Search the Community

και σε .cbr manofsteel.cbr

Πρόσφατα βρέθηκα σε ένα δίλημμα για το ποιο από τα δύο είναι καλύτερο ώστε να το αγοράσω. Και τα 2 κομματάκι δύσκολο! Οπότε ποια κατα την γνώμη σας είναι καλύτερη επιλογή; vs

Νέα ταινία animation απο την DC με πρωταγωνιστή τον Superman. Θα βασίζεται στην ιστορία "What's So Funny About Truth, Justice and the American Way" απο το "Action Comics" #775 που είχε γράψει ο Joe Kelly. cbr [imdb=tt2224455]

Από τις σελίδες των κόμικς πέρασαν στα πλατό της Έβδομης Τέχνης, πραγματοποιώντας μια ενδιάμεση στάση στην ανθηρή φαντασία κάθε λιλιπούτειου αναγνώστη που τους λάτρεψε σε βαθμό θρησκείας. Πλέον, κάθε συλλεκτικό τεύχος τους αξίζει μια ολόκληρη περιουσία. Ωστόσο η αλήθεια που κρύβεται πίσω από τη γένεση των υπερ-ηρώων των comics, είναι πολύ πιο σκοτεινή απ’ όσο νομίζαμε. Ο φάκελος με το πολιτικώς ορθό παρελθόν τους μόλις άνοιξε... Ιούνιος του 1938 και οι ΗΠΑ στρώνουν κόκκινο χαλί για να υποδεχτούν στην κοινωνική τους συνείδηση τον μεγαλύτερο υπερ-ήρωα που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα. Το όνομα αυτού: Superman. Μόνο που σε αντίθεση με την εκδοχή που γνωρίζουμε, ο τόπος καταγωγής του δεν ήταν ο μακρινός πλανήτης Κρύπτον, αλλά το… Κλίβελαντ του Οχάιο. Εκεί κοινώς όπου δυο νεαροί Εβραίοι, ονόματι Jerry Siegel και Joe Shuster, εμπνεύστηκαν σε πρώτη φάση τη δημιουργία του. Η συνέχεια γνωστή. Οι Siegel και Shuster, σε συνεργασία με την αμερικάνικη εταιρεία comics D.C., κατάφεραν να εκδώσουν το πρώτο τεύχος του ήρωα που χρόνια αργότερα ενσάρκωσε με επιτυχία στη μεγάλη οθόνη ο (αείμνηστος) Christopher Reeve. Το πρώτο τεύχος του Superman έγινε ανάρπαστο. Και η εξήγηση γι’ αυτό ήταν προφανής. Η ανάγκη για ανεύρεση ειδώλων ήταν επιτακτική στην αμερικάνικη καθημερινότητα της εποχής εκείνης, αφού στον ευρωπαϊκό χώρο είχαν αρχίσει ήδη να διακρίνονται έντονα και με σταθερά αυξανόμενους ρυθμούς τα πρώτα σημάδια της ναζιστικής πρόκλησης. Η τραγική ειρωνεία του project «Superman», ωστόσο, ήταν πασιφανής στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ. Και η εξήγηση γι’ αυτό ήταν ότι το άτομο που είχε πρώτο εμπνευστεί και εισάγει την ιδέα και το όραμα της δημιουργίας ενός «υπερανθρώπου» στα πρότυπα του Νίτσε, ήταν το ίδιο που πολεμήθηκε συστηματικά μέσα από τις σελίδες του διάσημου υπερ-ήρωα. Ο Αδόλφος Χίτλερ -περί ου ο λόγος-στο βιβλίο του «Mein Kampf» (σ.σ. «Ο Αγών Μου»), κάνει λόγο για τη δημιουργία ενός στρατού αποτελούμενου από εξελιγμένους σωματικά στρατιώτες , που κάτω από τη δική του ηγεσία θα τον βοηθούσαν να κατακτήσει τον κόσμο. Άθελά του όμως εκείνη τη στιγμή έδινε το έναυσμα στους δυο νεαρούς Εβραίους, να δημιουργήσουν τον δικό τους υπερ-ήρωα. Όταν ο Siegel και ο Shuster πρωτοσυνέλαβαν την ιδέα, είχαν στο μυαλό τους να κατασκευάσουν μια φανταστική ηρωική φυσιογνωμία, που θ’ αποτελούσε τον ιδανικό προστάτη των