Search the Community

Στην ιστορία Αρχιτεκτονική Κληρονομιά των Tito Faraci, Giorgio Salati και Roberto Vian του 2010 (βλέπε Νέο Μίκυ Μάους 267), υπάρχουν μερικές ενδιαφέρουσες κρυμμένες πληροφορίες (easter eggs στη νεοελληνική καθομιλουμένη των 30χρονων και κάτω νεαρών) τις οποίες θα εξετάσουμε λεπτομερώς. Στην αρχή της ιστορίας, καθώς ο Ντόναλντ προσπαθεί να γκρεμίσει το σπίτι του με τις κλωτσιές, εμφανίζεται ο μεσίτης υπερπολυτελείας Ρούμπικ Σφαιροκιούμπικ (ιταλικό όνομα: Dorick Sferocubik, βάσει του paperpedia) και μας πληροφορεί ότι το σπίτι του Ντόναλντ είναι έργο του Πάολο Μακέτο, εκπρόσωπου της οργανοπαικτικής αρχιτεκτονικής, δηλαδή συνταξιούχος οργανοπαίκτης που στράφηκε στην αρχιτεκτονική! Κοιτάζοντας στο inducks, η ιταλική περίληψη της ιστορίας αναφέρει ότι το ιταλικό όνομα του Πάολο Μακέτο είναι Alvar Baasso. Εδώ πρέπει να πούμε ότι η λέξη basso (όχι Baasso) στα ιταλικά σημαίνει 'χαμηλός' ή 'μπάσο' = 'βαθύφωνο', δηλαδή 'χαμηλός ήχος'. Ο όρος αυτός χρησιμοποιείται εκτενώς στην όπερα (και στην ηχητική μηχανική) για τους βαθύφωνους ήχους ή τύπους φωνής. Τι γίνεται τώρα εάν ανταλλάξουμε τη λέξη βαθύφωνο/μπάσο (basso στα ιταλικά), η οποία βρίσκεται στη μια πλευρά του εύρους της φωνητικής κλίμακας, με την αντίστοιχη λέξη που περιγράφει την αντίθετη πλευρά της φωνητικής κλίμακας; Έχουμε τη λέξη άλτο (alto στα ιταλικά, το οποίο σημαίνει και ψηλός). Αν προσθέσουμε και ένα έξτρα 'άλφα' στην ιταλική λέξη, όπως έγινε για το επίθετο Baasso, έχουμε το αντίστοιχο επίθετο Aalto. Προσθέτοντας και το όνομα Alvar, καταλήγουμε στο ονοματεπώνυμο Alvar Aalto. Ο οποίος, φυσικά, είναι ο διάσημος Φινλανδός αρχιτέκτονας και βιομηχανικός σχεδιαστής Alvar Aalto! (τι οργανοπαίκτης, τι βιομηχανικός σχεδιαστής...) Έτσι λύθηκε το (ιταλικό) μυστήριο του υπό εξέταση ονόματος! Αν κοιτάξουμε τις φωτογραφίες των αρχιτεκτόνων, του πραγματικού και του φανταστικού, βλέπουμε και την ομοιότητα: Φυσικά παραμένει το ερώτημα, γιατί στα ελληνικά να μεταφραστεί το όνομα του σε Πάολο Μακέτο...? Το μόνο που μπορεί να περάσει από το μυαλό μου είναι ότι χρησιμοποιήθηκαν το όνομα και το επίθετο από κάποιους ιταλούς δημιουργούς, π.χ. του Augusto Macchetto και του Paolo Mottura ή του Paolo De Lorenzi. Αλλά δεν βλέπω να βγάζει και πολύ νόημα μια τέτοια εξήγηση, αφού η μετάφραση έγινε μάλλον από έλληνα μεταφραστή. Αν έχει κάποιος άλλη γνώμη, είναι ευπρόσδεκτος να σχολιάσει. @PhantomDuck ...??? Πριν να κλείσουμε την έρευνα μας, να πάμε πίσω στον υπερπολυτελή μεσίτη Ρούμπικ Σφαιροκιούμπικ/Dorick Sferocubik. Φαντάζομαι ότι όλοι μας γνωρίζουμε τον κύβο του Ρούμπικ. Πιο κάτω βλέπουμε τον δημιουργό του κύβου, Έρνο Ρούμπικ, και τις ομοιότητες με τον ντισνεϋκό Ρούμπικ Σφαιροκιούμπικ (κασκόλ, κινήσεις των χεριών, μαλλιά, κλπ): (μη με ρωτήσετε γιατί το μικρό ιταλικό όνομα είναι Dorick... δεν έχω ιδέα...) Αυτά εν ολίγης. Επόμενη έρευνα όταν και εάν το επιτρέψουν οι συνθήκες της καθημερινότητας (τώρα με την καραντίνα, έχω ακόμα λιγότερο ελεύθερο χρόνο). Καλά να περνάτε και προσοχή στους παντός είδους κορονοϊούς!

Ψάχνουμε την προέλευση ενός ακόμα χαρακτήρα, από το παρελθόν του Μίκυ αυτή τη φορά. Λίζα Τζόουνς, φίλη της Μίννι, δούλευε κάποτε στο θέατρο. Τις πληροφορίες μας τις δίνει ο Μίκυ στην ιστορία Κινηματογραφική Πλεκτάνη, σε σενάριο Marco Bosco και σχέδιο Silvio Camboni. Η ιστορία αυτή περιλαμβάνεται στην υποσειρά Topolino in giallo και είναι η δεύτερη χρονικά ιστορία της υποσειράς αυτής. Κοιτάζοντας την πρώτη ιστορία (Μυστήριο στο Μαύρο Ακρωτήρι), δεν βρίσκουμε κάποια χρήσιμη πληροφορία. Τα σχετικά καρέ, από τις σελίδες 8-9 του Νέου Μίκυ Μάους 272: Να δούμε αν θα βρεθεί κάτι αυτή τη φορά......

