Search the Community

Από την εκδοτική: Έρημος της Τσιουάουα «Το πρώτο φως της αυγής προσδίδει μια ξεχωριστή γοητεία στην αχανή έκταση από καυτή άμμο που ενώνει το Μεξικό με τις Ηνωμένες Πολιτείες και η νυχτερινή αύρα αρχίζει να δίνει τη θέση της στην πνιγηρή ζέστη του πρωινού. Το φαράγγι βράζει και ο αέρας είναι γεμάτος σκόνη. Ένας τόπος που μπορεί να μετατραπεί σε τάφο για τον καθένα… πόσο μάλλον για έναν ξένο… πόσο μάλλον για έναν βρυκόλακα.» Ο Δράκουλας δεν πέθανε ποτέ στα χέρια του Βαν Χέλσινγκ. Ηττημένος και κυνηγημένος από τον Ολλανδό καθηγητή αλλά και από τους ανθρώπους της Τρανσυλβανίας, θα τραπεί σε φυγή και αφού θα περιδιαβεί την Ευρώπη, θα καταλήξει στον Νέο Κόσμο και στην Άγρια Δύση… Ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία του Πρίγκιπα του Σκότους, αυτή τη φορά όχι σε ανήλιαγα κάστρα και σκοτεινές κρύπτες αλλά στις ατελείωτες εκτάσεις του Φαρ Ουέστ, ανάμεσα σε καουμπόηδες και ινδιάνους. Η ιστορία: Δράκουλας στο Φαρ Ουέστ λοιπόν και η Jemma φέρνει στα ελληνικά ένα ιταλικό κόμικ τρόμου με γουέστερν στοιχεία. Σύμφωνα λοιπόν με την ιστορία μας, ο Δράκουλας δεν έχει πεθάνει από τον Βαν Χέλσινγκ, αλλά με κάποιον τρόπο θα βρεθεί στην Άγρια Δύση. Ωστόσο μπορεί να περιπλανηθεί μόνο βράδια και όταν έχει μια επαφή με τον ήλιο, ένα παιδί τον σώζει και τον φέρνει στη γιαγιά του. Η γιαγιά του με τις δικές της δυνάμεις, μαθαίνει ποιος είναι στην πραγματικότητα αυτός ο μυστήριος τύπος και προκειμένου να φύγει, του δίνει ένα φίλτρο όπου ο ήλιος δεν τον επηρεάζει. Ο Δράκουλας όπως θα δούμε στο κόμικ έχει τεράστιες δυνάμεις με σημαντικότερη να κάνει τους ανθρώπους να τον υπηρετούν και να μεταμορφώνεται σε άλλα πλάσματα όπως νυχτερίδες. Έπειτα από συζήτηση με τη γιαγιά, αποφασίζει να πάει σε μια διπλανή πόλη την οποία εξουσιάζει ο Τόρες που έχει στην κατοχή του ένα τεράστιο σπίτι και έχει στήσει ένα μεγάλο δίκτυο εκφοβισμού και εγκληματικότητας. Ο Δράκουλας λοιπόν αποφασίζει να κάνει καλό σε όσους έβλαψε ο Τόρες και ταυτόχρονα να τον διώξει από την ίδια του τη θέση ισχύος. Προσωπικά η ιστορία μου άρεσε πάρα πολύ. Έχει πολύ απλά μοτίβα, αλλά είναι καλογραμμένη και αν και μικρό κόμικ, έχει αρκετό κείμενο με τον Piredda να γράφει ωραίους διαλόγους και να χτίζει τους χαρακτήρες του. Το σχέδιο του Luca Lamberti (που ήταν και στο Fantasy Festival) είναι εξαιρετικό. Ασπρόμαυρο, με ωραία μελάνια, πολύ σκοτεινό, τέλειος συνδυασμός μιας ιστορίας τρόμου για βαμπίρ και ταυτόχρονα ενός παλιακού western. Αν και η ιστορία είναι ωραία, το σχέδιο του Lamberti την απογειώνει και αξίζει να τη διαβάσετε για να απολαύσετε τα καρέ του. Η έκδοση: Κλασικό 17 x 24 της Jemma, η οποία στο εσωτερικό χρησιμοποιεί αυτό το πιο ΄κιτρινισμένο χαρτί τύπου Diabolik που είναι εσκεμμένη επιλογή για να θυμίζει fumetti. Προσωπικά αυτό το χαρτί δε μου αρέσει, αλλά καταλαβαίνω απόλυτα όσους τους αρέσει λόγω της αίσθησης ότι διαβάζεις παλιό κόμικ. Επίσης στην αρχή κάποιες σελίδες μου φαίνονταν ότι είχαν σχέδιο/διαλόγους προς το κέντρο του δισέλιδου και έπρεπε κάπως να το ανοίξω παραπάνω, αλλά όλα καλά γενικά. Μου άρεσε αυτή η έκδοση και χαίρομαι που ήταν αριθμημένη ως πρώτη ιστορία, δείχνοντας ότι λογικά θα βγουν κι άλλες.

