Search the Community

Δημιουργός του πολυβραβευμένου «Ο Βίος και η Πολιτεία του Σκρουτζ Μακ Ντακ», ο Ντον Ρόσα αντιστάθηκε στην εκμετάλλευση των καλλιτεχνών από την Ντίσνεϊ και κατάφερε να θεωρείται σήμερα ένας ζωντανός θρύλος των κόμικς. Στην Ευρώπη μόνο. Στις ΗΠΑ παραμένει σχεδόν άγνωστος... Ισχυρό σοκ για τον κόσμο των κόμικς ήταν οι δηλώσεις του Ντον Ρόσα το 2012 για την εταιρεία που διαχειριζόταν τα κόμικς του, τον εκδοτικό κολοσσό της Ντίσνεϊ: «Πόσοι γνωρίζουν πώς λειτουργεί το “σύστημα της Ντίσνεϊ” στα κόμικς; Όταν το περιγράφω σε κάποιους θαυμαστές που με ρωτούν, συχνά νομίζουν ότι τους κάνω πλάκα ή ότι λέω ψέματα [... ] Αλλά η δυσάρεστη πραγματικότητα είναι πως ποτέ δεν έχουν καταβληθεί, και οριστικά συνειδητοποίησα ότι και ποτέ δεν θα καταβληθούν, δικαιώματα στους ανθρώπους που γράφουν, σχεδιάζουν ή με οποιονδήποτε τρόπο δημιουργούν όλα τα κόμικς της Ντίσνεϊ που έχετε ποτέ διαβάσει. Πληρωνόμαστε με ένα ποσό κατ’ αποκοπή για κάθε σελίδα από τον εκδότη για τον οποίο εργαζόμαστε. Μετά, ανεξάρτητα από τις φορές που χρησιμοποιείται η ιστορία από άλλους εκδότες της Ντίσνεϊ σε όλο τον κόσμο, ανεξάρτητα από το πόσες φορές ανατυπώνεται σε άλλα κόμικς, σειρές άλμπουμ, βιβλία με σκληρά εξώφυλλα, ειδικές εκδόσεις κ.λ.π., ανεξάρτητα του πόσο καλά πουλάει, δεν λαμβάνουμε ποτέ ούτε ένα επιπλέον σεντ για τη δημιουργία μας». Πώς έφτασε, όμως, εκεί ο Ντον Ρόσα μετά από μια λαμπρή καριέρα σχεδόν 25 ετών; Γεννήθηκε το 1951 στο Κεντάκι, σπούδασε πολιτικός μηχανικός, δεν διδάχθηκε ποτέ καλλιτεχνικό σχέδιο αλλά κατά τη διάρκεια των σπουδών του φιλοτεχνούσε τη σειρά «Οι Περιπέτειες του Περτούιλαμπι» για την εφημερίδα του κολεγίου του (η σειρά κυκλοφορεί σε έναν πολυτελή και υποδειγματικά τεκμηριωμένο τόμο από τις εκδόσεις της Λέσχης Φίλων Κόμικς). «Η πρόθεσή μου ήταν να μιμηθώ το πνεύμα των περιπετειών του Καρλ Μπαρκς με τους Ντακ, που διάβαζα μεγαλώνοντας τα προηγούμενα είκοσι χρόνια. Σχεδίαζα να μη χρησιμοποιήσω υπερήρωες ή αστεία ζωάκια, όπως έκαναν οι περισσότεροι άλλοι Αμερικανοί σκιτσογράφοι εκείνη την εποχή [... ] Ήθελα οι χαρακτήρες μου να είναι φυσιολογικοί άνθρωποι σε φανταστικές καταστάσεις, μιας και, όπως κάθε πραγματικός οπαδός του Μπαρκς γνωρίζει, αυτό ήταν και ο Ντόναλντ με τον Σκρουτζ» γράφει ο ίδιος στον πρόλογο του για την ελληνική έκδοση του «Περτούιλαμπι». Η ευκαιρία να γράψει και να σχεδιάσει ιστορίες με τους χαρακτήρες του Μπαρκς τού δόθηκε το 1986 από την Gladstone Publishing για την οποία δημιούργησε την ιστορία «Ο Γιος του Ήλιου», άτυπο σίκουελ του «Χαμένοι στις Άνδεις» του Μπαρκς, με πολλά σχεδιαστικά και αφηγηματικά τεχνάσματα δανεισμένα από τις περιπέτειες του Περτούιλαμπι. Η ιστορία άρεσε πολύ σε κοινό και κριτικούς και παρότι ήταν μόλις η πρώτη του επαγγελματική δουλειά τού χάρισε μια υποψηφιότητα στα βραβεία Harvey στην κατηγορία «Καλύτερη Ιστορία της Χρονιάς». Συνέχισε ώς το 1989 να φτιάχνει ιστορίες για την ίδια εταιρεία αλλά αποφάσισε να διακόψει τη συνεργασία του όταν συνειδητοποίησε ότι δεν έχει ουσιαστικά δικαιώματα πάνω στα έργα του. Ούτε καν οι πρωτότυπες σελίδες που έδινε δεν του επιστρέφονταν κατά την πάγια τακτική της Ντίσνεϊ και των θυγατρικών της. Το 1990 άρχισε να συνεργάζεται με τον δανέζικο εκδοτικό οίκο Gutenberghus (σήμερα Egmont) και έναν χρόνο αργότερα έβαλε μπρος το πιο φιλόδοξο σχέδιο του: τη βιογραφία του δισεκατομμυριούχου και τσιγκούνη Σκρουτζ. Το πρώτο μέρος της σειράς «Ο Βίος και η Πολιτεία του Σκρουτζ Μακ Ντακ» δημοσιεύτηκε το 1992 και προκάλεσε αίσθηση τόσο λόγω της σχεδιαστικής δεξιοτεχνίας του Ρόσα όσο και της ιστορικής του ακρίβειας. Η σειρά τελείωσε το 1994 μετά από 12 κεφάλαια στα οποία καλύπτεται η ζωή του Σκρουτζ από την εποχή που ήταν ένας μικρός λουστράκος στη Σκοτία του 1877 μέχρι τη γνωριμία του με τον Ντόναλντ στη Λιμνούπολη του 1947. Μετά την ολοκλήρωση του αρχικού έργου, ο Ρόσα πρόσθεσε έξι επιπλέον κεφάλαια («Τα Χαμένα Επεισόδια») και τέσσερις ακόμα σχετικές ιστορίες συνθέτοντας μια ολοκληρωμένη βιογραφία ενός φανταστικού προσώπου από τους λασπωμένους δρόμους της Γλασκόβης μέχρι την ανέγερση του απόρθητου θησαυροφυλακίου με το πελώριο σήμα του δολαρίου στην πρόσοψή του. Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών ο Σκρουτζ εργάστηκε σε ποταμόπλοια στη Νέα Ορλεάνη και τον Μισισιπή, έγινε καουμπόι στην Άγρια Δύση και χρυσοθήρας στο Κλοντάικ, έψαξε για διαμάντια στη Νότια Αφρική, συνάντησε Αβορίγινες στην Αυστραλία, βρέθηκε στο Μεξικό, τα Ιμαλάια, την Αίγυπτο. Από αριστερά: «Τα Χαμένα Επεισόδια» από τις εκδόσεις «Νέα Ακτίνα» | «Ο Βίος και η Πολιτεία του Σκρουτζ Μακ Ντακ»: η (εξαντλημένη) συλλογή από τις εκδόσεις «Νέα Ακτίνα» | Εξώφυλλο από τις επανεκδόσεις του «Ο Βίος και η Πολιτεία του Σκρουτζ Μακ Ντακ» στο περιοδικό «Κόμιξ» Παρά την επιτυχία του, τα δύο βραβεία Eisner (1995 και 1997) και δεκάδες ακόμα βραβεία σε διάφορες χώρες, ο Ρόσα δεν απέκτησε ποτέ στις ΗΠΑ τη φήμη που έχει στην Ευρώπη. Ίσως σε αυτό να συνέβαλε η εμμονή του στην ακρίβεια και τη λεπτομέρεια που καθιστούν τα κόμικς του δύσκολα για τις μικρότερες ηλικίες. Ίσως να έφταιξε η σχεδιαστική του «τραχύτητα» που παραπέμπει στο underground ρεύμα του τέλους της δεκαετίας του 1960. Μπορεί να έπαιξε ρόλο και η διαμαρτυρία του απέναντι στην Egmont το 2002 όταν διεκδίκησε μεγαλύτερο έλεγχο της δουλειάς του και ποσοστά από τις ανατυπώσεις των έργων του. Σίγουρα, όμως, είχε σημασία ο θόρυβος που προκάλεσαν οι αντιδράσεις του απέναντι στην Ντίσνεϊ. Η γνώμη του για τις συνθήκες εργασίας στην εταιρεία-κολοσσό και την πολιτική της απέναντι στους δημιουργούς ήταν βαρύνουσας σημασίας. Όταν έγραψε το εκτενές κείμενο παραίτησης η Ντίσνεϊ δεν του απάντησε ποτέ. Μία μορφή «απάντησης» ίσως δόθηκε 10 χρόνια αργότερα όταν η Ντίσνεϊ ανακοίνωσε ότι δύο ιστορίες του Ντον Ρόσα δεν πρόκειται να αναδημοσιευτούν ποτέ ξανά στο πλαίσιο μιας γενικότερης αναθεωρητικής λογικής για την τέχνη καθώς θεωρήθηκε ότι περιέχουν στερεοτυπικές και ρατσιστικές απεικονίσεις. Στα 75 του πια ο Ντον Ρόσα, λόγω προβλημάτων όρασης αλλά, κυρίως, λόγω των διαφορών του με την εκδοτική αυτοκρατορία της Ντίσνεϊ, έχει σταματήσει να δημιουργεί κόμικς. Συνεχίζει όμως να ταξιδεύει όπως και οι αλλοτινοί χαρακτήρες του. Όχι αναζητώντας πλούτη αλλά για να μοιραστεί τις εμπειρίες του από τη βιομηχανία της ψυχαγωγίας και το άδικο καθεστώς εργασίας των καλλιτεχνών. Και να μιλήσει για τον Βίο και την Πολιτεία του διασημότερου τσιγκούνη του κόσμου. ℹ️ Ο Ντον Ρόσα είναι επίσημος προσκεκλημένος του The Comic Con που διεξάγεται στο Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο της Θεσσαλονίκης. Την Κυριακή 10 Μαΐου στις 13.00 θα μιλήσει στο κοινό στην εκδήλωση με τίτλο «Ο Βίος και η Πολιτεία του Ντον Ρόσα». Και το σχετικό link...

