Search the Community

Ο διακεκριμένος Βρετανός σχεδιαστής, που μαζί με τον συμπατριώτη του, Άλαν Μουρ, δημιούργησε το δυστοπικό όσο και ανατρεπτικό κόμικ «V for Vendetta», στο οποίο βασίστηκε το ομώνυμο κινηματογραφικό blockbuster, θα είναι επίσημος προσκεκλημένος στο φετινό 20ό ComicDom. Πάνε είκοσι χρόνια από τότε που επισκέφθηκε πρώτη φορά την Αθήνα ως επίσημος προσκεκλημένος του 1ου ComicDom. Η μεγάλη επιτυχία της ταινίας «V for Vendetta» (2005), η οποία βασίστηκε στο ομώνυμο κόμικ που δημιούργησε μαζί με τον κειμενογράφο Άλαν Μουρ, ήταν ακόμα νωπή. Είκοσι χρόνια μετά, οπότε επανέρχεται με την ίδια ιδιότητα για τα εικοσάχρονα του φεστιβάλ, η μάσκα με τη μορφή τού Γκάι Φοκς (ιστορικό πρόσωπο που από καθολικός συνωμότης στο Λονδίνο του 16ου αιώνα μετατράπηκε στο κόμικ σε λαϊκό εκδικητή τύπου «Ζορό», ο οποίος μάχεται την τυραννία που έχει εγκαθιδρυθεί σε μια μετααποκαλυπτική Βρετανία) εξακολουθεί να εμφανίζεται σε διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις ανά τον κόσμο, έχοντας πλέον αναχθεί σε ένα ποπ εξεγερσιακό σύμβολο και, ταυτόχρονα, σε ένα επιτυχημένο εμπορικό trademark – «οι καπιταλιστές θα μας πουλήσουν και το σχοινί που θα τους κρεμάσουμε», λέει άλλωστε ένα ρητό που αποδίδεται στον Λένιν. Ο Ντέιβιντ Λόιντ δεν ανησυχεί ότι στη Βρετανία μπορεί πράγματι να κηρυχθεί μια δικτατορία, τον προβληματίζει όμως το γεγονός ότι «η απειλή των λαϊκιστών και των διεφθαρμένων πολιτικών, οι οποίοι επενδύουν στον φόβο και το ψέμα για να παρασύρουν τους ευκολόπιστους και τους αγράμματους, είναι πολύ υπαρκτή». Επισημαίνει δε ότι τα ΜΜΕ και κυρίως τα social media διευκολύνουν πολύ την εξάπλωση αυτού του φαινομένου. Το «μήνυμα» του Γκάι Φοκς για αντίσταση σε αυταρχικούς ηγέτες και καθεστώτα ακόμα και με τη χρήση βίας, την οποία θεωρεί «αναγκαίο κακό» σε τέτοιες περιπτώσεις, παραμένει συνεπώς επίκαιρο. Μιλήσαμε για το κόμικ και την ταινία, για τα κόμικς γενικά – ανυπομονεί να γνωρίσει τη σύγχρονη ελληνική παραγωγή –, για τις προκλήσεις της τεχνητής νοημοσύνης και για το τελευταίο του πρότζεκτ, το ψηφιακό περιοδικό «Aces Weekly» στο οποίο παρουσιάζει εκλεκτούς κομίστες από όλο τον κόσμο. Η μάσκα με τη μορφή τού Γκάι Φοκς. – Ποια ήταν η κύρια πηγή έμπνευσής σας όταν σχεδιάζατε το «V for Vendetta»; Αρχικά, απλώς η ανάγκη να ανταποκριθώ στις οδηγίες του εκδότη, να δημιουργήσω δηλαδή έναν χαρακτήρα «μασκοφόρου εκδικητή». Τα υπόλοιπα είναι πια ιστορία! – Πόσο δημιουργική ήταν η συνεργασία σας με τον Άλαν Μουρ; Απόλυτα, θα έλεγα. Ήμασταν και οι δύο στα πρώτα στάδια της καριέρας μας εκείνη την εποχή, βρισκόμασταν στο ίδιο μήκος κύματος ως δημιουργοί και μας άρεσε πολύ να δουλεύουμε μαζί, αναγνωρίζοντας ότι ο καθένας μας ήταν εξαιρετικά καλός σε αυτό που έκανε. Εξώφυλλο του graphic novel. – Αποτύπωσε, πιστεύετε, ικανοποιητικά η ταινία το καλλιτεχνικό όραμά σας; H κινηματογραφική μεταφορά του «V for Vendetta» ήταν θαυμάσια και θα μπορούσε να είναι ακόμα καλύτερη αν έμενε πιο πιστή στο πρωτότυπο. Ήταν, σε κάθε περίπτωση, μια υπέροχη διασκευή για τη μεγάλη οθόνη, δημιουργημένη από αφοσιωμένους θαυμαστές του πρωτοτύπου, όπως ο σκηνοθέτης Τζέιμς Μακ Τιγκ, οι οποίοι ήθελαν να εκφράσουν τη δική τους άποψη