Η καλύτερη φετινή έκδοση Disney στην Ελλάδα δεν μας ήρθε από την Καθημερινή Η καλύτερη φετινή έκδοση μας ήρθε σχεδόν από το πουθενά. Ένα ashcan από 4 ερασιτέχνες που φιλοδοξεί να λειτουργήσει ως όχημα για κάτι παραπάνω για τον έναν εξ'αυτών Για να μην τα ξαναλέω εγώ, αντιγράφω κάτι που έγραψε πριν από 2 χρόνια ο PK "Το 1950 ο Carl Barks έφτιαξε την ιστορία Η μαγική κλεψύδρα. Ήταν μία από τις πρώτες μεγάλες περιπέτειες του θείου Σκρουτζ, όσο ακόμα εξερευνούσε την προσωπικότητα του χαρακτήρα του. Πλέον θεωρείται ως κλασική, ήταν καθοριστική για τον χαρακτήρα του Σκρουτζ και συνέβαλε στην μορφή της Λιμνούπολης, όμως κοιτώντας την ύστερα από τόσες δεκαετίες, πλέον υπάρχουν κάποια αντικειμενικά αδύναμα στοιχεία, τόσο από θέμα continuity όσο και από άποψη πλοκής. Ο Don Rosa όταν έφτιαχνε τον Βίο & Πολιτεία, προτίμησε να την αγνοήσει τελείως, επειδή στην συγκεκριμένη ιστορία, ο Σκρουτζ γίνεται πλούσιος όχι λόγω της σκληρής δουλειάς, αλλά επειδή έτυχε να έχει στην κατοχή του μία μαγική τυχερή κλεψύδρα. Αυτό το στοιχείο, όπως και κάποιες σεναριακές «τρύπες / αδυναμίες» είναι οι σημαντικότεροι ίσως λόγοι που δεν έχουμε δει κάποια συνέχεια της ιστορίας. Fast forward στον Ιούλιο του 2016, όταν οι @Αλβέρτος Αϊνστάιν, @ΚΟΜΙΞ, @Billy Uchiha, @Darrell, @Angel.tze, @Δημήτρης 1, @Monkey D. Luffy και ο υποφαινόμενος ξεκίνησαν να ρίχνουν ιδέες για μία fan made ιστορία που θα ήθελαν να δουν μέχρι το τέλος του 2017, με αφορμή τα 70 χρόνια του Σκρουτζ. Έπεσαν πολλές ιδέες, από διαφορετικά άτομα, η βασική μορφή άλλαξε πολλές φορές, όμως εν τέλει, ξεκίνησε να παίρνει μία οριστική μορφή. Ο καθένας έβαλε το λιθαράκι του, όμως ο @Αλβέρτος Αϊνστάιν ανέλαβε τελικά την μερίδα του λέοντος και ξεκίνησε να φτιάχνει την ιστορία. Το σχέδιο και η πλειοψηφία του τελικού σεναρίου είναι δικό του έργο. Fast forward στο σήμερα, λίγες ημέρες πριν τελειώσει το 2017. Το αποτέλεσμα της πιλοτικής αυτής ιστορίας είναι πλέον ξεκάθαρο και η σχέση της με την ιστορία του Barks άμεση. Απ' ό,τι φαίνεται δεν προλαβαίνει να τυπωθεί για τα 70α γενέθλια του Σκρουτζ, όμως είναι σε πολύ καλό δρόμο, θα βγει για τα 71α γενέθλια, σιγά το πράμα :D. Εδώ πέρα λοιπόν θα σας παρουσιάζουμε λίγο λίγο, αποσπάσματα από την ιστορία με το σταγονόμετρο για να σας τραβάμε την προσοχή :P. Για αρχή μερικά προσχέδια σχετικά με το τι έπεται." Προσωπικά είχα λυθεί στα γέλια όταν διάβασα κάποιες από τις σελίδες ενώ φτιάχνονταν παλιότερα. Τους πήρε λίγο παραπάνω για να ολοκληρωθεί καθότι υπήρχε μια τεχνική δυσκολία ως προς τον χρωματισμό. Το θέμα λύθηκε εν καιρώ, οι σελίδες χρωματίστηκαν στο ένα από τα 2 Reichskriegshäfen και εντέλει εκτυπώθηκε σε μικρό αριθμό αντιτύπων στα αγγλικά προκειμένου να προωθηθεί στα κατάλληλα χέρια. Well, είχα στη διάθεσή μου κάποια επιχειρήματα τα οποία δούλεψαν και έτσι ένα κομματάκι έφτασε στα χεράκια μου Ήξερα ότι ήταν μια πάρα πολύ καλή ιστοριούλα. Εξεπλάγην διότι βγήκε κάτι ακόμα καλύτερο απ'ότι φανταζόμουν. Ο χρωματισμός ήταν πολύ καλός, αλλά εκεί που έπαθα την πλάκα μου ήταν με την γραμματοσειρά. Έγινε μια εξαιρετική επιλογή και το αποτέλεσμα δεν είναι καθόλου μα καθόλου ερασιτεχνικό. Η περιπέτεια του Μπαρκς συνεχίζεται και με κάποιο τρόπο καταλήγει στην Αττική Δεν περιγράφω το πως. Απλά παραθέτω μια σελιδούλα η οποία έχει δημιουργηθεί με photo references Διότι δεν είναι τόσο αλλού για αλλού η φάση Σεναριακά, από τη στιγμή που δεν είναι επίσημη Disney, δόθηκε η δυνατότητα στον Αράπη να παρακάμψει κάποια πραγματάκια που είναι ταμπού για τη Disney τα τελευταία 60-70 χρόνια (δεν ήταν όμως ταμπού τις δεκαετίες του 20 και 30... ) Σχεδιαστικά το χέρι είναι αρκετά σφιγμένο και κάποιες φορές μου θυμίζει Ιταλούς της δεκαετίας του 50. Αυτό βέβαια ξεπερνιέται. Εάν κάτσει και κάνει καμιά δεκαχιλιαριά doodles Ως σύνολο στέκεται με χαρακτηριστική άνεση ως back-up story σε ένα εβδομαδιαίο Μίκυ Μάους. (και άμα το χέρι ήταν χαλαρό και "έρεε", θα έμπαινε με άνεση ως κύρια ιστορία σε οιοδήποτε Κόμιξ) Ως έξτρα σκέψη να πω το ότι η Ιταλία είναι δίπλα. Disney βγαίνουν ακόμα με τους τόνους στην Ελλάδα. Όταν έρχεται κάποιο από τα δυνατά ονόματα σε convention, γίνεται της Πόπης. Αρέσει, δεν αρέσει, ο χαμός που γίνεται όταν έρχεται ο Ρόσα, δεν θα γίνει ποτέ με τον Jim Lee. Ο κόσμος που πήγε στην Ziche, δεν πήγε στον Peter David. Το γιατί η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων δημιουργών σνομπάρει τα Disney και δεν έχουμε φανζινάκια ή αφισσούλες με δαύτους, μου είναι τελείως ακατανόητο. Άμα σας δοθεί ποτέ η ευκαιρία, μην το σκεφτείτε 2η φορά. Χτυπήστε το χωρίς τον παραμικρό δισταγμό Ξεχωρίζει