THE ADVENTURES OF JULIUS CHANCER Δημιουργός του κόμικ αυτού είναι ο Βρετανός Garen Ewing, ο οποίος άρχισε να δουλεύει τον συγκεκριμένο χαρακτήρα το 1997, ενώ το 2002 ξεκίνησε να δημοσιεύει τις ιστορίες του στο περιοδικό Bam!. Τελικά όταν ολοκληρώθηκε η ιστορία, δημοσιεύθηκε σε 3 μέρη / άλμπουμ από την Egmont, το 2009, 2010 και 2012 αντίστοιχα. Τα 3 αυτά άλμπουμ περιείχαν σε συνέχειες την πρώτη (και μοναδική όπως φαίνεται) περιπέτεια του Chancer, με τίτλο "The Rainbow Orchid", ενώ ολοκληρωμένη η ιστορία κυκλοφόρησε το 2012 σε ένα χορταστικό paperback που περιείχε και 17 επιπλέον σελίδες με σχέδια, σημειώσεις και ενδιαφέρον υλικό από το αρχείο του συγγραφέα. Χρονολογικά βρισκόμαστε στη δεκαετία του '20, με τον πρωταγωνιστή μας Julius Chancer να αναλαμβάνει μια "απίθανη" αποστολή στην Ινδία, να βρει και να φέρει στην Αγγλία μια ορχιδέα την οποία δεν έχει δει ποτέ κανείς, και φαίνεται να αναφέρεται μονάχα σε ένα βιβλίο του φιλόσοφου Θεόφραστου. Την αποστολή θα συμπληρώσει η πρωταγωνίστρια του βωβού κινηματογράφου Lily Lawrence και ο ατζέντης της Nathaniel Crumpole, που αρνείται να την αφήσει από τα μάτια του. Φυσικά τα πράγματα ποτέ δεν είναι απλά, καθώς την ορχιδέα θέλει να αρπάξει ο κακός της ιστορίας μας, Urkaz Grope, και γι'αυτό στέλνει το τσιράκι του Evelyn Crow να σαμποτάρει την αποστολή του Chancer. Αυτός που θα βρει τελικά την ορχιδέα, θα κερδίσει όχι μόνο την αναγνώριση της επιστημονικής κοινότητας αλλά και τον ετήσιο διαγωνισμό ορχιδέας, ενώ διακυβεύονται και άλλα μεγαλύτερα συμφέροντα. Καταρχάς να πω ότι, όταν είδα το σχέδιο ήταν "έρωτας με την πρώτη ματιά". Παρότι βρετανός, το σχέδιο του Ewing είναι ξεκάθαρα επηρεασμένο από τα Γαλλοβελγικά κόμικς, ενώ και η πλοκή παραπέμπει σε περιπετειώδη ταξίδια ηρώων όπως ο Τεντέν, οι Μπλέικ και Μόρτιμερ κλπ. Γενικά έχει όλα τα στοιχεία που ψάχνω προσωπικά σε ένα κόμικ - όμορφο σχέδιο, περιπετειώδη ατμόσφαιρα, χαμένοι θησαυροί, μυστηριώδεις πολιτισμοί, δράση, χιούμορ, αγωνία... ήταν όμως τελικά τόσο καλό; Δυστυχώς νομίζω ότι, προκειμένου να προσδώσει όσο δυνατόν μεγαλύτερη αληθοφάνεια, ο Ewing γέμισε πολλά καρέ με αρκετές, άχρηστες για μένα, πληροφορίες που με κούρασαν αρκετά. Πέρα όμως από αυτή τη φλυαρία, και το γεγονός ότι ο Chancer μοιάζει πιο πολύ με γυναίκα παρά με άντρα, ήταν μια ωραία, ευχάριστη περιπέτεια, που σίγουρα θα θελήσω να ξαναδιαβάσω σύντομα.