μέσω αυτής. Έφτασε, επιπλέον, μέχρι και σε μέρη του πλανήτη που το κόμικ δεν είχε «επισκεφθεί» ποτέ στην έντυπη μορφή του – αν και ήταν ομολογουμένως λίγα! –, ενώ η ενθουσιώδης υποδοχή της ταινίας ενθάρρυνε τους θεατές να αναζητήσουν το πρωτότυπο έργο. – Περιμένατε ότι το κόμικ και η ταινία που ενέπνευσε θα γνώριζαν τόσο ευρεία απήχηση; Ένα καλό έργο, σε οποιαδήποτε μορφή, βρίσκει πάντα απήχηση αν η αγορά τού δώσει την ελευθερία να εκφραστεί και να προσεγγίσει το ευρύτερο δυνατό κοινό. Σε ορισμένες περιοχές του κόσμου, αυτή η αγορά περιορίζεται πλέον από τις ίδιες αυταρχικές πολιτικές για τις οποίες προειδοποιούσε το «V For Vendetta». Ο αντίκτυπος που είχαν τόσο το κόμικ όσο και η ταινία δεν ήταν εντελώς απρόσμενος, καθώς περιγράφουν λεπτομερώς μια ιστορία για την καταπίεση, την καταστολή, τη διαφθορά και τον αυταρχισμό, φαινόμενα που εξακολουθούν να απαντώνται σε πολλές χώρες ανά τον κόσμο και τα οποία όλοι όσοι σκεφτόμαστε ελεύθερα ευχόμαστε να εξαλειφθούν. – Πώς εξηγείτε το γεγονός ότι μια μάσκα με τη μορφή του Γκάι Φοκς – ενός καθολικού συνωμότη του 16ου αιώνα που δεν έχει καμία σχέση με τα σύγχρονα ριζοσπαστικά κινήματα – έγινε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα σύμβολα αντίστασης; Ο καθολικισμός δεν έχει καθόλου να κάνει με το μήνυμα της αντίστασης στο «V for Vendetta», το οποίο αφορά στην καταπίεση και την καταστολή την οποία υφίστανται οι άνθρωποι και οι ομάδες που αντιτίθενται σε αυταρχικές κυβερνήσεις και καθεστώτα, ακόμα κι αν κάποια από αυτά έχουν δημοκρατικό μανδύα. Για τις συγκεκριμένες συνθήκες, έπειτα, και για τα δεδομένα της εποχής του, ο Γκάι Φοκς θα μπορούσε επίσης να χαρακτηριστεί αντιστασιακός, αφού αντιτάχθηκε σε ένα ιδεολόγημα που επιχειρήθηκε να επιβληθεί «από τα πάνω». – Δεν σας προβληματίζει το γεγονός ότι αυτό το σύμβολο έχει ταυτόχρονα μετατραπεί σε επιτυχημένο εμπορικό σήμα; Αν κάποιος υπονοεί ότι ένα αναγνωρισμένο σύμβολο αδέσμευτης αντίστασης έχει αμαυρωθεί από εκείνους που στηρίζουν αυτήν ακριβώς την ταυτότητά του, ευνοώντας την επέκταση της ανατρεπτικής επιρροής του απέναντι στην εγνωσμένη τυραννία του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, τότε θα του έλεγα πως διαβάζει λάθος την επιδραστικότητα του συμβόλου αυτού. – Βλέπετε κάποια σύνδεση μεταξύ της μάσκας του Φοκς και της μάσκας του Τζόκερ; Όχι. Ο Τζόκερ δεν έχει αποκτήσει, από όσο γνωρίζω, κάποιον παρόμοιο συμβολισμό. Ο χαρακτήρας του Τζόκερ όταν δημιουργήθηκε δεν είχε κάποια εξεγερσιακή ταυτότητα ενάντια στην πολιτική καταπίεση. – Τι μας λέει όλο αυτό για μια κοινωνία που φαντασιώνεται λογής υπεράνθρωπους και εκδικητές να πολεμούν εκ μέρους της ενάντια σε εξουσίες που γίνονται ολοένα πιο κυνικές και δεσποτικές; Ο κόσμος φαίνεται να παρασύρεται όλο και περισσότερο από την πολιτική φιλοσοφία του «ισχυρού άνδρα», ακόμη και σε δημοκρατικές κοινωνίες, και να είναι επιρρεπής στον πειρασμό να ακολουθήσει αυταρχικούς ηγέτες που χρησιμοποιούν αποδιοπομπαίους τράγους και ψέματα για να αναρριχηθούν στην εξουσία. Θα απέδιδα την αυξανόμενη εξάπλωση αυτού του φαινομένου στην ευρύτατη γκάμα των μέσων μαζικής επικοινωνίας και κοινωνικής δικτύωσης που διαθέτουμε σήμερα και που ουδέποτε άλλοτε