Εβραίων απέναντι στην απειλή του Χίτλερ. Αλλά ο «Σούπερ Εβραίος» ήταν μια ιδέα που δεν ευδοκίμησε, επειδή αναφερόταν μόνο στο δικό τους έθνος. Αντίθετα, ο Superman βρήκε ανταπόκριση, όχι μόνο στις εβραϊκές κοινότητες της Αμερικής, αλλά και σε ολόκληρη την αμερικάνικη κοινωνία. Όταν ξέσπασε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος που συνοδεύτηκε από τις αρχικές θριαμβευτικές νίκες του Χίτλερ, ο κίνδυνος της προέκτασης και της προέλασης της ναζιστικής Γερμανία όπλισε τα χέρια όχι μόνο των στρατιωτών, αλλά και των σκιτσογράφων. Ο Superman, που αποτελούσε το αγαπημένο comic της εποχής, μετατράπηκε εν μια νυκτί στον απόλυτο εκδικητή, όχι του Lex Luthor και της αμερικάνικης εγκληματικής κοινωνίας, αλλά του ηγέτη του Τρίτου Ράιχ! Τα τεύχη ξεπουλούσαν το ένα μετά το άλλο και το κεντρικό τους θέμα ήταν οι συνεχόμενοι θρίαμβοι του Superman ενάντια στο ναζιστικό στρατό. Στο εξώφυλλο του 17ου τεύχους μάλιστα, εικονίζεται ο ήρωας να έχει συλλάβει (με περίσσιο ύφος υπερηφάνειας και σαρκασμού) από το γιακά έναν τρομοκρατημένο -σε σημείο γελοιότητας- Χίτλερ μαζί με τον Ιάπωνα ηγέτη Χιροχίτο. Το μήνυμα ήταν προφανές: μπροστά στον ήρωα που προστατεύει την Αμερική ο Χίτλερ… αφοδεύει τα παντελόνια του. Άλλωστε ο Superman εκπροσωπούσε «την αλήθεια, τη δικαιοσύνη και (βεβαίως-βεβαίως) τον αμερικάνικο τρόπο ζωής. Τοιουτοτρόπως, την ίδια περίοδο ξεπετάχτηκαν νέοι ήρωες τόσο από τα γραφεία της Marvel όσο και από τα αντίστοιχα της D.C. Όλοι τους γνωστοί και αγαπημένοι: Batman, Flash, Captain Marvel κ.ο.κ. Ο σκοπός όλων αυτών, αυτονόητος. Να καταστρέψουν το χιτλερικό καθεστώς! Απ’ όλους αυτούς όμως κανείς δε θα μπορούσε να παρουσιαστεί ως ενδεικτικότερος εχθρός του Χίτλερ από τον άνθρωπο που έφερε στη στολή (και την ασπίδα) του τα χρώματα της αστερόεσσας. Ο λόγος φυσικά για τον Captain America, το comic-σύμβολο της Αμερικής, η -φανταστική-ιστορία του οποίου ξεκινάει κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Captain America και Thor, δύο εμβληματικές μορφές στο χώρο των comics Το story γνωστό: ο νεαρός εθελοντής στο στρατό, Steve Rogers, αποφασίζει να λάβει μέρος σε ένα αμερικάνικο πείραμα που αποσκοπεί στη δημιουργία ενός υπερφυσικού -σε ικανότητες- στρατιώτη. Το εγχείρημα (φυσικά) πετυχαίνει και ο Captain America είναι γεγονός! Ποιος είναι αυτός που τον μαθαίνει πρώτος; Μα ποιος άλλος από τον… Αδόλφο Χίτλερ, ο οποίος για μια ακόμη φορά αναλαμβάνει να ενσαρκώσει-εν αγνοία του-τον κακό σε άλλο ένα comic. Στο εξώφυλλο του πρώτου τεύχους του Captain America ο ομώνυμος ήρωας παρουσιάζεται να τρυπώνει στα μυστικά γραφεία των ναζί και να γρονθοκοπεί με μανία τον Φύρερ. Η παραπάνω απεικόνιση γίνεται δεκτή μέσα σε ντελίριο ενθουσιασμού από τους Αμερικανούς και ο νέος υπερ-ήρωας κερδίζει μέσα σε λίγες μέρες πόντους που τον ανεβάζουν ιεραρχικά στην… προεδρική θέση μεταξύ όλων των μασκοφόρων εκδικητών των ΗΠΑ. «Η συγκεκριμένη εικόνα (του Captain America να χτυπάει βάναυσα τον Χίτλερ) αποτυπώνει αυτό που θα ήθελαν να κάνουν όλοι οι Αμερικάνοι. Εφόσον, όμως, κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί στην πραγματικότητα, ας το απολαύσουμε τουλάχιστον στο comic», είναι το μήνυμα που περνάνε στην πλειοψηφία τους τα αμερικάνικα ΜΜΕ. Κι όμως τα πράγματα δε θα έμεναν για πάντα έτσι. Η λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, σε συνδυασμό με την ήττα του Χίτλερ, στέρησαν από τους υπερ-ήρωες το σκοπό της ύπαρξής τους. Η επιβολή της βίας από πλευράς τους πλέον δεν εξυπηρετούσε σε κάτι, εξ ου και η εισήγηση σε νέες βάσεις που επέβαλλε η κυβέρνηση των ΗΠΑ στις εταιρείες των comics. Το νέο μήνυμα έχει ως εξής: «Δε χρειάζεται να καταργήσετε τους υπερ-ήρωες, όμως εφεξής θα υφίστανται λογοκρισία οι σκηνές βίας στις σελίδες τους». Η καινούργια εποχή παράσχει εικόνες που το λιγότερο που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν είναι τραγελαφικές, καθώς όλοι οι υπερ-ήρωες χάνουν την ταυτότητά τους. Ο Superman βοηθάει την μέση αμερικανίδα νοικοκυρά στα ψώνια της. Ο Batman και ο Robin παρελαύνουν με μια σημαία ειρήνης. Ο Captain America με το Thor γευματίζουν παρέα σε εστιατόριο πίνοντας κρασί. Τα αποτελέσματα σε όλη αυτή την αλλαγή του concept φυσικά αρχίζουν να γίνονται αισθητά. Οι πωλήσεις πέφτουν θεαματικά και οι εταιρείες D.C. και Marvel φτάνουν στα όρια της διάλυσης. Είναι προφανές ότι κάτι χρειάζεται ν’ αλλάξει. Ότι χρειάζεται ένα γεγονός, όπως ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, ούτως ώστε να ανάψουν πάλι τα αίματα. Όπερ κι εγένετο! Ο πόλεμος στο Βιετνάμ αποδεικνύεται το κατάλληλο σπίρτο για να πυροδοτήσει εκ νέου το φιτίλι της δράσης στα comics. Η λογοκρισία της βίας εξαλείφεται και οι υπερ-ήρωες τίθενται αντιμέτωποι ύστερα από χρόνια με το καρμικό τους πεπρωμένο να ξυλοφορτώνουν τους «κακούς». Τα πράγματα μπαίνουν πλέον στο αυλάκι και με την απαρχή του νέου αιώνα αποκτούν ακόμα μεγαλύτερη ίντριγκα. Ο νέος κακός ονομάζεται Μπιν Λάντεν και για όσο καιρό θα εξακολουθήσει να μένει ασύλληπτος από τις αμερικάνικες κατασκοπικές υπηρεσίες, θα δίνει έμπνευση για πολλές ιστορίες στο χαρτί. Το έκτακτο τεύχος του Spiderman (2001) που εκδόθηκε λίγες μέρες ύστερα από την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους και το οποίο παρουσίαζε μέσα στις σελίδες του τον ήρωα να είναι αυτόπτης μάρτυρας στο ολέθριο γεγονός και να ορκίζεται καταρρακωμένος εκδίκηση, απλά δίνει τη νέα διάσταση της υπόθεσης. Ο εχθρός βρίσκεται γι’ ακόμη μια φορά προ των πυλών. Φορέστε μάσκα και αναλάβετε! http://cobrasports.g...8-superman-mags

Πού πάει διακοπές ο Μίκυ Μάους; Πώς διασκεδάζει η Μαφάλντα στην παραλία; Παίρνει άδεια ο Σούπερμαν; Σε όλα αυτά τα σοβαρότατα ερωτήματα απαντά το παρακάτω άρθρο! Ως συγγραφέας αναφέρεται ένας μυστηριώδης Λ.Κ.