ΠΡΙΝ ΞΕΚΙΝΗΣΩ.... ΗΘΕΛΑ ΠΑΡΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΝΑ ΚΑΝΩ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΓΙΑΤΙ ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ΕΙΧΑ ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΤΕΙ ΣΤΗΝ ΕΙΔΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗΣ ΤΗΣ ΒΑΒΟΥΡΑΣ!!! Κυκλοφόρησε λοιπόν η νέα Βαβούρα και προκάλεσε.... πολλή βαβούρα στο φόρουμ μας...! Και το χειρότερο είναι ότι κανείς δεν θέλησε να μας παρουσιάσει αυτό το περιοδικό που τόση συζήτηση προκάλεσε τις προηγούμενες μέρες!!! Πώς φαίνεται ότι μας έχουν πιάσει οι ζέστες όλους μας! Τέλος πάντων, ας δούμε λίγο τι παίζει με αυτό το περιοδικό! Για όσους δεν ξέρουν, πρόκειται για μία πολύ ιδιαίτερη περίπτωση, καθώς αναβίωσε ένα από τα πλέον ιστορικά περιοδικά. Η "αυθεντική" Βαβούρα, κυκλοφόρησε αρχικά υπό την αιγίδα του εκδότη Νίκου Δεληγιώργη και την εκδοτική του "2001" ένα πολυθεματικό περιοδικό, αρκετά διαφορετικό από τα άλλα, που αμέσως απέκτησε τη δική του ταυτότητα. Εκδοτικά, δεν μπορούμε να πούμε ότι διέφερε ιδιαίτερα από λοιπά περιοδικά της εποχής, ανάλογης θεματολογίας, όπως λόγου το Μπλεκ και το Αγόρι. Όχι, εκεί που διαφοροποιήθηκε σημαντικά ήταν στο περιεχόμενο. Παρ' ό,τι δεν διαθέτω τεύχη εκείνης της "χρυσής" πρώτης περιόδου, γνωρίζω ότι η δομή ήταν 68 σελίδες γεμάτες θεοπάλαβες χιουμοριστικές περιπέτειες, βρετανικής κατά κύριο λόγο προέλευσης, που γέμιζαν μία- δύο σελίδες έκαστη. Το πρωτοφανές και συνάμα το ιδιαίτερο για τα ελληνικά δεδομένα λοιπόν, ήταν ότι οι ιστορίες που επιλέγονταν ήταν εντελώς σουρεαλιστικές, πολύ σύντομες, ενώ είχαν πολύ περίεργους ήρωες ως πρωταγωνιστές. Αυτή ήταν εν συντομία η ταυτότητα του παλαιού περιοδικού, όσο σύντομα μπορεί κανείς να περιγράψει την ιστορία ενός περιοδικού που κυκλοφορούσε επί περίπου μία δεκαετία και άφησε πίσω του βαριά κληρονομιά στη συλλογική αναγνωστική συνείδηση. Οι εκδόσεις Μικρού Ήρωα λοιπόν, αποφασίζουν να νεκραναστήσουν σήμερα, εν έτει 2025, τον πολυαγαπημένο τίτλο! Ωστόσο, η νέα αυτή προσέγγιση θα αποκλίνει από την παραδοσιακή Βαβούρα αρκετά. Πιο συγκεκριμένα, ως προς το εκδοτικό κομμάτι, παρατηρούνται σημαντικές διαφορές με την παλιά έκδοση, καθώς παρ' όλο που το μέγεθος παραμένει περίπου το ίδιο, αν και με ελαφρώς μειωμένες διαστάσεις, η ποιότητα του χαρτιού δεν συγκρίνεται με αυτή της παλιάς έκδοσης, μιας που η παρούσα κυκλοφορία του Μικρού Ήρωα χρησιμοποιεί κλάσεις ανώτερο χαρτί. Στον αντίποδα όμως, η μείωση του αριθμού των σελίδων στις 28 σε συνδυασμό με την, ομολογουμένως, αρκετά τσιμπημένη τιμή των 3.50€ είναι ορισμένα λιγότερο θετικά χαρακτηριστικά... Πέραν ωστόσο των εκδοτικών, στα οποία έχω αφιερώσει το μεγαλύτερο μέρος της παρουσίασης μέχρι τώρα, αξίζει να εξετάσει κανείς και τις ιστορίες που δημοσιεύονται. Αν και στριπ κι επομένως, αδυνατώ να τα προσεγγίσω όπως κάνω συνήθως με ένα κόμικ το οποίο έχει εκτενή ροή, θα γράψω ορισμένα λόγια για την κάθε ιστορία ξεχωριστά. Να σημειώσω εδώ, ότι λόγω του περιορισμένου αριθμού σελίδων, το κάθε στριπ καταλαμβάνει ένα δισέλιδο, εκτός από δύο ιστορίες που είναι μονοσέλιδες, ενώ υπάρχει και μια τρισέλιδη ιστορία... Να ξέρετε πάντως, όπου υπάρχουν αυτές οι περιπτώσεις, τις σημειώνω. Τέλος, πριν ξεκινήσω να μιλάω ξεχωριστά για την επίγευση κάθε στριπ, να δώσω τεράστια συγχαρητήρια στον @ Ion , ο οποίος έχει κάνει εκπληκτικά αφιερώματα σε όλες σχεδόν τις σειρές που είχαν φιλοξενηθεί στη Βαβούρα. Στη λίστα υπάρχουν τα link που οδηγούν στην εκάστοτε παρουσίαση, ώστε να μπορείτε να τις δείτε αμέσως, χωρίς να χρειάζεται να κάνετε search, ενώ ορισμένα στοιχεία που παραθέτει εκεί ο Ιών τα μετέφερα κι εδώ!! Ετοιμαζόμαστε λοιπόν να βουτήξουμε στη Βαβουροθάλασσα το δίχως άλλο! Ο Γουρουνομούρης( πρώτη εμφάνιση στη Βαβούρα # 8, 1/10/1981): Ο γουρουνομούρης πρόκειται για ένα εντελώς... αφύσικο παιδάκι, του οποίου το πρόσωπο έχει αυτό που λέμε... Ελαστική κεφάλα! Ναι, καλά ακούσατε, μπορεί να κάνει το πρόσωπό του να πάρει όπου μορφή θέλει( κάτι σαν την Arya Stark, πφφφφ μα πόσο καμένος πχια)... Τι λοιπόν είναι καλύτερο από τις φάρσες ή την τρομοκράτηση όσων δεν συμπαθεί... Δεν θα πω ότι δεν μου άρεσε. Αλλά ούτε και με ξετρέλανε. Κάτι καλό, αλλά κάπως χαλαρό ως εισαγωγικό! Δεν με χάλασε, αλλά δεν θα έπαιρνα μια συγκεντρωτική έκδοση των ιστοριών του. Τώρα, βρήκα τη δόση των 2 σελίδων υγιή κι ανάλαφρη! Σουϊνι το διαβολάκι( πρώτη εμφάνιση στη Βαβούρα #11, 15/11/1981): Ο Σουϊνι είναι ένα... καλόπαιδο το οποίο χαρακτηρίζεται από υπεράνθρωπη δύναμη( ο Hulk μπροστά του μοιάζει με γατάκι), μόνο που ταλανίζεται από ένα μεγάλο πρόβλημα... Είναι μωρό και αυτό τον εμποδίζει από το να κάνει διάφορα πράγματα... Τον εμποδίζει όμως; Γιατί με την εφευρετικότητα και τη δύναμή του, ο Σουϊνι μας αποδεικνύει ότι δικαίως φέρει το προσωνύμιο "διαβολάκι"... Σαφώς πιο δυνατό από το πρώτο και σιγά σιγά νιώθω το περιοδικό να παίρνει τον δρόμο του! Ο μικρός Κονγκ( 3 σελίδες) ( πρώτη εμφάνιση στη Βαβούρα #1, 15/06/1981): Ο ( όχι και τόσο) μικρός Κονγκ, είναι ένας γορίλας τσίρκου, που πικραμένος από την καταστρατήγηση των εργασιακών του δικαιωμάτων, το σκάει και καταλήγει στο σπίτι μιας.... κάπως παλαβούτσικης ηλικιωμένης. Είναι νομίζω η μόνη ιστορία που καταλαμβάνει τρεις σελίδες, εκτείνεται σε τρεις σελίδες και γενικά πρόκειται για τη μεγαλύτερη ιστορία του τεύχους. Είναι επίσης- κατά τη γνώμη μου- και η πιο αστεία ιστορία του τεύχους. Φαίνεται πως οι μεταφραστές είχαν κέφια, από το γεγονός ότι οι διάλογοι είναι εκπληκτικά αστείοι και σουρεαλιστικοί! Το Μαμόθρευτο( πρώτη εμφάνιση στη Βαβούρα #1, 15/06/1981): Το μαμόθρευτο είναι ένα αδίστακτο μικρό παιδάκι, που επιδιώκει να ξεφορτωθεί την απίστευτα ενοχλητική του μάνα πάση θυσία... Τι προσπαθεί να την παγιδεύσει σε ένα δέντρο, τι να αποδράσει από αυτή στον ζωολογικό κήπο, τίποτα... Τελικά κολλάει πάντοτε μαζί της... Δεν μπορώ να πω, αρκετά καλό στριπάκι, αλλά κατώτερο από τα δύο προηγούμενα Το αγγελούδι(1 σελίδα) ( πρώτη εμφάνιση στη Βαβούρα #88): Το αγγελούδι είναι ένα εκπληκτικό παιδί, το οποίο μπορεί να αντισταθεί σε κάθε πειρασμό! Να σας πω την αλήθεια, ούτε το κατάλαβα, ούτε μου άρεσε ιδιαίτερα... Η Γκρινιάρα( 1 σελίδα) (πρώτη εμφάνιση στη Βαβούρα #14, 1/01/1982): Η γκρινιάρα είναι ένα κοριτσάκι που δεν μπορεί να κάνει αλλιώς παρά να γκρινιάζει όλη την ώρα, κάτι που την οδηγεί σε απίστευτα κωμικές καταστάσεις γεμάτες γκαγκς... Για εμάς τους αναγνώστες...! Γιατί, για τον περίγυρό της που υφίσταται την γκρίνια της και τις συνέπειές της... Αφήστε το καλύτερα! Πολύ χαριτωμένο στριπάκι και δυστυχώς καταλαμβάνει μόνο μια σελίδα. Για να είμαι ειλικρινής, θα προτιμούσα αντί του προηγούμενου, να είχαμε δύο σελίδες από αυτό! Οι δισεκατομμυριούχοι( πρώτη εμφάνιση στη Βαβούρα #3, 15/07/1981): Η δισεκατομμυριούχοι ακούμε και περιμένουμε να διαβάσουμε για Elon Musk και Jeff Bezos κι αντ' αυτού, σκάνε μύτη κάτι βλάχοι, που τυχαίνει να έχουν κερδίσει δισεκατομμύρια και τα επενδύουν σοφά... Πηγαίνουν για ψώνια και τελικά καταλήγουν με ένα σωρό χρήσιμα πράγματα, τα οποία όμως χρησιμοποιούν λάθος! Μη ρωτάτε τι και πώς, θα πρέπει να διαβάσετε την ιστορία, μα σας λέω μου θύμισε κάτι ιστορίες του Μπαρκς που ο Ντόναλντ είναι πλασιέ, πουλάει σαπούνι σε κάτι ινδιάνους και αυτοί το μασάνε ή το πίνουν κτλ!!! Ο λιχούδης( πρώτη εμφάνιση στη Βαβούρα #23, 15/05/1982): Ο λιχούδης είναι ένα αγοράκι που... πώς να το θέσω, τραμπουκίζεται αγρίως από έναν ηλίθιο που όλο γυρεύει να του κλέψει τις λιχουδιές του... Τα καλά νέα όμως είναι, ότι τελικά ο μπούλης όλο κάτι παθαίνει. Και αυτό το κάτι, προκαλεί πολύ γέλιο σε εμάς. Περιμένω και το επόμενο τεύχος για να βεβαιωθώ, πιστεύω όμως ότι θα είναι από τις καλές ιστορίες. Α, επίσης να αναφέρω εδώ κι ένα παράπονο, η σελίδα #16, δηλαδή η πρώτη ιστορία, δεν έχει εκτυπωθεί- στο δικό μου αντίτυπο τουλάχιστον- εντελώς ευκρινώς κι επομένως εμφανίζονται κάπως θαμπά/ θολά τα μελάνια...! Θεοπάλαβη τάξη( θα μπορούσε να είναι και αυτό): Η θεοπάλαβη τάξη, θα δώσει σε όλους μας πιστεύω vibes από Μικρό Νικόλα, Χρυσά Κόμικς, Μαθητή Κασκαρίκα και γενικά από όλες αυτές τις υπέροχες παιδικές σειρές, κατά τις οποίες μία τάξη μαθητών "βασανίζει" τον δάσκαλο. Τετριμμένο μεν, ωραία δοσμένη ιστοριούλα όμως, με χιούμορ, οπότε μπορώ να το ξεπεράσω αυτό! Τζαίη Αρ Τζούνιορ( πρώτη εμφάνιση στη Βαβούρα #4, 1/08/1981): Το βρήκα το πιο αδύναμο στριπ όλου του τεύχους, γιατί απλούστατα δεν έβγαζε αυτή την παιδική μεν, γλυκιά και χαριτωμένη δε αύρα, απλώς ήταν... μια παιδαριώδης ιστορία, η οποία σίγουρα είχε το χιούμορ της, αλλά από κει και πέρα... Πολύ μέτρια...! Κλαψιάρα( πρώτη εμφάνιση στη Βαβούρα #25, 15/06/1982): Κι έπειτα από μία βαρετή ιστοριούλα, έρχεται το περιοδικό να μας συστήσει την Κλαψιάρα, μια φοβερή- κατά τη γνώμη μου- ηρωίδα, που το ασύστολο κλάμα της, γίνεται αφορμή για... χοντρά γέλια! Ειδικά στη δεύτερη ιστορία με την ταινία... Διέκρινα την απόλυτη ταύτιση της κλαψιάρας και της αδελφής μου! Της έστειλα κιόλας το στριπάκι, να έχει να το καμαρώνει! Ακτίνες X( πρώτη εμφάνιση στη Βαβούρα # 2, 1/07/1981): Και το τεύχος κλείνει υπέροχα με μία εκπληκτικά αστεία περιπετειούλα που πάλι θυμίζει Μικρό Νικόλα, απλώς με τις δυνάμεις του Superman! Επί της ουσίας η ιστορία πραγματεύεται το πώς χειρίζεται ένα παιδί την απόκτηση υπερδυνάμεων, καθώς τα γυαλιά του είναι πλέον εμπλουτισμένα με ακτίνες x. Θα ξεκαρδιστείτε στα γέλια! Οδός τρέλας 13( πρώτη εμφάνιση στη Βαβούρα #1, 15/06/1981): Είναι η Οδός τρέλας 13, που είναι θρυλική ακόμα και σε όσους δεν ασχολούνται με το σπορ, μόνο που δόθηκε βήμα σε Έλληνες δημιουργούς και νομίζω το αποτέλεσμα τους δικαιώνει! Συγχαρητήρια λοιπόν!!!!!!!!!! Συνοψίζοντας λοιπόν αυτή τη νέα εκδοτική απόπειρα του Μικρού Ήρωα, έχω να πω ότι έχει προοπτικές, όμως, ακριβώς η εκδοτική μας έχει συνηθίσει σε πολύ υψηλά πρότυπα, εύχομαι να βελτιωθεί και το παρόν περιοδικό. Κατ' αρχάς θεωρώ ότι θα άξιζε να εμπλουτιστεί με άρθρα. Σαφώς υπάρχουν οι παρουσιάσεις του @ Ion , απ' όπου μπορεί να αντλήσει κανείς πληροφορίες, ωστόσο υπάρχουν και περιστασιακοί αναγνώστες, οι οποίοι λογικά δεν διαβάζουν το φόρουμ. Επομένως μερικά άρθρα ή έστω μία αναφορά στον πρωτότυπο τίτλο του στριπ και πού δημοσιεύτηκε πρώτη φορά, θεωρώ θα άξιζαν. Ένα άλλο πρόβλημα, το οποίο δεν είναι ακριβώς πρόβλημα βέβαια, είναι η πολύ αραιή περιοδικότητα. Παλιά η Βαβούρα κυκλοφορούσε κάθε δεκαπενθήμερο, και παρ' ό,τι αναγνωρίζω τις δυσκολίες του να επαναφερθεί αυτό το μοντέλο ξανά, θα το φέρω ως ευσεβή πόθο, αφού πάντα τα περισσότερα κόμικς στα περίπτερα σε όσο το δυνατόν μικρότερο χρονικό διάστημα, είναι μια σκέψη που με χαροποιεί! Τέλος, ναι, η τιμή, όπως προείπα, είναι αρκετά τσιμπημένη για 28 σελίδες υλικού. Γενικά θεωρώ ότι ακόμη αντιμετωπίζεται περισσότερο ως υποκατάστατο του Θρυλικού Μπλεκ, τουτέστιν ως προωθητικό και λιγότερο ως καθαρόαιμο περιοδικό... Εύχομαι λοιπόν να πάει τόσο καλά που θα πεισθούν, αν όχι για πύκνωση της περιοδικότητας, έστω για αύξηση της ύλης, γιατί το εν λόγω μοτίβο, δηλαδή των πολλών μικρών ιστοριών που αν δεν σου αρέσει κάποια, δεν έγινε και κάτι γιατί δεν σπατάλησες πολύ χρόνο, ενώ είναι σχεδόν σίγουρο ότι η επόμενη ή η μεθεπόμενη θα σου φανούν καλύτερες, νομίζω ότι έχει προοπτικές! Κι ας μην ξεχνάμε άλλωστε, ότι τέτοιες ιστορίες, που ναι μεν δεν πάνε για Eisner, αλλά είναι αξιόλογες και ιντριγκάρουν τη φαντασία και των πιο παιδικών κοινών, σίγουρα έχουν θέση στον σημερινό χώρο των κόμικς, που απευθύνεται σχεδόν αποκλειστικά σε ένα πιο εξειδικευμένο κομικσικό κοινό. Απλά πρέπει η εκδοτική να κινηθεί έξυπνα! Σε κάτι τέτοια δεν τους φοβάμαι κι επομένως... In Μικρός Ήρως we trust!!!! ΥΓ: Emojis, καθώς και ορισμένες εικόνες θα προστεθούν το πρωί... ΔΕΝ θα παραθέσω ολόκληρες σελίδες, γιατί κυριολεκτικά θα spoilαρω ολόκληρες ιστορίες και δεν το θέλω αυτό... Αν θέλετε να μάθετε τι γίνεται, αγοράστε το περιοδικό! Ευχαριστούμε για τα υπόλοιπα εξώφυλλα τους hudson, Captain Cooper & Dr Paingiver.