υπήρξαν σε τέτοια έκταση και αριθμό. Κάποτε θα μπορούσε κανείς να πει ότι «ένα ψέμα μπορεί να κάνει τον γύρο του κόσμου ενώ η αλήθεια ακόμα φοράει τις μπότες της», τώρα πρέπει να πούμε ότι «ένα ψέμα σίγουρα προλαβαίνει να κάνει τον γύρο του κόσμου προτού καν η αλήθεια προλάβει να φορέσει τις μπότες της, με τη διαφορά ότι το ψέμα αυτό φτάνει πλέον σε πολύ περισσότερους ανθρώπους από ότι παλιότερα». – Με ποιον σύγχρονο ηγέτη θα έμοιαζε ο Ύπατος Καγκελάριος Άνταμ Σάτλερ και σε ποιον επαναστάτη θα αντιστοιχούσε ο Γκάι Φοκς; Θα έλεγα ότι ο Σάτλερ αντιστοιχεί στον Ντόναλντ Τραμπ. Όσο για τον Φοκς, θα μπορούσε ίσως να παρομοιαστεί με τον Τσε Γκεβάρα. Πολλοί επαναστάτες, ξέρετε, έδωσαν μάχες με διάφορους τρόπους, έχοντας οργανωμένες ομάδες και αντάρτικους στρατούς να τους υποστηρίζουν, αλλά λίγοι το έπραξαν με τόσο περιορισμένα μέσα αντίστασης όπως ο Γκάι Φοκς. Σκηνή από το graphic novel. – Πόσο πιθανό θεωρείτε να εγκαθιδρυθεί κάποια στιγμή στη Βρετανία ένα απολυταρχικό καθεστώς παρόμοιο με αυτό του νεοφασιστικού κόμματος Norsefire του οποίου ηγείται ο Σάτλερ; Δεν θα έλεγα ότι το βρίσκω πιθανό, ωστόσο η απειλή των λαϊκιστών και των διεφθαρμένων πολιτικών, οι οποίοι επενδύουν στον φόβο και το ψέμα για να παρασύρουν τους ευκολόπιστους και τους αγράμματους, είναι πολύ υπαρκτή. – Τι θα απαντούσατε σε όσους κατηγόρησαν το «V for Vendetta» για υπερβολική βία, την οποία μάλιστα «ρομαντικοποιεί»; Η βία θα είναι πάντα απαραίτητο όπλο για την ανατροπή ενός καλά θωρακισμένου αυταρχικού καθεστώτος που έχει αποφασίσει να μην υποκύψει στη βούληση του λαού για μια ειλικρινή εκπροσώπηση των επιθυμιών του μέσω μιας δημοκρατικής ψηφοφορίας. Το να φαντάζεται κανείς κάτι διαφορετικό είναι απλώς ευσεβής πόθος. – Αν σχεδιάζατε σήμερα αυτή την ιστορία, θα αλλάζατε κάτι; Όχι, εκτός από κάποιες προφανείς τεχνικές λεπτομέρειες και τις ημερομηνίες των γεγονότων. – Ποιο έργο σας αγαπάτε περισσότερο; Το «V For Vendetta», βεβαίως, όπως και το «Kickback», είναι ωστόσο αλήθεια ότι έχω συνεργαστεί με αρκετούς αξιόλογους δημιουργούς και είμαι πολύ περήφανος για όλες αυτές τις δουλειές. – Ισχύει ότι τα κόμικς βιώνουν μια νέα άνθηση; Δεν διαφαίνεται κάποια τέτοια άνθηση από όσο γνωρίζω, αν και θα ήταν σίγουρα ωραίο να συνέβαινε. Ο κλάδος μπορεί φυσικά να αντιλαμβάνεται τον εαυτό του με διαφορετικό τρόπο από ότι το ευρύ κοινό, οπότε αν άνθρωποι του χώρου αναφέρουν κάτι τέτοιο, θα πρέπει να το δει κανείς υπό αυτό το πρίσμα. Τα κόμικς, έπειτα, είχαν πάντα διαφορετικό προφίλ σε κάθε χώρα – Ιαπωνία, ΗΠΑ, Γαλλία, Ιταλία, Βέλγιο, Ηνωμένο Βασίλειο κ.λ.π. –, άρα και διαφορετικά επίπεδα επιτυχίας και αποτυχίας ανάλογα με τις εκάστοτε τοπικές συνθήκες. Δεν είναι όπως ο κινηματογράφος, ο οποίος αναπτύχθηκε και ωρίμασε ιστορικά ως μορφή τέχνης και, παρότι έχει κι αυτός τις ιδιαιτερότητές του ανάλογα με τη χώρα, απολαμβάνει περίπου το ίδιο επίπεδο εκτίμησης παντού. Σκηνή από το graphic novel. – Πόσο ευπρόσδεκτα πιστεύετε ότι είναι σήμερα τα πολιτικά κόμικς στους μεγάλους εκδοτικούς οίκους; Δεν ξέρω, εσύ πες μου! Ορισμένοι εκδότες διαθέτουν σειρές βιβλίων που ασχολούνται με πολιτικά και κοινωνικά θέματα, αλλά πόσα από αυτά είναι κόμικς δεν έχω ιδέα. Αν