«Destino»: Όταν ο Σαλβαντόρ Νταλί συνάντησε τον Γουόλτ Ντίσνεϊ 24/3/2020 - Cinemagazine.gr Περισσότερα από 70 χρόνια πριν, τα μεγάλα πνεύματα των Γουόλτ Ντίσνεϊ και Σαλβαντόρ Νταλί βρήκαν «προορισμό» σε μία μυθική συνεργασία. Η ταινία αφηγείται την ιστορία του Chronos, προσωποποίηση της έννοιας του χρόνου, και της ανικανότητάς του να αντιληφθεί την αγάπη του για την θνητή Ντάλια. Οι σκηνές συνδυάζουν μια σειρά από σουρεαλιστικούς πίνακες του Σαλβαντόρ Νταλί με χορευτικές εικόνες και «κάδρα» μεταμορφώσεων. Οι συζητήσεις για την παραγωγή του «Destino» ξεκίνησαν το 1945, ενώ η ταινία ολοκληρώθηκε 58(!) χρόνια αργότερα. Οι Νταλί και Ντίσνεϊ συνεργάστηκαν για 8 μήνες από το 1945 μέχρι το 1946, με τον Νταλί να περιγράφεται από τους συνεργάτες ως «μια φιγούρα όμοια με φάντασμα που φαινόταν να ήξερε καλύτερα τα μυστικά του Ντίσνει». Η δουλειά του Νταλί ήταν να ετοιμάσει μια 6λεπτη σκηνή που θα συνδύαζε animation με ζωντανή παρουσία χορευτών κι ένα μείγμα από ειδικά εφέ στα πρότυπα της «Φαντασίας» που είχε επιμεληθεί ο Γουόλτ Ντίσνει το 1940. Η πίεση που δέχθηκε ο Νταλί για να παραδώσει το σχέδιο φάνηκε στο οτι δεν μπορούσε να διαχειριστεί τον χρόνο της προετοιμασίας και τον σχεδιασμό του προσώπου του Δια, ενός κομβικού σημείου για την ταινία. Μέσω όμως των δυσκολιών, ο Νταλί ανακάλυψε μια καινούργια τεχνική κινουμένων σχεδίων, την λεγόμενη «παρανοϊκή κριτική», που στηρίχθηκε στη δουλειά του Φρόιντ σχετικά με το υποσυνείδητο και την ένταξη των κρυμμένων και των διπλών εικόνων. Ο Νταλί μιλώντας για την ταινία μετά την ολοκλήρωσή της έκανε λόγο «για τη διασκέδαση που μπορεί να υπερτονίσει την Τέχνη, η οποία με τη σειρά της σου δίνει απεριόριστες δυνατότητες», ενώ για την πλοκή διαφώνησε με τον Ντίσνεϊ. Ενώ ο ίδιος χαρακτήρισε το «Destino» ως «μια μαγική έκθεση του προβλήματος της ζωής μέσα στον λαβύρινθο του χρόνου», ο «μπαμπάς του Μίκι Μάους» την περιέγραψε ως μια «απλή ιστορία, όπου ένα νεαρό κορίτσι αναζητά την πραγματική αγάπη». Τα συμπεράσματα δικά σας... από το Cinemagazine Σχετικά άρθρα στο GC: Ο Νταλί στον κόσμο του Μίκυ Μάους (2/11/2003) Όταν ο Γουόλτ Ντίσνεϋ συνάντησε τον Σαλβαντόρ Νταλί (21/8/2013) Ήταν ο Ντίσνεϊ σουρεαλιστής; (2/2/2014)

Κυκλοφόρησε και φέτος το ημερολόγιο Disney απο την Καθημερινή. Τα σχέδια περιλαμβάνουν ήρωες τόσο απο το σύμπαν του Μίκυ όσο και απο των Ντάκ και φαίνεται να μην ανήκουν μόνο σε ενα σχεδιαστή (όπως παλιότερα με τον Don Rosa) ούτε έχουν συγκεκριμένη θεματολογία. Η έκδοση είναι στο γνωστό γυαλιστερό χαρτί διαστάσεων 23Χ30cm και είναι πολύ όμορφη και προσεγμένη. ISBN 978-960-585-233-7 Ιανουάριος Φεβρουάριος Μάρτιος Απρίλιος Μάϊος Ιούνιος Ιούλιος Αύγουστος Σεπτέμβρης Οκτώβρης Νοέμβρης Δεκέμβρης Καλό μήνα σε όλους.