Ο ήρωας με το κολάν και την κόκκινη μπέρτα Μήπως έχετε την εντύπωση ότι γνωρίζετε τα πάντα για τον Σούπερμαν; Πλανάσθε πλάνην οικτράν. Γιατί ένα τέτοιο αήττητο σύμβολο της ποπ κουλτούρας δεν εξαντλείται με τίποτε! ΛΕΝΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Το 1956 η «Λούσι» («Ι love Lucy»), η δημοφιλέστερη κωμική σειρά καταστάσεων του Νέου Κόσμου, φιλοξένησε εκτάκτως ως guest star τον ίδιο τον Σούπερμαν. Από μόνη της αυτή η συνύπαρξη στο σετ του CBS της πιο μπριόζας νοικοκυράς του αμερικανικού ονείρου επί Αϊζενχάουερ και του επίσης γιάνκη ήρωα που καθιέρωσε την αρία φυλή στα κόμικς φάνταζε επαρκώς... παράταιρη για να προκαλέσει μπόλικο γέλιο. Ο υπεράνθρωπος με το κολάν και την μπέρτα (τον υποδύθηκε ο Τζορτζ Ριβς) βρέθηκε προς στιγμήν να συμπάσχει με τον Κουβανό Ρίκι Ρικάρντο (Ντεζί Αρνάζ), σύζυγο της Λούσιλ Μπολ και στη ζωή και στη σειρά: «Θες να πεις ότι είσαι παντρεμένος μαζί της 15 ολόκληρα χρόνια; Και μετά φωνάζουν εμένα Σούπερμαν!». Δεν υπήρχε πλέον καμία αμφιβολία. Ο άνθρωπος-ατσάλι είχε πλέον γίνει αναπόσπαστο κομμάτι μιας ποπ κουλτούρας που ανατρίχιαζε στη θέα των καλοσμιλεμένων τετρακέφαλών του. Και παρ' ότι είχαν περάσει κάμποσα χρόνια από την πρώτη εμφάνισή του στο περιοδικό «Action Comics» (Ιούνιος 1938), χρειάστηκε να περιμένει στωικά ως τη δεκαετία του '50 για να ενσωματωθεί πλήρως. Ως επίσημη αφετηρία αυτής της «ενσωμάτωσης» μπορούμε να αναφέρουμε το πρώτο τηλεοπτικό «σόου» του (1951) με τον προαναφερθέντα Ριβς. Η επιτυχία της σειράς (104 επεισόδια) απέδειξε ότι το έδαφος ήταν πρόσφορο για τις περιπέτειες και την ακτίνα Χ-όρασή του. Ακόμη και αυτές οι δύσκολες Αμερικανίδες (τύπου Λούσι), που μόλις είχαν προλάβει να συνηθίσουν στην ιδέα των κατ' οίκον τάπερ-soiree, υπέκυψαν στη μυϊκή σαγήνη του. Και ας διαμαρτύρονταν οι ψυχίατροι για τις παρενέργειες που είχαν τέτοιου είδους υπερφυσικά πρότυπα βγαλμένα από κόμικς. Μάλιστα κάποιος δόκτωρ Φρέντερικ Βέρταμ, ειδικός στην παιδική εγκληματικότητα, δεν δίστασε να μιλήσει για τις σαφείς εθνικοσοσιαλιστικές προεκτάσεις του Σούπερμαν και των ομοίων του. Στο βιβλίο του Seduction of the Innocent (Η αποπλάνηση των αθώων), που κυκλοφόρησε το 1954, τα λέει έξω από τα δόντια: «Η ουσία με τον Σούπερμαν (αυτόν με το τεράστιο S