Μετά την μεγάλη επιτυχία της Ταναναρίβη, η εκδοτική αποφάσισε φέτος να κινηθεί εκδοτικά προς αυτή την κατεύθυνση, δλδ BD και ξερό ψωμί , κάνοντας στη άκρη άλλα είδη κόμικς . Κάποιοι ενθουσιάστηκαν, κάποιοι το περίμεναν, κάποιοι ούτε κρύο ούτε ζέστη, κάποιοι αδιαφόρησαν και κάποιοι δεν τρελάθηκαν. Το σίγουρο είναι ότι σε πολλούς άρεσε η στροφή αυτή, γιατί από τότε που η κυρίαρχος (προ πολλών χρόνων) των BD στην χώρα μας κυρία Μαμούθ έγινε η σκιά του εαυτού της, λείπει αυτό το είδος σε πολλούς. Λοιπόν το πρώτο ΓαλλοΒελγικό που βγάζει το 2025 ο "Μικρός Ήρως" έχει τον τίτλο Μαρσουπιλαμί - Το Θηρίο (γαλλικά LA BETE) σε σενάριο Zidrou και σχέδιο Frank Pe. Το La Bete έχει κυκλοφορήσει στο εξωτερικό σε δύο τόμους όπου ο πρώτος περιλαμβάνει τα τεύχη #1-8 και ο δεύτερος τα τεύχη #9-17. Ο "Μικρός Ήρως" εξέδωσε φέτος τον πρώτο τόμο και σύμφωνα με τον εκδότη Λεωκράτη Ανεμοδουρά, τον δεύτερο τόμο θα τον δούμε στα μέρη μας, πρώτα ο Θεός, το 2026. Από το οπισθόφυλλο Το θηρίο υπήρχε πολύ πριν το ονομάσουν Μαρσουπιλαμί. Πραγματικός γρίφος για τους ζωολόγους, με μια απίστευτα μακριά ουρά, το ζώο αυτό είναι προικισμένο με εκπληκτική δύναμη, εξαιρετική ευφυία, βαθιά ενσυναίσθηση και... τρομερή λαιμαργία. Αυτή είναι η αληθινή ιστορία ενός τέτοιου θηρίου που ξεφεύγει από τους καταπιεστές του στο βροχερό Βέλγιο του 1955 Βραβείο Καλύτερου Σχεδίου, Albert Uderzo 2021 Η ΥΠΌΘΕΣΗ Η ιστορία μας ξεκινάει στο λιμάνι της Αμβέρσας στο Βέλγιο τον Νοέμβριο του 1955, όταν ένα καράβι φτάνει από την νότια Αμερική κουβαλώντας παράνομα ζώα. Μέσα σε αυτά βρίσκονταν και το Θηρίο. Στις αμέσως επόμενες σελίδες μεταφερόμαστε στις Βρυξέλλες όπου συναντάμε τον Φρανσουά (τον πρωταγωνιστή της ιστορίας μας), ένα νεαρό αγόρι που μένει με την μητέρα του (ο πατέρας του εξαφανισμένος χρόνια τώρα) που προσπαθεί να το μεγαλώσει δουλεύοντας στην ψαραγορά. Ο Φρανσουά είναι ένα παιδί λίγο ήσυχο, λίγο μαζεμένο, με καλή καρδιά, δέχεται καθημερινά bullying από τους συμμαθητές του, αγαπάει πολύ τα ζώα και παρόλο τις αντιρρήσεις της μητέρας του, έχει κάνει το σπίτι τους ζωολογικό κήπο. Ώσπου μια μέρα έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με το Θηρίο και από κει και πέρα αρχίζει η περιπέτεια... Είναι ένα κόμικ που μιλάει για την φιλία, για την ψυχολογική και σωματική βία των ανθρώπων και την κακοποίηση των ζώων. Περιγράφονται γεγονότα και καταστάσεις που στις μέρες μας μοιάζουν αδιανόητα και διώκονται ποινικά, αλλά στην εποχή που διαδραματίζονται μάλλον είναι φυσικά... Το Σενάριο Το σενάριο είναι καλογραμμένο με απίστευτα καλή ροή και δεν σε αφήνει ούτε στιγμή να το αφήσεις Έχει στιγμές βίας, χαράς, γέλιου, συγκίνησης, λύπης και όλα αυτά δοσμένα με έναν ρεαλιστικό τρόπο και με φοβερή συνοχή. Το Σχέδιο Το σχέδιο είναι καταπληκτικό, τόσο BD. Αποτυπώνει τα γεγονότα τέλεια. Οι εκφράσεις των προσώπων των ανθρώπων δείχνουν τόσο ωραία κάθε συναίσθημα (αγωνία, λύπη, χαρά, τρόμο κτλ). Ο χρωματισμός νομίζω ότι του ταιριάζει πολύ που αποτυπώνει τα γεγονότα και την εποχή τέλεια. Η Έκδοση Η έκδοση το "Μικρού Ήρωα" στα κλασικά στάνταρ της εκδοτικής, καλής ποιότητας εσωτερικές σελίδες, ματ/λείο εξώφυλλο (θα το προτιμούσα λίγο ποιο χοντρό και γυαλιστερό), φοβερή μετάφραση και επιμέλεια (δεν παρατήρησα κάποιο λάθος), η γραμματοσειρά στην αρχή μου ξένισε λίγο αλλά αμέσως την συνήθισα. Τώρα για το μέγεθος, νομίζω στο εξωτερικό είναι σε μεγαλύτερο φορμάτ κατά 3 εκατοστά και στο πλάτος αλλά και στο ύψος. Σε εμάς η εκδοτική το έβγαλε 21x 25 δλδ όσο ένα κλασικό BD στο πλάτος αλλά κατά 3cm κοντότερο στο ύψος (δεν γνωρίζω γιατί) παρόλα αυτά δεν χάνει καθόλου στο σχέδιο. Από έξτρα, στο τέλος μόνο έχει μερικές σελίδες με τίτλο Το Αληθινό Μαρσουπιλαμί. Γενικά είναι ένα ωραίο κόμικ με φοβερό σενάριο και καταπληκτικό σχέδιο. Νομίζω ότι η επιλογή της εκδοτικής για το πρώτο BD της χρονιάς θα την βγάλει ασπροπρόσωπη. Το προτείνω ανεπιφύλακτα. Υ. Γ. Πέρσι είχα κάνει πάλι την παρουσίαση του πρώτου νέου κόμικ της χρονιάς του "Μικρού Ήρωα" (Το Superman Άνθρωπος και Υπεράνθρωπος), δεν ξέρω αν του έφερα γούρι, αν όχι συγνώμη. Ελπίζω φέτος να πάει καλύτερα... Τέλος πάρτε και την περιγραφή από το site της εκδοτική, δωράκι από εμένα