ρωτάς για ιστορίες που έχουν πολιτική άποψη, όπως το «Persepolis» της Ιρανής αντικαθεστωτικής Μαρζάν Σατραπί, ελπίζω να είναι πάντα ευπρόσδεκτες, παρ’ όλο που υπόκεινται σε λογοκρισία η οποία μπορεί να τις κρατήσει μακριά από τα ράφια των βιβλιοθηκών και τις προθήκες των βιβλιοπωλείων. – Πώς βλέπετε το μέλλον των κόμικς στην ψηφιακή εποχή και πόσο «απειλούνται» από την τεχνητή νοημοσύνη; Η τεχνητή νοημοσύνη είναι ένα μεγάλο θέμα από μόνη της και αφορά κάθε μορφή πνευματικής και καλλιτεχνικής δημιουργίας. Όσον αφορά τα ψηφιακά κόμικς, πρέπει να πω πρώτα ότι ο χαρακτηρισμός «ψηφιακό» μπορεί να εκφράζει τόσο τη δημιουργία ενός κόμικ όσο και μια μέθοδο διανομής, δύο ξεχωριστά δηλαδή πράγματα. Ως μέθοδος διανομής είναι αναμφίβολα ο καλύτερος τρόπος για να φέρει την τέχνη των κόμικς στο μεγαλύτερο δυνατό κοινό. Το ψηφιακό περιοδικό μου «Aces Weekly» χρησιμοποιεί αυτήν τη μέθοδο αντί για τις δαπανηρές, απαρχαιωμένες και περιοριστικές μεθόδους αναπαραγωγής και διανομής του χαρτιού. Ταυτόχρονα, η «αντίσταση» από τους αναγνώστες κόμικς που δεν φαίνεται να μπορούν ή να θέλουν να ξεφύγουν από την εξάρτησή τους από το χαρτί είναι τεράστια. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ελπίζουμε στην αλλαγή και να προσπαθούμε γι’ αυτή. Η «τέχνη», τώρα, της τεχνητής νοημοσύνης αποτελεί απειλή για τα μέσα διαβίωσης όλων των πραγματικών δημιουργών, αλλά δεν έχουμε βρει ακόμα τον ιδανικό τρόπο να την εμποδίσουμε να προκαλεί απώλεια θέσεων εργασίας, και φοβάμαι πως ίσως να μην μπορούμε. – Σε τι διαφέρει το πράγματι εξαιρετικό «Aces Weekly» από άλλες ανθολογίες κόμικς; Ποιο είναι το όραμά σας γι’ αυτό το πρότζεκτ και πώς επιλέγετε τους καλλιτέχνες που παρουσιάζετε; Απλώς βάζουμε την τέχνη των κόμικς στην οθόνη αντί για την τυπωμένη σελίδα. Δεν υπάρχει δηλαδή κάποια ουσιαστική διαφορά, εξόν ότι κάνεις «κλικ» για να αλλάξεις σελίδα αντί να τη γυρίσεις. Το όραμά μας, τώρα, εμένα και των άλλων συντελεστών, ήταν φυσικά να γνωρίσουμε τεράστια επιτυχία, πέρα από τα πιο τρελά μας όνειρα, ακόμα όμως το παλεύουμε αυτό! Αν, τώρα, είσαι ένας καλός κομίστας και μας αρέσει αυτό που κάνεις, είσαι ευπρόσδεκτος – αυτό είναι το κριτήριό μας. Σκηνή από το Wrath Of The Gods. – Έχετε κάποια επαφή με τη σύγχρονη ελληνική παραγωγή; Καμία και ανυπομονώ να την ανακαλύψω! Είχα πάρει μια κάποια ιδέα στο πρώτο ComicDom, όταν επισκέφτηκα για πρώτη φορά την Αθήνα, αλλά είκοσι χρόνια μετά πιστεύω ότι θα έχουν υπάρξει ενδιαφέρουσες εξελίξεις. Το ίδιο το φεστιβάλ έχει, νομίζω, αποκτήσει στο μεταξύ ένα καλό όνομα. – Κάποιοι δημιουργοί που θα ξεχωρίζατε και που πιθανόν αποτέλεσαν και για σας πηγή έμπνευσης; Υπάρχουν πάρα πολλοί αξιόλογοι δημιουργοί εκεί έξω, τόσο παλιότεροι όσο και νεότεροι, για να τους παραθέσω όλους ονομαστικά εδώ, μπορώ ωστόσο να αναφέρω τον καλλιτέχνη που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση όταν ήμουν έφηβος και ουσιαστικά με οδήγησε στο να κάνω αυτό που έκανα στην καριέρα μου: τον Ρόναλντ Έμπλετον στη σειρά κόμικς με τίτλο «Wrath Of The Gods». Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για το ComicDom εδώ (Τεχνόπολη, 15-17/5) www.comicdom-con.gr www.acesweekly.co.uk Και το σχετικό link...

