο, όλα απαραίτητα βήματα μέχρι την αναμέτρηση όλης της κομπανίας με τον Thanos στο «Infinity War». Υπερβολικά φιλόδοξο; Για δες, αυτό ακριβώς έλεγαν και κάποιοι δέκα χρόνια πριν. Πηγή (Εάν πάτε στο αυθεντικό άρθρο, θα βρείτε και πάρα πολλά λινκ για όλες τις ταινίες που αναφέρονται εδώ, καθώς και πολλά άλλα κινηματογραφικά άρθρα, λιγότερο ή περισσότερο σχετικά με το θέμα του παρόντος άρθρου)
  2. 50ς. «Ο Μπάτμαν και ο Ρόμπιν ήταν εραστές, η «Wonderwoman» λεσβία και ο Σούπερμαν φασίστας». Η έρευνα του ψυχολόγου που οδήγησε στη λογοκρισία των κόμικς... «Ο Μπάτμαν και ο Ρόμπιν είναι ομοφυλόφιλοι εραστές, η Wonderwoman είναι λεσβία και ο Σούπερμαν φασίστας». Έτσι περιέγραψε ο ψυχίατρος Φρέντρικ Γουέθαμ τους χαρακτήρες των δημοφιλών κόμικς, στο βιβλίο του “Seduction of the Innocent” που κυκλοφόρησε το 1954. Σύμφωνα με τον Γουέθαμ, τα κόμικ ασκούσαν αρνητική επιρροή στους νέους και τις νέες της Αμερικής, τους οποίους μετέτρεπαν σε μία γενιά εγκληματιών και “ανώμαλων”.... Τον ίδιο χρόνο, ιδρύθηκε ο Σύνδεσμος Περιοδικών Κόμικ της Αμερικής ύστερα από πιέσεις που άσκησαν ο Γουέθαμ και η αμερικανική γερουσία. Ο σύνδεσμος επέβαλε αυστηρούς κανόνες για το τι επιτρεπόταν να δημοσιεύουν τα κόμικς. Απαγορεύτηκαν οι σκηνές βίας, τρόμου, σεξ και λέξεις όπως, “έγκλημα, τρόμος, φρίκη, περίεργο” έπρεπε να εξαφανιστούν απ’ τους τίτλους. Οι αποφάσεις προκάλεσαν τεράστια ζημιά σε πολλούς εκδοτικούς οίκους, που βασίζονταν σε κόμικ τρόμου και μυστηρίου. Πιο ζημιωμένη απ’ όλες βγήκε η εταιρεία του Γουίλιαμ Γκέινς, “Entertaining Comics”, οι περισσότερες ιστορίες της οποίας είχαν σχέση με τέρατα, ζόμπι και εγκλήματα. Entertaining Comics Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, την EC διηύθηνε ο πατέρας του Γκέινς, Μαξ, ο οποίος εστίαζε περισσότερο σε εκπαιδευτικά κόμικ και ήρωες που αποτελούσαν σωστά πρότυπα για τους νέους. Δική του δημιουργία ήταν η Wonderwoman, μία γυναίκα ηρωίδα που πίστευε ότι θα ενθάρρυνε τις νεαρές αναγνώστριές του. Δυστυχώς αποδείχτηκε ότι οι αναγνώστες δεν συμπαθούσαν πολύ τα εκπαιδευτικά κόμικ. Οι πωλήσεις τις εταιρίες ήταν εξαιρετικά χαμηλές και ο Γκέινς σκεφτόταν να την κλείσει. Πέθανε όμως ξαφνικά τον Αύγουστο του 1947 και τη θέση του πήρε ο 25χρονος γιος του, Γουίλιαμ, που ανέτρεψε τα πάντα.... Για να ξεπεράσει τη λογοτεχνία, άρχισε να εκδίδει τίτλους όπως “Ιστορίες από την Κρύπτη” και “Η Κιβωτός του Τρόμου”, που αύξησαν σημαντικά τις πωλήσεις. To 1954 όμως, ο Γκέινς αναγκάστηκε να διακόψει την κυκλοφορία τους. Η εταιρία κατάφερε να επιβιώσει, επειδή ο Γκέινς μετέτρεψε ένα απ’ τα κόμικ σε περιοδικό, το σατιρικό “MAD” που έγινε τεράστια επιτυχία στην Αμερική. Η εποχή της Marvel Το 1961 άρχισε να αναδύεται η Marvel, με την ιστορία των “Fantastic Four”. Αναβίωνε τη μόδα των σούπερ ηρώων, αλλά τους τοποθετούσε σε ένα πιο ρεαλιστικό περιβάλλον, που ταίριαζε στο κλίμα του ψυχρού πολέμου που επικρατούσε στη χώρα. Οι νέοι ήρωες της Marvel ήταν αντι-ήρωες, με ανθρώπινες αδυναμίες και στιγμές της καθημερινότητας. Μελαγχολικοί και πληγωμένοι. Πολλοί αντιμετώπιζαν προβλήματα περιθωριοποίησης, όπως το The Thing απ’ τους Fantastic Four, ένας ήρωας που είχε μορφή τέρατος. Ήταν μία ξεκάθαρη αναφορά στις μειονότητες της Αμερικής. Ακολούθησαν ήρωες που συγκίνησαν το κοινό και δεν είχαν πρόβλημα με την λογοκρισία. Χουλκ, Κάπτεν Αμέρικα, Iron man και άλλοι θρυλικοί χαρακτήρες. Η Marvel άλλαζε το τοπίο και τα κόμικς γίνονταν παγκόσμια μόδα με φανατικό κοινό. Το 1971, η Marvel στάθηκε αφορμή για να χαλαρώσουν οι κανόνες του Συνδέσμου. Ο Σταν Λι, βασικός συγγραφέας της Marvel και δημιουργός των μεγαλύτερων ηρώων της, ήθελε να γράψει μια ιστορία του Spiderman με ναρκωτικά. Ασφαλώς απαγορευόταν από τον Σύνδεσμο, αλλά ο Λι έκανε αίτηση για καινούρια ρύθμιση, η οποία δεν έγινε αποδεκτή. Ο Λι την αγνόησε και δημοσίευσε την ιστορία χωρίς έγκριση. Ο Σύνδεσμος, αν και ζήτησε απ’ τη Marvel να απολογηθεί για την παράβαση, δεν απαίτησε να διακοπεί η κυκλοφορία του τεύχους. Μάλιστα, επέτρεψε την κυκλοφορία κόμικ τρόμου και ορισμένων σεξουαλικών εικόνων, κυρίως επειδή τα σεξουαλικά ήθη είχαν ήδη αρχίσει να χαλαρώνουν. Ο ψυχίατρος Φρέντρικ Γουέθαμ, άθελά του πέτυχε το αντίθετο. Αντί να περιορίσει τα κόμικς, έγινε η αφορμή για να κάνουν οι δημιουργοί τους λίγο πίσω, τόσο όσο χρειαζόταν για να πάρουν φόρα…... To link θα το βρείτε εδώ (μαζί με πάρα πολλά άλλα ενδιαφέροντα άρθρα που δεν έχουν σχέση με κόμικς).. EDIT 1: Όντως το πόσταρα δύο λεπτά πριν το ποστάρει και ο CortoMaltese. EDIT 2: Σχετικά άρθρα για να μελετήσετε: Ο ψυχίατρος που «ξεσκέπασε» τα κόμικς Τα κόμικς είναι η αιτία του κακού Η απαγόρευση των comics δια νόμου στην Αμερική Πόλεμος στη λογοκρισία
  3. Vision: Μια αναγκαία επαναπροσέγγιση στο υπερηρωικό comic Κάθε φορά που η βιομηχανία comics βρισκόταν σε κρίση, έκανε δύο διακριτές και αντιθετικές μεταξύ τους κινήσεις. Η πρώτη και πλειοψηφικότερη ήταν να ρίχνει όλο της το βάρος στους τίτλους-σημαίες, συχνά εμπλέκοντας και όλους τους ήρωες ταυτόχρονα σε μεγάλα events (Crisis on Infinite Earths, Onslaught, Civil War μερικά μόνο παραδείγματα). Αυτή η τακτική, παρόλο που κατά καιρούς παρήγαγε αριστουργήματα, τείνει συνήθως να προσθέτει επιπλέον φορτία σε ήδη κουρασμένους χαρακτήρες και θεματικές, μέχρι το επόμενο reboot τους και πάλι απ’ την αρχή. Κυρίως, πρόκειται για συντηρητική κίνηση: δεν προσφέρει τίποτε πραγματικά νέο, βασίζεται στα υπάρχοντα καύσιμα χωρίς να τα ανανεώνει. Ανέκαθεν όμως, στα απόνερα αυτής της διαδικασίας ή και ταυτόχρονα με αυτήν, δινόταν πλήρης ελευθερία σε μερίδα δημιουργών να δουν με τελείως διαφορετική οπτική δευτερεύοντες χαρακτήρες και πλοκές ή ακόμα να δημιουργήσουν κάτι εντελώς νέο, καθώς δε θα είχαν να χάσουν κάτι μακροπρόθεσμα, ακόμα και σε πιθανή αποτυχία. Μπορεί κανείς να πει ότι μέσα από τέτοιους επανακαθορισμούς έγιναν οι πιο κοσμογονικές αλλαγές στα κόμικ σύμπαντα, ενώ υπάρχουν και παραδείγματα νέων ρευμάτων που γεννήθηκαν με αυτό τον τρόπο. Για παράδειγμα, όταν ο Alan Moore ανέλαβε να επαναπροσδιορίσει πλήρως το Swamp Thing και ο Neil Gaiman δημιούργησε το Sandman, άνοιξαν το δρόμο για μια νέα εποχή στο ενήλικο κόμικ και έβαλαν τη βάση για το ξεχωριστό κομμάτι της DC που θα ασχολιόταν με αυτό: τη Vertigo. Η σειρά “Vision” των King (σενάριο) Walta (σχέδιο), που ξεκίνησε το 2015 και ολοκληρώθηκε προ λίγων ημερών, είναι ξεκάθαρα εντός της δεύτερης κατηγορίας και αποτελεί μια από τις πιο αναπάντεχες εκπλήξεις στην πρόσφατη ιστορία του υπερηρωϊκού κόμικ. Από το πρώτο τεύχος καθίσταται σαφές ότι αυτή η σειρά θέλει να υπερβεί το βασικότερο πρόβλημα του Vision (και πολλών παρόμοιων χαρακτήρων): το γεγονός πως είναι εξ ορισμού πολύ δύσκολο να ταυτιστεί ο αναγνώστης μαζί του. Και πώς θα μπορούσε άλλωστε; Αφενός, πρόκειται για ανδροειδές, με κατανόηση και αγάπη για τους ανθρώπους μεν, αλλά πάντα εξ αποστάσεως δε. Αφετέρου, είναι πανίσχυρος χαρακτήρας, που ό,τι δε μπορεί να καλύψει με τις υπερδυνάμεις του το καλύπτει με την υπερανεπτυγμένη νοημοσύνη του. Ακόμα και στο παρελθόν, όσοι δημιουργοί προσπάθησαν να προσδώσουν μεγαλύτερο βάθος στο χαρακτήρα, κυρίως μέσα από την εξερεύνηση της προσπάθειάς του να καταλάβει το ανθρώπινο στοιχείο και να διαμορφώσει την υποκειμενικότητά του, το έκαναν μέσα από τη σχέση του με τους άλλους, ιδιαίτερα τους συναδέλφους του στους Avengers και τον έρωτά του με τη Scarlet Witch. Το πρώτο τεύχος της σειράς Vision τον τοποθετεί σε ένα αναπάντεχο περιβάλλον: ένα οικογενειακό σπίτι στα αμερικάνικα προάστια. Ο Vision, απαλλαγμένος τεχνητά από παλαιότερα στοιχεία προσωπικότητας και αναμνήσεις, έχει ιδιοποιηθεί τις εγκαταστάσεις όπου τον δημιούργησε ο Ultron και έχει καταφέρει, με βοήθεια από τον να επανεφαρμόσει τη διαδικασία. Δημιουργεί, έτσι, μια γυναίκα για τον ίδιο, τη Virginia, και δύο παιδιά, τον Vin και τη Viv, μια οικογένεια με την οποία θα μπορούσε επιτέλους να ζήσει “σαν κανονικός”. Μαζί, ως “the Visions”, έχουν μετακομίσει στην Arlington, Virginia, προκειμένου να είναι ευκολότερο για τον Vision να λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος των Avengers και του Λευκού Οίκου. Η σειρά καταφέρνει με επιτυχία να ασχοληθεί ταυτόχρονα με πολλές θεματικές που ως τώρα ήταν τελείως ξένες με τον Vision, και σε κάποιο βαθμό και με το υπερηρωϊκό κόμικ εν γένει. Πρώτα και κύρια, με την ίδια την έννοια της “κανονικότητας”. Μιας κανονικότητας προαστιακής, οικογενειακής, συντριπτικής και εν τέλει τόσο ψεύτικης στον πυρήνα της, που το πιο απωθητικό στοιχείο της σειράς είναι σκόπιμα το γεγονός ότι την αποζητούν τόσο έντονα. Για την ακρίβεια, η αντίθεση μεταξύ της προαστιακής κανονικότητας που επιδιώκουν οι Visions με την ενδογενή μη-κανονικότητα μιας οικογένειας ανδροειδών που περιέχει μέλος των Avengers είναι τεχνική πλοκής διαρκώς παρούσα. Ο Vision παλεύει με οικονομικά προβλήματα όπως ο μέσος μισθωτός σήμερα, τα οποία όμως οφείλονται στο ότι οι Avengers δεν πληρώνουν τελευταία. Οι Viv και Vin παρακολουθούν το τοπικό high school και περνάνε εφηβικές αναζητήσεις, την ίδια στιγμή που γυρνάνε απ’ το σχολείο πετώντας. Η Virginia, που αποτελεί το συνεκτικό κρίκο της οικογένειας και μάλλον τον σημαντικότερο χαρακτήρα της σειράς, παλεύει με τις στερεοτυπικές φοβίες της μικροαστής νοικοκυράς: την ασφάλεια των παιδιών της, την αγάπη του άνδρα της, τη γνώμη των γειτόνων, αλλά για πολύ σκοτεινότερους λόγους απ’ όσο φαίνεται αρχικά. Και ασφαλώς, όταν μετά από μια επίθεση μέσα στο σπίτι τους όλη η εύθραυστη επίφαση κανονικότητας αρχίζει και καταρρέει, ο Vision αρνείται να το δει και να το αντιμετωπίσει, παρόλο που σχεδόν όλα είναι μπροστά στα μάτια του. Με ψυχρή απόσταση, υπολογιστικό μυαλό και αυταπάτη κανονικότητας. Όπως ένας σύγχρονος μισθωτός σε δυσλειτουργική προαστιακή ζωή. Ίσως η μεγαλύτερη επιτυχία της σειράς είναι το γεγονός πως στον πυρήνα της είναι μια horror ιστορία. Το απροσδιόριστο αίσθημα ότι συμβαίνει κάτι πολύ λάθος ακολουθεί τον αναγνώστη καθ’ όλη τη διάρκειά της, η προσπάθεια κανονικής ζωής φαντάζει πιο τρομακτική από τα body horror στοιχεία που ξεπηδούν ενίοτε, με τον τρόπο που σκηνοθέτες όπως ο David Lynch ή ο Tim Burton βγάζουν τρόμο από μη τρομακτικά στοιχεία. Η εικόνα οικογένειας ανδροειδών που προσπαθούν να λειτουργήσουν σαν κανονική οικογένεια ανθρώπων λίγο έχει να κάνει με την υπαρξιακή αναζήτηση των ανδροειδών με συνείδηση που έχουμε συνηθίσει στις sci-fi ιστορίες τέτοιου τύπου. Κυρίως, λειτουργεί σαν ψυχολογική αναλογία: αυτό που βλέπουμε είναι μια αυτοεπιβεβλημένη καταστολή επάνω σε προσωπικότητες, μια αυτοκαταπίεση που καταλήγει σε συσσώρευση νευρώσεων μέχρι τη σταδιακή κατάρρευση. Αυτό η σειρά το αναδεικνύει με συμπεριφορές που, ενώ φαίνεται να πηγάζουν από τη ρομποτική φύση των πρωταγωνιστών, ωστόσο δεν απέχουν και τόσο από τις ανθρώπινες: ψυχαναγκαστικές επαναλήψεις κινήσεων ρουτίνας, προβλήματα έκφρασης και λόγου, εμμονές. Είναι αυτά τα στοιχεία που την κάνουν τόσο προσιτή και ταυτόχρονα τρομακτική: το πόσο πιο κοντά μας είναι από το πόσο μακριά θα έπρεπε να είναι αυτή η καθημερινότητα. Η σειρά “Vision” εν ολίγοις είναι από τις λίγες που τιμούν το τωρινό brand της Marvel: “All New, All-Different”. Ευελπιστούμε η μικρή της διάρκεια να έχει μακροπρόθεσμα αποτελέσματα στην οπτική των σύγχρονων δημιουργών και το υλικό που πλέον κουβαλάνε οι πρωταγωνιστές της να αξιοποιηθεί στους επόμενους τίτλους που θα συμμετάσχουν. Άλλωστε, όταν γίνεται μια επιτυχής κίνηση αναβίωσης του ενδιαφέροντος γύρω από ένα χαρακτήρα, κύριο μέλημα θα πρέπει να είναι να συνεχίσει να διατηρεί αυτό τον ενδιαφέρον. Όπως οι κανονικοί άνθρωποι. Πηγή Εξαιρετική παρουσίαση του κόμικ στο φόρουμ από την Kabuki.