Ο σημαντικότερος διάδοχος του Καρλ Μπαρκς και δημιουργός των πιο εμβληματικών από τη δεκαετία του ’80 ιστοριών της περίφημης οικογένειας Ντακ τα τελευταία χρόνια διασχίζει πολύ συχνά τον Ατλαντικό για να συναντήσει τους θαυμαστές του και να απαντήσει στις απορίες τους για την παπιοπαρέα της Disney αλλά και την ιστορία των κόμικ του Μπαρκς, την οποία, όπως ο ίδιος διαπιστώνει, «πολλοί δεν ξέρουν». Στην Ελλάδα είναι ιδιαίτερα αγαπητός, όπως αποδείχτηκε από τους χιλιάδες φαν που πέρασαν το κατώφλι του Comic Con 5 το περασμένο Σαββατοκύριακο στη Θεσσαλονίκη για να αποκτήσουν την πολυπόθητη υπογραφή του αλλά και να ακούσουν έναν από τους διασημότερους σχεδιαστές στον κόσμο να μιλάει για τη μακρόχρονη πορεία του στον μαγικό κόσμο των κόμικ. Από τη δεκαετία του ’40 μέχρι και τώρα γενιές και γενιές μεγαλώνουν με τις ιστορίες του Ντόναλντ και του Σκρουτζ. Ξέρει σήμερα ο κόσμος ποιος είναι ο Καρλ Μπαρκς και ποιος είστε εσείς, κ. Ρόσα; Πολλοί με μπερδεύουν με τον Μπαρκς. Αυτό που με απασχολεί είναι ότι δεν ξέρουν ποιος είναι ο δημιουργός των παπιών, ποιος είναι ο Καρλ Μπαρκς και η ιστορία των κόμικ του. Πολλοί νομίζουν ότι είναι ένα σόου της τηλεόρασης και κάτι που ανήκει στην Disney. Λέμε «Disney κόμικ» αλλά η Disney δεν έχει καμία ανάμειξη. Τα βιβλία κόμικ βασίζονται στις ιστορίες του Καρλ Μπαρκς και είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από οτιδήποτε ντισνεϊκό. Αυτό πρέπει να γίνει ξεκάθαρο. Οι χαρακτήρες, οι ιστορίες, οι λεπτομέρειες της οικογένειας Ντακ ήταν όλα έργο δικό του και των καλλιτεχνών οι οποίοι ύστερα από αυτόν συνεργάστηκαν με ανεξάρτητους εκδότες. Κάποιοι υποστηρίζουν πως είστε ο μόνος δημιουργός που συνέχισε το έργο του Μπαρκς με την ίδια έμπνευση και αυτός που το διέσωσε στην αιωνιότητα. Δεν νομίζω ότι με χρειαζόταν για να διασωθεί η μνήμη του. Οι ιστορίες του παραμένουν τα πιο δημοφιλή κόμικ σε όλο τον πλανήτη παρόλο που οι πωλήσεις των βιβλίων είναι σε πτώση τόσο στην Ευρώπη σήμερα όσο και στην Αμερική ήδη από το ’70. Πάντα χαίρομαι πολύ όταν κάποιοι μου λένε ότι δίπλα στις δικές του ιστορίες έχουν και τις δικές μου. Νομίζω ότι ο κόσμος θαυμάζει τις ιστορίες μου γιατί αντιλαμβάνεται πως πρώτα από όλα είμαι θαυμαστής των ιστοριών του Μπαρκς. Δεν ήμουν ποτέ εξπέρ επαγγελματίας, είμαι ένας φαν όπως ο καθένας. Σταμάτησα να δουλεύω πριν από δώδεκα χρόνια. Παραιτήθηκα γιατί δεν μου άρεσε όλο το σύστημα, αλλά δεν κουράστηκα ποτέ να ταξιδεύω και να συναντώ φαν σαν εμένα ανά τον κόσμο. Ο Ντον Ρόσα υπογράφει για το Documento Θυμάστε πότε σχεδιάσατε κόμικ για πρώτη φορά; Νομίζω πως άρχισα να σχεδιάζω από τη μέρα που γεννήθηκα. Θα σας πω την ιστορία μου συνοπτικά. Από μικρός ήξερα ότι θα σπουδάσω πολιτικός μηχανικός και θα αναλάβω την κατασκευαστική εταιρεία την οποία ίδρυσε ο παππούς μου, όπως και έγινε. Ωστόσο μεγάλωνα