επάνω στη στολή του ­ θα πρέπει να είμαστε φαντάζομαι ευγνώμονες που δεν είναι SS) είναι ότι έχει διαρκώς ανάγκη από μια ατελείωτη σειρά νέων υπερηρώων εγκληματιών και άλλων με "εξωτικά χαρακτηριστικά" για να δικαιώσει αλλά και για να καταστήσει πιθανή τη δική του ύπαρξη. Ο Σούπερμαν παραμένει σύμβολο μιας βίαιης φυλετικής υπεροχής. Ο τηλεοπτικός Σούπερμαν, ένας συνδυασμός τενόρου της όπερας χωρίς την αρματωσιά του και ερασιτέχνη αθλητή βγαλμένου από διαφήμιση περιοδικού υγιεινής διατροφής, δεν έχει μόνο "υπερανθρώπινες δυνάμεις" αλλά ανήκει απροκάλυπτα σε μια υπερφυλή». Βέβαια τα Αμερικανάκια που έτρεχαν αναψοκοκκινισμένα να αγοράσουν για 50 σεντς το τελευταίο μοντέλο του «κρυπτονικού περιστρόφου λέιζερ» («αυτού που χρησιμοποιεί ο ίδιος ο Σούπερμαν») δεν πολυέσκαγαν για τις φιλοσοφικο-κοινωνιολογικές ατασθαλίες του ήρωά τους. Ούτε είχαν ιδέα για το νιτσεϊκό περιτύλιγμα που του προσέδιδαν κάποιοι. Τι σχέση άλλωστε μπορεί να είχε εκείνο το «ubermeucsch» του γερμανού φιλοσόφου με έναν ήρωα που τις μισές ώρες της ημέρας είναι ο μυωπικός ρεπόρτερ της εφημερίδας «Daily Planet News»; Αλλωστε, σκιαγραφώντας τις ανώτερες βαθμίδες της ανθρώπινης τελειότητας, ο Φρίντριχ Νίτσε παρέλειψε να τους δώσει μια κάποια μορφή ­ μιλούσε αορίστως για αυτοϋπέρβαση και «βούληση για δύναμη». Τη στιγμή που ο Τζέρι Σίγκελ και ο Τζο Σάστερ, δύο διοπτροφόροι μαθητές στο γυμνάσιο Glenville του Κλίβενλαντ, κατάφεραν να εναποθέσουν στο χαρτί τον απόλυτο υπεράνθρωπο. Και να τον αναγάγουν σε έναν από τους πλέον συμπαθείς και αποδοτικούς ­ σε δολάρια ­ μύθους του 20ού αιώνα. Η κατάρα των υπερηρώων Ισως και να ήταν χειρότερη από αυτήν του Τουταγχαμόν. Δεν μπορεί να είναι τυχαίο ότι πολλοί από εκείνους που αναμείχθηκαν ποικιλοτρόπως με τον Σούπερμαν έχουν ένα τόσο άδοξο ­ και τόσο αταίριαστο για τη μυθική υπόστασή τους ­ τέλος. Γιατί δεν ήταν μόνον ο Κρίστοφερ Ριβ ­ ο τετραπληγικός υπεράνθρωπος του Χόλιγουντ. Η ιστορία πάει πολύ πίσω. Ισως στους Σίγκελ και Σάστερ, τους υποκινητές της όλης υπόθεσης. Τους πήρε πέντε χρόνια, μεσούντος του κραχ, να δώσουν σάρκα και οστά στον υπερήρωα του μυαλού τους και μία ώρα για να τον χάσουν διά παντός ­ πουλώντας τα δικαιώματά του για 165 ψωροδολάρια στην αδηφάγα DC Comics. Ο πολύκροτος δικαστικός