  4. Ο Τρουντό γίνεται εξώφυλλο κόμικ της Marvel και αστραπιαίο meme Ο δημοφιλής Καναδός πρωθυπουργός αφήνει για λίγο τα πρωθυπουργικά του καθήκοντα για να πολεμήσει το έγκλημα στους δρόμους του Τορόντο Ο Καναδός πρωθυπουργός Τζάστιν Τρουντό βρήκε για ακόμη μία φορά τρόπο να τραβήξει επάνω του τα φώτα της δημοσιότητας, έστω και άθελά του. Ο πολύ δημοφιλής και επικοινωνιακά χαρισματικός πολιτικός βρέθηκε στο εξώφυλλο του κόμικ της Marvel «Civil War II: Choosing Sides #5», φορώντας τα αγαπημένα του γάντια του μποξ και ντυμένος με τα χρώματα της χώρας του και έμβλημα το χαρακτηριστικό φύλλο σφενδάμου. «Δεν ήθελα να τον ντύσω συντηρητικά -με κουστούμι και γραβάτα- ανέφερε ο σκιτσογράφος Ραμόν Περές στην Canadian Press. «Ήθελα να τον εικονογραφήσω με τέτοιο τρόπο, ώστε να αναδειχθεί η διαφορετικότητά του σε σχέση με τους πολιτικούς που βρίσκονται στην εξουσία. Δεν βλέπεις τον Όμπαμα να φορά σορτσάκι του μποξ, να κάνεις push-aps σε διαφημιστικά κτλ» πρόσθεσε ο ίδιος. Ο Τρουντό εμφανίζεται στο εξώφυλλο του κόμικ περιτριγυρισμένος από τους διάσημους υπερήρωες Sasquatch, Puck, Aurora και Iron Man, ενώ σύμφωνα με την πλοκή του ο Καναδός πρωθυπουργός αφήνει για λίγο τα πρωθυπουργικά του καθήκοντα για να καταπολεμήσει το έγκλημα στους δρόμους του Τορόντο όπου δεν διστάζει να τα βάλει ακόμη και με τον Τόνι Στάρκ (σ.σ. Iron Man) https://twitter.com/zdarsky/status/770311847555715072/photo/1 Σύμφωνα με τον Chip Zdarsky, σεναριογράφο της ιστορίας, ο πρωθυπουργός του Καναδά δεν εξέφρασε επισήμως την υποστήριξη του στο συγκεκριμένο κόμικ της Marvel, ωστόσο, εκπρόσωπος του πρωθυπουργικού του γραφείου, ξεκαθάρισε στο δημιουργό πως δεν πρόκειται να σταθεί εμπόδιο στην κυκλοφορία του. Αξίζει να σημειωθεί πως αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που ένας πολιτικός εμφανίζεται στις σελίδες κόμικ. Όπως αναφέρει το Quartz, το 2009, ο πρόεδρος Ομπάμα έκανε ένα μικρό πέρασμα από τις σελίδες ενός τεύχους του Amazing Spider-Man, ενώ το ίδιο συνέβη και με τον πατέρα του Τρουντό, Πιερ Έλιοτ, που συμμετείχε σε τεύχος του κόμικ «The Uncanny X-Men», το μακρινό 1979. Το κόμικ κυκλοφόρησε εχτές, 31 Αυγούστου. Με στοιχεία από Guardian, Quartz και New York Times Πηγή Ορίστε και η εμφάνιση του πατρός Trudeau:
  5. O Paul Ryan ήταν ένας από τους πιο εργατικούς σκιτσογράφους των MARVEL COMICS της εικοσαετίας 1980-2000. Γεννημένος το 1949, και αφού έκανε περάσματα από μικρούς εκδοτικούς οίκους, βρέθηκε να δουλεύει ως backgrounds assistant κάτω από την επίβλεψη του Bob Layton. Τον πρώτο καιρό περιορίστηκε ως fill in artist. Όταν οι regular artists κάποιου τίτλου ήθελαν σκιτσογράφο για ένα μόνο μήνα ώστε να πάρουν ανάσα από το βαρύ τους πρόγραμμα η θέση δινόταν στον Ryan. Προτιμούταν σε τίτλους που οι Jack Kirby και John Buscema είχαν αφήσει το στίγμα τους και μιμούταν αρκετά το στιλ τους. Όχι μόνο οι επιρροές ήταν έκδηλες αλλά και η προτίμησή του αφού ήταν τα ινδάλματά του. Ασχολήθηκε αρκετά με τους τίτλους των Avengers, West Coast Avengers και Iron Man, και ίσως η μεγαλύτερη καλλιτεχνική του συνεργασία ήταν το Ravage 2099 με τον Stan Lee. Παραλίγο να είχε και μια ακόμη δουλειά κάτω από τα φτερά του Stan Lee όταν του δόθηκε να ζωγραφίσει το Amazing Spider-man Annual #21, αλλά το βαρύ πρόγραμμα του τελευταίου δεν του το επέτρεψε και το σενάριο δόθηκε στον David Michelinie. Σημαντική θεωρήθηκε η πενταετή του πορεία στους Fantastic Four. O Tom DeFalco γράφει τον ακρογωνιαίο τίτλο της MARVEL σε μια εποχή που οι πωλήσεις ήταν αρκετά πεσμένες χωρίς να καταφέρει να τον βοηθήσει. Ο DeFalco όντας Editor in Chief κρατάει με νύχια και με δόντια τον τίτλο από το μην κλείσει και προσπαθεί να τον τονώσει με νέα περιοδικά όπως Fantastic Force και Fantastic Four Unlimited. Ίσως το μόνο σημαντικό σημείο του σεναρίου ήταν η αποκάλυψη ότι η πρώην φίλη του Thing που ρίχτηκε στην αγκαλιά του Human Torch ήταν μια Skrull και είχε σκοπό να καταστρέψει τους δεσμούς της ομάδας εκ των έσω. Το σκίτσο του Ryan ήταν στην καλύτερη περίπτωση απλά δεκτό. Τουλάχιστον αποδεικνύει επαγγελματικά την εργατικότητά του αφού δεν υπήρξε ούτε ένας guest star σκιτσογράφος. Μετά από μερικά χρόνια η ίδια καλλιτεχνική ομάδα εκδίδει το σύντομο τίτλο Fantastic Five, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία και πάλι. Κάπου εκεί οδηγείται στην DC Comics και στους διάφορους τίτλους του Superman, με συνηθισμένο του πόστο το σκίτσο του Superman: The Man Of Tomorrow. Όταν ο Mark Waid αφήνει για ένα χρόνο το Flash ο τίτλος δίνεται στο Ryan με σενάρια του Grant Morrison και Mark Millar. Ένα πολύ άνευρο και απογοητευτικό run. Επόμενος καλλιτεχνικός του σταθμός είναι ο εκδοτικός οίκος Crossgen Comics. Του δίνεται ο τίτλος Mystic αλλά δουλεύει περισσότερο και πάλι ως fill-in artist. Βέβαια ο οίκος κλείνει λόγω χαμηλών πωλήσεων. Ο εκδότης δεν είχε και την καλύτερη φήμη ως εργοδότης. Η τελευταία του δουλειά ήταν ένα πενταετές πέρασμα από το καθημερινό στριπάκι του Phantom. Μπορεί να μην ήταν ένας από τους σημαντικότερους δημιουργούς της αμερικάνικης σκηνής, μπορεί να μην είχε οπαδούς που τον ακολουθούσαν στα επαγγελματικά του βήματα, ήταν όμως ένας αξιοπρεπής καλλιτέχνης με βαθειά γνώση του αντικειμένου. Ευανάγνωστος και δεκτικός στο μάτι έδωσε όλο του τον εαυτό χωρίς ποτέ να περάσει συγκεκριμένα όρια στις δημιουργίες του. Ο Paul Ryan μας άφησε στις 7 Μαρτίου 2016. Σελίδα του στο Wiki Προσωπική του σελίδα.
  6. Η ταινία Deadpool και το κυρίαρχο ρεύμα της ακραίας σεξουαλικής διαστροφής Οι χαρακτήρες των κόμικ και η οικογενειακή διασκέδαση στο σινεμά πάνε μαζί, όπως το φυστικοβούτυρο και η μαρμελάδα, σωστά; Λοιπόν, με το ντεμπούτο του Deadpool, η Marvel Comics και η 20th Century Fox με ανάγκασε το περασμένο Σαββατοκύριακο να κάνω μια συνομιλία με τους δύο μεγαλύτερους γιους μου για το επίπεδο της σεξουαλικής διαστροφής που θα προτιμούσα να μην γνωρίζουν. Γιατί να το αντιμετωπίσουμε εξαρχής; Το γεγονός ότι μια ταινία που απεικονίζει αυτό το επίπεδο της διαστροφής έχει γίνει μια μεγάλη επιτυχία (έσπασε μια μακρά λίστα ρεκόρ του box office το περασμένο Σαββατοκύριακο με ντεμπούτο 300 εκατομμύρια δολάρια σε όλο τον κόσμο) είναι κάτι περισσότερο από ανησυχητικό, και οι άνθρωποι της πίστης – ιδιαίτερα οι γονείς – δεν εξυπηρετούν κανέναν κρατώντας το κεφάλι τους στην άμμο. Εμείς απλά πρέπει να μάθουμε πώς να έχουμε ανοικτές, ειλικρινές συνομιλίες με τα παιδιά μας σε αυτό που είναι εκτεθειμένα… Κατ ‘αρχάς, επιτρέψτε μου να σας πληροφορήσω ότι παίρνω τις πληροφορίες μου για αυτή την ταινία από online κριτικές. Δεν την έχω δει. Επίσης, το Deadpool είναι γνωστό για σάτιρα, έτσι είναι πιθανό ότι η εν λόγω διαστροφή απεικονίζεται με σκοπό να εκθέσει και να κριτικάρει τον σύγχρονο πολιτισμό. Αν ναι, είμαι σε πλήρη συμφωνία ότι θα πρέπει να επικριθεί. Η λέξη «διεστραμμένος» (perverse) προέρχεται από το λατινικό perversus που σημαίνει “γυρίζω ανάποδα”. Η λέξη δεν θα μπορούσε να είναι πιο ταιριαστή για να περιγράψει τη συμπεριφορά που απεικονίζεται μέσα σε μια εκτεταμένη σκηνή σεξ στο Deadpool. Οι ρόλοι των ανδρών και των γυναικών στην σεξουαλική πράξη στην κυριολεξία γυρίζουν ανάποδα: με τη βοήθεια μιας «συσκευής», η γυναίκα χλευάζει τον αρσενικό ρόλο και ο άνδρας χλευάζει τον γυναικείο ρόλο. Όπως ήταν αναμενόμενο – οι ηθοποιοί που τον απεικόνισαν αυτό, έτσι διάβασα, κατέβασαν αρκετή τεκίλα στο πλαίσιο της προετοιμασίας για το γύρισμα. Ο Scott Mendelson, γράφοντας για το Forbes.com, καλεί κάθε σατιρική πρόθεση των κινηματογραφιστών σε αμφισβήτηση με την αδιάφορη παρατήρησή του ότι «βλέποντας έναν υπερ-μάτσο, υπερ-μυώδη πρωταγωνιστή όπως ο Ράιαν Ρέινολντς να καταλήγει στο τέλος με ένα στραπόν δονητή ελπιδοφόρα θα αποδείξει στο κοινό ότι είναι διασκεδαστικό και εντελώς εντάξει να πειραματιστεί με τη δυναμική ισχύ κατά τη διάρκεια του σεξ, εφ ‘όσον και οι δύο εταίροι είναι πρόθυμοι ενήλικες και συναινούντες. “ Δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο κάτω από τον ήλιο, φυσικά. Δεν είναι κιόλας ότι τα ανθρώπινα όντα του 21ου αιώνα είναι τα πρώτα που θα διαστρέψουν την φυσική τάξη της σεξουαλικής πράξης με αυτόν τον τρόπο. Αλλά να το γιορτάζεις στην mainstream διασκέδαση σε παγκόσμια κλίμακα … αυτό είναι άνευ προηγουμένου. Πώς φτάσαμε ως εδώ; Λοιπόν, δεν ισχυρίζεται η ριζοσπαστική φεμινιστική κουλτούρα για αρκετές δεκαετίες ότι οι άνδρες και οι γυναίκες είναι εναλλάξιμοι; “Οι γυναίκες μπορούν να κάνουν οτιδήποτε κάνουν οι άνδρες”, έχουν ισχυριστεί. Το φυσικό επακόλουθο, βέβαια, είναι ότι οι άνδρες μπορούν να κάνουν οτιδήποτε κάνουν οι γυναίκες. Αυτή η συμπεριφορά δεν πηγαίνει απλά τον ισχυρισμό αυτό στη λογική του κατάληξη; Αλλά, δυστυχώς, είναι ακριβώς εδώ που ο ισχυρισμός καταρρέει. Οι ρόλοι των ανδρών και των γυναικών στην σεξουαλική πράξη απλά δεν μπορούν να ανα-στραφούν, μόνο να διε-στραφούν. Οι γυναίκες σίγουρα μπορούν να κάνουν τα περισσότερα από τα πράγματα που οι άνδρες μπορούν να κάνουν. Οι άνδρες μπορούν σίγουρα να κάνουν τα περισσότερα από τα πράγματα που οι γυναίκες μπορούν να κάνουν. Αλλά, μην ξεχνάμε, υπάρχει κάτι που μόνο οι άνδρες μπορούν να κάνουν (επειδή είναι άνδρες) και μόνο οι γυναίκες μπορούν να κάνουν (επειδή είναι γυναίκες) και πρέπει να το κάνουν μαζί ώστε να είναι σε θέση να το κάνουν εξαρχής. Μόνο ένας άνδρας μπορεί να είναι πατέρας και μόνο μια γυναίκα μπορεί να είναι μητέρα. Ενώ υπήρξε δίκαιη και αναγκαία η πρόκληση ορισμένων κοινωνικών ρόλων συμβατικά περιορισμένων στο ένα ή το άλλο φύλο, οι ρόλοι ανδρών και γυναικών στη σεξουαλική πράξη (στην πράξη έχουν σχεδιαστεί για να κάνουν έναν άνδρα πατέρα και μια γυναίκα μητέρα) δεν είναι εναλλάξιμοι, και είναι απολύτως απαραίτητοι για την επιβίωση της κοινωνίας. Λόγω της ολικής αποδοχής της αντισυλληπτικής νοοτροπίας, ο σύγχρονος κόσμος έχει ξεχάσει ότι ο πιο βασικός, ο πιο θεμελιώδης ρόλος του φύλου είναι να δημιουργήσει την επόμενη γενιά. Η ρίζα “γεν” (gen) – από την οποία παίρνουμε λέξεις όπως γενναιόδωρος, γένεση, γενετική, γενεαλογία, απόγονοι, το γένος, και τα γεννητικά όργανα – σημαίνει να παράγεις ή να γεννάς. Το γέν-ος ενός ατόμου βασίζεται στον τρόπο με τον οποίο το πρόσωπο αυτό έχει σχεδιαστεί για να δημιουργήσει νέα ζωή. Αλλά μόλις αγκαλιάσουμε μια ιδεολογία που διαχωρίζει την γεννητική δραστηριότητα από την γενιά (παραγωγή), είναι μόνο θέμα χρόνου πριν η ίδια η έννοια του «γένους» χάσει κάθε νόημα και η θεμελιώδης τάξη των πραγμάτων γυρίσει εντελώς ανάποδα. Ακριβώς όπως η Big Tobacco μετά από χρόνια και χρόνια άρνησης τελικά είχε να αντιμετωπίσει το συντριπτικό βουνό αποδείξεων και παραδέχτηκε ότι τα τσιγάρα προκαλούν καρκίνο, έτσι και η βιομηχανία του θεάματος, το ιατρικό κατεστημένο, οι κυβερνήσεις και τα εκπαιδευτικά κέντρα (με λίγα λόγια, όλο το σύγχρονο οικοδόμημα ) μία ημέρα θα υποχρεωθεί να παραδεχτεί ότι ο διαχωρισμός των γεννητικών οργάνων από το γένος έχει οδηγήσει σε έναν ά-φυλο και, ως εκ τούτου, έκ-φυλο κόσμο. Το Deadpool (κυριολεκτικά ‘νεκρή πισίνα) … είναι μια ταιριαστή περιγραφή ενός κόσμου που συνεχίζει να γιορτάζει αυτόν τον εκ-φυλισμό: φαίνεται ότι βυθιζόμαστε σε μια πισίνα θανάτου. Η αλήθεια και το έλεος είναι τα μόνα πράγματα που μπορούν να μας σώσουν… Πηγή Το αυθεντικό κείμενο εδώ.