περιτριγυρισμένος από κόμικ λόγω της αδερφής μου. Η κατά έντεκα χρόνια μεγαλύτερη αδερφή μου είχε πολλά βιβλία κόμικ, τα οποία μάζευε από τη δεκαετία του ’40. Έτσι λοιπόν γεννήθηκα και μεγάλωσα ανάμεσα σε κόμικ. Είμαι φαν και συλλέκτης από τα γεννοφάσκια μου. Γι’ αυτό λέω ότι είμαι εραστής των κόμικ από πάντα και συλλέκτης από δώδεκα χρόνων. Άρχισα να συλλέγω μόνος μου κόμικ το 1961. Τότε κανείς δεν ήξερε τον Καρλ Μπαρκς, δεν υπήρχε το όνομά του στα βιβλία. Τη δεκαετία του ’70 αρχίσαμε να μιλάμε γι’ αυτόν μεταξύ μας κάποιοι συλλέκτες. Το όνομά του ήταν άγνωστο, όμως είχαμε ανακαλύψει ότι αυτός ήταν ο δημιουργός των ιστοριών των παπιών και όχι ο Ντίσνεϊ. Ο Ντίσνεϊ όμως δεν ήθελε αυτό να γίνει γνωστό και γι’ αυτό δεν υπήρχε το όνομα του Μπαρκς στα βιβλία. Το ’87 τρεις φίλοι μου, συλλέκτες και φαν σαν εμένα, πήραν την άδεια της Disney για εκδόσεις βιβλίων κόμικ στη Βόρεια Αμερική, άρχισαν να συστήνουν τον Καρλ Μπαρκς στους Αμερικανούς και να δημοσιεύουν τα ονόματα συγγραφέων και σχεδιαστών. Όταν το είδα τηλεφώνησα αμέσως στον ένα από αυτούς, τον εκδότη της Gladstone Publishing στην Αριζόνα –είναι γνωστή αυτή η ιστορία αλλά και αληθινή– και του είπα: «Είναι στο πεπρωμένο μου να γράψω και να σχεδιάσω μία και μόνο περιπέτεια του Θείου Σκρουτζ». Συμφώνησε και έκανα το «The son of the sun» (Ο γιος του ήλιου). Χαρακτηρίστηκε τότε από τους κριτικούς ως η καλύτερη ιστορία κόμικ της χρονιάς. Ήταν η πρώτη μου ιστορία για τον Σκρουτζ. Ήξερα ότι δεν θα έβγαζα ποτέ από τα κόμικ όσα χρήματα έβγαζα από την οικογενειακή επιχείρηση αλλά δεν μ’ ένοιαζε. Άφησα την 85άχρονη κατασκευαστική εταιρεία του παππού μου και άρχισα να γράφω και να σχεδιάζω κόμικ αποκλειστικά. Δεν θα το έκανα αν δεν ήμουν σε θέση να δουλέψω για τις δημιουργίες του Μπαρκς. Θα παρέμενα ένας συλλέκτης κόμικ που θα σχεδίαζε αυστηρά ως χόμπι, όπως έκανα μέχρι τότε. Ο Ντον Ρόσα στο The Comic Con 5 στη Θεσσαλονίκη Πολύ σύντομα σταματήσατε να δουλεύετε σε αμερικανικές εκδόσεις. Γιατί; Από τις αρχές του ’90 στην Αμερική όλα τα κόμικ ήταν ίδια, αφιερωμένα όλα στον βωμό του εύκολου κέρδους. Άρχισα να δουλεύω για την Egmont Publishing, τη μεγαλύτερη ευρωπαϊκή εταιρεία, η οποία δεν θεωρούσε ότι όλα πρέπει να είναι ίδια προκειμένου να πουλήσουν. Γι’ αυτό τον λόγο το «Ο βίος και η πολιτεία του Σκρουτζ ΜακΝτάκ» εκδόθηκε πρώτα στην Ευρώπη; Είναι κάτι παραπάνω από αυτό. Περίπου το 1992 αποφάσισαν στην Disney να δημιουργήσουν ειδικές εκδόσεις για τους συλλέκτες – άλλωστε δεν υπήρχαν άλλοι αναγνώστες στις ΗΠΑ. Ο στόχος ήταν μια μικρή σειρά για τη ζωή του Σκρουτζ ΜακΝτάκ και πρότειναν σε έναν φίλο μου εκδότη να το αναλάβει. Εκείνος με κάλεσε –παρόλο που ήξερε ότι δεν θα δούλευα για την Disney– επειδή γνώριζα καλά αυτό τον χαρακτήρα. Αρνήθηκα φυσικά, αλλά του ζήτησα να το προτείνω στην Egmont. Αν το