αγώνας που ακολούθησε τους άφησε χρέη και στην ψάθα. Επόμενο κρούσμα ο Τζορτζ Ριβς. Το πρωτοσέλιδο του «New York Post» τη 16η Σεπτεμβρίου 1959 προκάλεσε λιποθυμίες: «Ο Σούπερμαν της TV αυτοκτόνησε». Κυκλοφορούν τρεις εκδοχές: η επίσημη (του αστυνομικού τμήματος του Μπέβερλι Χιλς), η ανεπίσημη (των συγγενών και φίλων του) και αυτή που θα ήθελαν σαν τρελοί οι απανταχού φαν του να πιστέψουν. Σύμφωνα με την πρώτη, ο Ριβς αυτοπυροβολήθηκε στο κεφάλι με μια σφαίρα ­ ένα τριανταοκτάρι όπλο βρέθηκε δίπλα από το πτώμα του στο διώροφο σπίτι του στον αριθμό 1.579 της Benedict Canyon Road. Είχε κάθε λόγο να δώσει τέλος στη ζωή του, γιατί δεν μπορούσε να επιβιώσει χωρίς το τηλεοπτικό alter ego του, τον Σούπερμαν. Σύμφωνα με τη δεύτερη, ο 45χρονος Ριβς δολοφονήθηκε ­ από τις πρώτες στη λίστα των υπόπτων η σύζυγος του Εντι Μάνιξ (αντιπροέδρου της Loew's Inc) και φλερτ του Ριβς, που δεν μπόρεσε να αντέξει τον επικείμενο γάμο του. Η τρίτη εκδοχή θέλει τον δυστυχή ηθοποιό να πηδάει από έναν ουρανοξύστη για να διαπιστώσει αν μπορεί και αυτός να πετάξει. Και η κακοδαιμονία δεν θα σταματήσει εκεί. Ο Κερκ Αλι, ήτοι ο παρθενικός (1948) Σούπερμαν της μεγάλης οθόνης, πέθανε πέρυσι από Αλτσχάιμερ. Ο Ντέρεκ Μέντινγκς, ο άνθρωπος που συμμετείχε στα ειδικά εφέ του έτερου κινηματογραφικού «Σούπερμαν» (1978), πεθαίνει από καρκίνο. Ο Μάρλον Μπράντο, που υποδύθηκε στην ίδια ταινία τον Jor - El, πατέρα του Σούπερμαν, βρέθηκε τις επόμενες δεκαετίες να εισπράττει σωρεία ενδοοικογενειακών τραγωδιών: ο γιος του Κρίστιαν συνελήφθη για τον φόνο του φίλου της ετεροθαλούς αδελφής του Σεγέν· η ίδια αυτοκτόνησε το 1995. Ο ηθοποιός Ρίτσαρντ Πράιορ πάλι, που υποδύεται έναν ειδικό στους υπολογιστές του «Σούπερμαν ΙΙΙ» (1983), προσβάλλεται τρία χρόνια μετά από σκλήρυνση κατά πλάκας. Επίλογος Σύμφωνοι, εκείνοι που τον υποδύθηκαν απεδείχθησαν περισσότερο φθαρτοί από τον μύθο του. Ο ίδιος όμως παραμένει ένα αήττητο σύμβολο της ποπ κουλτούρας, ακόμη και στο τέλος αυτής της πολύπαθης χιλιετίας. Δικαιώνοντας αυτό που είχαν στο μυαλό τους οι δημιουργοί του. Ο Τζέρι Σίγκελ ήξερε από τα τέλη της δεκαετίας του '30 με τι είχε να κάνει. «Ολον αυτό τον καιρό νιώθαμε ότι είχαμε στα χέρια μας κάτι πολύ διαφορετικό. Κάτι που ο κόσμος θα εναπόθετε στην