TO V FOR VENDETTΑ ΑΠΟΚΤΑ ΣΕΙΡΑ ΣΤΟ HBO, ΣΤΑ ΧΝΑΡΙΑ ΤΟΥ WATCHMEN Ο Pete Jackson θα γράψει τη διασκευή για λογαριασμό των Warner Bros. TV και DC Studios Του Russ Burlingame – 10/11/2025 Το V for Vendetta, το πολυαναγνωρισμένο κόμικ των Alan Moore και David Lloyd, επιστρέφει στην οθόνη. Όχι, δεν πρόκειται μόνο για τις επετειακές προβολές της επόμενης χρονιάς για τα 20 χρόνια της λατρεμένης ταινίας. Το HBO επέλεξε τον Pete Jackson για μια τηλεοπτική διασκευή. Για λόγους σαφήνειας, πρόκειται για τον γνωστό από τα Somewhere Boy και The Death of Bunny Munro Pete Jackson, όχι για τον Peter Jackson του The Lord of the Rings. Ούτε ο Jackson ούτε η Warner Bros. είχαν κάποιο σχόλιο σχετικά με το ρεπορτάζ, όταν το Variety (που μετέδωσε πρώτο την είδηση) επικοινώνησε μαζί τους. Δεν υπάρχει ακόμη καμία πληροφορία για το αν η σειρά θα αποτελεί πιστή μεταφορά του κόμικ ή αν θα επεκτείνει τον κόσμο της ιστορίας. Το Watchmen των Moore και David Gibbons, που διασκευάστηκε σε ταινία το 2009, απέκτησε επακόλουθη προσαρμογή στο HBO το 2019, η οποία συνέχισε την ιστορία σε πραγματικό χρόνο, περισσότερο από τριάντα χρόνια μετά την αυθεντική σειρά κόμικ. Το V for Vendetta επικεντρώνεται στον V, έναν αναρχικό τρομοκράτη ακλόνητα αποφασισμένο να ανατρέψει τη φασιστική κυβέρνηση σε μια δυστοπική Βρετανία του εγγύς μέλλοντος. Είναι αναγνωρίσιμος από τον μανδύα, το καπέλο και τη χαρακτηριστική μάσκα του Guy Fawkes, και τον βοηθά στην αποστολή του η συνεργάτις–όμηρός του, Evey Hammond. Οι James Gunn και Peter Safran θα αναλάβουν την παραγωγή για τη DC Studios, μαζί με τον Ben Stephenson της Poison Pen και τη Leanne Klein της Wall to Wall Media εκ της Warner Bros. Το αυθεντικό κόμικ ξεκίνησε το 1982 και δημοσιευόταν σε συνέχειες στη βρετανική ανθολογία κόμικ Warrior. Η DC ανέλαβε στην πορεία τα εκδοτικά δικαιώματα, και το V for Vendetta παραμένει αδιάκοπα σε κυκλοφορία από τότε που συγκεντρώθηκε σε ενιαίο τόμο, αποτελώντας έναν από τους πιο ευπώλητους «αειθαλείς» τίτλους της DC. Η κινηματογραφική διασκευή του 2006, σε σκηνοθεσία James McTeigue και παραγωγή των The Wachowskis, είναι μία από τις πιο αγαπημένες μεταφορές κόμικ όλων των εποχών, και μία από τις σπάνιες ταινίες κόμικ με σήμανση καταλληλότητας R που έλαβε θετικές κριτικές και σημείωσε εμπορική επιτυχία. Το κόμικ και η ταινία έχουν συγκριθεί με άλλα προειδοποιητικά έργα, όπως τα 1984 και The Handmaid’s Tale, και η επιτυχία τους συνέβαλε στη διάδοση της επικράτησης της μάσκας του Guy Fawkes ως σύμβολο πολιτικής αντίστασης. Ο Moore, όπως συνηθίζει, δεν αναφέρεται επίσημα στους τίτλους παραγωγής ή στα δελτία Τύπου για τις κινηματογραφικές ή τηλεοπτικές μεταφορές των έργων του, έχοντας εκφράσει απογοήτευση και αποστροφή για το Χόλιγουντ, τη DC και κάθε πτυχή της διασκευής των ιστοριών του γενικά. Κατά κανόνα, το οικονομικό μερίδιο του από τα δικαιώματα πηγαίνει στους συνεργάτες του στα κόμικ. Πηγή