  7. Τον «τρόμο» τον καταλαβαίνω. Εκείνο που δεν κατανόησα ποτέ είναι η «πλάκα». --Νταρκ Κλόου (DC vs Marvel Comics, τεύχος #4) 1Amalgam (Ελλ. Αμάλγαμα): Κάθε συνδυασμός ή μείξη ετερόκλητων στοιχείων. 2Hyena (Ελλ. Ύαινα): Οποιοδήποτε σαρκοβόρο θηλαστικό του γένους ύαινα της Αφρικής ή της Ασίας, φέρον ισχυρά σαγόνια, συγκριτικά κοντά πίσω σκέλη και άγριο τρίχωμα. 3Dark Claw (Ελλ. Νταρκ Κλόου): Αυτό το λήμμα δεν υπάρχει στο «Αμερικανικό Λεξικό Της Αγγλικής Γλώσσας». Πρόκειται για κάτι μοναδικό και ακαθόριστο... και θα λέγαμε ότι το προτιμά έτσι. Ο Νταρκ Κλόου είναι ένας χαρακτήρας του Αμαλγαματικού Σύμπαντος, αποτέλεσμα της συγχώνευσης του Μπάτμαν (DC Comics) και του Γούλβεριν (Marvel Comics). Πρωτοεμφανίστηκε τον Απρίλιο του 1996 στο τεύχος #3 της σειράς κόμικ «Marvel Comics vs. DC» («Μάρβελ Εναντίον Ντι Σι»). Κειμενογράφοι της σειράς ήταν οι Ρον Μαρζ και Πήτερ Ντέηβιντ, ενώ σχεδιαστές ήταν οι Νταν Τζέργκενς και Κλαούντιο Καστελίνι. Την ίδια περίοδο η Amalgam Comics κυκλοφόρησε το τεύχος #1 της σειράς «Legends of the Dark Claw» («Οι Θρύλοι του Νταρκ Κλόου»), όπου οι αναγνώστες είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν καλύτερα τον κεντρικό χαρακτήρα και να μάθουν περισσότερα στοιχεία για την προέλευσή του. Κειμενογράφος της ιστορίας ήταν ο Λάρι Χάμα και σχεδιαστές οι Τζιμ Μπέηλεντ και Ρέι Μακάρθυ. Η ΑΡΧΗ Ο Λόγκαν Γουέην ήταν μόλις 5 ετών, όταν είδε τους γονείς του να δολοφονούνται από έναν μασκοφόρο ληστή. Στάλθηκε να ζήσει με τον θείο του, στην Αλμπέρτα του Καναδά. Ο θείος του ήταν μέλος της Βασιλικής Καναδικής Έφιππης Αστυνομίας. Λίγο μετά την άφιξη του Λόγκαν, ο θείος του έπεσε σε ενέδρα και δολοφονήθηκε από λαθροθήρες. Μετά τον θάνατό του, η Βασιλική Καναδική Έφιππη Αστυνομία ανέθεσε τη κηδεμονία του Λόγκαν σε ένα οικοτροφείο που διοικούσαν καλόγριες. Όταν μεγάλωσε αρκετά, κατετάγη στη Βασιλική Καναδική Πολεμική Αεροπορία και τοποθετήθηκε στην ίδια μονάδα με τον Κρηντ Χ. Κουίν. Αμφότεροι έλαβαν μέρος στο «Όπλο-Χ», ένα πρόγραμμα της Καναδικής Κυβέρνησης για τη δημιουργία υπερ-στρατιωτών. Κατά τη διάρκεια του προγράμματος τα οστά του Λόγκαν αναμείχθηκαν με ένα άφθαρτο μέταλλο, το αδαμάντιο, και το ίδιο συνέβη στα νύχια του, τα όποια μέχρι πρότινος δεν είχε αντιληφθεί ότι διαθέτει. Τότε ήταν που έμαθε για τη μεταλλαγμένη φυσιολογία του. Ο Κρηντ υποβλήθηκε κι εκείνος στο ίδιο πείραμα, αλλά έγινε ψυχικά ασταθής και αργότερα θα εξελισσόταν στον πιο επικίνδυνο αντίπαλο του Νταρκ Κλόου, την Ύαινα (αγγλ. Hyena)! Το πρόγραμμα «Όπλο-Χ» τερματίστηκε λόγω της διπλής αποτυχίας του: ο Λόγκαν ήταν αναποτελεσματικός ως όπλο, γιατί διατήρησε την ανθρωπιά και τη συνείδησή του, και ο Κρηντ έγινε εγκληματικά παράφρων. Όλα τα αρχεία για την ύπαρξη του προγράμματος κατεστράφησαν, εκτός ελαχίστων σημειώσεων του καθηγητή Κάρτερ Νίκολς. Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΝΤΑΡΚ ΚΛΟΟΥ Μετά τον τερματισμό του προγράμματος, ο Λόγκαν ταξίδεψε ανά τον κόσμο, διδασκόμενος 127 διαφορετικούς τύπους ένοπλης και άοπλης μάχης, που σε συνδυασμό με τις οξυμμένες αισθήσεις του, τον κατέστησαν έναν λαμπρό ερευνητή και εξαίρετο μαχητή. Επέστρεψε στη πόλη της Νέας Γκόθαμ για να την βρει κάτω από τον έλεγχο των έμπορων ναρκωτικών και των νταβατζήδων. Αποφάσισε να υιοθετήσει μια μυστική ταυτότητα. Την ημέρα ήταν ο Λόγκαν Γουέην, ένας ανεύθυνος, καλλιτέχνης πλέι-μπόι, που ζει από την τεράστια οικογενειακή περιουσία που κληρονόμησε και τα έσοδα από τις πωλήσεις των πινάκων του. Τη νύχτα, όμως, χρησιμοποιούσε τις μεταλλαγμένες δυνάμεις του και τις γνώσεις που κέρδισε μέσα από τα ταξίδια του, για να πολεμήσει το έγκλημα και τη διαφθορά. Σχεδίασε ένα κιτρινόμαυρο κοστούμι και έγινε ο Γαμψόνυχος Εκδικητής, ο Σταυροφόρος με τα Νύχια, ο Σκοτεινός Ονυχοφόρος… ο Νταρκ Κλόου (αγγλ. Dark Claw)! ΤΟ ΣΠΟΥΡΓΙΤΙ Κατά τη διάρκεια μιας αποστολής, ο Νταρκ Κλόου παρασύρθηκε στο μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο της Νέας Γκόθαμ, από μια συμμορία παρανόμων. Μέσα στο εμπορικό, ένα μικρό κορίτσι ονόματι Τζουμπιλέισον Λι (αμάλγαμα της Τζούμπιλυ και του Ρόμπιν) κρυβόταν από τους Φρουρούς, μια ομάδα ρομπότ-κυνηγών που καταδίωκαν τους μεταλλαγμένους και μόλις είχαν σκοτώσει τους γονείς του κοριτσιού. Η Τζουμπιλέισον έπεσε σε μια από τις παγίδες που είχαν στήσει οι συμμορίτες για τον Νταρκ Κλόου. Πανικοβλήθηκε, αλλά χάρη στις μεταλλαγμένες δυνάμεις της (εκπομπή ενεργειακών εκρήξεων από τα άνω ακροδάχτυλα) κατάφερε να ξεφύγει. Ο Νταρκ Κλόου εντυπωσιασμένος από τις δυνάμεις και το σθένος της, την πήρε υπό την προστασία του και την εκπαίδευσε ως βοηθό του. Μετά από πολύμηνη σκληρή εκπαίδευση ήταν πλέον έτοιμη να αναλάβει δράση, αλλά χρειαζόταν ένα ψευδώνυμο. Παρότι η ίδια επέμενε να την αποκαλούν «Ακόρεστη Δίψα Για Θάνατο», τελικά ο Νταρκ Κλόου την έπεισε να υιοθετήσει τη μυστική ταυτότητα της Σπάροου (αγγλ. Sparrow)! Η ΚΥΝΗΓΟΣ Η Κάρολ Ντάνβερς (αμάλγαμα της Χάντρες και της Μις Μάρβελ) ήταν μια πρώην αδίστακτη κυβερνητική πράκτορας που πλέον πρόσφερε τις υπηρεσίες της επί μισθώσει. Μια από τις πρώτες αποστολές που της ανατέθηκαν ήταν να ανακαλύψει τη μυστική ταυτότητα του Νταρκ Κλόου. Ακολουθώντας τα ίχνη του Κρηντ Χ. Κουίν, έφτασε στο ρετιρέ του Λόγκαν, όπου ανακάλυψε τα κοστούμια του Νταρκ Κλόου και τη μυστική του ταυτότητα. Όμως ο Νταρκ Κλόου την έπιασε επ’ αυτοφώρω. Την οδήγησε στο «Βουνό», το σπηλαιώδες κρησφύγετό του, όπου της αποκάλυψε τα πάντα γύρω από το πρόγραμμα «Όπλο-Χ» που δημιούργησε τον ίδιο και την Ύαινα. Η Κάρολ αποφάσισε τελικά να τον βοηθήσει στη μάχη ενάντια στην Ύαινα και έγινε μια πολύτιμη σύμμαχος του Νταρκ Κλόου… η Κυνηγός (αγγλ. Huntress)! Η ΥΑΙΝΑ Ο Κρηντ Χάρλεϊ Κουίν επιλέχθηκε μαζί με τον Λόγκαν για να λάβει μέρος στο πρόγραμμα «Όπλο-Χ» της Καναδικής Κυβέρνησης. Χάρη στις μεταλλαγμένες δυνάμεις τους και την ικανότητα ταχείας αυτοΐασης επέζησαν του πειράματος. Όμως ο Κρηντ μεταμορφώθηκε σε έναν ψυχοπαθή, ανηλεή δολοφόνο και πολύ σύντομα απέκτησε εμμονή να εξοντώσει τον Νταρκ Κλόου. Η Ύαινα αποτελεί αμάλγαμα του Σέιμπερτουθ (Marvel Comics) και του Τζόκερ (DC Comics), συνδυάζοντας μορφολογικά στοιχεία και των δύο. Έχει την αγριότητα του Σέιμπερτουθ και την διεστραμμένη ευφυΐα του Τζόκερ. Ηγείται μιας συμμορίας που αυτοαποκαλούνται «Αγέλη» και κύριο όπλο του έχει αυτοσχέδια εκρηκτικά που ονομάζει «βομβίδες ευθυμίας». ΔΥΝΑΜΕΙΣ & ΙΚΑΝΟΤΗΤΕΣ Η καλοήθης μετάλλαξη έχει προικίσει τον Λόγκαν με την ικανότητα να αναπλάθει κατεστραμμένες περιοχές του σώματός του (από μαλακό ιστό μέχρι ολόκληρα τμήματα, ακόμα και όργανα) πολύ πέρα από τις συνηθισμένες δυνατότητες ενός μέσου ανθρώπου. Η αναγεννητική του δύναμη τον καθιστά απρόσβλητο στις περισσότερες τοξίνες και ασθένειες, προστατεύει το σώμα του από ακραίες καιρικές συνθήκες (δύναται να κοιμηθεί γυμνός σε συνθήκες πολικού ψύχους, χωρίς εμφανή τραυματισμό), επιβραδύνει σημαντικά τα αποτελέσματα της διαδικασίας γήρανσης (αν και γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα, διατηρεί την εμφάνιση και ζωτικότητα ενός ανθρώπου στην ακμή της ζωής του) και γενικότερα του προσφέρει αντοχή και ανθεκτικότητα πέρα από τα ανθρώπινα όρια. Μάλιστα η αναγεννητική δύναμή του σε συνδυασμό με τον αδαμάντινο σκελετό του, παρέχει στον Νταρκ Κλόου υπεράνθρωπη δύναμη, ικανή για να σπάσει αλυσίδες από χάλυβα ή να στηρίξει το βάρος δώδεκα ανδρών με το ένα χέρι. Απόρροια της μεταλλαγμένης φυσιολογίας του είναι οι οξυμμένες αισθήσεις του, που σε πολλές περιπτώσεις είναι συγκρίσιμες με εκείνες ορισμένων ζώων. Έχει την ικανότητα να βλέπει καθαρά ακόμα και σε συνθήκες απόλυτου σκότους, μπορεί να ανιχνεύσει ήχους σε συχνότητες πέρα από τα ανθρώπινα όρια και σε πολύ μεγαλύτερες αποστάσεις, αλλά και να αναγνωρίσει ανθρώπους και αντικείμενα μόνο από τη μυρωδιά τους. Μάλιστα η ικανότητά του αυτή, του επιτρέπει να αντιλαμβάνεται πότε κάποιος ψεύδεται από τις χημικές αλλαγές στον οργανισμό του. Εξίσου σημαντικές με τις μεταλλαγμένες δυνάμεις του, είναι οι ικανότητές του αποτέλεσμα πολύχρονης, σκληρής και επίπονης εκπαίδευσης. Η αδάμαστη θέληση, η δυνατότητα να ενσπείρει τον φόβο στους αντιπάλους του, οι γυμναστικές ικανότητες του, η βαθιά γνώση 127 διαφορετικών μορφών ένοπλης και άοπλης μάχης, καθώς και η ικανότητά του να χειρίζεται με ευκολία πολλά και διαφορετικά είδη όπλων, τον καθιστούν εξαίρετο μαχητή και πολέμιο του εγκλήματος. Η αυξημένη ευφυΐα του, η πολυμάθεια του (ως αποτέλεσμα των σπουδών του στη βιολογία, τη τεχνολογία, τα μαθηματικά, τη φυσική, τη μυθολογία, τη γεωγραφία, την ιστορία, την επιστήμη υπολογιστών, την ιατροδικαστική, τη χημεία και τη τεχνολογία, τη ψευδαίσθηση και ταχυδακτυλουργία, τις εγκληματολογικές και ιατρικές επιστήμες), σε συνδυασμό με τη πολυγλωσσία του (μιλά απταίστως τα ισπανικά, γαλλικά, λατινικά, γερμανικά, ιαπωνικά, αγγλικά, ρωσικά, κινεζικά και πιθανότατα πολλές ακόμα γλώσσες), τη φωτογραφική μνήμη του, και το ταλέντο του στις μεταμφιέσεις, τον καθιστούν έναν σπουδαίο ερευνητή και τον καλύτερο ντετέκτιβ του κόσμου. ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ Πέρα από τις υπερφυσικές δυνάμεις και επίκτητες ικανότητές του, ο Νταρκ Κλόου - χάρη στις τεχνολογικές γνώσεις του και τη τεράστια περιουσία του - συχνά καταφεύγει και σε μια σειρά από αυτοσχέδια μαραφέτια που διατηρεί στο οπλοστάσιο του. Η στολή του (συνδυασμός στοιχείων της παραδοσιακής κυανοκίτρινης στολής του Γούλβεριν και της μαύρης Μπατ-στολής) είναι αλεξίσφαιρη και πυρίμαχη, φέρει μια σταθμισμένη κάπα και κουκούλα εφοδιασμένη με συστοιχίες επικοινωνιών. Η χρηστική ζώνη του είναι εξοπλισμένη με πολυάριθμα μαραφέτια, όπως διαφόρους τύπους Κλόουρανγκ (ειδικά διαμορφωμένα μπούμερανγκ), κάψουλες αεριών και πολλά άλλα. Συγχρόνως έχει κατασκευάσει ποικίλα καταπληκτικά οχήματα για τον αγώνα του ενάντια στο έγκλημα, όπως το Κλόου-μομπίλ, το Κλόου-κόπτερο, το Κλόου-σκάφος κ.ά. Ένα από τα πιο ισχυρά, όμως, οχήματα είναι το Κλόου-γουίνγκ, ένα υπερηχητικό τζετ τεχνολογίας στελθ. Το αρχηγείο του Νταρκ Κλόου είναι το «Βουνό» («Barrow»), ένα σκοτεινό σπήλαιο στο οποίο στεγάζονται εγκαταστάσεις εκπαίδευσης, εργαστήρι εγκληματολογίας, ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων και κέντρα συντήρησης για όλα τα οχήματά του. ΠΗΓΕΣ http://batman.wikia.com/wiki/Dark_Claw Εναντίον, τεύχη #4 και #7, Εκδόσεις Modern Times http://www.comicvine.com/dark-claw/4005-47080/ http://marvel.wikia.com/Logan_Wayne_(Earth-9602) http://dc.wikia.com/wiki/Logan_Wayne_(Amalgam_Universe) http://www.comicdom.gr/2015/06/30/top-shelves-dc-versus-marvel/ Ευχαριστώ θερμά τον φίλο Mandrake για όσες πληροφορίες μου παρείχε από τις ελληνικές εκδόσεις των Modern Times, ούτως ώστε η απόδοση των ονομάτων των χαρακτήρων, καθώς και ορισμένων ορολογιών να είναι πιστή στο πρωτότυπο ελληνικό κείμενο. By BATNICK