Η Disney ετοιμάζεται να κάνει κουμάντο και να μας γυρίσει 100 χρόνια πίσω Το ντιλ μεταξύ Disney και Fox κλείνει κι εμείς προβληματιζόμαστε για τις αλλαγές που θα φέρει στην σύγχρονη βιομηχανία της διασκέδασης, λαμβάνοντας υπόψιν και τις πρόσφατες εξελίξεις σχετικά με το net neutrality. Μετά από τις πολύμηνες φήμες γύρω από την εξαγορά της Fox εκ μέρους της Disney, την περασμένη Πέμπτη έπεσαν τελικά οι πρώτες υπογραφές και έγιναν γνωστές οι λεπτομέρειες για το ντηλ μεταξύ των δύο μιντιακών κολοσσών. Η Disney αγοράζει την Fox, λοιπόν, κι αυτή είναι μια εξέλιξη που, εφόσον ολοκληρωθεί με τον τρόπο που φαίνεται ότι θα γίνει, θα φέρει τα πάνω-κάτω και τα μπρος-πίσω στην βιομηχανία του θεάματος. Και λέμε εφόσον ολοκληρωθεί, μιας και παρ’ όλο που επιβεβαιώθηκε η συμφωνία ύψους 52,4 δις δολαρίων, το ντηλ δεν έχει κλείσει ακόμα. Το βασικό εμπόδιο της συμφωνίας ίσως έρθει από το Αμερικάνικο Υπουργείο Δικαιοσύνης και το αντι-τραστ τμήμα του, μιας κι έχουν αρχίσει να εκφράζονται σημαντικοί προβληματισμοί γύρω από τον μονοπωλιακό χαρακτήρα του ντηλ, όπως έγινε επίσης πρόσφατα στην περίπτωση της συγχώνευσης μεταξύ των επικοινωνιακών λεβιάθαν που λέγονται AT&T και Time Warner. Μπορεί όλο αυτό να μοιάζει είτε υπερβολικά περίπλοκο είτε υπερβολικά αδιάφορο για τους casual επισκέπτες των κινηματογραφικών αιθουσών, αλλά στην πραγματικότητα θα επηρεάσει άμεσα το σύγχρονο περιβάλλον της διασκέδασης, αφού αγγίζει και συνδέεται άρρηκτα με μια σειρά από κομβικά πράγματα, όπως το μέλλον των κινηματογραφικών και τηλεοπτικών προϊόντων, του φτηνού internet, του net neutrality και των υπηρεσιών online streaming. Ας τα πιάσουμε με τη σειρά – και το τοπίο θα αρχίσει, ίσως, να ξεκαθαρίζει. Τι περιλαμβάνει το ντιλ μεταξύ Disney και Fox Πρώτα απ’ όλα, η Disney παίρνει το studio της 20th Century Fox μαζί με όλα του τα τμήματα, δηλαδή μεταξύ άλλων την παραδοσιακά οσκαρική Fox Searchlight, την 20th Century Fox Animation και την Blue Sky Studios που ασχολούνται με το κινηματογραφικό animation, αλλά και το τηλεοπτικό τμήμα 20th Century Fox Television. Παράλληλα, η Disney αποκτά τα μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα FX και Fox Sports, αλλά και τα μετοχικά ποσοστά της Fox σε μια σειρά από σημαντικές επιχειρήσεις, όπως το National Geographic (73%), το πανευρωπαϊκό δίκτυο Sky (39%), και τη συνδρομητική video-on-demand υπηρεσία Hulu (30%). Η Fox, από την άλλη, θα κρατήσει στην ιδιοκτησία της τα ειδησεογραφικά δίκτυα και κάποια από τα εθνικά αθλητικά της δίκτυα. Τι σημαίνει αυτό στην πράξη; Ότι η Disney θα κατέχει πλέον όλες τις ταινίες και τις σειρές που έχει φτιάξει η Fox, από τα franchises του Alien, του Avatar και του Planet of the Apes μέχρι και τους Simpsons, το Family Guy και το Prison Break. Μαζί μ’ αυτά, αποκτάει μεταξύ άλλων και τα κινηματογραφικά δικαιώματα των Fantastic Four και των X-Men, αλλά και την διανομή της πρώτης τριλογίας Star Wars και των animated ταινιών της DreamWorks. Τι αλλαγές φέρνει στη βιομηχανία του θεάματος Προφανώς, η εξέλιξη αυτή δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Η Disney έχει μπει σε τέτοια τροχιά εδώ και κάμποσο καιρό, αφού τα τελευταία χρόνια έχει κλείσει συμφωνίες που τις έχουν αποφέρει γιγάντια κέρδη στο τοπίο της βιομηχανίας της διασκέδασης. Ανάμεσα σ’ αυτές τις συμφωνίες ξεχωρίζουν προφανώς οι εξαγορές της Pixar, της Lucasfilms, της Marvel Studios και του τηλεοπτικού δικτύου ABC. Αν σ’ αυτά προσθέσουμε την παγκόσμια φάμπρικα των παιδικών παιχνιδιών και τα θεματικά πάρκα, καταλαβαίνουμε ότι το πράγμα έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Για να καταλάβουμε το μέγεθος της συμφωνίας με όρους κινηματογραφικής παραγωγής, πέρα δηλαδή από τους συγκεκριμένους τίτλους που κατείχε ήδη η Disney (από το Marvel Cinematic Universe και το Star Wars μέχρι τους Πειρατές της Καραϊβικής και το Toy Story), ας αναλογιστούμε ότι αυτή η κίνηση αλλάζει πλήρως την ισορροπία μεταξύ των μεγάλων κινηματογραφικών studios. Σε γενικές γραμμές, το τοπίο της χολιγουντιανής παραγωγής από την χρυσή εποχή του (’30s-’40s) και μετά χαρακτηρίζεται από την ισορροπία μεταξύ των μεγάλων studios: Disney, Warner, Fox, Universal, Sony και Paramount. Με βάση τα οικονομικά στοιχεία του 2016, η Disney είχε ήδη το μεγαλύτερο μερίδιο της αμερικάνικης αγοράς, φτάνοντας σε ποσοστό 26%. Αν λοιπόν προσθέσουμε σ’ αυτό και το μερίδιο της Fox, τότε η Disney μπορεί να φτάσει έως και στο 40% της κινηματογραφικής αγοράς. Αν αυτό δεν είναι μονοπώλιο, τότε η λέξη δεν έχει πια κανένα νόημα. Φυσικά, αυτό έχει κι άλλου τύπου συνέπειες. Κατ’ αρχάς, είναι αδύνατον μια τέτοιου είδους και έκτασης εξαγορά να μην αλλάξει το εργασιακό τοπίο στην κινηματογραφική βιομηχανία του Χόλιγουντ. Σύμφωνα με την Disney, η αγορά της Fox αναμένεται να της εξοικονομήσει τουλάχιστον 2 εκ. δολάρια κατά την συναλλαγή, το οποίο στην πράξη δεν μπορεί να σημαίνει τίποτε άλλο πέρα από χιλιάδες απολύσεις. Παράλληλα, η Disney έχει δώσει αρκετά ανησυχητικά δείγματα γραφής σχετικά με την αντιμετώπιση της αρνητικής κριτικής εκ μέρους των media, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το ότι έβαλε στην μαύρη λίστα για ένα διάστημα τους L.A. Times επειδή έκρινε ότι προσβλήθηκε από ένα ρεπορτάζ τους, οδηγώντας σε αποκλεισμό του μέσου από τις επίσημες προβολές ταινιών της και τις συνεντεύξεις με συντελεστές τους. Τι σχέση έχουν όλα αυτά με το net neutrality; Και κάπου εδώ αρχίζουμε να φτάνουμε στο ζουμί της υπόθεσης. Εκ πρώτης όψεως, η τρομακτική επέκταση της Disney και οι νομοθετικές αλλαγές γύρω από το net neutrality μοιάζουν δύο λίγο-πολύ άσχετες εξελίξεις. Καθώς με βάση την πρόσφατη απόφαση της Ομοσπονδιακής Επιτροπής Επικοινωνιών (FCC) των ΗΠΑ, οι πάροχοι-κολοσσοί των υπηρεσιών internet (Comcast, Verizon, AT&T) θα μπορούν πλέον κατά βούληση να παρέχουν πιο αργές ταχύτητες σε όποιον δε μπορεί να τις πληρώσει, η Disney ετοιμάζεται να μπει χοντρά στο παιχνίδι της πώλησης online υπηρεσιών. Είναι γνωστό ότι οι υπηρεσίες online streaming, όπως το Netflix και η Amazon, έχουν αλλάξει σε μεγάλο βαθμό τους όρους της εξατομικευμένης ψυχαγωγίας σ’ ένα σημαντικό κομμάτι του πλανήτη, παράγοντας προϊόντα ευθέως ανταγωνιστικά προς την κινηματογραφική και τηλεοπτική βιομηχανία – τόσο σε επίπεδο παραγωγής πρωτότυπου περιεχομένου όσο και σε επίπεδο διανομής. Καθώς ο ανταγωνισμός σ’ αυτό το πεδίο αναμένεται να ανέβει σημαντικά, η Disney παίρνει θέση ώστε να σταθεί με αξιώσεις απέναντι στο Netflix και την Amazon. Αρχικά, είχε ήδη δηλώσει πως μέχρι το 2019 θα αποσύρει το υλικό της από το Netflix ώστε να το σπρώξει σε δική της online πλατφόρμα. Μετά την εξαγορά της Fox όμως, η Disney κατέχει πλέον το 60% του Hulu, μιας πλατφόρμα που έχει ήδη 6 εκ. συνδρομητές. Στην ουσία, καθώς η αγορά του online streaming και των direct-to-consumer προϊόντων αποκτά όλο και μεγαλύτερο βάρος στην παγκόσμια βιομηχανία της διασκέδασης, η επέκταση της Disney στον κόσμο των ιντερνετικών υπηρεσιών θα εγκαινιάσει μια νέα φάση κτηνώδους επιχειρηματικού ανταγωνισμού μεταξύ επικοινωνιακών και μιντιακών κολοσσών, οι οποίοι από εδώ και πέρα αναμένεται να παίξουν μεγάλη μπάλα στις πλάτες μας, εις βάρος του φτηνού και (σχετικά) ελεύθερου internet των άπειρων δυνατοτήτων σε τζάμπα απόλαυση ταινιών και σειρών. Αν όλα αυτά εξελιχθούν όπως φαίνεται, η Disney θα έχει το Hulu, η Comcast θα έχει το NBC και η AT&T θα έχει την Time Warner, ελέγχοντας εξίσου την μορφή και το περιεχόμενο ενός σημαντικού τμήματος της παροχής internet. Τι αντιδράσεις βλέπουμε μέχρι στιγμής; Βέβαια, οι fans των διάσημων κινηματογραφικών και τηλεοπτικών τίτλων μοιάζουν να ασχολούνται περισσότερο με την επίδραση που θα έχει όλο αυτό στις αγαπημένες τους ταινίες και σειρές. Θα τα κάνει όλα παιδιάστικα η Disney; Θα επιβάλει λογοκρισία; Θα χάσουμε την βία και το αίμα; Θα σταματήσει να βρίζει ο Deadpool; Θα δούμε στην ίδια ταινία τους Avengers με τους X-Men και τους Fantastic Four; ΟΚ, εντάξει, δεν θέλουμε να υποτιμήσουμε τα πάθη των φίλων όλων αυτών των τίτλων – κι εμείς ανάμεσά τους βρισκόμαστε. Μιλάμε όμως για χαρακτηριστικό παράδειγμα απώλειας του δάσους για χάρη του δέντρου. Το σωματείο Writers Guild of America έχει τονίσει ήδη σε ανακοίνωσή του ότι βρισκόμαστε στα πρώτα στάδια μιας μετάβασης από τον ολιγοπωλιακό έλεγχο του θεάματος σε μια μονοπωλιακή κατάσταση. Είναι προφανές πως η βιομηχανία της διασκέδασης αποτελεί παραδοσιακά μια σκληρή καπιταλιστική ήπειρο, με την κερδοφορία των μεγάλων ομίλων να λειτουργεί εις βάρος των δημιουργών και των εργαζομένων στο πεδίο της μαζικής κουλτούρας. Παρ’ όλα αυτά, εδώ έχουμε μια σειρά από εξελίξεις που μοιάζουν περισσότερο με επιστροφή στα πρώτα χρόνια της κινηματογραφικής βιομηχανίας κατά τις αρχές του 20ού αιώνα. Τι συνέβαινε στις απαρχές του Χόλιγουντ; Χοντρικά, το 1908 δημιουργήθηκε το πρώτο μεγάλο κινηματογραφικό τραστ εκ μέρους όλων των τότε μεγάλων εταιριών παραγωγής, των βασικών διανομέων και των μεγαλύτερων παρόχων αναλογικού φιλμ. Η μεγα-εταιρία που φτιάξανε ήταν η Motion Picture Patents Company, με έδρα το Νιού Τζέρσεϊ, και στόχος ήταν ο πλήρης έλεγχος κάθε σταδίου της κινηματογραφικής βιομηχανίας, από την παραγωγή στην διανομή κι έπειτα στην προβολή. Πρωταγωνιστής αυτής της εξέλιξης ήταν ο Τόμας Έντισον, ο οποίος ήθελε να πατεντάρει όλα τα στοιχεία της κινηματογραφικής παραγωγής ώστε να εξασφαλίσει ένα ολοκληρωτικό μονοπώλιο στην αναδυόμενη μαζική κουλτούρα του σινεμά. Στην πράξη, το τραστ της MPPC λειτουργούσε γκανγκστερικά, κυνηγώντας και κλείνοντας οποιαδήποτε κινηματογραφική παραγωγή δεν συμμορφωνόταν με τις απαιτήσεις της. Η αντίδραση στο μονοπώλιο του Έντισον οδήγησε σε δύο σημαντικές εξελίξεις. Πρώτον, αρκετοί σημαντικοί πρωτοπόροι του αμερικάνικου σινεμά, όπως ο D.W. Griffith και ο Cecil B. DeMille, άρχισαν να κινούνται προς τα δυτικά ώστε να ξεφύγουν από την απειλή της MPPC, οδηγώντας έτσι στη γέννηση του Χόλιγουντ. Δεύτερον, το ομοσπονδιακό δικαστήριο των ΗΠΑ έκρινε το 1915 ότι ο Έντισον το είχε παρακάνει με τις μονοπωλιακές πρακτικές, κι έτσι η MPPC έκλεισε τον κύκλο της λίγο αργότερα. Αντίστοιχα, η παρόμοια απόφαση της αμερικάνικης δικαιοσύνης σχετικά με την Paramount το 1948 θεμελίωσε ακόμα περισσότερο την αντι-τραστ νομοθεσία των ΗΠΑ γύρω από την κινηματογραφική βιομηχανία, περιορίζοντας εν μέρει το μονοπώλιο του studio system της χρυσής χολιγουντιανής εποχής στην παραγωγή, διανομή και προβολή ταινιών. Εν τέλει, η υπόθεση της συμφωνίας μεταξύ Disney και Fox ανοίγει ξανά αυτά τα ζητήματα. επαναφέροντας το θέμα των μονοπωλίων στην βιομηχανία του θεάματος και βρίσκοντας πολύ πρόσφορο έδαφος στις σημερινές κυβερνητικές πολιτικές της προεδρίας Τραμπ. Το γεγονός ότι η Disney βρίσκεται σ’ αυτήν την θέση μοιάζει από μόνο του με ιστορική ειρωνία, αφού ο ίδιος ο Walt Disney δημιούργησε τον Mickey Mouse το 1928 ως απάντηση στο ότι η μονοπωλιακή Universal του έκλεψε τον προηγούμενο χαρακτήρα του, τον Oswald the Rabbit. Η ιστορία βέβαια δεν μασάει από τέτοια κι η Disney ετοιμάζεται να πάρει την εκδίκησή της – μαζί με όλο το χαρτί.. Πηγή