Σύνοψη από την εκδοτική: Αθήνα 1987. Ο Λεωνίδας, ένας ληστής χωρίς ιδιαίτερες επιτυχίες μέχρι τώρα στο ενεργητικό του, ονειρεύεται το μεγάλο “κόλπο” που θα τον κάνει να πιάσει την καλή και να κάνει ένα καινούργιο ξεκίνημα, πλούσιος και μακριά από την μιζέρια της γκαρσονιέρας στην ταράτσα της σπιτονοικοκυράς του, Φρόσως. Όλα θα αλλάξουν όταν δεχθεί ένα τηλεφώνημα από τον Μπάμπη τον “Δάσκαλο”, παλιό συνεργάτη και μεγάλο εγκέφαλο στον υπόκοσμο της Αθήνας. Η σκακιέρα έχει στηθεί και το μόνο που λείπει είναι τα πιόνια. Έτσι ο Λεωνίδας παίρνει εντολή να συγκροτήσει την πιο αδίστακτη ομάδα που θα φέρει εις πέρας το μεγάλο χτύπημα. Ο Λεωνίδας με την βοήθεια του κολλητού του, Βλάσση, ξεχύνονται στην πιάτσα για να στρατολογήσουν παλιούς αλλά και νέους συνεργάτες. Σύντομα όμως θ’ ανακαλύψουν πως τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται και ότι το ψωμί βγαίνει δύσκολα ακόμα κι αν είσαι ληστής σε εποχές ΠΑΣΟΚ. Το cult έπος του Γιώργου Κωνσταντίνου, μια ταινία που άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά της στην ιστορία του Ελληνικού Κινηματογράφου, γίνεται κομικ με τη σφραγίδα του Γιάννη Ρουμπούλια και του Χάρη Γιουλάτου, με στόχο να μεγαλώσει ακομα περισσότερο τον μύθο του Λεωνιδα και της θρυλικης αρμάδας του. Η ιστορία: Σαν κεραυνός εν αιθρία έσκασε η είδηση για τη διασκευή του The Κόπανοι σε μορφή κόμικ σε σχέδιο του Γιάννη Ρουμπούλια και σενάριο διασκευασμένο από τον Χάρη Γιουλάτο. Το The Κόπανοι είναι μία από τις πιο αγαπημένες ταινίες των 80s, μια καλτ ταινία η οποία βγήκε σε μια εποχή που οι περισσότερες παραγωγές ήταν αρκετά πρόχειρες. To The Κόπανοι δεν διαφέρει ιδιαίτερα σε θέμα μπάτζετ και γυρισμάτων, αλλά αγαπήθηκε για το μοναδικό της σενάριο και τους πανέξυπνους χαρακτήρες της. Αυτά την ξεχώρισαν και έκαναν το κοινό να την αγαπήσει τόσο πολύ. Αυτή η διασκευή σε κόμικ πρακτικά δε διαφέρει σχεδόν σε τίποτα με το source material. Προσωπικά διαβάζοντας το κόμικ, επέλεγα να κάνω διαλείμματα και να βλέπω ξανά την ταινία ώστε να δω που υπάρχουν διαφορές. Και όπως σας είπα δεν υπάρχουν. Ο Γιουλάτος και ο Ρουμπούλιας δείχνουν τον απόλυτο σεβασμό στο έργο του Γιώργου Κωνσταντίνου και απλώς συντομεύουν κάποιες σκηνές, ενώ άλλες τις προσαρμόζουν περισσότερο στη μορφή που πρέπει να έχει ένα κόμικ όσον αφορά τις τοποθεσίες και τη "γεωγραφία" των σκηνών. Η ιστορία (για όποιον δεν ξέρει τι είναι το The Κόπανοι) αφορά τον Λεωνίδα, έναν μικροκακοποιό που δεν έχει καμία ιδιαίτερη επιτυχία στο παλμαρέ του. Ζει φτωχικά και η σπιτονοικοκύρα του τον ορέγεται και τον θέλει συνεχώς για σεξουαλικό παιχνίδι. Ο Λεωνίδας παίρνει εντολή από τον Μπάμπη, έναν πολύ μεγάλο ληστή, να μαζέψει μια ομάδα ατόμων προκειμένου να μπουκάρουν σε μια τράπεζα και να τη ληστέψουν υπό την καθοδήγησή του. Έτσι ο Λεωνίδας μαζεύει τον φίλο του Βλάση, τον καρατερίστα Τούφα, τον τζέντλεμαν κλέφτη πόκερ Δούκα με τον Φούσκα που είναι το παιδί που μαζεύει τις φάπες όταν το αφεντικό του διαφεύγει, τον νεκροθάφτη Λαχτάρα και δύο μικρούς κλέφτες που θυμίζουν πάνκηδες, τον Μίκυ και τον Γκόγκο. Ο Μπάμπης βέβαια έχει σκεφτεί πως το σχέδιο του είναι να πιαστούν οι Κόπανοι να κλέβουν την τράπεζα από την Αστυνομία όσο εκείνος με τη συμμορία του ληστεύουν ένα κοσμηματοπωλείο. Το κόμικ λοιπόν μας αφηγείται πως ο Λεωνίδας μαζεύει όλους τους υπόλοιπους, πως αυτοί προετοιμάζονται για την ληστεία, πως μαθαίνουν την ανατροπή και γενικά αν περάσατε καλά με την ταινία, τότε και με το κόμικ θα περάσετε τέλεια. Το σενάριο βρίθει με τεράστιες ατακάρες όπως το Αγόραροι, το ΣΚΑΣΕ ΓΕΡΟ και όλη την 80s αργκό που σήμερα μοιάζει περίεργη, αλλά τότε ήταν απόλυτα συνηθισμένη στις ταινίες και την καθημερινότητα της εποχής. Πραγματικά κάποιες σκηνές όπως αυτή της ληστείας είναι για ανακήρυξη μνημείου πολιτιστικής κληρονομιάς. Είχα καιρό να γελάσω με την ψυχή μου με τις ατάκες μεταξύ των μελών της παρέας, με το πόσο γρήγορα μπορούν να αρπαχτούν, με τις κωμικοτραγικές σκηνές ξύλου, με τα σεξουαλικά υπονοούμενα που ειδικά κάποια θα σας κάνουν να λυθείτε από τα γέλια και φυσικά την τρίτη πράξη που είναι ο ορισμός του έπους. Και παρ' όλα αυτά το τέλος παραμένει ένα πολύ όμορφο και διδακτικό φινάλε και συνάμα ένα τρομερά αστείο κλείσιμο. Το σχέδιο: Ο Ρουμπούλιας φάνηκε ότι είναι φαν της ταινίας με τον τρόπο που σκίτσαρε τους χαρακτήρες. Πραγματικά τους έχει κάνει όλους ίδιους κρατώντας τα ρούχα, τα χρώματα, τα χαρακτηριστικά τους, ακόμα και τις γκριμάτσες τους. Επίσης όπου χρειάζεται λίγο πιο σέξυ σχέδιο λόγω της παρουσίας της Λιάνας. Βέβαια προσθέτει τη δική του πινελιά κάνοντας κάποιες σκηνές να έχουν ακόμα πιο έντονη δράση στο στυλ των πιο πολεμικών κόμικ που αρέσουν στον Rubus. Πραγματικά δεν μπορώ να βρω κανένα ψεγάδι σε αυτό, ο Ρουμπούλιας έχει πιάσει τα 85 λεπτά της ταινίας και έχει αποδώσει τέλεια κάθε σκηνή της και τα στοιχεία που εισάγει ο ίδιος κάνουν το αποτέλεσμα ακόμα καλύτερο και ακόμα πιο αστείο. Η έκδοση: Έχουμε το κλασικό 16,5 Χ 24.0 της Nerdula με πολύ ωραίο χαρτί και το κόστος στα 12 ευρώ. Για μένα που είχα χρόνια να δω το The Κόπανοι μου ξύπνησε πολύ ωραίες αναμνήσεις και θεωρώ πως ο Γιώργος Κωνσταντίνου που είναι πολύ περήφανος για αυτήν την ταινία, θα είναι πλέον πολύ περήφανος και για αυτήν την διασκευή σε μορφή κόμικ. Σίγουρη πρόταση για μένα, καλό διάβασμα ΑΓΟΡΑΡΟΙ (ΣΚΑΣΕ ΓΕΡΟ)

Ο Αντώνης Βαβαγιάννης είχε ήδη εκδώσει την (τότε) πιο πρόσφατη συλλογή με τα Κουραφέλκυθρα στο AthensCon τον Δεκέμβρη του ΄24, οπότε τι θα παρουσίαζε προς πώληση στο Comicdom Con τον Μάη του ΄25; Η απάντηση ήταν, μια συλλογή με γελοιογραφίες όπου γνωστά ρεφρέν τραγουδιών παρουσιάζονται "παρακουσμένα" με αποτέλεσμα ένα βιβλιαράκι με το γνωστό "καμένο" χιούμορ του Βαβαγιάννη.

