Search the Community

Μια καταδίωξη από μουσείο σε μουσείο με φόντο τους πιο γνωστούς πίνακες της παγκόσμιας ζωγραφικής. Το chiaroscuro (στα ιταλικά chiaro = φωτεινό και scuro = σκοτεινό) στις τέχνες δηλώνει την τεχνική της χρήσης έντονων αντιθέσεων φωτός και σκιάς σε μια εικόνα, ώστε να αποδίδεται καλύτερα η αίσθηση του τρισδιάστατου, να αναδεικνύεται το βάθος, να τονίζεται ο όγκος προσώπων και αντικειμένων, να καθοδηγείται το βλέμμα του θεατή σε σημαντικά σημεία και λεπτομέρειες του έργου. Από τους δεξιοτέχνες του chiaroscuro ήταν ο Λεονάρντο ντα Βίντσι στην περίοδο της Αναγέννησης, ο οποίος έστρωσε τον δρόμο για μεταγενέστερους καλλιτέχνες όπως ο Καραβάτζο, ο Ρέμπραντ κ.ά. που αξιοποίησαν τη μέθοδο δημιουργώντας αριστουργήματα. Τον τίτλο «Chiaroscuro» επιλέγουν και οι Όλια Ντακογιάννη (σενάριο) και Antonia Avelin (σχέδιο) για την ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ιστορία που φιλοτεχνούν με επίκεντρο τον κόσμο της τέχνης, τους πιο γνωστούς πίνακες ζωγραφικής της Ιστορίας και τα πιο μεγάλα μουσεία. Ο πρώτος τόμος υπόσχεται πολλά για τη συνέχεια, καθώς προκύπτουν διαρκώς νέα ερωτήματα που απαιτούν απαντήσεις από τον ντετέκτιβ Άτλας Νόρτον και τη συντηρήτρια έργων τέχνης Σεσίλ Τρομπλέιγ. Τα «εγκλήματα» που ερευνούν όμως (προς το παρόν;) αφορούν μόνο βανδαλισμένους πίνακες. «Οι δυο τους ξεκινούν μια καταδίωξη από μουσείο σε μουσείο αναζητώντας στοιχεία με μάρτυρες τους ίδιους τους πίνακες, καθώς η Σεσίλ δεν έχει απλώς ισχυρό ένστικτο, αλλά είναι… μέντιουμ» συνοψίζει το οπισθόφυλλο της έκδοσης. Η ιστορία ξεκινά από το MoMA της Νέας Υόρκης με πρώτα θύματα δύο από τις «Δεσποινίδες της Αβινιόν» του Πάμπλο Πικάσο και συνεχίζεται με τη Σεσίλ να ψάχνει στοιχεία «συνομιλώντας» μάταια με τους «Εραστές» του Ρενέ Μαγκρίτ, ρωτώντας το «Κορίτσι που πνίγεται» του Ρόι Λιχτενστάιν, ξυπνώντας μνήμες της Φρίντα Κάλο στην «Αυτοπροσωπογραφία με κομμένα μαλλιά» και κοιτώντας σιωπηλά τη Μαρίνα Αμπράμοβιτς καθισμένη απέναντί της στην εμβληματική περφόρμανς «Η Καλλιτέχνις είναι εδώ». Το επόμενο θύμα θα είναι το κορίτσι του Πολ Γκογκέν από το έργο «Το πνεύμα των νεκρών αγρυπνά» στο μουσείο Albright-Knox, για να μεταφερθεί η δράση στο Μουσείο Ορσέ στο Παρίσι με τα «Μπλε Νούφαρα» του Κλοντ Μονέ να γίνονται ο τόπος του νέου εγκλήματος δίπλα στο ζευγάρι από το «Αψέντι» του Εντγκάρ Ντεγκά και την «Ολυμπία» του Εντουάρ Μανέ. Και την ανήσυχη Σεσίλ να «ταξιδεύει» συνεχώς σε άλλα έργα αναζητώντας τη λύση. Στην «περιπλάνηση» αυτή θα συναντήσει τη «Μόνα Λίζα» του Ντα Βίντσι, θα σταθεί δίπλα στον «Περιπλανώμενο πάνω από τη θάλασσα της ομίχλης» του Κάσπαρ Νταβίντ Φρίντριχ και την «Οφηλία» του Τζον Έβερετ Μίλε, θα συζητήσει με τον Μανέ στο «Μπαρ στο Φολί Μπερζέ». Η λύση όμως αργεί και ελπίζω να αργήσει ακόμα περισσότερο όσο η ιστορία εξελίσσεται τόσο έξυπνα και όμορφα δίπλα και μέσα σε έργα τέχνης, που – έστω και στο μυαλό της πρωταγωνίστριας – ζωντανεύουν και παίζουν τον πιο καθοριστικό ρόλο στην πλοκή. Και το σχετικό link...