Βουβό στριπάκι από 29/10/39 σε σενάριο Hubie Karp (αδερφός του Bob) και σκίτσο Bob Grant. (inducks) Το σκαν είναι από γαλλική αναδημοσίευση του 96.

Τα Marvel Studios και το Disney+ ετοιμάζουν μία σειρά κινουμένων σχεδίων βασισμένη στη γνωστή σειρά comics "What If" της Marvel. Το εγχείρημα θα επιβλέπει ο Kevin Feige και οι ιστορίες της σειράς θα αφορούν τις κινηματογραφικές ταινίες του MCU. Από το slashfilm.com «Like the comics, this animated anthology series will provide stories that explore how the Marvel Cinematic Universe might have unfolded if key moments in its history had not occurred as they did in recognized canon. For example, one of the episodes will adapt What If? Vol.1 #47, which explored the idea of “What if Loki had found the hammer of Thor?” The idea is that they could potentially have some of the main actors from the live-action Marvel Cinematic Universe movies reprise their roles in the animated series, which would imagine alternate possibilities from another dimension. The time commitment for voice acting is a whole lot less than for live-action productions, which could accommodate some of the biggest Marvel talent. The series would function as an anthology, just like the comic book series, with each episode tackling a different premise. I have confirmed the information above with three separate sources. Currently, it’s unclear if they will use any other storylines from the comics for inspiration other than the one mentioned above. It’s possible that many of the scenarios will be entirely new, and we know that they will be based on what we have seen in the Marvel Cinematic Universe and not the comic canon.»