Σύνοψη από την εκδοτική: Ο ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΒΑΣΙΛΙΑΣ. Όλη η Άσγκαρντ στέκει εμπρός στον Θορ, τον Θορ του Κεραυνού και τα Δέκα Βασίλεια είναι επιτέλους εν ειρήνη. Αλλά οι ουρανοί επάνω από το Αιώνιο Βασίλειο δεν μένουν ποτέ καθαροί για πολύ. Ο Μαύρος Χειμώνας έρχεται και για να θριαμβεύσει επί της νέας αυτής απειλής, ο Θορ πρέπει να μεταμορφωθεί με τον πιο απρόσμενο τρόπο! Ο Θορ αποκτά νέα ισχυρή δύναμη και βαδίζει σε ένα επικίνδυνο μονοπάτι, στο οποίο θα πολεμήσει φίλους και εχθρούς. Θα καταφέρει, όμως, να πείσει τον Μπέτα Ρέι Μπιλ να τον αφήσει να συνεχίσει την αιματηρή του αποστολή για να σώσει ολόκληρη την πλάση; Ο Μαύρος Χειμώνας έχει τη δύναμη να αποκαλύψει τον τρόπο του χαμού των πάντων. Ο Θορ θα δει το μέλλον και αν το όραμα βγεί αληθινό, η Άσγκαρντ σύντομα θα χρειαστεί έναν νέο Γιο του Όντιν να αναλάβει τον θρόνο! Η ιστορία: Έχουμε συνηθίσει τις over the top καταστροφικές Thor ιστορίες στα ελληνικά, ωστόσο η ανάμειξη του Donny Cates με τη δουλειά που έχει κάνει στο Venom και στο πως γράφει σκοτεινούς κακούς κάπως με προϊδέασε πολύ θετικά για αυτό το κόμικ. Ο Thor είναι πλέον βασιλιάς της Άσγκαρντ στη θέση του Όντιν αν και προφανώς αντιμετωπίζει κάποιες δυσκολίες με αυτό το ρόλο. Κάπου εκεί λοιπόν, εντελώς ξαφνικά έρχεται στην Άσγκαρντ ο Galactus τρομερά αποδυναμωμένος και με πολλές πληγές. Αυτό που ανακοινώνει στον Thor είναι ότι έρχεται ο Μαύρος Χειμώνας και το σύμπαν βρίσκεται σε κίνδυνο. Αν και αυτό φαντάζει μια τετριμμένη ιστορία για ένα σύμπαν που καταστρέφεται, ο Cates γράφει πολύ αριστοτεχνικά το κόμικ. Επενδύει στον Galactus και το παρελθόν του και κάπως έτσι μαθαίνουμε ότι προϋπήρχε αυτού του σύμπαντος και έχει επιζήσει του Μαύρου Χειμώνα, ενός παντοδύναμου πλάσματος που καταβροχθίζει ολόκληρα σύμπαντα. Ο Galactus μάλιστα λέει στον Thor πως όταν δεις μέσα από το Μαύρο Χειμώνα μαθαίνεις το πως θα πεθάνεις και τη δεύτερη φορά που είδε εκεί μέσα, είδε το πρόσωπο του Thor. Για αυτό το λόγο ζητάει τη βοήθειά του για να αντιμετωπίσει τον Μαύρο Χειμώνα. Για να γίνει αυτό πρέπει να γιατρευτεί και να γίνει πιο δυνατός με το να καταβροχθίσει πέντε πλανήτες που θα του έδιναν πάρα πολλές δυνάμεις και τους οποίους ο Silver Surfer (που κάνει μια μικρή εμφάνιση) έχει κρατήσει κρυφούς. Ο Galactus δίνει στον Thor κοσμική δύναμη και ο τελευταίος κάνει ό,τι μπορεί προκειμένου να μην πεθάνει κανένα ζώο και κανένας άνθρωπος στους πέντε πλανήτες. Η κόντρα του Galactus με τον Thor για το τι είναι ηθικό και τα διλήμματα που θέτουν στον Thor οι Sif και Beta Ray Bill για το αν κάνει καλά που βοηθάει τον Galactus αποτελούν βασικούς άξονες αφήγησης πριν την τελική μάχη που είναι πραγματικά εντυπωσιακή. Είναι ένα από τα καλύτερα κόμικ του Thor που έχω διαβάσει στα ελληνικά αποτελώντας τόσο φόρο τιμής στον ίδιο τον πρωταγωνιστή όσο και στον Galactus. Το τέλος είναι πραγματικά ανατρεπτικό με μια φοβερή προτελευταία σελίδα που ο Thor ανακαλεί τι είδε ως τον θάνατό του μέσα από τον Μαύρο Χειμώνα και ταυτόχρονα μια τρομερή τελική μάχη ανάμεσα σε τρεις παντοδύναμους χαρακτήρες όπου ο καθένας έχει τα δικά του κίνητρα. Όλο το κόμικ χτίζεται για να φτάσει εκεί και ο Cates δεν απογοητεύει καθόλου. Το σχέδιο: Το σχέδιο του Nic Klein είναι φανταστικό. Ο άνθρωπος έχει μελετήσει το σύμπαν του Thor και τους κακούς του και έτσι αποδίδει τέλεια τις τοποθεσίες, τους side χαρακτήρες, αλλά και τον Thor σε διαφορετικές φάσεις της ζωής του. Ταυτόχρονα οι κακοί μας είναι επιβλητικές φιγούρες όπως αρμόζουν, τα δισέλιδα πάνελ με μάχες είναι τρομακτικά και νιώθεις ότι η κοσμική και ωμή δύναμη που έχουν όλοι αυτοί οι χαρακτήρες να ενυπάρχει μέσα στις σελίδες του κόμικ. Ειλικρινά είναι κρίμα που η έκδοση είναι τόσο μικρή και σε κακό χαρτί και δε μπορούμε να το απολαύσουμε. Κάτι που με οδηγεί... Η έκδοση: Πραγματικά δεν ξέρω τι να πω που μια τόσο καλή ιστορία σεναριακά και εικαστικά έχει αυτό το πακέτο σαν έκδοση. Ασχέτως αν τελευταία έλεγα ότι με έχουν κακομάθει τα αφιερώματα της DocMZ και του Μικρού Ήρωα που δεν υπάρχουν σε άλλες εκδόσεις, τουλάχιστον η Anubis μας δίνει κάτι πιο καλό από αυτό. Μικρό μέγεθος 14 x 21 που δε βοηθάει καθόλου τα υπέροχα πάνελ να αναδειχτούν, δυσανάγνωστα κουτάκια με πεζά γράμματα, κακή ποιότητα χαρτιού που δεν αναδεικνύει τα χρώματα και εμένα στο τέλος έχει ξεκολλήσει η κόλλα που κρατάει ενωμένο το οπισθόφυλλο με τη σελίδα, άρα και κακό δέσιμο. Και όλα αυτά στα 15 ευρώ σχεδόν. Πραγματικά καταλαβαίνω όποιον δεν θα την πάρει αυτήν την έκδοση και νιώθω ότι η Οξύ χαντάκωσε μια καλή Thor ιστορία που θέλαμε χρόνια με αυτό το στυλ έκδοσης. Όπως και να 'χει, εγώ σας το προτείνω αλλά ίσως σας κουράσει κάπως η ανάγνωση του λόγω όσων ανέφερα πιο πάνω. Η επιλογή είναι δική σας. Καλό διάβασμα σε όλους

Σύνοψη από την εκδοτική: 'Ο ουρανός είναι καλυμμένος με στάχτη, ο πολιτισμός έχει καταρρεύσει και στη θέση του βλέπεις μόνο συντρίμμια και απόγνωση. Μέσα σε αυτό το σκηνικό, ένας πατέρας και ο γιος του, με τα ελάχιστα εφόδιά τους, ακολουθούν τον δρόμο προς τα νότια με την πίστη πως εκεί τους περιμένει κάτι καλύτερο. Το ταξίδι τους είναι γεμάτο κινδύνους, από τα ίδια τα στοιχεία της φύσης μέχρι τους άλλους ανθρώπους, συμμορίες πλέον αποφασισμένες να κάνουν τα πάντα προκειμένου να επιβιώσουν. Σε έναν απάνθρωπο κόσμο, που η ελπίδα δεν υπάρχει πια, πώς μπορείς να κρατήσεις την ανθρωπιά σου και να μην παραδοθείς στην απόγνωση; Πώς διατηρείς την ηθική σου, όταν το μόνο που προέχει είναι η ίδια η επιβίωση; Ο “Δρόμος” αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά έργα του Cormac McCarthy, ενός από τους σημαντικότερους συγγραφείς των τελευταίων δεκαετιών, το οποίο μεταφέρει σε graphic novel με μοναδικό τρόπο ο βραβευμένος δημιουργός Manu Larcenet.' Πρωτες εντυπώσεις: Οι εντυπωσεις μου χωρις να το εχω διαβασει (αφου το πηρα το μεσημεράκι) ειναι οτι προκειται για μια ενδιαφέρουσα ιστορία στο μεγαλο μεγεθος που αναδεικνύει τα σχεδια και τους δινει χώρο. Απο εκει και περα η ποιοτητα της εκδοτικής κυμαινεται στα γνωστά στάνταρ που μας εχει συνηθίσει τα τελευταία χρόνια. Στα θετικα οτι η έκδοση περιελαμβανει τα σχετικά 'αυτάκια' και η απόκριση απο την ηλεκτρονικη παραγγελία που έκανα ήταν ταχιστη.. Καλο διαβασμα σε ολους!!