  8. Ένας 37χρονος από τη Βενεζουέλα έχει βάλει στόχο της ζωής του να μοιάσει με το... «Κόκκινο Κρανίο», τον μεγάλο αντίπαλο του Κάπτεν Αμέρικα στα κόμικς και τις ταινίες της Marvel Comics. Ο Χένρι Ντέιμον έχει υποβληθεί σε επεμβάσεις σωματικής τροποποίησης όπως υποδόρια εμφυτεύματα, τατουάζ, ενώ αφαίρεσε μέχρι και... μέρος της μύτης του, σε μια προσπάθεια να μοιάζει με το Κόκκινο Κρανίο. Όπως λέει ο άνδρας που κατάγεται από το Καράκας της Βενεζουέλας, ονειρευόταν εδώ και πολύ καιρό να μεταμορφωθεί σε "σούπερ κακό". Πατέρας ενός παιδιού, 0 37χρονος είχε τη δυνατότητα να κάνει την επιθυμία του πραγματικότητα, χάρη στον Eμίλιο Γκονζάλες, ο οποίος άφησε την ιατρική σχολή για να επικεντρωθεί σε τατουάζ και σε ποικίλες επεμβάσεις σωματικής τροποποίησης από την κορυφή ώς τα νύχια! Ο Ντέιμον οποίος, ο οποίος τώρα ονομάζεται τι άλλο, Red Skull (Κόκκινο Κρανίο), υποβλήθηκε σε εμφυτεύματα στο μέτωπό του και έκανε τατουάζ στις κόρες των ματιών του για να φαίνονται μαύρα τα μάτια του, ενώ στο τέλος αφαίρεσε και... τμήμα της μύτης. Με προσοχή στη λεπτομέρεια, ο 37χρονος έβαλε τις τελευταίες πινελιές προσθέτοντας κόκκινα και μαύρα τατουάζ στο πρόσωπό του. "Ο Χένρι είναι ένας σωματικά και πνευματικά υγιής άνθρωπος" υποστήριξε ο υπαίτιος για τη "μεταμόρφωση" του Ντέιμον Εμίλιο Γκονζάλες. "Είναι ένας εξαιρετικός γιος, σύζυγος και πατέρας, ο οποίος έχει μια ακραία αντίληψη για την σωματική τροποποίηση. Οι περισσότεροι από τους πελάτες μου, γνωρίζουν ότι η σωματική τροποποίηση είναι το τελευταίο βήμα της τέχνης μου, ο καθένας ξέρει πολύ καλά τι θέλει, και όπως ο Χένρι, πολλοί από αυτούς περιμένουν πολλά χρόνια για να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα" πρόσθεσε. Εγώ δεν θα σχολιάσω. Δείτε τις φωτό στο λινκ (έχει δημοσιευθεί και σε άλλα σάιτ).
  9. Τι δεν ξέρουμε για τα κόμικς της Marvel Οι πολυαγαπημένες μας ιστορίες στο μικροσκόπιο του συναρπαστικού! Οι περίφημες περιπέτειες των σουπερηρώων της Marvel δεν χρειάζονται φυσικά απολύτως καμία εισαγωγή. Όσο βέβαια κι αν τα κόμικς της θρυλικής φίρμας μάς φέρνουν κατευθείαν στο μυαλό τον Stan Lee, τον Spider-Man και τους άλλους ήρωες με τα κολάν, υπάρχουν μια σειρά από πράγματα και γεγονότα που αγνοούμε για το σύμπαν των υπερηρώων και τους ανθρώπους που τους σκαρφίστηκαν. Πράγματα που θα έπρεπε να παραμείνουν καλά θαμμένα σε ένα θησαυροφυλάκιο που ούτε ο Iron Man δεν θα μπορούσε να ανοίξει! Ας δούμε λοιπόν τις απίστευτες ιστορίες που σέρνονται ξοπίσω από την πλέον περίφημη εκδοτική κόμικς παγκοσμίως... Η Marvel και η απαγόρευση των λυκανθρώπων Η επιτροπή Comics Code Authority ήταν ένας κρατικός αμερικανικός θεσμός που θεσπίστηκε το 1954 για να κάνει τα κόμικς πιο φιλικά στα παιδιά, περιορίζοντας τις σκηνές βίας και αίματος. Στην προσπάθειά της βέβαια να αποθαρρύνει τον τρόμο από τα σκίτσα, η επιτροπή αποφάσισε σκανδαλωδώς να απαγορεύσει την εικόνα του λυκάνθρωπου! Η Marvel συγκατατέθηκε απρόθυμα στον καλλιτεχνικό αυτό φραγμό «πειράζοντας» ελαφρώς τους λυκάνθρωπούς της, με τα νέα υβρίδια ίσα που να περνούν τη λογοκρισία. Η καλύτερη ίσως τέτοια αναδίπλωση ήταν ο Sauron, ένας λυκο-πτεροδάκτυλος από τη σειρά Savage Land που έκανε το ντεμπούτο του στο τεύχος 60 των X-Men το 1969. Το 1971 η επιτροπή απέσυρε την εξωφρενική απαγόρευση του λυκάνθρωπου, επιτρέποντας την αναπαράστασή του όταν προέκυπτε βέβαια από την ιστορία, γεγονός που εκμεταλλεύτηκε η Marvel και μας χάρισε σειρές ολόκληρες από λυκάνθρωπους (όπως το δημοφιλέστατο Werewolf By Night της δεκαετίας του 1970, αλλά και τις ιστορίες του Man and Wolf που έτρεχαν στον Captain America των αρχών του 1990)... Ένας από τους καλύτερους σχεδιαστές της Marvel ήταν και ταχυδακτυλουργός Ο Jim Steranko ήταν ένας από τους σχεδιαστές του Nick Fury (της S.H.I.E.L.D.) της δεκαετίας του 1960, η ενσάρκωση των σουπερηρώων δεν ήταν ωστόσο το μόνο αξιοσημείωτο με αυτόν: πριν γίνει σχεδιαστής κόμικς, ο Steranko ήταν γνωστός μάγος, με τα ταχυδακτυλουργικά του κόλπα να του έχουν εξασφαλίσει αρκετή φήμη στις ΗΠΑ. Αργότερα προσχώρησε σε ροκ μπάντα και το 1956 συνελήφθη για κλοπή όπλων και αυτοκινήτων, με περισσότερα από 25 κλεμμένα οχήματα να βρίσκονται στην κατοχή του. Βίος και πολιτεία δηλαδή ο τύπος, με τη φήμη του να έχει αποτυπωθεί στο βραβευμένο με Πούλιτζερ μυθιστόρημα του Michael Chabon «The Amazing Adventures of Kavalier and Clay»! Ο ιδρυτής της Marvel λίγο έλειψε να σκοτωθεί στο δυστύχημα του Hindenberg Αν ο Martin Goodman είχε επιμείνει στα ταξιδιωτικά του σχέδια το 1937, η Marvel Comics απλά-απλά δεν θα υπήρχε! Την επίμαχη λοιπόν χρονιά ο Goodman ήταν ταξίδι του μέλιτος στην Ευρώπη και προγραμμάτιζε να επιστρέψει στις ΗΠΑ με το νέο συναρπαστικό μέσο μεταφοράς, το διαβόητο κατόπιν Hindenburg. Δεν κατάφερε όμως να βρει εισιτήρια για δύο θέσεις δίπλα-δίπλα, οπότε αυτός και η γυναίκα του επέστρεψαν αεροπορικώς, γλιτώνοντας το δυστύχημα που σκότωσε τους 35 από τους 97 επιβάτες. Ο Martin Goodman επέστρεψε λοιπόν ασφαλώς στην Αμερική, ίδρυσε την ίδια χρονιά την Timely Comics, η οποία έγινε Atlas Comics το 1951 και τελικά Marvel Comics δέκα χρόνια αργότερα (1961). Η Marvel βοήθησε καθοριστικά στη δημιουργία του κόσμου των Transformers Η Marvel δεν είναι υπεύθυνη μόνο για τον Spider-Man και τον Wolverine, καθώς αυτή συνέλαβε τα ονόματα του Optimus Prime και του Megatron των Transformers! Ο κατασκευαστής παιχνιδιών Hasbro προσέγγισε λοιπόν τον αρχισυντάκτη της Marvel, Jim Shooter, και τους συγγραφείς Denny O’Neil και Bob Budiansky στη δεκαετία του 1980: έχοντας ήδη αγοράσει τα ρομπότ που μεταμφιέζονταν αυτοκίνητα από την ιαπωνική Takara, η Hasbro χρειαζόταν μια αμερικανική εκδοχή των ηρώων. Ο O’Neil συνέλαβε την ιδέα του Optimus Prime και ο Budiansky δημιούργησε τον Megatron, την ώρα που ο Shooter ανέπτυξε μια 8σελιδη σύνοψη των σχέσεων που διέπουν τα Decepticons και τα Autobots, δίνοντας ένα σχηματικό περίγραμμα όλης της ιστορίας! Ένας από τους διασημότερους σχεδιαστές της Marvel ασχολούταν ταυτόχρονα με την πορνογραφία Ο σχεδιαστής Wally Wood μνημονεύεται για το χαρακτηριστικό κόκκινο κοστούμι του Daredevil και για πολλές ακόμα ενσαρκώσεις ηρώων της Marvel. Για πολλούς βέβαια είναι γνωστός ως Dirty (Βρόμικος) Wally Wood, καθώς με το ψευδώνυμο Wallace Wood φιλοτέχνησε ουκ ολίγα πορνογραφικά καρτούν, όπως την «πικάντικη» εκδοχή της Χιονάτης και των Εφτά Νάνων της Disney αλλά και το ακόμα ξακουστότερο Όργιο στην Ντίσνεϊλαντ! Μέχρι και τον Flash Gordon μετέτρεψε σε πορνογραφικό καρτούν, με τις «ροζ» δουλειές του να είναι πραγματικά αναρίθμητες. Κι όταν η Disney αγόρασε το 2012 τη Marvel, είναι σίγουρο ότι είχε ξεχάσει το σκοτεινό παρελθόν του πρώην καλλιτέχνη της Marvel που τόσο λάτρευε να παίζει με τις πριγκίπισσες της Disney... Το κρυμμένο «sex» σε τεύχος της Marvel Πόσες φορές εμφανίστηκε άραγε η λέξη «sex» στο τεύχος 118 της σειράς New X-Men; Όχι μία, όχι δύο, αλλά 18! Όλες βέβαια μασκαρεμένες μέσα στην εικονογράφηση, υπάρχει ωστόσο μία σε κάθε σχεδόν σελίδα: πάνω σε τρίχες μαλλιών, σε μπουκάλια ουίσκι, σε έναν φράχτη, σε μια λακκούβα νερού, σε κλαδιά δέντρων κ.ά. Ο σχεδιαστής Ethan Van Sciver αποφάσισε να σπάσει πλάκα καμουφλάροντας το «σεξ» μέσα στα σκίτσα... Η Marvel ήταν άλλοτε ιδιοκτήτρια της λέξης «ζόμπι» Όπως και σε άλλες δημιουργικές βιομηχανίες, οι εκδότες κόμικς βασίζονται πολύ στα εμπορικά σήματα και την αποκλειστική χρήση τους. Ο όρος «super hero», για παράδειγμα, είναι σήμα-κατατεθέν της DC και της Marvel από κοινού. Τι γίνεται όμως με τη λέξη «zombie»; Αφού κυκλοφόρησε το Tale of the Zombie το 1973, η Marvel κατέθεσε αίτηση για τα αποκλειστικά δικαιώματα χρήσης της λέξης στα κόμικς και δύο χρόνια αργότερα το «zombie» αναγνωρίστηκε επισήμως ως σήμα-κατατεθέν της Marvel! Η εκδοτική κράτησε το εμπορικό σήμα μέχρι το 1996, όταν συνειδητοποίησε ότι εξαιτίας της απίστευτης διάχυσης της μυθολογίας των ζόμπι στην αγορά δεν μπορούσε πλέον να επιβάλει κυρώσεις. Η Marvel πατεντάρισε τότε το «Marvel Zombies», με το έγγραφο να ισχυρίζεται ρητά ότι καμία αξίωση δεν εγείρεται για την αποκλειστική χρήση του όρου «zombies»... Η Marvel δημοσιεύει (από λάθος την επιστολή παραίτησης σχεδιαστή της Ο Dave Cockrum παραιτήθηκε από τη Marvel το 1979. Την ώρα βέβαια που το γράμμα παραίτησης περιλαμβάνεται συνήθως στην προσωπική επικοινωνία, η επίμαχη επιστολή βρήκε τον δρόμο της για το τεύχος 127 του Iron Man! Ο μπάτλερ του Tony Stark λοιπόν, ο Jarvis, παραιτείται από τα καθήκοντά του, με το γράμμα του να αναφέρει: «Παραιτούμαι γιατί δεν υπάρχει πια το ομαδικό πνεύμα της “μεγάλης και χαρούμενης οικογένειας” που αγαπούσα κάποτε να δουλεύω γι' αυτή». Η επιστολή του μπάτλερ είναι βέβαια η επιστολή παραίτησης του Cockrum, με τη φίρμα να αλλάζει απλώς τη λέξη «Marvel» της επιστολής με το «Avengers» για τις ανάγκες του κόμικς! Τρία τεύχη του Iron Man αργότερα (τεύχος 130), ο συγγραφέας David Michelinie εξηγεί στο κοινό ότι κάποιο λάθος έγινε με τις επιστολές, με το θέμα να καλύπτεται ωστόσο από μυστήριο μέχρι σήμερα... Ο Steve Ditko καταστρέφει ένα σημαντικό τμήμα της ιστορίας των κόμικς Ο περίφημος Steve Ditko θεωρείται από πολλούς ως ο μεγαλύτερος κομίστας που πέρασε ποτέ από τον πλανήτη Γη! Ο ίδιος εγκατέλειψε βέβαια τη Marvel έπειτα από τη διαμάχη για το ποιος κατείχε τα δικαιώματα της αυθεντικής εικονογράφησης του Spider-Man, του χαρακτήρα δηλαδή που το πενάκι του Ditko έφερε στο φως. Δύο χρόνια δικαστικής περιπέτειας αργότερα, η Marvel αποσύρθηκε από τη διεκδίκηση και δέχτηκε το γεγονός ότι ο Spider-Man ανήκε στον Ditko, σε μια κίνηση ωστόσο που η ίδια θεώρησε ως δώρο στον σχεδιαστή, όχι ως πνευματικό δικαίωμα του Ditko. Πώς υποδέχτηκε ο σχεδιαστής την πράξη «αβρότητας» της Marvel; Όταν τον επισκέφτηκε στο στούντιό του ο ιστορικός των κόμικς Greg Theakston δεν μπορούσε να πιστέψει στα μάτια του ότι ο Ditko είχε πετσοκόψει τις επίμαχες αυθεντικές εικονογραφήσεις, αρνούμενος να τις διατηρήσει στην ολότητά τους. Μέχρι και ως επιφάνειες κοπής τις χρησιμοποιούσε ο «πατέρας» τους, τέτοια ήταν η μανία του σχεδιαστή. Κι έτσι το αυθεντικό artwork του Spider-Man χάθηκε μια για πάντα... Η Marvel σκότωσε τον Νίξον Την ώρα που ο Μπαράκ Ομπάμα εμφανίστηκε στο εξώφυλλο του τεύχους 583 του The Amazing Spider-Man, δεν είναι ο μόνος αμερικανός πρόεδρος που έπαιξε ποτέ σε κόμικς του Marvel Universe. Πέρα από τα γκεστ σταρ του Τζορτζ Μπους και του Τζίμι Κάρτερ, η πλέον σοκαριστική εμφάνιση «πλανητάρχη» στο σύμπαν της Marvel ήταν αυτή του Ρίτσαρντ Νίξον στο Captain America αριθμός 175, το οποίο δημοσιεύτηκε μάλιστα έναν μόλις μήνα πριν από την παραίτηση του προέδρου εξαιτίας του σκανδάλου Γουοτεργκέιτ! Ο συγγραφέας Steve Englehart βάζει τον Captain America να στριμώχνει ανώτατο κυβερνητικό παράγοντα στον Λευκό Οίκο, με τον κακό να αυτοκτονεί όταν διαπιστώνει ότι δεν υπάρχει τρόπος διαφυγής. Κι ενώ δεν εμφανίζεται φυσικά ποτέ το πρόσωπο του Νίξον στην ιστορία, ο Englehart δήλωσε λίγο αργότερα: «Ο Cap [Captain America] ακολούθησε την εγκληματική συνωμοσία στον Λευκό Οίκο και είδε τον πρόεδρο να αυτοκτονεί. Σκόπευα να πω ότι ο πρόεδρος ήταν ο Νίξον, δεν ήμουν όμως σίγουρος ότι η Marvel θα το επέτρεπε και γι' αυτό αυτο-λογοκρίθηκα, πιθανώς αχρείαστα»... Εδώ το λινκ