Στην ιστορία Η επιστροφή του Εμίλ Κόρακα, στην οποία αναφέρεται η επιστροφή του Σούπερ Γκούφη στο ιταλικό τοπολίνο, υπάρχει μια αναφορά σε ένα γεγονός της "χρυσής εποχής" της εγκληματικής δραστηριότητας του Εμίλ Κ. -όπως την χαρακτηρίζει ο ίδιος. Δείτε παρακάτω: Μόλις το διάβασα, λοιπόν, σκέφτηκα ότι θα πρόκειται για κάποια από τις παλιές, ίσως κλασσικές(?), αμερικάνικες ιστορίες, τότε όταν πρωτοεμφανίστηκε ο Εμίλ Κόρακας. Έριξα μια ματιά σε όσες τέτοιες ιστορίες είχα, αλλά δεν βρήκα κάτι σχετικό. Έψαξα επίσης και όσες ιστορίες του Κόρακα έγραψε ο σεναριογράφος της πιο πάνω ιστορίας (Gianfranco Cordara), αλλά πάλι τίποτα. Από το όλο στήσιμο της ιστορίας αυτής, και τη διάθεση για συνέχιση της σε τουλάχιστον δύο κατοπινές ιστορίες (βλ. I TL 2357-7 και I TL 2470-4), είμαι πεπεισμένος ότι τα πιο πάνω καρέ είναι παρμένα από κάποια παλιότερη ιστορία. Ζητούνται πληροφορίες από οποιονδήποτε γνωρίζει/μπορεί να βρει κάτι σχετικό!

Ακόμα ένας παλιός γνώριμος του Σούπερ Γκούφυ έρχεται να μας βάλει σε σκέψεις για την προηγούμενη τους συνάντηση, στην ιστορία Μαθητευόμενη Μάγισσα (σενάριο: Sergio Badino, σχέδιο: Luigi Piras). Πρόκειται για τον Παγωτατζή του Κακού, που, όπως βλέπουμε πιο κάτω, είχε κάποτε συλληφθεί από τον Χειροπαίδαρο με τη βοήθεια του υπερήρωα μας: Γνωρίζουμε κάτι? Έχουμε καμιά ιδέα? Υγ.: τώρα τελευταία, έχει πέσει η απόδοση μας στο να απαντούμε τέτοιου είδους ερωτήσεις....

Στην ιστορία, Η Επιστροφή του Υπερήρωα (σενάριο: Francesco Artibani, σχέδιο: Alessandro Perina), στην οποία ο Σούπερ Γκούφη επιστρέφει στην ενεργό δράση μέσω των ιταλικών ιστοριών Ντίσνεϋ όπου μάχεται εξωγήινους κακοποιούς και όχι μόνο, συναντούμε τον Αυτοκράτορα των Ζονκ στον ρόλο του κακού της υπόθεσης. Ο οποίος, όμως, είναι στην πραγματικότητα ο Τζακ Όπτικαλ από το Μίκυ Σίτυ. Ο εν λόγω κακός, μόλις άκουσε το όνομα «Σούπερ Γκούφη», είπε (με ελαφρώς λανθασμένη γραμματική): «Μα, φυσικά! Τώρα σας θυμήθηκα! Όταν ζούσα στο Μίκυ Σίτυ, ήσαστε πολύ δημοφιλής!». Ο κ. Όπτικαλ, απαχθείς από τους Ζονκ που τους ήταν χρήσιμος αφού δεν έβλεπαν καλά, εδραιώνεται ως ο άρχοντας του εξωγήινου αυτού λαού, χάρη στις γνώσεις του περί φοροδιαφυγής. Έτσι, ετοιμάζεται να παντρευτεί την πριγκίπισσα Στριφνούλα Τιτάν, κόρη του βασιλιά του τσιμέντου (σας λέει τίποτα αυτό? ), αλλά λογαριάζει χωρίς τη γήινη γυναίκα του, η οποία καραδοκεί! Τελοσπάντων.... Η ερώτηση είναι: ο Τζακ Όπτικαλ έχει ξαναεμφανιστεί και σε προηγούμενη ιστορία, ιταλική ή αμερικάνικη?

Από το Μίκυ Μάους τεύχος 2235, μονοσέλιδο strip με τον Ντόναλντ, του Ιταλού καλλιτέχνη Alessio Coppola. Αφιερωμένο, στους πάντα σοβαρούς @Μενίγ Πουαγώ & @Indian .

Πωλούσαν ναρκωτικά με φίρμα τον... Μίκυ Μάους Τρίτη, 02 Απριλίου 2019 19:26 Ναρκωτικά με το λογότυπο του... Μίκι Μάους στη συσκευασία τους κατείχαν και διακινούσαν στην ευρύτερη περιοχή του κέντρου της Αθήνας οι δύο αλλοδαποί κι ο Έλληνας που συνελήφθησαν το βράδυ της Δευτέρας στα Πατήσια, από αστυνομικούς της Υποδιεύθυνσης Δίωξης Ναρκωτικών της Διεύθυνσης Ασφάλειας Αττικής. Εντοπίστηκαν έπειτα από αξιοποίηση πληροφοριών σχετικά με τη δράση ομάδας ατόμων που διακινεί ηρωίνη και κοκαΐνη, και μάλιστα με το λογότυπο του Μίκι Μάους, που δείχνει την προέλευση των ναρκωτικών από εργαστήριο στη Λατινική Αμερικής. Σε έρευνες στα σπίτια τους στα Πατήσια βρέθηκαν και κατασχέθηκαν 4.791,5 γραμμάρια ηρωίνης, 1.010 γραμμάρια κοκαΐνης, δύο ζυγαριές ακριβείας, 3.400 ευρώ, Ι.Χ. επιβατικό αυτοκίνητο κι επτά κινητά τηλέφωνα. Οι συλληφθέντες οδηγήθηκαν στον εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Αθηνών. === Πηγή Γλαυκα εις Αθήνας! που και να χαμπαριασουν την υπαρξη καποιων που παθαινουν αμοκ εάν κάτι λέγεται Κομιξ και εχει σταφ που εχουν ξαναπαρει ή εαν λεγεται Κοσμος Ντίσνεϋ και εχει μεσα σταφ που δεν ειναι κομικ... αχαχουχα! καλά. υπάρχουν κι αλλες φυλες εθισμενων απο αυτους που τους πιανει μονο εαν το ειχαν διαβασει πριν απο 40 χρονια μεχρι αυτους που τους πιανει μονο εαν δεν ειναι πανω απο 5 ετών υλικό