Ο τρίτος κύκλος των 4ΤΡΟΧΩΝ εκλιπόντος του ιδρυτή τούς (Κώστα Καββαθά) που διέπρεψε κυριολεκτικά, συνεχίζεται με ακόμη νωπές μνήμες απο τον χαμό τού.-'Εφυγε'2 μηνες πριν- Σαφως δίνεται με τον ίδιο τρόπο πού δινόταν και τα περιοδικά του β'κύκλου-πρωτα δινεται δωρεάν με την εφημεριδα 'Καθημερινή' την πρώτη Κυριακή κάθε μήνα κ εν συνεχεία κυκλοφορεί αυτόνομα στην τιμή των 4 ευρω-. Τώρα η εκδοτική αλλάζει απο την ALPHA EDITIONS Α.Ε. στις ΝΕΕΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΟΝ.Α.Ε. Δεν ξέρω τι σχέση έχουν η πρώτη με την εκδοτική τις Καθημερινής φαντάζομαι για φορολογικούς λόγους δυστυχώς-υποθετω- Η αρίθμηση αρχίζει εκ νεου με το σημειωμα του Στρατή Χατζηπαναγιωτου να μας καλοσωριζει στην νεα εποχή του περιοδικου των 55χρονων(!)με ενα πολυσελιδο αφιέρωμα στον Κώστα Καββαθα και ακολουθεί η ύλη -παρουσιάσεις,μηχανοκινητος αθλητισμός(Ραλλυ Ακρόπολις),τιμές αγορας,αφιερώματα κτλ.- Παρουσιαση για την Α περιοδο https://www.greekcomics.gr/forums/index.php?/topic/41764-4τροχοι/ Παρουσιαση για την Β περιοδο https://www.greekcomics.gr/forums/index.php?/topic/44045-4τροχοι/ Ευχαριστούμε για τα υπόλοιπα εξώφυλλα τον Captain Cooper.

HABEMUS BASTARD Άλλο ένα αξιόλογο BD από τον Μικρό ήρωα! Σύνοψη από την εκδοτική: Ο Λούσιεν ανήκει σε μία συμμορία γκάνγκστερ, όπου υπάρχει ένας αδιάρρηκτος κανόνας: δεν επιτρέπονται λάθη. Έχοντας σπάσει αυτό το κανόνα, ξεκινάει ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή. Θα μπορούσε να είχε κάνει τα πάντα για να σώσει το τομάρι του. Όμως επιλέγει κάτι… αλλόκοτο: να γίνει ιερέας. Ο Λούσιεν κερδίζει τις εντυπώσεις και καταλήγει να αναλαμβάνει πλήρως τον ρόλο του ως ο νέος ιερέας σε μια μικρή πόλη λίγο έξω από το Παρίσι, στο Σαιν Κλωντ. Η μικρή του επιχείρηση αποβαίνει κερδοφόρα και το ράσο του φέρνει πολλά οφέλη σε είδος. Όμως το παρελθόν του αργά ή γρήγορα θα του χτυπήσει την πόρτα... Χωροφύλακες, τσιγγάνοι, γκάνγκστερ και ενορίτες, όλοι τον κυνηγούν και η τελική αναμέτρηση υπόσχεται να είναι… εξιλεωτική! Η ιστορία (περίληψη): Ο Λουσιέν, ένας ψυχρός εκτελεστής, μετά από μια δουλειά που δεν πήγε τόσο καλά, καταφεύγει στην μικρή πόλη Σαιν Κλωντ, υιοθετώντας την ταυτότητα ενός νεαρού Ιερέα. Αρχικά αντιμετωπίζει προβλήματα στην νέα του θέση, αλλά σιγά σιγά αρχίζει να απολαμβάνει τα πλεονεκτήματα του ράσου, το οποίο χρησιμοποιεί για να δικτυωθεί στην πόλη και να στήσει μια μικρή "μπίζνα". Όμως, το παρελθόν του επιστρέφει για να τον στοιχειώσει, και βρίσκεται άθελά του στην μέση μιας οικογενειακής βεντέτας γκάνγκστερ! Σενάριο: Αρκετά καλό σεναριακά, χωρίς θέματα στην ροή, με αρκετό σασπένς και συναίσθημα. Σκληρό και χιουμοριστικό ταυτόχρονα. Μου άρεσε επίσης και η ανάπτυξη των χαρακτήρων. Έχει μια δόση καφρίλας, η οποία θεωρώ ότι ταιριάζει στο όλο κόνσεπτ. Δυνατοί και οι διάλογοι. Το τέλος με άφησε με λίγο Meh αίσθημα, ένιωσα ότι κάτι πιο δραματικό θα ταίριαζε καλύτερα. Επίσης, καμία σχέση με Ταναναρίβη, δεν ακολουθούν το ίδιο μοτίβο. Σχέδιο: Το σχέδιο με κέρδισε! Ο Vallee έχει κάνει πάλι παπάδες, με πολλή εκφραστικότητα και λεπτομέρεια. Η σκηνοθεσία επίσης εξαιρετική. Οι χρωματισμοί είναι κι αυτοί άξιοι αναφοράς, προσθέτουν πολλά στην ατμόσφαιρα. Έκδοση: Η έκδοση είναι στα γνωστά στάνταρ του Μικρού Ήρωα. Καλή βιβλιοδεσία και χαρτί. Η μετάφραση άψογη, αξιοθαύμαστο πόσο καλά μετάφρασε ο κ. Καράμπελας από τα Γαλλικά. Αυτό που με απογοήτευσε όμως είναι ότι δεν έχει κανένα εξτραδάκι. Τελικός απολογισμός: Συνολικά, μιλάμε για ένα πολύ όμορφο Crime BD, με καλό σενάριο, και απολαυστικό σχέδιο. Συνδυάζει Noir με κωμωδία και κυλάει νεράκι. Δεν έχει το κάτι παραπάνω που ίσως θέλουν κάποιοι, αλλά είναι ένα εξαιρετικό ανάγνωσμα. Προτείνω ανεπιφύλακτα! Στηρίξτε Μικρό Ήρωα! Καλή ανάγνωση σε όλους! Ευχαριστούμε για τα εξώφυλλα τον @ albert

Πάντα Ποτέ Στο φετινό Comicdom, οι αγαπητές εκδόσεις Μικρός Ήρως εξέδωσαν ένα ακόμη αισθηματικό BD, ονόματι Πάντα Ποτέ. Το ιδιαίτερο με την συγκεκριμένη ιστορία είναι ότι η αφήγηση είναι ολοκληρωτικά αναδρομική, δηλαδή το κόμικ ξεκινάει από το Κεφάλαιο 20 και τελειώνει με το Κεφάλαιο 1. Από τον εκδότη: Με το Πάντα Ποτέ, ο Jordi Lafebre (Lydie, Je Suis Ceur Silence) μας προσφέρει, με όλη την λυρικότητα και την τρυφερότητα που τον χαρακτηρίζουν, το πρώτο του άλμπουμ ως ολοκληρωμένος συγγραφέας. Ένα έργο γεμάτο αγάπη, έρωτα, μελαγχολία, χιούμορ και πάθος, που απέσπασε διθυραμβικές κριτικές. Συχνά το Πάντα Ποτέ αναφέρεται ως το αντίστοιχο Memento (σκηνοθεσία: Christopher Nolan) των κόμικς. Ωστόσο, δεν πρόκειται για μία ακόμα ιστορία χαμένης αγάπης, όσο για μια ιστορία που καταπιάνεται με την πολυπλοκότητα του θεσμού της οικογένειας, της ενηλικίωσης, του πεπρωμένου, όπως και μια υπενθύμιση πώς η αγάπη είναι το μόνο πράγμα που δεν φθείρεται από τον χρόνο Η ιστορία (περίληψη): Η ιστορία μας ξεκινάει ένα βροχερό βράδυ, όταν δύο ερωτευμένοι, ηλικιωμένοι άνθρωποι, η Άννα και ο Ζενό, συναντιούνται. Όσο προχωράει η ιστορία, βλέπουμε περισσότερα για αυτούς τους δύο χαρακτήρες και τα γεγονότα που τους απέτρεψαν από το να ζήσουν τον Έρωτά τους όλα αυτά τα χρόνια. Η Άννα, αφιέρωσε την ζωή της στην δουλειά της, ως Δήμαρχος στην μικρή αυτή πόλη. Παντρεύτηκε τον Τζουζέπε, που της πρόσφερε σταθερότητα, και απέκτησε μια κόρη την Κλαούντια. Ο Ζένο αντίθετα, ήταν ανέκαθεν ελεύθερο πνεύμα και έζησε την ζωή του ταξιδεύοντας εν πλω, και περνώντας διάφορες περιπέτειες, γράφοντας το διδακτορικό του. Οι δύο επικοινωνούσαν ανέκαθεν, και βλέπουμε πώς εξελίχθηκε η σχέση τους εξ αποστάσεως, καθώς διήγαν τις πολύ διαφορετικές ζωές τους. Σχόλια για σενάριο, σχέδιο και έκδοση: Το σενάριο καλά δομημένο μεν, ολίγον τι αδιάφορο δε. Μπορώ να πω ότι ο δημιουργός έχει χειριστεί καλά την αφήγηση, η οποία όπως ανέφερα είναι σε Full Reverse. Έχει προσθέσει δόσεις χιούμορ, συναισθήματος και συγκίνησης, κάτι που μου άρεσε αρκετά. Χρησιμοποιεί την κλασική ιστορία για ένα ερωτευμένο ζευγάρι που μένει χώρια γιατί τα μέλη του θέλουν να ζήσουν διαφορετικές ζωές, ο ένας ελεύθερη και ο άλλος σταθερή, που έχουμε δει πολλές φορές, αλλά το κάνει με πολύ πρωτότυπο τρόπο. Μου αρέσει επίσης ότι δεν μας δείχνει μόνο την ανάπτυξη των κεντρικών χαρακτήρων, αλλά και των Side Characters όπως ο Τζουζέπε (που συμπάθησα πιο πολύ από τον Ζένο) και η Κλαούντια. Στα αρνητικά βάζω ότι δεν κατάφερε να μου κρατήσει το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος, και ότι αυτά που έγιναν στο 1ο κεφάλαιο είναι επιεικώς ανεπαρκή για να δικαιολογήσουν τόσο μεγάλο έρωτα. Προσωπικά, μου φάνηκαν λίγο υπερβολικά συναισθηματικοί οι χαρακτήρες, αλλά αυτό μάλλον συμβαίνει επειδή δεν έχω σε ιδιαίτερη εκτίμηση τέτοιου είδους κόμικς Το σχέδιο από την άλλη, είναι απίστευτα όμορφο, με ζωηρές γραμμές, εκφραστικούς χαρακτήρες και μεγάλη προσοχή στην λεπτομέρεια του Backround. Οι χρωματισμοί όμως είναι αυτοί που δίνουν ζωή στο σχέδιο, κάνοντας το πολύ πιο ελκυστικό. Τιμητική αναφορά στο πανέμορφο εξώφυλλο, που με έκανε να αγοράσω αμέσως το κόμικ. Η έκδοση κλασική του Μικρού Ήρωα, ποιοτικό χαρτί, εξαιρετική μετάφραση/επιμέλεια. Την βρήκα μόνο λίγο "φτωχή" σε σχέση με άλλες εκδόσεις, καθώς δεν είχε εξτραδάκια. Τι να κάνουμε, μας έχετε κακομάθει Εν ολίγοις, προσωπικά δεν τρελάθηκα με το σενάριο του κόμικ, αλλά λάτρεψα το σχέδιο! Προτείνεται σε όσους θέλουν ένα πιο τρυφερό και ανάλαφρο ανάγνωσμα, με ωραίο σχέδιο και ζωηρούς χρωματισμούς! Καλή ανάγνωση σε όλους/ες!