  10. Ένα από τα πιο θαυμαστά χαρακτηριστικά της ποπ κουλτούρας είναι η ικανότητά της να μπλέκει αναφορές, τάσεις και θρυλικές φιγούρες σε παράξενα αλλά ιδιοφυή μείγματα που ποτέ δεν είχες φανταστεί, μέχρι τη στιγμή που τα βλέπεις μπροστά σου και σκέφτεσαι «μα ναι, φυσικά, πώς δεν το είχε σκεφτεί κάποιος τόσο καιρό;». Κάτι τέτοιο συμβαίνει στα έργα του Butcher Billy, ενός καλλιτέχνη που όπως περιγράφει ο ίδιος στο bio της σελίδας του στο Behance, είναι «καλλιτεχνικός διευθυντής εταιρείας ψηφιακών υπηρεσιών στη Βραζιλία, τη μέρα». Και αυτό γιατί την νύχτα (ή τέλος πάντων όποτε δεν έχει επαγγελματικές υποχρεώσεις) παίρνει μερικούς από τους πιο διάσημους και αγαπητούς rock stars της post-punk μουσικής περιόδου και τους μεταμορφώνει σε, εξίσου διάσημους, σούπερ ήρωες της Marvel. Έτσι βλέπεις τον Morrissey ως άλλο, αρκετά πιο ατάραχο Hulk, τον Ian Curtis των Joy Division ως Spider-Man αλλά στην πιο «αλήτικη» εκδοχή του, τον Billy Idol να κραδαίνει το σφυρί του Thor και τον Robert Smith των The Cure ως ξεμαλλιασμένο Nightcrawler. Αν, ωστόσο, ρίξεις μια ματιά στις υπόλοιπες δουλειές του Butcher Billy θα δεις πως το ρεπερτόριό του δεν σταματά εκεί: Η Marilyn Monroe μεταμορφώνεται σε θηλυκό Jocker, ο Johnny Cash σε ένα υβρίδιο Karate Kid / Thor και αυτά είναι μόνο μερικά από τα κάπως περίεργα, κάπως τρομακτικά αλλά σε κάθε περίπτωση απολαυστικά έργα του δημιουργού. http://www.huffingtonpost.gr/2015/03/23/culture-butcher-billy-pop-culture-posters_n_6923018.html?utm_hp_ref=greece
  11. Ανεξάρτητα με ποιες comic κυκλοφορίες διαλέξαμε ως τις κορυφαίες για το 2014, υπήρξαν σελίδες και panels που λατρέψαμε τόσο πολύ που θέλαμε να τα δείξουμε σε όλους. Η στιγμή αυτή έφτασε και ο Βαγγέλης Σωφρονάς, με τον Δημήτρη Παπαστεργίου σας παρουσιάζουν τις 10 αγαπημένες τους στιγμές από comics της Marvel για το 2014. Superior Spider-Man, Ο γυρισμός του Peter Parker. Ο Peter Parker επέστρεψε στο σώμα του, μετά το πέρασμα του Doctor Octopus ως Superior Spider-Man και το έκανε με το πιο “oh snap” comeback που διαβάσαμε φέτος. Μπορείς να αισθανθείς το βιτριόλι στην γλώσσα του Green Goblin τη στιγμή που αναγνωρίζει τον αιώνιο εχθρό του και λέει “It’s you”. Deadpool & Siri sitting on a tree. αι, το ξέρουμε παιδιά. Ο Deadpool το 2014 παντρεύτηκε. Ήταν μεγάλη στιγμή (στιγμή που έσπασε ρεκόρ γκίνες, google it) αλλά δεν μπορούσαμε να πούμε όχι σε αυτό το πάνελ όπως και να' χει. Είναι τόσο εκτός τόπου και χρόνου, τόσο αστείο, τόσο "Deadpool" που πετάξαμε το πάνελ της παντρειάς του Wade και βάλαμε αυτό στην θέση του. Γεια σου Siri αθάνατη. O Moon Knight στα καλύτερα του. Βλέπετε το εσωτερικό αυτού του κτιρίου; Κάθε όροφος είναι μία διαφορετική σελίδα, όπου ο Moon Knight σπάει τα μούτρα όποιου κακοποιού βρεθεί μπροστά του με τον πιο εντυπωσιακά ευφάνταστο τρόπο. Και αυτή η σελίδα είναι ένα από τα πιο επιβλητικά intros για να το κάνει. O Daredevil με το φιλαράκι του. O Tony Stark κατάφερε να κάνει τον Daredevil να αποκτήσει ξανά την όραση του, έστω και για λίγο (στο Superior Iron-Man όλα αυτά) και αυτός λίγο πριν τη χάσει ξανά για πάντα, τι έκανε; Πήρε τον κολλητό του τηλέφωνο να έρθει σπίτι. Υπέροχος Taylor γράφει ποίηση. AXIS: Hobgoblin και οι δουλειές στα ύψη. Ο good-guy πλέον Hobgoblin, εκτελεί ένα σουπερηρωικό tribute, αναβιώνοντας μερικά από τα πιο σημαντικά και ιστορικά στιγμιότυπα άλλων υπερηρώων και βγάζει και μερικά φράγκα στην πορεία. Nightcrawler's comeback! Ο Nightcrawler είχε πεθάνει πίσω στο 2010. Στο Second Coming storyline, προσπαθώντας να σώσει την Hope. Όλοι ξέρουμε ότι πάντα ήταν best buds με τον Wolverine. Στον καινούργιο τίτλο Amazing X-Men, ο Kurt γυρνάει πίσω λοιπόν, και αυτή εδώ η σκηνή με το που σκάει (BAMF) μπροστά σε έναν ταλαιπωρημένο Logan στο Quest For Nightcrawler, μετά από τόσα χρόνια απουσίας, είναι απλά μια υπέροχη στιγμή. Ο Shocker έφτασε στο αμήν. Το τέλος του επικού Superior Foes of Spider-Man μας θύμισε γιατί δεν πρέπει να υποτιμάμε τον αξιολάτρευτα κακομοίρη Shocker. Η εκδίκηση του στόλισε τις μούρες μας με ένα πελώριο χαμόγελο. Frank Castle + Bucky Barnes = Badasses Θα μπορούσαμε να ξεχωρίσουμε πολλές σκηνές από το υπέροχο Original Sin. Αλλά μια από αυτές που μας έμεινε στο μυαλό και ήταν το "oh snap" του τίτλου, ήταν αυτό που είπε ο Winter Soldier στον Punisher. Thor (όχι ο Odinson παιδιά) Η νέα Thor δεν αστειεύεται. Και οι Ice Giants που κάναν το λάθος να τη θεωρήσουν κατώτερη του προηγούμενου κατόχου του Mjolnir, βλέπετε τι έπαθαν σε ένα μόλις καρέ. Η Thor παρότι την νευρικότητα ως αρχάρια, είχε και την ψυχραιμία να σφραγίσει την νίκη της με μαγκιόρικη κλισέ ατάκα. AXIS: For The Win Τόσο απλό. Τόσο υπέροχα ανούσιο. Ο Doom να είναι.. ο κλασσικός Doom. Και ο Deadpool να ακολουθεί με τον δικό του τρόπο στις σελίδες του AXIS Event. πηγη
  12. 75 χρόνια Marvel Comics Τα στριπάκια που έμειναν στην ιστορία ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ Είναι η χαρά του κομιξόφιλου. Η δωράκλα που αξίζει να γκρινιάξουν οι μικροί στους μεγάλους. Η καταναλωτική ατασθαλία στην οποία οι μεγάλοι θα ενδώσουν για να ξανανιώσουν μικροί. Είναι η ιστορία της Marvel Comics, όπως αξίζει να την έχεις στη βιβλιοθήκη σου. Αν έχεις χουχουλιάσει κάτω από το πάπλωμα παρέα με ένα κόμικ, καταλαβαίνεις. Ταχύρρυθμα μαθήματα Marvel. Ιδρύθηκε το έτος 1939 από τον εκδότη Μάρτιν Γκούντμαν με την επωνυμία «Timely Comics». Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους κυκλοφορεί το πρώτο της κόμικ με τίτλο «Marvel Comics». Στη δεκαετία του '50 θα αλλάξει το όνομά της σε «Atlas Comics» και τελικά, στις αρχές της δεκαετίας του '60, θα υιοθετήσει το σημερινό της όνομα, προς τιμήν του πρώτου της περιοδικού που είχε εκδώσει το 1939. Τίποτα πλέον, δε θα είναι το ίδιο. © Marvel / Courtesy Taschen, Caption:MARVEL TALES Vol. 1, No. 6. Cover; art, J.W. Scott; December 1939. Στο περιπετειώδες σύμπαν της, μεγάλωσαν γενιές και γενιές ανθρώπων. Ήταν η πρώτη φορά που παρουσιάστηκαν στο κοινό ρεαλιστικοί υπερήρωες με ανθρώπινα χαρακτηριστικά και προβλήματα με τους οποίους μπορούσε να ταυτιστεί και να έρθει κοντά ο αναγνώστης. Άνθρωπένιοι άνθρωποι με αδυναμίες, προβλήματα και ζόρια που ξαφνικά στο επόμενο καρέ, μπορούσαν να σώσουν τον κόσμο από το απόλυτο κακό ή να κάνουν του αλατιού μερικούς κακομαθημένους νταήδες της γειτονιάς. Η απόδραση από τις νόρμες, ήταν ανέκαθεν ένα απωθημένο των ανθρώπων. Courtesy Wendy Everett / Courtesy Taschen, Caption: Bill Everett. Photograph, 1939. pider-Man, Captain America, Iron Man, The Incredible Hulk, Fantastic Four, X-Men, Thor, X-Men, The Avengers είναι μερικοί από τους πασίγνωστους πρωταγωνιστές που ξεπήδησαν από τις χάρτινες σελίδες στην καθημερινότητα της, χάρη στην αστείρευτη έμπνευση των Σταν Λι, Τζακ Κίρμπι, Στιβ Ντίτκο, Τζον Ρομίτα, Τζον Μπουσέμα και αμέτρητων άλλων δημιουργών που έθεσαν εαυτόν στο Marvel Universe. Τιμώντας τα 75 χρόνια φαντασίας της, μια πολυτελής έκδοση της Taschen επιχειρεί να συνοψίσει το φαινόμενο που άλλαξε σε μεγάλο βαθμό την ποπ κουλτούρα. Από τα ασπρόμαυρα πρώτα βήματα στις πολύχρωμες εντυπωσιακές ιλουστρασιόν αποδόσεις. Marvel / Courtesy Taschen, Captain America No. 114 Ένα magnum οpus 712 σελίδων διατρέχει τις τέσσερις εποχές της κόμικ ιστορίας. Τη χρυσή εποχή που καλύπτει τη δεκαετίες 1930-1940, κατά την οποία δημιουργήθηκε και καθορίστηκε το αρχέτυπο των υπερηρώων. Την ασημένια εποχή που εκτείνεται από το 1950 έως το 1970, την περίοδο που η Marvel έκανε το μεγάλο μπαμ μέσα από ένα πρωτόγνωρο κύμα σχεδιαστικής εξέλιξης και διαφημιστικής προώθησης. Τη χάλκινη εποχή που ξεκίνησε τον κύκλο της στις αρχές της δεκαετίας του 1970 και ολοκληρώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1980, φέρνοντας στο σεναριακό τραπέζι τροφή για σκέψη με πιο σκοτεινές θεματικές. Τη σύγχρονη εποχή που ξεκίνησε τη δεκαετία του 1980 και βρίσκεται σε εξέλιξη, κατά την οποία οι υπερήρωες άρχισαν να εμφανίζονται με ένα πιο σύνθετο ψυχισμό ακολουθώντας τα μείζονα προβλήματα των καιρών. Οι Ρόι Τόμας και Τζος Μπέικερ, επιμελητές αυτού του κόμικ θησαυρού, έβαλαν τα δυνατά τους και τα κατάφεραν. 1941 Photo courtesy Jason Goodman / Courtesy Taschen, Caption: Martin Goodman Με περισσότερες από 2.000 φωτογραφίες στις σελίδες της, η έκδοση«75 Years of Marvel Comics. From the Golden Age to the Silver Screen», ακτινογραφεί τις συναρπαστικές αφηγήσεις του επιδραστικού εκδοτικού οίκου. Οι εκπληκτικές εικονογραφήσεις μέσα από τις διάσημες υπογραφές των δημιουργών, κείμενα και πληροφορίες από κομιξολόγους ολκής, η δράση, το ηρωικό πνεύμα και το χιούμορ ενός κόσμου που παραμένει εξαιρετικά δημοφιλής κερδίζοντας διαρκώς νέους φίλους. © Marvel /Courtesy Taschen, Caption: The Incredible Hulk No. 5. Cover; pencils, Jack Kirby; inks, Dick Ayers; January 1963. © Marvel / Courtesy Taschen, Nick Fury AGENT OF S.H.I.E.L.D. No. 4. Cover pencils and inks, Jim Steranko; September 1968 Σπάνιο φωτογραφικό υλικό από τα ατελιέ, τις εργατοώρες των σχεδιαστών και τα κομιξάδικα των ΗΠΑ, πρωτότυπα σχέδια, αδημοσίευτα στριπάκια, τα ντεσού για περισσότερους από 300 καλλιτέχνες, συγγραφείς και διάσημους φίλους που άφησαν το αποτύπωμά τους. Α, και πολλά άλλα κερασάκια για να πέσεις με τα μούτρα στην τούρτα. Χρόνια πολλά, Marvel. Να τα χιλιάσεις. © Marvel / Courtesy Taschen, Amazing Fantasy No. 15. Original art, Steve Ditko, 1962. © Marvel / Courtesy Taschen, The Avengers No. 58. Interior, “Even an Android Can Cry!”; script, Roy Thomas; pencils, John Buscema; inks, George Klein; November 1968. © Marvel / Courtesy Taschen, Tales Of Suspense No. 48. Interior, “The Mysterious Mr. Doll!”; script, Stan Lee; pencils, Steve Ditko; inks, Dick Ayers; December 1963. © Marvel / Courtesy Taschen, Daredevil No. 232. Interior, “God and Country”; script, Frank Miller; pencils and inks, David Mazzucchelli; July 1986. © Marvel / Courtesy Taschen, The Incredible Hulk No. 1. Cover detail; pencils, Jack Kirby; inks, attributed Jack Kirby. September 1962. © Marvel / Courtesy Taschen, Strange Tales No. 128. Interior; pencils and inks, Steve Ditko; January 1965. © Marvel / Courtesy Taschen, Venus No. 11. (Opposite) Cover; art, unknown; November 1950. © Marvel / Courtesy Taschen, Mystic No. 3. Cover detail; pencils, Mike Sekowsky and Carl Burgos; inks, unknown; July 1951 © Marvel / Courtesy Taschen, Tales Of Suspense No. 94. Interior, “If This Be MODOK!”; script, Stan Lee; pencils, Jack Kirby; inks, Joe Sinnott; October 1967. Εδώ είναι το λινκ. ΥΓ: Όλα τα γράφει το άρθρο, εκτός από την τιμούλα. Για να μην κάνετε βιαστικές κινήσεις.