Το έργο του Alan Moore είχε βαθιά επίδραση στη μετέπειτα εξέλιξη του είδους του κόμικς. Όταν το 1986 ο Alan Moore έγραφε το Watchmen, από τη μια σκόπευε να σαρκάσει την υπερηρωική μανιέρα και να ασκήσει κριτική στα μανιχαϊστικά δίπολα των υπερηρωικών συμπάντων, αλλά από την άλλη δεν μπορούσε να φανταστεί τη βαθιά επίδραση που θα είχε το έργο του στη μετέπειτα εξέλιξη του είδους. Από τότε, εν πολλοίς, άλλαξε ριζικά ο τρόπος με τον οποίο η ίδια η βιομηχανία των κόμικς, οι δημιουργοί του είδους και το αναγνωστικό κοινό αντιλαμβάνονται την υπερηρωική «φύση». Παράλληλα όμως, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, αναπτύχθηκε υπέρμετρα η σχετική με τους υπερήρωες κινηματογραφική και τηλεοπτική βιομηχανία, με αποτέλεσμα δεκάδες ταινίες και σειρές οι οποίες σύστησαν γνωστούς και νεότερους χαρακτήρες σε ένα πολυπληθές κοινό, περιπλέκοντας περισσότερο τα ήδη πολυδαίδαλα σενάρια. Ο υπερπληθωρισμός αυτός έφερε αντιδράσεις. Και κάποιες από αυτές διατυπώθηκαν από τον ίδιο τον Alan Moore. Σε πρόσφατη συνέντευξή του στον Sam Leith για τον Guardian, ο εξηνταεννιάχρονος Άγγλος δημιουργός μίλησε με σκληρή γλώσσα για τα σύγχρονα υπερηρωικά κόμικς και τις μεθόδους που ακολουθεί η βιομηχανία. «Δεν έχω γράψει κανένα (σενάριο για υπερηρωικά κόμικς) τα τελευταία πέντε χρόνια. Θα αγαπώ πάντα, θα λατρεύω το μέσο των κόμικς, αλλά η βιομηχανία των κόμικς και καθετί που σχετίζεται με αυτήν έχει γίνει πια ανυπόφορο» δήλωσε. Έχοντας απαρνηθεί κάθε σχέση με τη μεταφορά των κόμικς, ακόμα και των δικών του, σε κινηματογραφικές ταινίες, κρατά μια πολύ επιφυλακτική στάση, που πολλές φορές γίνεται εχθρική. «Είχα δηλώσει γύρω στο 2011 ότι πίστευα πως θα είναι σοβαρές και ανησυχητικές οι μελλοντικές συνέπειες αν εκατομμύρια από ενηλίκους σχημάτιζαν ουρές για να παρακολουθήσουν ταινίες του Μπάτμαν. Κι αυτό γιατί ένα τέτοιο είδος παλιμπαιδισμού, ο οποίος παραπέμπει σε πιο αθώες εποχές, σε πιο απλές πραγματικότητες, μπορεί πολύ συχνά να είναι ένας προάγγελος του φασισμού» συνέχισε ο Alan Moore. Από την άλλη όμως κατέθεσε και την ικανοποίησή του για τη χρήση της μάσκας του πρωταγωνιστή του από το V for Vendetta ως συμβόλου αντίστασης και ανυπακοής: «Παίρνω θάρρος βλέποντας ότι έχει υιοθετηθεί ευρέως από κινήματα διαμαρτυρίας σε ολόκληρο τον κόσμο. Γιατί ακριβώς τώρα χρειαζόμαστε τα κινήματα διαμαρτυρίας περισσότερο από κάθε άλλη στιγμή». Και το σχετικό link...