Σύνοψη από την εκδοτική: 'Βρισκόμαστε στο 1939. Ο κόσμος δεν έχει συνέλθει ακόμη από τη φρίκη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και βρίσκεται ξανά στα πρόθυρα μιας ακόμα πιο βίαιης σύγκρουσης. Σε αυτό το κλίμα φόβου, μια σειρά άγριων δολοφονιών συγκλονίζει το Γκόθαμ, ενώ η πρόσφατη εμφάνιση του μυστηριώδους Μπατ-Μαν έχει κάνει τους ισχυρούς άντρες της πόλης να φοβούνται πως το Γκόθαμ θα βυθιστεί στο χάος. Τα στοιχεία για τις δολοφονίες αψηφούν τη λογική, αφού υποδεικνύουν πως οι δράστες είναι όλοι θανατοποινίτες εγκληματίες που έχουν ήδη οδηγηθεί στην ηλεκτρική καρέκλα. Όταν ο Μπατ-Μαν μετά βίας βγαίνει ζωντανός από μια σύγκρουση με έναν από τους φρικιαστικούς δράστες, αρχίζει να αμφισβητεί την ικανότητά του να επιβιώσει σε έναν κόσμο που αλλάζει γρήγορα γύρω του! Ο θρυλικός Dan Jurgens (Action Comics, Superman) και ο εικονογράφος Mike Perkins (The Swamp Thing, Action Comics) υφαίνουν μια συναρπαστική ιστορία από τα πρώτα χρόνια της δράσης του Σκοτεινού Ιππότη. “Ο Jurgens και ο Perkins επαναφέρουν τον σκληροτράχηλο Batman που έκανε το ντεμπούτο του στο Detective Comics #27, έναν ανίσχυρο μαχητή του εγκλήματος με λιγοστούς συμμάχους και ελάχιστους πόρους.” —comicbook.com “…εξελίσσεται ως ένα σύγχρονο κόμιξ, μα ανακαλεί και το πνεύμα των παλπ περιπετειών του παρελθόντος…” —Graphic Policy' Πρωτες εντυπώσεις: Λατρευω το νουαρ σχέδιο και σε ενα συντομο ξεφύλλισμα ηταν απολαυστικό! Το σερι αξιολογων εκδοσεων που μας εχει τωρα τελευταία συνηθίσει η Anubis καλά κρατάει.. Στο μονο αρνητικό η αλμυρή τιμή αλλά θα μας αποζημίωσει το περιεχόμενο εκεινων που λατρεύουν το είδος Καλή ανάγνωση!

Σύνοψη από την εκδοτική: Το ξεκαρδιστικό κόμικς των Vincenzo Cerami και Silvia Ziche Οι μακρινοί ιδρυτές του δυτικού πολιτισμού, με τη δύναμη των μεταμορφώσεων, των θαυμάτων και των κεραυνών τους, θα εξαλείψουν τα δεινά της γης. Έτσι θα αγαπηθούν ξανά από τους ανθρώπους και, ειδικότερα, ο Δίας από τις γυναίκες. Προλογίζει ο αρχαιολόγος Θόδωρος Παπακώστας (Archaeostoryteller). Η ιστορία: Όσο ξαφνικά ήρθε στην ελληνική πραγματικότητα των κόμικς η DocMZ Publishing του Γιάννη Ιατρού (@ JohnnyMZ ) άλλο τόσο εντυπωσιακό μπάσιμο έχει κάνει με τις πρώτες της εκδοτικές προσπάθειες. Ιταλικά κόμικ από πολύ γνωστούς δημιουργούς όπως ο Tito Faraci, η Silvia Ziche και ο Giorgio Cavazzano, τα οποία ωστόσο δεν βλέπαμε από άλλες ελληνικές εκδοτικές. Το εντυπωσιακό σε αυτό το εγχείρημα είναι ότι εκτός από τα κόμικ, οι δημιουργοί τους έρχονται στα ελληνικά φεστιβάλ για να υπογράψουν και αντίτυπα, κάτι που δε βλέπουμε συχνά σε τόσο νέο εκδοτικό. Το Όλυμπος Α.Ε. είναι λοιπόν το νέο κόμικ της DocMZ Publishing και αποτελεί ένα χιουμοριστικό ανάγνωσμα. Το έχει γράψει ο Vincenzo Cerami, Ιταλός συγγραφέας και ποιητής που έχει γράψει σενάρια για κυριολεκτικά κάθε μέσο που μπορείτε να φανταστείτε. Ειδικότερα όμως στις ταινίες, έχει συμμετέχει στο σενάριο πασίγνωστων ιταλικών παραγωγών, ανάμεσα στις οποίες ξεχωρίζει το Η Ζωή είναι Ωραία του Roberto Begnini για το οποίο προτάθηκε για Όσκαρ. Μου έκανε εντύπωση πως ο σεναριογράφος ιστοριών τέτοιου ύφους θα προσαρμοζόταν στο κόμικ (μιας και το Όλυμπος Α.Ε. είναι η πρώτη του προσπάθεια στο μέσο) και πως θα έγραφε τόσο χιουμοριστικά σενάρια με το Δωδεκάθεο του Ολύμπου. Ο Cerami πάντως έχει χαρισματική πένα και τα αστεία του ταιριάζουν τέλεια με το ταλέντο της Ziche, όπου στο σχέδιο της είναι τρομερά ζωντανό, τρομερά γρήγορο και ταυτόχρονα εξαιρετικά αστείο. Το Όλυμπος Α.Ε. λοιπόν είναι μια ιστορία για τους Θεούς του Ολύμπου στη σύγχρονη εποχή όπου κανένας πλέον δεν πιστεύει σε εκείνους με αποτέλεσμα να έχει επέλθει μια σχετική παρακμή. Ο Δίας λοιπόν αποφασίζει να κάνει τους ανθρώπους να ξαναπιστέψουν σε εκείνους και με τη βοήθεια της Αθηνάς καταστρώνει το απλό του σχέδιο: Θα βοηθήσει τους ανθρώπους με τα μεγάλα τους προβλήματα. Αν και είναι μια ενιαία ιστορία, το κόμικ ουσιαστικά σπάει σε μικρότερες θεματικές ενότητες που τελειώνουν με τον Δία να αφηγείται στον ψυχολόγο του τις μάταιες προσπάθειες να λύσουν τα προβλήματα των σύγχρονων κοινωνιών. Η Αθηνά βρίσκει που πρέπει να χτυπήσουν π.χ. στην τριχόπτωση, στην παχυσαρκία ή στο να κάνουν τηλεοπτικές εκπομπές, ωστόσο η γκαφατζίδικη νοοτροπία τους και τα συνεχή λάθη τους οδηγούν κάθε φορά σε ναυάγιο και ο στόχος τους όχι απλά δεν επιτυγχάνεται, αλλά γίνεται όλο και πιο ανέφικτος. Το Όλυμπος Α.Ε. το βρήκα ένα πραγματικό διαμαντάκι σεναριακά και εικαστικά. Παίζει τέλεια με τα κλισέ των Θεών, τον γυναικά Δία, την Ήρα που τον τιμωρεί, την σοφή Αθηνά, έχει τρομερά running jokes που πρέπει να θυμάσαι ή να ανατρέξεις μερικές σελίδες πίσω για να ξαναψάξεις, συνδυάζει τέλεια το πόσο δυνατοί είναι οι Θεοί και ειδικά ο Δίας με το πόσο εύκολα μπορούν να τα διαλύσουν όλα και είναι ένα τρομερά χιουμοριστικό ανάγνωσμα που χρειάζεται συνεχώς να προσέχεις προκειμένου να μη χάσεις κάποιο αστείο ή κάποια εξέλιξη. Εικαστικά η Silvia Ziche ταιριάζει τέλεια και θεωρώ πως δημιουργεί ακόμα περισσότερο χιουμοριστικές καταστάσεις χάρη στο σχέδιο της. Ο Δίας της είναι από τις πιο αστείες παρωδίες ενός κατά τ' άλλα σοβαρού και στιβαρού Θεού, χωρίς ωστόσο να τον καρτουνίζει αντιθέτως ισορροπεί τέλεια ανάμεσα στην έξυπνη και σοβαρή εκδοχή του και τον απόλυτο ζεν πρεμιέ που σκέφτεται μόνο τις γυναίκες και κάνει βλακείες. Ο χρωματισμός είναι επίσης πολύ ωραίος και ζωντανός ενισχύοντας τον γρήγορο ρυθμό του κόμικ και του σεναρίου. Η έκδοση: Στα πρότυπα του Infierno γενικά η έκδοση καθώς είναι στο ίδιο μέγεθος με ωραίο παχύ εξώφυλλο με "αυτάκια" για έξτρα πληροφορίες, καλό χαρτί, ενώ μέσα έχουμε επίσης πολύ όμορφα πράγματα. Αφιερώματα τόσο στο κόμικ όσο και στους δημιουργούς, πρόλογος από τον γνωστό αρχαιολόγο και δημιουργό περιεχομένου Archaelostoryteller, μια πραγματικά όμορφη και πλήρης έκδοση με όσες πληροφορίες χρειάζεται ένας αναγνώστης όπως εγώ που δεν έχει εντρυφήσει στα ιταλικά κόμικ. Από μένα σίγουρη πρόταση, όχι επειδή συμπαθώ τον Γιάννη και θέλω να πηγαίνει καλά η προσπάθειά του, αλλά επειδή είναι ένα διασκεδαστικότατο κόμικ που σίγουρα θα διαβάζω ξανά κα ξανά. Καλό διάβασμα και σε εσάς λοιπόν