καρδιά του». Μήπως και αυτό το ζωτικό όργανο δεν έχει ανάγκη από μπόλικους μύες; 9 σούπερ «λεπτομέρειες» Υπάρχουν πολλά που έκτισαν αυτόν τον μύθο στα 62 χρόνια της γήινης καριέρας του ­ από τότε δηλαδή που ο Σούπερμαν εκσφενδονίστηκε ως βρέφος από την πατρίδα του, τον πλανήτη Κρύπτον. Επιλέξαμε εννέα, όχι και τόσο οικεία στους μη μυημένους: 1 Υπήρξαν κάποτε τα σχέδια ­ και ολόκληρη μακέτα! ­ για την κατασκευή μιας «Σούπερμανλαντ». Μια μεγαλεπήβολη απάντηση στην Ντίσνεϊλαντ, στην Ντίσνεϊγουερλντ και στις λοιπές επεκτατικές επεκτάσεις του Γουόλτ. Θα περιελάμβανε μεταξύ άλλων ένα αντίγραφο της Μητρόπολης, μια βόλτα μέσα σε πύραυλο στον πλανήτη Κρύπτον, μια περιήγηση στον Πύργο της Μοναξιάς. Η εν λόγω αυτοκρατορία επρόκειτο να κτιστεί στη μοναδική πόλη των Ηνωμένων Πολιτειών που φέρει στην πραγματικότητα το όνομα «Μητρόπολη» ­ κάπου στο Νότιο Ιλινόι. Τελικά αποδείχθηκε ότι όλα αυτά κτίζονταν σε άμμο. 2 Ο χάρτινος Σούπερμαν δεν το είχε σε τίποτε να τα βάλει ενίοτε και με πραγματικές διασημότητες ­ ανάμεσά τους ο Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι και ο Ορσον Γουέλς. Τη μεγαλύτερη επιτυχία βέβαια είχε η συνύπαρξή του στο ρινγκ με τον Μοχάμεντ Αλι ­ το σχετικό άλμπουμ κυκλοφόρησε το 1978. Το διαβολικό αυτό σχέδιο συλλαμβάνουν ο «γραφιάς» Ντένι Ο' Νιλ και ο «γραφιάς και σχεδιαστής» Νιλ Ανταμς ­ το δίδυμο μάλιστα δεν δίστασε να πάρει συνέντευξη από τον Αλι στο ξενοδοχείο του έξω από τη Νέα Υόρκη. Τελικά ποιος πέτυχε το νοκ άουτ; Ουδείς, γιατί οι δύο γίγαντες ένωσαν τις γροθιές τους εναντίον κάποιου κακομοίρη εξωγήινου πυγμάχου. 3 Ο 14.000 κυβικών ποδών Σούπερμαν-μπαλόνι, παραγεμισμένος με ήλιον και αέρα, έκανε για πρώτη φορά την εμφάνισή του το 1940, επάνω από την Τάιμς Σκουέαρ στο πλαίσιο της παρέλασης της Ημέρας των Ευχαριστιών που διοργάνωνε το πολυκατάστημα Macy's. Πρόκειται για το μεγαλύτερο (και πιο ακριβό) μπαλόνι που κατασκευάστηκε ποτέ για... εορταστικούς λόγους. Υπήρξαν και μεταγενέστερες πιο εκλεπτυσμένες εκδοχές. Τελευταία (θέλουμε να ελπίζουμε) εμφάνισή του εν έτει 1987. 4 Ουρά οι ασθμαίνοντες χολιγουντιανοί αστέρες έξω από την πόρτα του υπεύθυνου κάστινγκ του κινηματογραφικού «Σούπερμαν» (1978). Ανάμεσά τους οι Ρόμπερτ Ρέντφορντ, Κλιντ Ιστγουντ, Τσαρλς Μπρόνσον, Μπαρτ Ρέινολντς, Ράιν Ο' Νιλ (μα είναι ποτέ δυνατόν , Σιλβέστερ Σταλόνε, Κρις Κριστόφερσον, Νικ Νόλτε. Ως γνωστόν, ο Ριβς τούς κατατρόπωσε όλους. 