Στην ιστορία Ο φτερωτός λέων της Βενετίας (σενάριο: Bruno Sarda & Giorgio Figus, σχέδιο: Valerio Held), ο Ινδιάνα Γκούφυ αποτείνεται για βοήθεια σε έναν συνάδελφο του, τον Καθηγητή Ταρταρούγα: Όταν τον συναντά μαζί με τον Μίκυ, ο Ινδιάνα αναφέρει ότι τον είχε γνωρίσει κατά τη διάρκεια μιας εξερεύνησης στην Αίγυπτο, όπως βλέπουμε στο 2ο καρέ-flashback της πιο πάνω σελίδας. Το γεγονός ότι υπάρχει σχεδιασμένη σκηνή από προηγούμενη τους συνάντηση, με έβαλε σε υποψίες ότι ο Καθηγητής Ταρταρούγας ίσως να έχει ξαναεμφανιστεί και πιο παλιά στις σελίδες του Τοπολίνο. Επειδή, όμως, προσωπικά δεν διάβασα πολύ Ινδιάνα Γκούφυ (φυλάω τις ιστορίες του για τα γεράματα μου), χρειαζόμαστε τη βοήθεια κάποιου με περισσότερες γνώσεις στο θέμα για να μας διαφωτίσει!

Στην ιστορία Ήρωας χωρίς αιτία, ο Γκούφυ αναφέρει τη θεία Μερόπη, την οποία βλέπουμε σε φωτογραφία μαζί με έναν 4χρονο Γκούφυ δίπλα της: Στην αρχή πήγε ο νους μου στη θεία Κουρκούτα, αλλά δεν πρόκειται για αυτήν. Μήπως συναντήσατε τη θεία Μερόπη σε άλλη ιστορία?? Ποιος θα βοηθήσει να ανακαλύψουμε την ταυτότητα της??

Στο Αλμανάκο 147, στην ιστορία Ήρωας Χωρίς Αιτία, στη σελίδα 72, ο Σούπερ Γκούφη συναντά έναν αγριογουρουνόμορφο κακοποιό ονόματι ΤΖΟΥΜΠΟ ΤΖΑΜΠΟ. Οι δυο τους συναντήθηκαν σε προηγούμενη ιστορία, η οποία είχε να κάνει με κάποιο παιχνίδι με τίτλο 'Εισβολή στη Γη', όπως λέει και ο Σούπερ Γκούφη στην παρακάτω εικόνα: Όμως, η μόνη πληροφορία που δίνεται από τον σχετικό αστερίσκο, είναι ότι το παιχνίδι 'Εισβολή στη Γη' «ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΕ ΑΛΛΗ ΙΣΤΟΡΙΑ!». Έψαξα στο inducks τις προηγούμενες ιστορίες των δημιουργών, αλλά δεν κατάφερα να βρω κάτι σχετικό. Ποιος μπορεί να βοηθήσει??

Στο Νέο Μίκυ Μάους 237, διαβάσαμε την ιστορία "Αυτοί που έσωσαν τα Χριστούγεννα". Στην πρότελευταια σελίδα της ιστορίας (σελίδα 69 του τεύχους), βλέπουμε πολλούς ήρωες, και από τη Λιμνούπολη και από το Μίκυ Σίτυ, να εμφανίζονται ξαφνικά και να κάνουν έκπληξη στον Μίκυ και στον Ντόναλντ. Ανάμεσα τους βρίσκεται και ένας χαρακτήρας που, αρχικά, μας φαίνεται άγνωστος, αλλά με μια δεύτερη ματιά μπορούμε να αντιληφθούμε ότι (το κεφάλι του τουλάχιστον) είναι ένας συνδυασμός του Σκρουτζ και του Μίκυ. Φαβορίτες/καπέλο/γυαλιά μαζί με αυτιά/μύτη ποντικιού: Μετά από αυτό το καρέ, ο άγνωστος χαρακτήρας εξαφανίζεται... Το inducks δεν αναφέρει κάτι σχετικό. Έχει κανείς πληροφορίες?? Κάποια ιδέα?? Σχόλια?? Υγ.: τα ρούχα του αγνώστου κάτι μου θυμίζουν πάλι -ο γιακάς συγκεκριμένα- αλλά δεν μπορώ να καταλάβω τι...

Μετά την τεράστια επιτυχία του Ψυχρά κι Ανάποδα και των Υπερέξι, η Disney ετοιμάζεται να κλέψει και πάλι τις καρδιές μας με τη νέα της ξεκαρδιστική περιπέτεια με πρωταγωνιστή… ολόκληρο το ζωικό βασίλειο! Η Ζωούπολη μας ξεναγεί σε έναν απίστευτο κόσμο που φιλοξενεί απολαυστικούς χαρακτήρες και τα πιο εντυπωσιακά τοπία που έχουμε δει, συγκεντρωμένα σε μία ταινία κινουμένων σχεδίων. Η ταινία παρακολουθεί την περιπέτεια της Τζούντι, ενός λαγού που θέλει να γίνει αστυνομικός, αλλά και του διασκεδαστικού περίγυρου της, o οποίος δυσκολεύεται να πιστέψει ότι ο καθένας (και ειδικά η μικρόσωμη Τζούντι) μπορεί να γίνει αυτό που θέλει. Τη σκηνοθεσία έχουν αναλάβει οι Byron Howard (Μαλλιά Κουβάρια), Rich Moore (Ραλφ: Η Επόμενη Πίστα) και Jared Bush (Οι Υπερέξι), τρεις από τους πιο έμπειρους στο κινούμενο σχέδιο δημιουργούς. Ετοιμαστείτε να μάθετε πώς μιλάνε, ντύνονται, μετακινούνται και λύνουν τις υποθέσεις τους οι κάτοικοι μιας πολύβουης μεγαλούπολης που ανήκει αποκλειστικά στα ζώα! Υπόθεση: Η μοντέρνα μητρόπολη της Ζωούπολης δεν μοιάζει με καμία άλλη πόλη. Είναι ένα χωνευτήριο όπου κάθε είδους ζώο, από τον θηριώδη ελέφαντα μέχρι το μικροσκοπικό τρωκτικό, συνυπάρχει με το άλλο. Παρ’ όλα αυτά, η πόλη είναι χωρισμένη σε κοινωνικές τάξεις βασισμένες σε συνήθειες και στερεότυπα. Όταν η αισιόδοξη και πανέξυπνη Τζούντι Χοπς καταφθάνει, ανακαλύπτει ότι το να είσαι το πρώτο λαγουδάκι αστυνομικός ανάμεσα σε μεγαλόσωμα και σκληρά ζώα δεν είναι καθόλου εύκολο. Αποφασισμένη να αποδείξει την αξία της, αρπάζει την ευκαιρία να λύσει μια υπόθεση, ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι θα συνεργαστεί με μια κυνική και παμπόνηρη αλεπού που ακούει στο όνομα Νικ Γουάιλντ. Έχουν λιγότερες από 48 ώρες στη διάθεση τους για να βρουν ένα εξαφανισμένο θηλαστικό. Χαρακτήρες: Στη ξεχωριστή αυτή ταινία πρωταγωνιστεί ολόκληρο το ζωικό βασίλειο (!) με κεντρικούς ήρωες να είναι οι: Νικ Γουάιλντ: Δούκας Γουίζελτον: Μπόννυ & Στου Χοπς: Αρχηγός Μπόνγκο: Δήμαρχος Λεοντόκαρδος : Αστυνομικός Κλωχάουζερ: Tζούντι Χοπς: Γιαξ: Κυρία Όττερσον: Φινίκ: Φλας: Στα Ελληνικά ακούγονται: Ιωάννα Μιχαλά, Φοίβος Ριμένας, Γιάννης Στεφόπουλος, Μαρία Αδάμου, Δημήτρης Σάρλος, Ιφιγένεια Στάικου, Βαγγέλης Ρόκκος, Ακίνδυνος Γκίκας, Ντίνος Σούτης, Κωνσταντίνα Κουτουλάκη, Πέτρος Σπυρόπουλος, Έλενα Δελακούρα, Αργύρης Κανδύλης Αθηνόραμα Wikipedia Official Disney UK [imdb=tt2948356]