δεχόταν, αυτός θα έπαιρνε έτοιμη την ιστορία χωρίς να ξοδευτεί. Διότι ούτε οι δημιουργοί πληρώνονται για δεύτερη χρήση μιας ιστορίας τους ούτε οι εκδότες της, σύμφωνα με το συμβόλαιο που έχουν με την Disney. Ότι παράγουν είναι δική της πνευματική ιδιοκτησία. Μόνο η Disney κερδίζει από αυτό. Έτσι λειτουργεί το σύστημα. Ο εκδότης μου στην Κοπεγχάγη δέχτηκε και έγινε. Ο λόγος που ανέλαβαν να το κάνουν οι Ευρωπαίοι –και, όπως ευχόμουν, μου πρότειναν να φτιάξω εγώ τη σειρά– ήταν για να αποτρέψουμε την Disney να αναμειχθεί σε αυτή την ιστορία. Θα το έκαναν λάθος. Δεν ήξεραν τίποτε για τον χαρακτήρα του Σκρουτζ, δεν ήξεραν τους χαρακτήρες του Μπαρκς. Και για μένα ο κύριος λόγος της δημιουργίας του βιβλίου ήταν να βάλω σε μια μεγάλη ιστορία κάθε γεγονός στο οποίο είχε αναφερθεί σχετικά με τον Σκρουτζ ΜακΝτάκ ο Καρλ Μπαρκς, ώστε να μην υπάρχει καμιά σύγχυση για την πραγματική ζωή του χαρακτήρα. Σας είπα, πρώτα από όλα είμαι φαν των ιστοριών του Μπαρκς. Στην ιστορία σας «Γράμμα από το σπίτι» ο Σκρουτζ μεταβάλλεται σε πολύ «ανθρώπινο» παπί. Τελικά ο χρόνος δεν άφησε αλώβητο ούτε τον Σκρουτζ, έτσι δεν είναι; Όλοι είναι άνθρωποι, δεν είναι παπιά. Εγώ τα βλέπω ως ανθρώπους πάντα. Το ίδιο και ο Μπαρκς, ο οποίος έχει δείξει τα συναισθήματα του Σκρουτζ. Ακόμη και όταν τα έκρυβε λόγω του χαρακτήρα του. Είναι λίγο ντροπαλός. Όπως είμαι κι εγώ. Κρύβεται συμπάθεια στα συναισθήματά του. Την εκφράζει κάποιες φορές. Και αυτό τον κάνει ενδιαφέροντα χαρακτήρα. Ο χρόνος τον επηρεάζει, τα πράγματα όμως που είναι σημαντικά γι’ αυτόν δεν αλλάζουν. Το ίδιο ισχύει και για μένα. Βλέπετε τον εαυτό σας στον Σκρουτζ; Μοιάζουμε. Όταν ήμουν παιδί οι γονείς μου δεν ήξεραν τι να κάνουν μ’ εμένα. Περνούσα τον περισσότερο καιρό μόνος μου σχεδιάζοντας. Είχα άραγε δυστυχισμένη παιδική ηλικία; Δεν ξέρω. Δεν έχω αναρωτηθεί. Αλλά ήθελα να απομονώνομαι και μου άρεσε αυτό. Αποκομμένος από τον κόσμο, από τη διασκέδαση και από την οικογένεια είναι και ο Σκρουτζ. Και νομίζω ότι του αρέσει η ζωή του. Στις ΗΠΑ σας αναγνωρίζουν στον δρόμο, κ. Ρόσα; Όχι, κανείς δεν ξέρει ποιος είμαι. Μερικοί νομίζουν ότι κάνω τη φωνή του Ντόναλντ Ντακ σε κάποιο από τα «Duck tales» ή κάτι ανάλογο. Οι Αμερικανοί σταμάτησαν να διαβάζουν βιβλία κόμικ τη δεκαετία του ’70. Δεν ξέρουν ποιος είναι ο Καρλ Μπαρκς, αγνοούν εντελώς τις ιστορίες του και πιστεύουν ότι τα βιβλία κόμικ προέκυψαν από τα «Duck tales». Οι Αμερικανοί δεν ασχολούνται με την Ιστορία, μόνο με το τώρα. Οι Ευρωπαίοι, από την άλλη, ασχολούνται με την Ιστορία. Όμως προσωπικά με ενδιαφέρει πολύ να μιλάω για τον Καρλ Μπαρκς και το κάνω και στην Αμερική. Με ενδιαφέρει πολύ να είναι ξεκάθαρο στον κόσμο ποιος είναι. Όλα ξεκίνησαν από τον Μπαρκς. Αυτός είναι που αξίζει πρώτος απ’ όλους τους επαίνους. * Φωτογραφίες: Δέσποινα Βαξεβάνη Και το σχετικό link...