  13. The comic medium had a lot to celebrate last weekend. Not only did Iron Man 3 usher in blockbuster season with our favorite exoskeletal superhero, but Saturday saw all of the major publishers unleash a metric ton of pro bono product on Free Comic Book Day. With all of these reminders of how fabulous the printed and digital panel can be, Paste decided to sit down and take inventory of the titles that make our Wednesday comic shop jaunts an addictive necessity. Today we’re taking a look at our ten favorite comic books from Marvel, with lists from the other prolific publishers to follow on Tuesday and Wednesday. And though these are our favorites, we realize that The House of Ideas releases many comics from many talented creators; let us know yours in the comments. 10. Guardians of the Galaxy Writer: Brian Michael Bendis Artist: Steve McNiven, Sara Pichelli Dan Abnett and Andy Lanning did an exemplary job of weaving a dense narrative tapestry into Marvel’s cosmic nooks and crannies for years, and now the publisher is giving its oft-neglected sci-fi kids the love and attention they deserve. Guardians of the Galaxy #.1 (don’t ask about the numbering) was a genre palate cleanser full of rockets ships and childhood nostalgia, merging the domestic and fantastic in ways that only the best grade school escapism can. The book hasn’t quite figured out its identity yet, but the characters are interesting, the art is gorgeous, and there’s an anthropomorphic space raccoon that kills evil aliens. You had us at anthropomorphic space raccoon. (Sean Edgar) 9. Wolverine and the X-Men Writer: Jason Aaron Artist: Nick Bradshaw, Ramon Perez Jason Aaron keeps a tight balancing act with the X-Men’s flagship title, recalling the coming-of-age nostalgia that brightened Chris Claremont’s legendary run on the title while blazing into the future with beats from Grant Morrison’s time with the merry mutants. Always fun and often funny, Wolverine and the X-Men takes full advantage of the entire property’s eclectic history and emerges with some inspired twists. Where else can Quentin Quire, a feral pet island, and Doop from X-Statix coexist so beautifully? The storytelling also keeps things loose and varied, veering into space casinos and The Savage Land before returning to the main stage where a group of evil billionaire children create weapons to annihilate the mutant race. Fine by us as long as we can see Doop rock another bass-off with Satan. (Sean Edgar) 8. Indestructible Hulk Writer: Mark Waid Artist: Leinil Francis Yu, Walt Simonson Despite being one of Marvel’s most iconic characters, The Hulk has long been a major headache for anyone assigned to write the not-so-jolly green giant. After all, when your main character is an unstoppable rage machine capable of destroying whatever obstacle is placed in his path, one’s choice of viable conflicts becomes dangerously limited. Writer Mark Waid’s answer is to turn the book into a kind of a heightened procedural, focusing more on Bruce Banner and his team of S.H.I.E.L.D.-approved scientists than simple action set pieces. And while Leinil Yu’s artwork can feel a bit awkward at times — especially during fight sequences — the addition of the legendary Walt Simonson in recent issues brilliantly captures the look and feel of the artist’s legendary Thor run from the ‘80s. (Mark Rozeman) 7. Ultimate Comics: Spider-Man Writer: Brian Michael Bendis Artist: Sara Pichelli, David Marquez Nearly two years after the Ultimate Universe’s Peter Parker shuffled off this mortal coil, his replacement Miles Morales has proven a more than worthy successor. After proving his salt by fighting alongside The Ultimates in the “Divided We Fall” crossover, Miles finds things hitting much closer to home with the current “Venom War” arc, which features the feral symbiote targeting the entire Morales family. Despite numerous years on the project, writer Brian Michael Bendis continues to churn out fresh, fun stories that capture the best of what Spider-Man comics have to offer. When the Ultimate project first launched, Spider-Man was hailed as its finest achievement. More than ten years later, I’m happy to report that not only does Ultimate Comics: Spider-Man remain the best ongoing series in the Ultimate series, it stands as one of the most consistent, emotionally engaging long-form comics in recent years. (Mark Rozeman) 6. Avengers Writer: Jonathan Hickman Artist: Mike Deodato, Dustin Weaver Let’s all give Marvel a hearty pat on the back for taking its marquee title (that also happens to have the same name as the 3rd highest-grossing film of all time) and turning it into an experimental, fearless exploration of the 616 universe. In a year when editorial/creative conflict has reached all-time public high, Avengers shows that some publishers are still willing to hand the keys to their properties to incredibly creative people with visionary plans, reductionist branding be damned. In this case, that creator is Jonathan Hickman and those plans include world-renovating supervillains and a new lease on the New Universe characters from the ‘80s. The core organization of Captain America and friends is only a framework for the weird innovation populating every new panel. Ten issues in and we’re still grasping at the moving parts and hidden trajectories of this dark sci-fi ensemble epic. (Sean Edgar) 5. FF Writer: Matt Fraction Artist: Mike Allred, Others Replacements never last long in the Fantastic Four, and Matt Fraction’s FF immediately acknowledges that truth in its initial setup: The Four’s hand-picked backups are only supposed to stand-in for four minutes as the main team embarks on a space-time field trip. Things go wrong, those four minutes stretch into weeks, and the “Fantastic Faux” struggle with their unexpected responsibilities. With typically wonderful art from Michael Allred, FF is a funny, character-driven take on Fantastic Four’s cosmic tradition, with the viewpoint characters of Scott “Ant-Man” Lang (newly non-dead) and Darla “Miss Thing” Deering (Johnny Storm’s non-hero girlfriend) injecting some genuine pathos into this rich title. (Garrett Martin) 4. Thor: God of Thunder Writer: Jason Aaron Artist: Esad Ribic Of all the Marvel NOW! launches, Jason Aaron’s Thor: God of Thunder has been the most ambitious. Alternating between three different timelines in the Norse god’s life (his pre-Mjolnir days, his present incarnation, and his future as a battle-scarred veteran), Aaron has spun an epic, sprawling tale centering on Thor’s confrontation with the villainous Gorr, aka the “God Butcher.” Esad Ribic’s haunting artwork perfectly complements Aaron’s beautifully flowing writing style. Aaron’s true accomplishment, however, is embracing Thor’s otherworldly nature while allowing his turmoil to feel all too human. And, if that weren’t enough, the battles scenes are a glorious sight to behold. (Mark Rozeman) 3. New Avengers Writer: Jonathan Hickman Artist: Steve Epting The original WildStorm Universe didn’t quite survive its transition into DC’s consolidated playground, which is a damned shame: Warren Ellis, Alan Moore, and Joe Casey reinvented the superhero concept for the modern age, with the politics and intensity to match. Marvel certainly kept an eye out, and it’s not hyperbole to say the imprint has adopted as many of Wildstorm’s virtues as possible. New Avengers reads like a perfect evolution of Warren Ellis’ runs on Stormwatch and The Authority without feeling derivative. The book takes a pressure cooker of the 616’s top minds — Iron Man, Black Bolt, Captain America, Mr. Fantastic, Black Panther, Beast, Doctor Strange, and Namor — and pits them against universe-ending odds. Big science, acidic personalities, and nose-bleed stakes converge into one of the most addictive, challenging experiences in comics. (Sean Edgar) 2. Daredevil Writer: Mark Waid Artist: Chris Samnee, Others Mark Waid continues to flaunt his incredible skill at mixing the swashbuckling and smart with Matt Murdock, proving that the horned one doesn’t have to be a spandex pity party to sell books. Despite losing artist extraordinaire Marcos Martin, Daredevil has maintained its vibrant, art-deco mystique with Chris Samnee, creating a kaleidoscope of bright color and movement. Waid’s proclivity for lush palates and adventure doesn’t mean that he’s been going easy on the Man Without Fear, especially in recent months: issue #25 introduced new villain Ikari, an insidious mimic who proceeds to do terrible, terrible things to our hero for many panels. Though Daredevil constantly teeters on the edge of falling into the infernal depths he channels through his alter ego, his struggles haven’t been this entertaining in years. (Sean Edgar) 1. Hawkeye Writer: Matt Fraction Artist: David Aja, Others The knock against Hawkeye has always been that he’s just a regular guy. He’s not a supersoldier or thunder god or even a dude with a fancy suit of armor— he’s just a guy with a weapon that’s been obsolete for centuries, and he doesn’t even use the thing for what it was created to exclusively do (i.e., kill other guys). The genius of Matt Fraction’s Hawkeye is that it celebrates the character’s regular guy-hood. Clint Barton is just a man trying to help people out as much as humanly possible, and he happens to be so good at it that he’s been an Avenger for like 50 years in the real world. Hawkguy Hawkeye isn’t just an atypical superhero comic — it doesn’t even feel like most comics about similar so-called “street-level” heroes. It proves that Fraction can write small-scale character studies as well as the epic sci-fi craziness he made his name on. (Garrett Martin) πηγη: (http://www.pastemagazine.com/articles/2013/05/the-10-best-comics-marvel-currently-publishes.html)
  14. Με αφορμή την πρόσφατη ταινία του Σπάιντερ Μαν, ο εκδότης της λογοτεχνικής εφημερίδας κάνει μια αναδρομή στην ιστορία του ήρωα. Το άρθρο έχει φωτοτυπηθεί και μετά έχει σκαναριστεί, οπότε δείξτε επιείκια όσο αφορά στην ποιότητα του σκαναρίσματος. Αν κάποιος θέλει το άρθρο φωτοτυπημένο, του το δίνω.