5 Εντάξει, η Μητρόπολη του υπερήρωα με τη στάμπα S στο στήθος παραπέμπει σαφώς στην εξπρεσιονιστική αστική ζούγκλα του Φριτς Λανγκ (1926). Και ενώ οι περισσότεροι επιμένουν ότι πηγή έμπνευσή της δεν μπορεί να είναι άλλη από το Μανχάταν, στην πραγματικότητα ήταν ο τόπος γεννήσεως του Σάστερ, το Τορόντο ­ εκεί όπου ξεκίνησε πιτσιρικάς την καριέρα του, μοιράζοντας από πόρτα σε πόρτα την «Toronto Star». 6 Οι φήμες λένε ότι «μοντέλο» για τον Κλαρκ Κεντ ­ το ήμισυ του Σούπερμαν ­ ήταν κάποιος Γουόλτερ Ντένις. Ενας άνθρωπος του ημερήσιου Τύπου και ένθερμος φαν της επιστημονικής φαντασίας, ο οποίος εν έτει 1930 έστειλε μια φωτογραφία του στον Τζο Σάστερ. Το physique του ήταν το ιδεώδες για τον γλυκανάλατο ­ στα όρια της διανοητικής καθυστέρησης ­ ρεπόρτερ. 7 Ο περιώνυμος ήρωας ­ με τη διττή ταυτότητα και προσωπικότητα ­ έλαβε μέρος στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ως καρτούν αυτή τη φορά ­ και ουχί ως κόμικ ­, ύστερα από πρωτοβουλία της Paramount που συναρμολόγησε για τον σκοπό αυτό τα Famous Studios. Το 1942 έκανε την εμφάνισή της μια... προπαγανδιστική ταινία κινουμένων σχεδίων με τον υπέρ το δέον ξενοφοβικό τίτλο «Japoteurs». 8 Οσοι κατάλαβαν από νωρίς ότι αυτός ο σωτήρας των κατατρεγμένων του άστεως «πουλούσε» (περισσότερο και από τον Μπάτμαν ή τον Φλας Γκόρντον) φρόντισαν να πείσουν τον κοσμάκη ότι όντως... υπήρχε (με σάρκα και οστά). Ο ηθοποιός Ρόι Μίντλετον ήταν κατά τα φαινόμενα ο πρώτος που επωμίστηκε το δύσκολο αυτό έργο ­ φορώντας το κολάν και την μπέρτα για να εμφανιστεί μυώδης και χαμογελαστός στην Παγκόσμια Εκθεση Κόμικς που φιλοξενήθηκε το 1939 στη Νέα Υόρκη. 9 Οσο και αν δυσκολεύεστε να το πιστέψετε, αυτός που άσκησε τη μεγαλύτερη επίδραση στη μορφή και στη κοσμοθεωρία του Σούπερμαν ήταν ο Ποπάι, ο σπανακοφάγος ναύτης. Φέρεται ως ο πρώτος πανίσχυρος και αήττητος (λόγω υπερβολικής δόσης σιδήρου) ήρωας στην ιστορία του χάρτινου σκίτσου. Δημιουργός του ο Ε. C. Segar, ο οποίος μια ωραία πρωία του 1929 φιλοτέχνησε για την εφημερίδα στην οποία δούλευε έναν τύπο που δεν μπορούσες με τίποτε να πυροβολήσεις! Το ΒΗΜΑ, 23/01/2000