Search the Community

Ο μεγάλος δημιουργός του ιαπωνικού τρόμου επιστρέφει στα ελληνικά με τέσσερις σοκαριστικές ιστορίες γεμάτες φρίκη, μακάβριο χιούμορ, αγωνία και συγκίνηση. «Πρόκειται να σας κάνω μια τρομακτική εξομολόγηση, γεμάτη παραφροσύνη και φρίκη. Δεν είναι μια ιστορία για άτομα με ευαίσθητα νεύρα ή προβλήματα υγείας. Όχι... Είναι πλήρως ακατάλληλη. Αν, παρ’ όλα αυτά, νιώσετε αδιαθεσία ή σας συμβεί κάτι απρόσμενο, ούτε εγώ ούτε οι επιμελητές φέρουμε καμία ευθύνη – σας προειδοποιήσαμε!!» Με αυτήν την εισαγωγή-προειδοποίηση, ο Χιντέσι Χίνο, ένας από τους σημαντικότερους μανγκάκα (δημιουργούς ιαπωνικών κόμικς) τρόμου, προετοιμάζει τον αναγνώστη για όσα ακολουθούν. Κι αυτή είναι μία από τις τέσσερις ιστορίες της πιο πρόσφατης έκδοσής του στην Ελλάδα, Καταραμένα Νανουρίσματα, που κυκλοφόρησε τον περασμένο Μάιο από την Jemma Press, σε μετάφραση Τζίνας Βάγια και επιμέλεια Μυρτώς Τσελέντη. Μία χορταστική έκδοση άνω των 200 σελίδων που βυθίζει τον αναγνώστη στον αποκρουστικό, αλλά γοητευτικό κόσμο του δημιουργού. Σε αντίθεση με το προηγούμενο έργο του ίδιου καλλιτέχνη που κυκλοφόρησε στα ελληνικά πέρυσι, με τίτλο «Τρόμος! Η Κόρη της Κολάσεως», μία ολοκληρωμένη πολυσέλιδη ιστορία ανατριχίλας, εδώ έχουμε μια ανθολογία τεσσάρων σύντομων ιστοριών, η καθεμία από τις οποίες παρουσιάζει τις δικές της ιδιαιτερότητες, τόσο σε θεματολογία όσο και σε αφηγηματική δομή. Έχοντας πρωτοδημοσιευτεί σε αυτή τη μορφή το 1977 στην Ιαπωνία, η έκδοση περιλαμβάνει τις ιστορίες «Το Καταραμένο Νανούρισμα», «Εμβρυακή Μετάλλαξη – Το Μωρό Μου», «Το Τρένο Του Τρόμου» και «Η Παράξενη Ασθένεια Του Ζορόκου». Στην πρώτη ιστορία, ο ίδιος ο καλλιτέχνης εμφανίζεται σε πρωταγωνιστικό ρόλο, σε μια πρωτότυπη περίπτωση «μετα-αφήγησης», συγχέοντας σκόπιμα αυτοβιογραφικές αναφορές με στοιχεία γκροτέσκας μυθοπλασίας, αφήνοντας τον αναγνώστη να επιλέξει σε ποιο σημείο θα τοποθετήσει το όριο μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας. Κάνοντας λόγο για τα παιδικά του τραύματα, στα οποία ο Χίνο συχνά επιστρέφει για έμπνευση – και ίσως μιας μορφής λύτρωση – η επιμελήτρια της έκδοσης Μυρτώ Τσελέντη αναφέρει στο επίμετρο πως «[…]στα παιδικά του χρόνια που τον χάραξαν συμπεριλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, τόσο η πολύ περιπετειώδης και τραυματική μετατόπισή του από την Κίνα, όπου γεννήθηκε, στην Ιαπωνία, όσο και οι οικογενειακές σχέσεις με τη γιακούζα, την ιαπωνική μαφία[…]». Η ζωγραφική αισθητική των σχεδίων του, ειδικά στις πρώτες έγχρωμες σελίδες της ιστορίας, όπου το κόκκινο κυριαρχεί, ενισχύει την αίσθηση του γοτθικού τρόμου. Στην ιστορία «Εμβρυακή Μετάλλαξη – Το Μωρό Μου», μια δυσοίωνη και μακάβρια δυστοπική κωμωδία, ένας συγγραφέας τρόμου σκαρφίζεται μια ιστορία όπου «[…]ένα νεαρό ζευγάρι αποκτά ένα μωρό. Αλλά το μωρό είναι, τελικά, μια αποκρουστική σαύρα…» και τη μοιράζεται με την έγκυο σύζυγό του. Λίγο καιρό αργότερα, αυτή η εξωφρενική ιδέα γίνεται πραγματικότητα και η γυναίκα του φέρνει στον κόσμο ένα μικρό σαυράκι: ο πατέρας φρίττει και προσπαθεί να το ξεφορτωθεί, ενώ η γυναίκα του επιμένει ότι πρέπει να το μεγαλώσουν... Από την άλλη, στην ιστορία «Το Τρένο του Τρόμου», έχουμε μία ιστορία στην οποία ο τρόμος είναι αυτοσκοπός. Το αίσθημα του κυνηγημένου και η συνεχής αγωνία του πρωταγωνιστή μεταφέρονται στον αναγνώστη μέσα από τις διαρκείς ανατροπές που δεν του επιτρέπουν να ηρεμήσει, σαν να είναι επιβάτης σε ένα εφιαλτικό ταξίδι χωρίς στάση. Ο ίδιος ο Χίνο δηλώνει σε παλιότερη συνέντευξή του πως «Σκέφτομαι τον φόβο ως ψυχαγωγία, είναι η επιθυμία να ζήσεις κάτι τρομακτικό, όπως στο λούνα παρκ». Η τελευταία ιστορία, «Η Παράξενη Ασθένεια Του Ζορόκου», είναι και η πιο συγκινητική, ανοίγοντας με ωμό και σοκαριστικό τρόπο θέματα όπως η απόρριψη, η αλλοτρίωση, η αποξένωση. Πρόκειται για ένα έργο-σταθμό για τον ίδιο τον καλλιτέχνη, αφού για ακόμα μια φορά, πηγή έμπνευσης υπήρξε μια παιδική του ανάμνηση: όταν ξεκίνησε το σχολείο, οι δικοί του είχαν υποσχεθεί ότι θα του έπαιρναν κηρομπογιές. Περίμενε ένα κουτί 24 χρωμάτων, αλλά αντ’ αυτού πήρε μόνο 6 μέσα σε εφημερίδα. Ήταν πολύ φτωχοί για να ζητήσει παραπάνω, γι’ αυτό έκλαψε κρυφά. Αυτό το παιδικό βίωμα, το οποίο εκμυστηρεύτηκε σε συνέντευξή του στην ιαπωνική εφημερίδα «Nikkei» το 2020, ένα ανεκπλήρωτο όνειρο για «πολλά χρώματα», το φόρτωσε τελικά στον πρωταγωνιστή της τελευταίας ιστορίας του βιβλίου. Ο Ζορόκου, ένας νεαρός αγρότης με μια παράξενη ασθένεια που του προκαλεί όλο και περισσότερα εξανθήματα, δεν μπορεί να μιλήσει καλά και εκφράζεται μόνο με σχέδια. Απορρίπτεται από το χωριό και καταλήγει απομονωμένος στο δάσος. Παρά τη δυστυχία του, συνεχίζει να ονειρεύεται να ζωγραφίσει έναν κόσμο γεμάτο χρώμα. Και ίσως, τελικά, να τα καταφέρνει. Και το σχετικό link...