V for Vendetta: Η κορυφαια συναντηση comic και πολιτικής Ο Alan Moore αποτελεί, μαζί με τον Neil Gaiman και τον Frank Miller την μεγάλη Τριάδα των σπουδαιότερων δημιουργών της 9ης Τέχνης και επηρέασαν, ο καθένας με διαφορετικό τρόπο, την μαζική κουλτούρα περισσότερο από όσο φανταζόμαστε. Ο Moore, σε αντίθεση με τον σκοτεινό και gritty ρεαλιστή Miiller και τον ψυχαναλυτικό ονειρισμό του Gaiman, επέλεξε μια πιο πλουραλιστική προσέγγιση, η οποία, ακόμα και όταν έγραφε υπερηρωικές ιστορίες, όπως το Killing Joke, πάντα ήταν από μια πλευρά που το κοινωνικό είχε βαρύνουσα σημασία, πολλές φορές επισκιάζοντας την πλοκή αυτή καθεαυτή. Όταν λοιπόν αυτό το κοινωνικό και πολιτικό στοιχείο ήταν ελεύθερο να αναπτυχθεί χωρίς συμβάσεις, τότε το έργο του Moore εξελισσόταν σε κάτι εντελώς μοναδικό, βαθύ και πραγματικα αριστουργηματικό. Το V for Vendetta (1988) είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για το παραπάνω. Μπορεί να παρουσιάζει έναν ήρωα με δυνάμεις πάνω από το κανονικό, ωστόσο δεν είναι κατα βάση ένα υπερηρωικό comic. Μάλιστα, δεν διστάζει να αναφερθεί με μια ελαφριά υποτίμηση στο υπερηρωικό είδος, τουλάχιστον σε κάποιες πλευρές του που ο Moore βίωσε πολύ καλά δουλεύοντας για τις μεγάλες εταιρίες τους χώρου. Aντίθετα, αποτελεί ένα έργο το οποίο εξερευνά ζητήματα πολιτικής, κοινωνικών ελευθεριών και δικαιωμάτων, το οποίο προκάλεσε (μέσω μιας ιδιαίτερης κινηματογραφικής αναφοράς) αντιδράσεις και στον πραγματικό κόσμο, πολλές από αυτές θετικές. Οι ιστορίες των ανθρώπων που μας παρουσιάζονται μέσα στις σελίδες, του V, της Evey Hammond, ακόμα και του Eric Finch είναι η ιστορία μιας κοινωνίας που βυθίστηκε στον πόλεμο και την καταστροφή για χάρη των εθνικισμών και των συμφερόντων και μετά, τα ίδια ακριβώς συμφέροντα και εθνικισμοί επανήλθαν στο προσκήνιο, πιο επιθετικά και πεινασμένα από ποτέ για να τραφούν από τα απομεινάρια των κοινωνιών που οι ίδιοι κατέστρεψαν. Μέσα από το αλληγορικό σχήμα των Norsefire γινόμαστε μάρτυρες της απανθρωποίησης μιας κοινωνίας. Βλέπουμε πως η πείνα και η απόγνωση εξαθλιώνει ολόκληρα κομμάτια που πληθυσμού, πως ο φασισμός, παρόλη την τεχνολογική του ανάπτυξη, δεν παύει ποτέ να είναι ένα σύστημα που καθιστά το άτομο κτήνος, ένα απάνθρωπο και απρόσωπο τέρας που νοιάζεται περισσότερο για αριθμούς παρά για ζωές. Και εδώ τίθεται το δίλημμα: Είναι χειρότερο πράγμα μια τέτοια κτηνώδης πολιτική βρισκει συνεχώς πρόθυμους συνεργούς και ζηλωτές για να το πετύχει, άτομα που δείχνουν με το δάχτυλο (fingermen) τους ανθρώπους που είναι διαφορετικοί, ή πως οι κοινωνίες πολλές φορές όχι μόνο το ανέχονται, αλλά το επιθυμούν κιόλας; Ο Μοοre σκιαγραφεί,με έναν έντονο αέρα noir και τρομερή γλαφυρότητα ένα τέτοιο σύστημα, απάνθρωπο και ανίκανο να συνεργαστεί ακόμα και με τον εαυτό του. Μεγάλο μέρος του comic αφιερώνεται, τις προδοσίες και την πάλη των κομματιών του Κεφαλιού μεταξύ τους για μια καλύτερη και πιο κεντρική θέση το πλέγμα εξουσίας. Περνά μέσα από το μικροσκόπιο ανθρώπους που στελεχώνουν τις κρατικές μηχανές και μας αποκαλύπτει πως την φρίκη που ήδη βλέπουμε να μας κυβερνά: Παιδεραστές να κρύβονται πίσω από την θρησκεία, βασανιστές να βαυκαλίζονται με το life style αποτελούν τους ηγέτες. Οι άνθρωποι που τους ακολουθούν όμως δεν είναι λιγότερο ή περισσότερο αποτρόπαιοι από τον άνθρωπο που στέκεται δίπλα μας. Καθημερινοί άνθρωποι, που ¨κάνουν απλά την δουλειά τους». Θα ήταν ταιριαστό για ένα απρόσωπο σύστημα να υποταχθεί σε έναν απρόσωπο άνθρωπο. Ο V δεν έχει πρόσωπο, ούτε όνομα ( κεντρική ιδέα που έμπνευσε τους Anonymous χρόνια αργότερα), έχει όμως μίσος απέναντι στον φασισμό. Η εκδίκηση του είναι προσωπική ταυτόχρονα όμως και πολιτική, καθώς κατευθύνεται σε πρόσωπα δημόσια, σύμβολα και ιδέες.