Ακόμα μια σειρά εμπνευσμένη από τους ήρωες του Ντίσνεϋ, που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα από την εκδοτική Ν.Δ. Νίκας. Εδώ έχουμε μια εγκυκλοπαίδεια για παιδιά, που ασχολείται με θέματα υγείας, τόσο από σωματική, όσο και από ψυχολογική άποψη. Ενδιαφέρον είναι, πιστεύω ότι σε σχέση με το πότε κυκλοφόρησε, ήταν αρκετά χρήσιμο και κατατοπιστικό. Στη σειρά κυκλοφόρησαν τέσσερις τόμοι, οι εξής: 1. Τα όργανα του σώματος 2. Ασθένειες 3. Συμπεριφορά 4. Πρώτες βοήθειες Έχω μόνο τους τρεις, τους οποίους ανεβάζω και στην παρουσίαση, καθώς και μια σελιδούλα, απολύτως ταιριαστή, για να πάρετε και μια ιδέα για το περιεχόμενο. Ευχαριστούμε για τα εξώφυλλα τους ifaisteio & albert.

Κάπου στα 1973 ο εκδότης Τάκης Βοσκάκης κυκλοφορεί το δεύτερο βιβλίο της σειράς "Γενναίος" (To 1ο τον Μάρτιο του 1972 με το τίτλο "Σούπερ Ντόναλντ-Ο τρομερός εκδικητής") με τίτλο "Σκρούτζ Μακ Ντάκ εναντίον F.B.I." Πρόκειται για την μεταφορά του "Paperone contro l'F.B.I." που πρωτοκυκλοφόρησε στη Ιταλία τον Οκτώβριο του 1968 σε σενάριο :Gian Giacomo Dalmasso , και Σχέδιο (μολύβι και μελάνι) :Giovan Battista Carpi απο τον εκδοτικό οίκο Mondatori.* Παρακάτω έχετε την δυνατότητα να το διαβάσετε ψηφιοποιημένο Παραθέτω εξώφυλλο και οπισθόφυλλο της 1ης έκδοσης, μιας κ κάποια στιγμή (άγνωστο πότε) κυκλοφόρησε και σε επανέκδοση. Σκαναρισμένο και διαθέσιμο για ανάγνωση, θα το βρείτε, ΕΔΩ. Καλή Χρονιά!!

Από την Μεγάλη Βιβλιοθήκη Disney #7 μονοσέλιδη ιστορία με τον Θείο Σκρουτζ. 'Η είσαι τσιγκούνης ή δεν είσαι!

Μέχρι στιγμής ο αγαπημένος μου Lewis Trondheim έχει γράψει 3 ιστορίες για την Disney. To Mickey's Craziest Adventures το 2016, το οποίο έχω λατρέψει. Το φετινό Donald's Happiest Adventures που περιμένω πως και πως να μεταφραστεί στα αγγλικά για να το παραγγείλω. Μια 5σελιδη ιστοριούλα το 2007 που δημοσιεύθηκε στο Journal De Mickey. Η πιθανότητα ότι θα δούμε κάτι από αυτά στα Ελληνικά, είναι κατά την (όχι και τόσο) ταπεινή μου άποψη ανύπαρκτη Εκτιμώ πως οι υπεύθυνοι θεωρούν ότι η πελατεία τους δεν θα εκτιμήσει το ακραία σουρεαλιστικό χιούμορ αυτών των ιστοριών, τα ενήλικα αρώματα που έχουν ή την ασυνήθιστη για disney τεχνοτροπία. Επειδή λοιπόν δεν βλέπω να μεταφράζεται η 5σελιδη στη lingua franca των καιρών μας, έκανα μια μικρή απόπειρα με τα φτωχά γαλλικά μου και με τη βοήθεια του internet για κάποιες άγνωστες λέξεις/εκφράσεις. Δεν είναι επαγγελματική λοιπόν ούτε η μετάφραση, ούτε η επιμέλεια C'est la vie. You can't always get what you want Τις σελιδούλες τις τσίμπησα από το inducks === Τίτλος L'affaire des fraises. Η υπόθεση των φραουλών. Σενάριο Lewis Trondheim Σχέδιο Yoann Chivard inducks Δεν μετέφρασα το κείμενο στο μπλε πλαίσιο στον πάτο της πρώτης σελίδας. Για όποιον αναρωτιέται τι λέει, μια απόπειρα: "Μια καινούργια περιπέτεια του Μίκυ; Ναι, αλλά βγαλμένη από τη φαντασία του Lewis Trondheim και σχεδιασμένη από τον Yoann. Ήταν μια ιδέα που γυρόφερνε στα κεφάλια μας καιρό τώρα. Ο Lewis, παρά τις υποχρεώσεις του, μας απάντησε "γιατί όχι;". Το αποτέλεσμα είναι όμορφο σαν κάτι από τον Gottfredson και έξυπνο σαν κάτι από τον Barks. Ε? Πως? Υπερβολές... Ε λοιπόν, καθόλου! Μπορείτε να κρίνετε και μόνοι σας άμα δεν μας πιστεύετε."

Στο βιβλίο των Νέων Ελληνικών, της Α' τάξης του ΕΠΑΛ. , υπάρχει ως μάθημα στην πρωτη ενότητα, ένα άρθρο του Παντελή Μπουκάλα το οποίο είχε δημοσιευτεί στην Καθημερινή. Δυστυχώς δεν κατάφερα να βρω την ακριβή ημερομηνία δημοσίευσης του άρθρου, ώστε να ενημερώσω τον τίτλο του θέματος.