Το 1998, με αφορμη την συμπλήρωση των 50 χρόνων της συμφωνίας που υπογράφτηκε το 1948 μεταξύ του Walt Disney και του Dan Folke, για την κυκλοφορία των Disney comics στην Δανία, κυκλοφορεί ένα επετειακό σκληρόδετο άλμπουμ, 48 σελίδων, διαστάσεων 16.5 x 24.0, με τίτλο: "It all started with a mouse - Disney & Egmont 50 years". Το άλμπουμ περιλαμβάνει μια 25σέλιδη ιστορία για το πως επιτεύχθηκε η συμφωνία μεταξύ των δυο εταιρειών, της Disney και της Egmont... Πλούσιο φωτογραφικό υλικό από τις εκδόσεις της Egmont, το επικείμενο συμβόλαιο, καθώς και ένα CD και τους στίχους ενός τραγουδιού, για τον Ντόναλντ!!! "Much more than just Donald Duck" Τα άλμπουμ ήταν αριθμημένα και αν κρίνω από το νούμερο που έχει το αντίτυπο μου, μάλλον πρέπει να κυκλοφορήσαν πολλά. Ελπίζω κάποια στιγμή να μας διαφωτίσει επί του θέματος ο @PhantomDuck με τις Disney-κες του γνώσεις. Σχετικα link: inducks.org - dba.dk

Τίτλος: Thanks, Carl! - In Memoriam Carl Barks 1901-2000 Εκδοτική: Egmont Ehapa Verlag- 2001 (Γερμανία) Δημιουργοί : Διάφοροι Σελίδες: 74 - Έγχρωμες Σχήμα: Hardcover 22,5x29,5 Τιμή εκδότη: 12,70 € ISBN: 3-7704-0434-3 Το 2001 ο γερμανικός εκδοτικός οίκος Egmont Ehapa Verlag, έβγαλε αυτή την πολύ καλή Hardcover έκδοση ως φόρο τιμής στον Κάρλ Μπάρκς (27/03/1901 - 25/08/2000). Αυτό το άλμπουμ περιλαμβάνει 4 κλασικές ιστορίες του Καρλ Μπάρκς (στα γερμανικά φυσικά), αλλά αυτό που κάνει την έκδοση πραγματικά ξεχωριστή είναι τα φοβερά σκιτσάκια που έχουν κάνει ως φόρο τιμής στο Μεγάλο Παπιάνθρωπο διάφοροι καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο. Η αλήθεια είναι ότι αυτό που με ώθησε να το αγοράσω ήταν το εξώφυλλο του Uderzo με τον Asterix να υποκλίνεται στον Scrooge (ήταν και μια καλή ευκαιρία να ξεσκονίσω λίγο τα γερμανικά μου), αλλά και οι υπόλοιπες δημιουργίες είναι εξίσου καλές. Ακολουθούν χαρακτηριστικά κάποιες από: Martin Schlierkamp, Olivier Vatine, Regis Loisel, Riff Reb's.