Την ίδια στιγμή δεν αποσκοπεί μόνο στο να λύσει μια προσωπική βεντέτα, αλλά στο να πρωτοστατήσει σε ένα πολιτικό κίνημα ανατροπής, να γίνει η πρωτοπορία που θα αντιπαλέψει την βία και την καταπίεση του κράτους. Και ως πρωτοπορία δομείται και ο χαρακτήρας του. Πείραμα των φυλακών, καλλιτέχνης,αναρχικός. transexual (στις πρώτες εκδοχές της ιστορίας) θεατρίνος, (οι περισσότερες ατάκες του είναι σε σαιξπηρικό ιαμβικό πεντάμετρο), αποτελεί ουσιαστικά το αμάλγαμα πολλών και αντιθετικών μεταξύ τους επιρροών, από τον Orwell και τον Max Ernst μέχρι τον… Judge Dredd και τον Vincent Price, τις οποίες ο Moore και οι συνεργάτες συνέθεσαν σε έναν μοναδικό και ταυτόχρονα κοινό χαρακτήρα. Ο V χρησιμοποιεί βία και δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του για την ορθότητα των πράξεων του. Δρα ως πρωτοπορία, όχι όμως ως ηγέτης, Προτάσσει έναν βαθύ ατομικισμό, πολύ κοινό στην αγγλική παραδοσιακή λογοτεχνία και απόλυτα ταιριαστό με τον αναρχισμό του. Είναι ο συνοδοιπόρος και ο βοηθός, έναν ρόλο που μετά την αυτοθυσία του, αναλαμβάνει η Evey. Τεχνικά, στο V for Vendetta κυριαρχούν οι λογοτεχνικές αναφορές, η ποίηση, η μουσική, η ιστορία. Ακόμα και στα καρέ που κυριαρχούν τα υπερηρωικά κατορθώματα και δράση, ο Moore τα στολίζει με αποσπάσματα από τον Σαίξπηρ και διάφορους άλλους ποιητές, δημιουργώντας έναν ακατάπαυστο ρυθμό και συνέχεια που διαπνέει όλο το έργο. Από την άλλη, οι διάλογοι είναι άμεσοι, δυναμικοί και ζωντανοί και εμποδίζουν το comic να χαθεί σε μονοπάτια μονομανίας και αυτοαναφορικότητας. Προσδίδουν μια τρομερή πλαστικότητα και υφή στο σχέδιο των χαρακτήρων, κάνοντας τον αναγνώστη να βιώνει τις ιστορίες, τον πόνο και τον ρόλο τους μέσα στην πλοκή, η οποία με την σειρά της αποτελείται από πολλά μικρότερα subplots, που όλα μαζί οδηγούν στο μεγάλο φινάλε. Το V for Vendetta δεν θα ήταν πραγματικότητα αν δεν υπήρχε ο έτερος μεγάλος καλλιτέχνης, ο David Lloyd, που ανέλαβε το εικαστικό κομμάτι και ήταν και η αφορμή για ένα μεγάλο κομμάτι της ιστορίας. Ο Lloyd, μαθημένος από την εμπειρία του στο κλασσικό και τρομερά υποτιμημένο Night Raven και βαθιά επηρεασμένος από τους pulp χαρακτήρες της δεκαετίας του 1930, δίνει έναν σκοτεινό αλλά συγχρόνως πολύχρωμο χαρακτήρα στο comic. Κυριαρχούν οι απλοί συνδυασμοί χρωμάτων, οι έντονες σκιές και περιγράμματα, ενώ το εκρηκτικό μοντάζ του έργου το κάνει να φαίνεται πως όλα ρέουν, όλα αλλάζουν γύρω από τους χαρακτήρες, μια αίσθηση που θυμίζει την δουλειά τoυ Moore στο Swamp Thing. Επιπλέον, ο Lloyd κατάφερε να αυξομειώνει την ένταση των καρέ του, πότε τονίζοντας τις λεπτομέρειες και πότε αφήνοντας την φαντασία του αναγνώστη να συμπληρώσει τα κενά, αποδίδοντας έτσι μια πανέμορφη ατμόσφαιρα μυστηρίου την οποία, ανά σημεία, θαρρείς πως μπορείς να κόψεις με το μαχαίρι… Το V for Vendetta, παρά την απόπειρα απολιτικοποίηση του από την ταινία, ήταν και θα παραμείνει ένα κορυφαίο αριστούργημα πολιτικού ύφους και χαρακτήρα, ένα έναυσμα για παραγωγικές συζητήσεις, τσακωμούς και συγκρούσεις, και, πάνω από όλα, μια αφορμή για τον κόσμο να σκεφθεί και, ίσως, να αποτρέψει την ρήση του ίδιου του Moore: Όσο οι άνθρωποι γίνονται πιο απελπισμένοι, η ιστορία δείχνει πως θα εξεγερθούν σε μια μεγάλη, προλεταριακή παλίρροια που θα συνθλίψει τους καταπιεστές τους. Θα στραφούν ο ένας ενάντια στον άλλον… Πηγή Παρουσίαση της ελληνικής έκδοσης