  15. Πως η εικονογραφημένη Marvel έγινε κινηματογραφική Marvel-lous O Martin Goodman ιδρύει το 1939 την Timely Publications με σκοπό να καλύψει την comic κουλτούρα που ήδη από τότε άρχιζε να γίνεται γνωστή. Ο ιδρυτής της εταιρίας προσλαμβάνει τότε για βοηθό γραφείου τον ξάδερφο της γυναίκας του, Stanley Lieber. Ο νεαρός Stanley μπορεί να προάχθηκε αργότερα σε εκδότη, αλλά μέχρι τότε είχε γίνει γνωστός από τις comic δημιουργίες του ως Stan Lee. Η Timely Productions μετονομάζεται σε Marvel Worldwide Inc. το 1961. Μέχρι τότε -και για πολλές δεκαετίες που ακολούθησαν- ο Stan Lee παραμένει στη θέση του εκδότη, με ένα διάλειμμα τριών χρόνων λόγω της θητείας του στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μόλις 17 ετών αλλά οι ιδέες του ήταν αυτές που έκαναν τη διαφορά. Το να χρησιμοποιούνται π.χ. πραγματικές γειτονιές στα σκίτσα τους αποδείχτηκε ότι είχε μεγάλη πέραση στους νέους της εποχής. Επιπλέον, η εβδομαδιαία συζήτηση με τους αναγνώστες μέσω γραμμάτων δημιούργησε μία συμπαγής ομάδα από fans που λάτρεψαν τη δουλειάς της Marvel. Οι σκιτσογράφοι έπαιξαν τεράστιο ρόλο στην ιστορία της Marvel. Ονόματα όπως οι Jack Kirby (Captain America, Thor, Hulk, X-Men) και Steve Ditko (Amazing Spiderman, Doctor Strange) έθεσαν τις βάσεις για όλους τους μελλοντικούς διαδόχους του, διαμορφώνοντας την comic σκιτσογραφία. Ακόμα και σήμερα, από τη θέση του chairman emeritus της Marvel, o Stan Lee δηλώνει ότι οι ιδέες του για την δημιουργία των Spiderman, Fantastic Four, Hulk και X-Men θα ήταν ένα τίποτα χωρίς τους κατάλληλους σκιτσογράφους. Χαρακτηριστικό της Marvel ήταν πάντα η διαφορετικότητα, μιας και οι έχοντες τα ηνία της εταιρίας από την αρχή της ακόμα έψαχναν τρόπους για να διαφέρουν από τον ανταγωνισμό. Στη δεκαετία του 1940 οι αντίπαλες εταιρίες παρουσίαζαν τους υπερήρωες ως την προσωποποίηση του καλού, ένα σωστό παράδειγμα προς τους νέους και την κοινωνία. Oι ήρωες της Marvel ωστόσο παρουσιάζονται ως ατελείς χαρακτήρες, με τα προβλήματα και τις ανησυχίες τους, ιδέα που διατηρείται ακόμα και σήμερα. Πάντα όμως βρίσκουν τρόπο να τα ξεπεράσουν για να βοηθήσουν άλλους. Οι «ελαττωματικοί» και «εύθραυστοι» αυτοί ήρωες κάνουν πιο εύκολο για εμάς να ταυτιστούμε μαζί τους, προσδίδοντας μια πιο σουρεαλιστική αντιμετώπιση στην έννοια του υπερήρωα. Σε δύσκολες περιόδους του παρελθόντος η εταιρία αναγκάστηκε να πουλήσει τα δικαιώματα πολλών γνωστών της χαρακτήρων στις FOX (X-Men, Fantastic Four, Silver Surfer, Daredevil) και Sony (Spiderman, Ghost Rider). Οι συγκεκριμένοι χαρακτήρες όπως προβλέπεται μπορούν να επιστρέψουν στο “σπίτι” τους μόνο αν: - Πέσουν σε αχρηστία. - Η Disney -ως “μαμά” της Marvel- εξαγοράσει τα δικαιώματα. - Οι ταινίες που προβληθούν δεν καλύψουν τα επίπεδα ποιότητας που θέτει η Marvel. Με απώτερο σκοπό το κέρδος και την εκκωφαντική διαφορά από τους ανταγωνιστές της, η Marvel οργανώθηκε και κατόρθωσε το ακατόρθωτο, τη δημιουργία δηλαδή ενός νέου κινηματογραφικού κόσμου με cross-over ηπερηρώων, καταλήγοντας στο blockbuster Avengers. Οι Ironman, Thor, Captain America, Hulk, Hawkeye και Black Widow ήταν αρκετοί για να στηθεί ένας νέος κόσμος με αλληλοκαλυπτόμενες ιστορίες που απολαύσαμε, ως fans και μη. Ο φόβος που βιώσαμε όλοι οι fans του είδους όταν πριν από τρία περίπου χρόνια η Disney αγόρασε τη Marvel, δεν πραγματοποιήθηκε μέχρι τώρα. Αντιθέτως, η ιστορική εταιρία έχει διατηρήσει το ύφος στη δημιουργία της και ταυτόχρονα ζει τις καλύτερές της ημέρες. Η απόφαση για επανέκδοση γνωστών ιστοριών με διαφορετική προσέγγιση, έχει μαγνητίσει το κοινό και οι ταινίες με Marvel στην ούγια σπάνε ταμεία.
  16. Τίτλος: Wolverine: Firebreak Σενάριο: Διάφοροι (Σενάριο ιστορίας Λώλου: Macon Blair) Σχέδιο: Διάφοροι (Σχέδιο ιστορίας Λώλου: Vasilis Lolos) Εκδοτική: Marvel Comics Πρώτη Έκδοση: Δεκέμβριος 2007 Τεύχη: 1 (One-Shot) Κατηγορία: Είδος εντύπου: Περιεχόμενο: Υπερηρωικό Σελίδες: 50 (Σελίδες με Λώλο: 10) Μέγεθος: Χρώμα: Έγχρωμο Προέλευση: Αμερικάνικη ISBN: Τιμή: $ 3.99 US Άλλο ένα απο τα πολλά One-Shot του Wolverine απο την Marvel Comics. Την βασική ιστορία "Firebreak" την έχει γράψει ο Mike Carey και την έχει σχεδιάσει ο Scott Kolins. Στην δευτερη back-up ιστορία του τεύχους συμμετέχει ο Βασίλης Λώλος, ο τίτλος της ιστορίας είναι "Little White Lies" και το σενάριο το έχει γράψει ο Macon Blair. Η υπόθεση έχει να κάνει με τον Wolverine που πάει να σώσει τον γιο ενός αξιωματούχου του Λευκού Οίκου απο έναν έμπορο ναρκωτικών.. (αν κατάλαβα καλά ) δυο σελίδες απο την ιστορία: πληροφορίες για το τεύχος εδώ κι εδώ
  17. Ένα άρθρο του magazine περιοδικού HULK (παρόμοιο με το γνωστό μας μεγάλο ασπρόμαυρο Savage Sword of Conan the Barbarian. Σε αυτό παρουσιάζει τις ταινίες της Marvel τη δεκαετία 1970-1980, με τη ματιά της τότε εποχής. Έχει ένα ενδιαφέρον, με κάποιες καλές πληροφορίες του τότε.
  18. Βρήκα για αυτό ένα αρκετά ενδιαφέρον άρθο στο διαδύκτιο, το οποίο διαβάζοντας το μου έδωσε κάποιες πληροφορίες σχετικά με αυτόν τον καλλιτέχνη και τον Σπάιντερ-Μαν. Δε ξέρω αν είναι αληθείς ή όχι, εγώ θα σας παραθέσω ολόκληρο το άρθο μπας και γνωρίζει κανείς να με διαφωτήσει. <<STEVE DITKO ΤΟ Α ΕΙΝΑΙ Α, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΓΚΡΙΖΟ Όταν προβλήθηκε η ταινία Spider-Man και άρχισαν να πέφτουν τα credits, ένα όνομα εμφανίστηκε δίπλα σ' αυτό του Stan Lee, προκαλώντας ξέφρενους πανηγυρισμούς, επευφημίες και ζητωκραυγές από μερικούς θεατές, και σιωπηλή σύγχυση από όλους τους άλλους. Το όνομα είναι Steve Ditko και τα άτομα που χειροκρότησαν είναι φαν των κόμικς που συγκινήθηκαν με το γεγονός πως δόθηκε -επιτέλους- στον Ditko, τον αυθεντικό σχεδιαστή και συν-δημιουργό του Spider-Man, η αναγνώριση που του αρμόζει στην πρώτη προβολή της ταινίας Spider-Man. Ο Ditko, όμως, δεν βρισκόταν πουθενά στο πανηγύρι των Μ.Μ.Ε. για το φιλμ του Spider-Man. Ενώ ο Lee, ο άλλος, και πιο γνωστός συν-δημιουργός του χαρακτήρα, έδινε συνεντεύξεις στα τηλεοπτικά δίκτυα και πρωτοστατούσε στα πάρτι της πρεμιέρας της ταινίας, ο Ditko πιθανόν να βρισκόταν στο στενόχωρο, λιτό σχεδιαστήριο του στο κέντρο του Manhattan, σκυμμένος πάνω στο σχεδιαστήριο του σχεδιάζοντας ακόμη περισσότερα νέα κόμικς. Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΙΣΤΟΣ Σ' ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΤΙΤΗΜΑ ΠΟΥ ΠΛΗΡΩΝΕΙΣ ΓΙΑ ΑΥΤΟ Θα ήταν αναμφίβολα μια κρύα χειμωνιάτικη ημέρα όταν ο Steve Ditko γεννήθηκε στις 2 Νοεμβρίου του 1927 στο Johnstown, Pennsylvania. Οι γονείς του ήταν πρόσφυγες από την Ανατολική Ευρώπη. Από το 1953 εργάστηκε σε πολλούς εκδότες, στα Black Magic, Fantastic Fears (#5), Captain Atom, Captain 3-D, κλπ. Εργάστηκε στην Charlton, κυρίως σε κόμικς τρόμου (όπως το Thing). Για δικούς του λόγους ο Steve εγκατέλειψε την Νέα Υόρκη και τα κόμικς από τις αρχές του 1954 έως και τα τέλη του 1955. Όταν επέστρεψε δούλεψε στην Marvel Comics, όπου συνεργάστηκε με τον Jack Kirby και γνώρισε φυσικά και τον S.Lee. Έως και το 1963 στην Charlton σχεδίασε τα Captain Atom, Dr. Haunt, Gorgo, Konga, Konga's Revenge, Mysterious Traveler, κλπ.. Μετά την δημιουργία των Fantastic Four, δημιουργεί στο κλίμα της εποχής τον Spiderman, το 1962, και τον Dr. Strange, το 1963. Εγκαταλείπει την Marvel και τους ήρωες του το 1966. Πολλοί υποθέτουν ότι αυτό συνέβη έπειτα από μια διαφωνία που είχε με τον Lee σχετικά με τον χαρακτήρα Green Goblin (ο Ditko ήθελε κάτω από την μάσκα του Goblin να είναι ένας νέος χαρακτήρας, ενώ ο Lee επέμενε να είναι ο Norman Osborn). Ο Ditko κατευθύνθηκε στην DC όπου σχεδίασε 6 τεύχη του Beware The Creeper. Διαφώνησε με τον σεναριογράφο Denny O'Neil και έφυγε κι από αυτόν τον τίτλο. Ο O'Neil είχε γράψει ένα προσχέδιο σεναρίου που εστίαζε στην ζωή ενός "πρώην εγκληματία". Ο Ditko έγραψε μια σημείωση πάνω στο σενάριο που έλεγε "Δεν υπάρχει αυτή η σκέψη που αναφέρεις, δεν υπάρχει "πρώην εγκληματίας". Έστω και μια φορά να διαπράξεις έγκλημα, είσαι εγκληματίας για όλη σου τη ζωή". Πηγαίνει στην Dell όπου δημιουργεί το Nukla, στην Tower τα Dynamo, No Man, ενώ στον Warren συνεργάζεται με τον Wally Wood και τον Archie Goodwin σε κόμικς heroic fantasy και τρόμου, βρίσκοντας την ελευθερία στην έκφραση των ιδεών του (κάτι που δεν υπήρχε στη Marvel ή την D.C.). Το 1968 δημιουργεί τα Blue Beatle, The Question, προβάλλοντας με τρόπο την ιδεολογία του. Είναι όμως στο Witzend (1969-70) και σε διάφορα φανζίν όπου μπορεί και εκφράζεται ελεύθερα, με κόμικς όπως το Mr. A, ένα άκρως φανταστικό πολιτικό κόμικς με βασικό χαρακτήρα έναν άντρα που αποδίδει δικαιοσύνη στους δρόμους και τιμωρεί τους κακούς, φτάνοντας τελικά στο σημείο να γίνει ο χειρότερος, ο πιο κακός από όλους. Στα The Creeper και Hawk and Dove το 1968 στη D.C. αναπτύσσει πάνω κάτω τις ίδιες ιδέες, απλά λίγο πιο ραφιναρισμένες για να αποφύγει την λογοκρισία. Έτσι μετά τους σούπερ ήρωες σχεδιάζει κόμικς φανταστικά και Ε.Φ. μεταθέτοντας την δράση στο μέλλον ή στο διάστημα, για να μπορέσει να πει όλα αυτά που θέλει για την τωρινή κατάσταση του κόσμου μας αποφεύγοντας το ψαλίδι της λογοκρισίας. Στη D.C. σχεδιάζει το φανταστικό Shade the Changing Man (το οποίο θα αναγεννηθεί την δεκαετία του 1990, στη συλλογή Vertigo της DC από τον Βρετανό Peter Milligan), και το Stalker με τον καλό του φίλο W. Wood. Με ένα άλλο φίλο του (λίγο παρεξηγημένο) τον Stanton σχεδίασε σαδομαζοχιστικά κόμικς και τον άφησε να τα υπογράψει. Επιστρέψε στη Marvel το 1979 όπου σχεδιάσε το Machine Man, ένα ρομπότ με ανθρώπινη καρδιά και συναισθήματα, το Further Adventures Of Indiana Jones και τον Rom. Με τον καταπληκτικό συγγραφέα Ε.Φ. Bill Mantlo δημιούργησε τον Captain Universe, που όπως προδίδει και το όνομα του προσπαθεί να βάλει σε μια τάξη τον Συμ και τον Παν. ΕΑΝ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ ΜΟΥ? Σφοδρά απόμακρος ο άνθρωπος και καλλιτέχνης Ditko είναι ένα αίνιγμα. Ο πρώτος κανόνας του Steve Ditko είναι ότι δεν πρέπει να μιλάς για τον Steve Ditko. Αποφεύγει την δημοσιότητα (μόνο μια φορά εμφανίστηκε σε εκδήλωση σχετική με τα κόμικς, το 1964), δεν έχει δώσει συνέντευξη τα τελευταία 36 χρόνια, αποφεύγει να φωτογραφίζεται, και καλή τύχη σε όποιον θέλει να βρει μια φωτογραφία του. Είναι ένας ισόβιος εργένης, δεν έχει παιδιά, έχει ένα αδελφό τον Patrick. Η ζωή του είναι επηρεασμένη από την θεωρία της αντικειμενικότητας και την φιλοσοφία της ορθολογιστικής σκέψης. Βλέπει τον κόσμο ως μαύρο και άσπρο, χωρίς να υπάρχει γκρίζο ανάμεσα. Έτσι δεν κάνει συμβιβασμούς με ανθρώπους ή εκδότες που αντικρούουν τον δικό προσωπικό ηθικό κώδικα. Για αυτόν υπάρχει μόνο το καλό και το κακό, δεν υπάρχει κάτι ανάμεσα εκτός ίσως από την μόλυνση που τα δυο αυτά στοιχεία επιδιώκουν στα άτομα για να τα καταλάβουν και να τα κάνουν είτε καλά είτε κακά. Στον κόσμο του Ditko όποιος κάνει καλό πρέπει να περιμένει μόνο αυτό, ενώ όποιος κάνει κακό μόνο κακό θα πάρει. Όλα του τα κόμικς με προεξέχων το εκπληκτικής σύλληψης Mr. A αυτό πρεσβεύουν. Ο Spiderman είναι η πιο γνωστή του δημιουργία, αν και ο Ditko μπορεί να θεωρηθεί εδώ ως ο για πολλά χρόνια ξεχασμένος συν-δημιουργός του. Αυτό πρέπει να το γράψω γιατί το κρατώ μέσα μου καιρό: Ο Spiderman δημιουργήθηκε το?1953! Οι αρχικοί του δημιουργοί ήταν οι Jack Oleck και C.C. Beck και εκδόθηκε αρχικά στην Harvey Comics με αρχικό τίτλο Silver Spider και έπειτα σκέτο Spiderman. Το 1958 ο Jack Kirby ανανέωσε τον ήρωα στην Archie Comics, με νέο τίτλο -για αποφυγή προβλημάτων στο copyright- The Fly. Έπειτα, το 1962 η Marvel Comics ρώτησε τον Kirby αν είχε κάποιον αχρησιμοποίητο υπέρ-ήρωα που θα ήθελε να εκδώσει. Ο Kirby πρότεινε την αυθεντική εκδοχή του Fly?τον Spiderman του 1953! Ο Stan Lee ενθουσιάστηκε από ότι είδε και έπεισε τον θείο του (!) και εκδότη της Marvel, Martin Goodman να προχωρήσουν σε έκδοση του ήρωα. Ο Kirby σχεδίασε 7 νέες σελίδες αυτού του παλιού χαρακτήρα που όμως δεν άρεσαν στο Lee, ο οποίος κλέβοντας τον ήρωα τον πέρασε στα χέρια του Ditko. Ο Ditko αναγνώρισε την ομοιότητα με τον Fly, που συνέχιζε την έκδοση τότε. Χρειαζόταν την δουλειά όμως και δέχτηκε να το σχεδιάσει, και όχι μόνο, αφού αντικατέστησε το αρχικό -στυλ Captain Marvel- origin με το κλασικό -τώρα πια- τσίμπημα από μια ραδιενεργή αράχνη. Ο Ditko στα τέσσερα χρόνια που σχεδίασε τον Spiderman, με τον Lee συναντήθηκε ελάχιστες φορές, και από το 1964 κι έπειτα η επικοινωνία γινόταν με μεσολαβητές. Ο Ditko σχεδίαζε κάθε κόμικς του Spiderman βάση δικού του σεναρίου που έγραφε στα περιθώρια των σελίδων. Κατόπιν πήγαινε το πρωί στα γραφεία της Marvel άφηνε τις σελίδες και έφευγε. Το βράδυ οι σελίδες έφταναν στον Lee που δεν είχε ιδέα τι του είχε φέρει πάλι ο Ditko, κοιτούσε τα σχέδια και κυρίως το σενάριο που υπήρχε στα περιθώρια και έγραφε τους διάλογους στις καταστάσεις και τους χαρακτήρες που ο Ditko είχε δημιουργήσει. Έκοβε, λοιπόν ο Lee, ότι δεν συμφωνούσε με την δεξιά νοοτροπία του και μέσα σε λίγες ώρες τελείωνε το "σενάριο" του κόμικς. Έτσι έφτασε στο σημείο να καυχιέται πως μέσα σε μια νύχτα μπορούσε να γράψει ένα σενάριο 22 σελίδων κόμικς. Έπειτα, μια ημέρα του 1966 ο Ditko κατέφτασε στα γραφεία της Marvel στην Madison Avenue, παρέδωσε μια στοίβα σελίδων και παραιτήθηκε. Ο μόνος μέχρι σήμερα που γνωρίζει τον λόγο που ο Ditko παραιτήθηκε είναι ο Ditko, και αφού δεν μιλάει πολύ κανείς άλλος δεν γνωρίζει κάτι για αυτό. Από το 1966 έως και σήμερα δεν σχεδίασε ξανά τον χαρακτήρα αυτό. Για πολλά χρόνια ο Ditko παρέμεινε σιωπηλός. Έσπασε όμως την σιωπή του πριν από λίγο καιρό και άρχισε, με μια σειρά από δοκίμια του για τα κόμικς, να ξεκαθαρίζει κάπως τα πράγματα. "Ο μόνος λόγος που μιλώ για αυτό", γράφει ο Ditko, "είναι λόγω κάποιων δημοσιεύσεων, συμπεριλαμβανομένου και ενός άρθρου του 1998 στο περιοδικό Time, που απέδωσαν στον Lee τον τίτλο του "δημιουργού" του Spiderman" και συνεχίζει "Πολλοί άνθρωποι προτιμούν με άδικο τρόπο να απολαμβάνουν μια άδικη αποδοχή εις βάρος άλλων. Αυτοί θέλουν, απαιτούν, αυτό που δεν είναι δικό τους, αυτό που δεν κέρδισαν επάξια, αυτό που δεν τους αξίζει" και ολοκληρώνει "Ξέρω γιατί έφυγα από την Marvel αλλά κανείς άλλος σ' αυτό το σύμπαν δεν το γνωρίζει. Μπορεί να είναι ίσως εξαιτίας του ότι συνειδητοποίησα πως ο Stan Lee επέλεξε να μην μάθει και να μη ακούσει τον λόγο που έφυγα". Συν τοις άλλοις, πρόσφατα είχαμε και μια απαίσια ταινία του Spiderman από τον Sam Raimi, που όμως έσπασε τα ταμεία και ήδη ετοιμάζεται η συνέχεια. Στο ζένερικ του φιλμ υπάρχει ο τίτλος: "Βασισμένο στο Comic Book της Marvel των Stan Lee και Steve Ditko". Αυτό ίσως να μην είναι τόσο σημαντικό, αλλά για τους φαν του Ditko αντιπροσωπεύει την εκπλήρωση μιας μακροχρόνιας προσμονής για αναγνώριση του έργου του Ditko. Η αδικία του Stan Lee εις βάρος του Steve Ditko, είναι μόνο μία από τις πολλές. Η αμερικανική βιομηχανία των κόμικς είναι γεμάτη από τέτοιες. Ο Ditko δεν έχει πάρει δεκάρα από τα συγγραφικά δικαιώματα της εκμετάλλευσης του Spider-Man -που ανέρχονται σε δισεκατομμύρια- στα κόμικς, τις ταινίες, τα παιχνίδια, κλπ. Κι αυτό γιατί όταν συν-δημιούργησε τον χαρακτήρα ήταν μισθωτός υπάλληλος της Marvel, και στα σίγουρα δεν ήταν ανιψιός του εκδότη, έτσι ώστε να έχει βύσμα και να κάνει ότι μαλακία του κατέβει στο κεφάλι, όπως φυσικά έκανε ο Lee (που στο τέλος χρεοκόπησε τη Marvel). Το πιο σημαντικό στην περίπτωση του Ditko είναι πως για περισσότερα από 30 χρόνια υπήρχε η εσφαλμένη αντίληψη πως ο Stan Lee ήταν ο μοναδικός δημιουργός του Spider-Man -κάτι που προήλθε από την μεγάλη φήμη του -ποιητή φανφάρα- Stan Lee (λόγω του ότι η Timely/Atlas/Marvel ήταν οικογενειακή του επιχείρηση), την ηθελημένη (λόγω χαρακτήρα) σιωπή και απομόνωση του Ditko και φυσικά την εκμεταλλευτική πρακτική της Marvel να μην δίνει αναγνώριση στους αυθεντικούς δημιουργούς των κόμικς χαρακτήρων που εκδίδει. Τον Μάρτιο του 2002 στον τίτλο Amazing Spider-Man, η Marvel ανέγραψε στην πρώτη σελίδα του κόμικς το όνομα του Ditko. Κι αυτό συνέβη πρώτη φορά από το 1966 κι έπειτα. Και μην νομίσει κανείς πως κάτι άλλαξε στην πολιτική του μεγαλοκαρχαρία Marvel, και ξαφνικά την έπιασε η ευαισθησία. Όπως εξηγεί ο γιάπης editor του τίτλου, Axel Alonso "Το credit ήταν μια "αναφορά στον Ditko" και μπορεί να εμφανιστεί ξανά όσο γυρίζονται ταινίες του Spider-Man, και σίγουρα δεν σημαίνει αλλαγή της πολιτικής της εταιρείας". Η ΜΗ ΑΛΛΑΓΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΟΥ DITKO "Πότε ένας άνθρωπος νοιώθει ότι έχει κατακτήσει τη νίκη; Εάν έχει ειλικρινά και τίμια δώσει τον εαυτό του στη πραγματοποίηση του έργου, το οποίο τον αντιμετωπίζει και αυτός το καταβάλει?μόνο τότε υπάρχει ασφάλεια στην γνώση ότι αυτό που αυτός ολοκλήρωσε, τα φρούτα αυτού του στόχου ανήκουν μόνο σ' αυτόν! Αυτός το ξέρει?τίποτε άλλο δεν έχει σημασία, κανείς άλλος δεν μετράει". Μια πολύ προσωπική κατάθεση ψυχής του Steve Ditko σχετικά με το ζήτημα του credit στο Spiderman (στο τελευταίο πάνελ του κόμικς Question). O 76χρόνος Ditko με μια καριέρα σχεδόν μισού αιώνα στα κόμικς είναι ένας από τους καλύτερους και αξιοπρεπέστατους δημιουργούς της 9ης τέχνης. Συνεπής στα ιδανικά και στην δουλειά του έχει σχεδιάσει χιλιάδες σελίδες κόμικς. Είναι ο δημιουργός διάσημων χαρακτήρων όπως του Spiderman και του Doctor Strange. Το 1950 πήγε στην Νέα Υόρκη για να σπουδάσει σχέδιο στην Cartoonist and Illustrators School. Ανάμεσα στις επιρροές του αναγνωρίζει τους Jerry Robinson (ο μεγαλύτερος δάσκαλος του), Mort Meskin, Burne Hogarth και Jack Kirby. Το 1956 ξεκίνησε να σχεδιάζει ιστορίες τρόμου και μεταφυσικού για την Atlas Comics. Στη συνέχεια Σχεδίασε αρκετούς υπέρ-ήρωες. Μια από τις καλύτερες δουλειές του στο είδος αυτό είναι η αναγέννηση, το 1966, των δυο παλαιότερων υπέρ-ηρώων, Blue Beetle και Captain Atom. Δημιούργησε το εκπληκτικό The Question, που σύμφωνα με πολλούς κριτικούς και ιστορικούς των κόμικς θεωρείται ένα από τα καλύτερα κόμικς. Πιο προσωπικά του κόμικς όπως τα περίφημα Mr.A (κόμικς που επηρέασε αναμφίβολα τον χαρακτήρα Rorchach στο κόμικς Watchmen του Alan Moore) και Avenging World, επιδεικνύουν την έντονη πολιτική του ευαισθησία, αλλά είχαν μικρή απήχηση εξαιτίας των σκληρών θεμάτων τους και της άκαμπτης και παντοδύναμης ηθικολογίας τους. Αν και ο Steve Ditko παραμένει ακόμη μια δύναμη στο πεδίο των κόμικς, με αρκετές νέες δουλειές, η δημοτικότητα του στις νέες γενιές αναγνωστών κόμικς βρίσκεται στην χάση της. Όμως ο άνθρωπος που δημιούργησε τον Spider-Man, τον Dr. Strange, τον Captain Atom, και τους επικριτικούς πολέμιους του κακού Mr.A και Static μας έδωσε πολλά περισσότερα για να συζητήσουμε με καφέ, τσιγάρο, βαθιές σιωπές και διαφωνίες από ότι θα μπορούσαν ποτέ εκατό σύγχρονοι συμμορφωμένοι και κυριλέ "αστέρες" των κόμικς. ΕΧΟΥΝ ΠΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ STEVE DITKO "Γνωρίζοντας τον Steve και την φιλοσοφία του δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω μαζί του. Το Question του έδωσε την ευκαιρία να ξεκαθαρίσει την ιστορία με το ποιος δημιούργησε τον Spiderman. Τον ζηλεύω για αυτό?Θέλω την αναγνώριση (και τα χρήματα) για οτιδήποτε έχω κάνει! Και αγανακτώ ως εκεί που δεν πάει με τύπους όπως ο Stan Lee. Είναι ο μοναδικός λόγος που συνεχίζω να ζω?Θέλω να δω αυτό το ατάλαντο καθίκι να?" Wally Wood (5 Σεπτεμβρίου 1978) "Θέλετε να μάθετε τις μάθετε τις επιρροές μου; Η μεγαλύτερη επιρροή μου είναι ο Steve Ditko που άλλαξε την ζωή μου. Τα κόμικς του είναι γεμάτα αλλόκοτες σκάλες ανάμεσα στον παράδεισο και την κόλαση. Υπάρχουν στιγμές στη ζωή του ανθρώπου που κάτι γίνεται και όλα αλλάζουν. Μπορώ να θυμηθώ μερικές?Την πρώτη φορά που ο πατέρας μου είδε ένα αεροπλάνο να πετά στον ουρανό, την πρώτη φορά που ο John Lennon άκουσε τον Elvis, την πρώτη φορά που είδα Ditko. Ο Ditko μπορεί να μην είναι ο βασιλιάς των κόμικς αλλά, για μια φωτεινή, λαμπερή, καλά συγκρατημένη στιγμή, ήταν ο καλύτερος" Paul Smith (Ιούλιος 1999) "Αυτό που πήρα ως έμπνευση από τον Ditko ήταν η σκέψη του. Το στυλ των κόμικς του ήταν ολοκληρωτικά διαφορετικό από οποιοδήποτε άλλου στα κόμικς. Οι Spider-Man και Dr. Strange του ήταν τελείως διαφορετικοί από τους υπόλοιπους ήρωες της Marvel εξαιτίας της επιρροής του χαρακτήρα του στους ήρωες του. Το πνεύμα των κόμικς μου είναι ατόφιος Ditko". Jim Starlin (Καλοκαίρι 1998) "Οι Dennis Fujitake, Gary Kato, Dave Thorne και εγώ είμαστε όλοι κλώνοι του Ditko. Ο Ditko είναι πανέμορφος". Stan Sakai (Ιανουάριος 1991) "Κανείς δεν μπόρεσε να σχεδιάσει καλύτερο Dr. Strange από τον Steve. Ο Stan θα πρέπει να ένοιωσε άβολα όταν ο Ditko έφυγε, γιατί ποτέ δεν τον άκουσα να μιλά για αυτό το θέμα, όταν έφυγε και ο Kirby, φαντάζομαι να ένοιωσε απαίσια". Marie Severin (Νοέμβριος 1997) "Stan Lee must die!" Dave Sim (στο κόμικς του Cerebus) "Το Amazing Fantasy #15 παρουσίασε την πρώτη ιστορία του Spider-Man, με το εξώφυλλο να υπογράφεται από τον Kirby γιατί δεν πίστευαν ότι το στυλ του Steve Ditko θα πουλούσε". Gene Simmons -των KISS- (1983) Sites στο Διαδίκτυο για τον Ditko http://www.interlog.com/~ditko37/ditko.html http://www.comic-art.com/bios-1/ditko001.htm http://www.geocities.com/Hollywood/7941/ http://www.michaelcho.com/filterless/ditko.htm "When does a man achieve victory? When after he has honestly applied himself to the task facing him and having overcome it . . .is secure in the knowledge that whatever he has accomplished, the fruits of that goal belong to him! He will know . . . no one else matters.">> Αν όντος υπάρχουν ιστορίες με τον Spider-Man πριν το Amazing Fantasy 15, ας μου δώσει κάποιος οτιδήποτε στοιχείο. Ξέρω ότι έκανα copy-paste ένα τεράστιο κατεβατό, αλλά διαβάστε το
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.