Τον Σεπτέμβριο του 2025, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Χάρτινη Πόλη ένα βιβλιαράκι με ήρωες τα Στρουμφάκια, με εικόνες "δανεισμένες" από την animation ταινία Smurfs που κυκλοφόρησε το 2025 σε σκηνοθεσία Chris Miller. Το βιβλίο το βρίσκει κανείς μέσα σε ένα πακέτο (box set) το οποίο περιέχει και ένα μίνι παιχνίδι καρτών memory. Η ταινία δεν έχει λάβει και την καλύτερη βαθμολογία (4.3/10 στο IMDB), και το βιβλίο δεν είναι καλύτερο καθώς στριμώχνει ολόκληρη την υπόθεση σε 22 σελίδες, χωρίς να μπορεί να κρύψει τα άλματα στο σενάριο. Επίσης, ενώ η εκδοτική μας έχει συνηθίσει σε καλές τιμούλες σε τέτοια μίνι βιβλιαράκια (τόσο στα Στρουμφάκια όσο και άλλες σειρές όπως Μικροί Κύριοι, Ελληνική Μυθολογία κλπ), εδώ θεωρώ τα 6,90 € τσιμπημένα, καθώς και το παιχνιδάκι που υπάρχει στο box set δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο ποιοτικά.

Τον Ιούνιο του 2025, η εκδοτική Χάρτινη Πόλη κυκλοφορεί ταυτόχρονα 3 βιβλιαράκια με ήρωες τα Στρουμφάκια, με εικονογράφηση "δανεισμένη" από τα αντίστοιχα επεισόδια της πρόσφατης animation τηλεοπτικής σειράς. Τα βίβλία είναι κατά σειρά: 1. Σαλιγκαροδρομίες Κείμενο: Steffi Korda Τίτλος πρωτοτύπου: Das Rasante Schneckenrennen ISBN: 978-618-225-366-3 2. Το Σούπερ Στρουμφάκι Κείμενο: Carla Felgentreff Τίτλος πρωτοτύπου: Super-Schlumpf ISBN: 978-618-225-384-7 3. Η Δύναμη του Γέλιου Κείμενο: Steffi Korda Τίτλος πρωτοτύπου: Die macht des Lachelns ISBN: 978-618-225-385-4 Τον Οκτώβριο του 2024, είχε προηγηθεί ένα αντίστοιχο βιβλιαράκι βασισμένο στην τηλεοπτική σειρά, με τίτλο Στρουμφένια Χριστούγεννα.

Κόρτο Μαλτέζε - Η Προηγούμενη Μέρα Ο Κόρτο Μαλτέζε σε μια περιπέτεια στον Ειρηνικό Ωκεανό του 2022 για το επικό φινάλε της τριλογίας του δημιουργικού διδύμου Vivès-Quenehen! Ο Κόρτο Μαλτέζε είναι ο αιώνια ονειροπόλος και αθεράπευτα ρομαντικός ναύτης με το χρυσό σκουλαρίκι στο αριστερό αυτί, ο αναζητητής της περιπέτειας και της φυγής από την πραγματικότητα, που παραμένει μία από τις κλασικότερες και εμβληματικότερες φιγούρες της τέχνης των κόμικς. Είναι ένα από τα πιο πολυβραβευμένα κόμικς όλων των εποχών, με το πρώτο άλμπουμ, Η Μπαλάντα Της Αλμυρής Θάλασσας, να συγκαταλέγεται στα 100 σημαντικότερα βιβλία του 20ου Αιώνα, σύμφωνα με την Παρισινή εφημερίδας Le Monde και τη γαλλική αλυσίδα καταστημάτων Fnac. Ο Hugo Pratt έφτιαξε 29 αξέχαστες ιστορίες του ήρωα, που μέχρι σήμερα υμνούνται από πολλούς αναγνώστες σε όλο το κόσμο. Η νέα σειρά ιστοριών των δημιουργών Vivès - Quenehen τον βάζει στον 21ο αιώνα και τον φέρνει αντιμέτωπο με τη σύγχρονη γεωπολιτική σκηνή, πάντα πιστοί στο πνεύμα του Pratt. Η ιστορία Η Προηγούμενη Μέρα ξεκινάει στο Σίδνεϋ το 2022, με τον Κόρτο να προσπαθεί να βοηθήσει τον τοξικομανή πειρατή Μάρκους. Και τι καλύτερο για να τον βγάλει από τον βούρκο από μια νέα περιπέτεια; Μια περιπέτεια με κέντρο μια δικηγόρο μιας ομάδας οικολόγων ακτιβιστών, εκ των οποίων ένα μέλος συνελήφθη στα νησιά Τουβαλού, στον Ειρηνικό Ωκεανό. Κινδυνεύοντας να παραδοθεί στις αρχές της χώρας της, αναφέρει στη δικηγόρο της το όνομα του Κόρτο Μαλτέζε ως την τελευταία της ελπίδα για ελευθερία... Με τον Μάρκους στο πηδάλιο ενός υδροπλάνου, ο Κόρτο και η δικηγόρος πετούν προς αυτά τα νησιά, θύματα της κλιματικής αλλαγής που προκαλεί την επικίνδυνη άνοδο της στάθμης της θάλασσας. Το επικό φινάλε της τριλογίας που ξεκίνησε με τον Μαύρο Ωκεανό και συνεχίστηκε στη Βασίλισσα Της Βαβυλώνας, παρουσιάζει τον Κόρτο τόσο ως μια φιγούρα του παρελθόντος όσο και ως ένας καθρέφτης των αντιφάσεων της σύγχρονης κοινωνίας. Οι Bastien Vivès και Martin Quenehen αναλαμβάνουν τον εμβληματικό χαρακτήρα του Hugo Pratt και τον βυθίζουν στον σύγχρονο κόσμο μας, παραδίδοντας μια ιστορία γεμάτη κατασκοπεία, πολέμους μεταξύ συμμοριών, αλλά και θίγοντας σύγχρονα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα. Μια ιστορία αφιερωμένη στον μύθο του Κόρτο Μαλτέζε που υπόσχεται να κερδίσει όλους τους φαν του χαρακτήρα. «Πιστεύεις ότι η γη μπορεί να σωθεί;» «Εγώ δεν βλέπω την καταστροφή. Βλέπω την ανατολή.» Σενάριο: Martin Quenehen Σχέδιο: Bastien Vivès Μετάφραση: Τατιάνα Ραπακούλια Τιμή: €17,50 ISBN: 978-618-206-225-8 Ημ. Κυκλοφορίας: Δεκέμβριος 2025 Είδος: Περιπέτεια, δράμα Χώρα προέλευσης: Γαλλία Σελίδες: 180 Σχήμα: 20Χ27 εκ. Χρώμα: Ασπρόμαυρο & έγχρωμο Ανακαλύψτε ξανά όλη τη τριλογία που βάζει τον Κόρτο Μαλτέζε στον 21ο αιώνα, ξεκινώντας με το Ο Μαύρος Ωκεανός, συνεχίζοντας με το Η Βασίλισσα Της Βαβυλώνας και τελειώνοντας με το Η Προηγούμενη Μέρα! Ο Μαύρος Ωκεανός Η Βασίλισσα της Βαβυλώνας Η Προηγούμενη Μέρα ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΤΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΟ 2025

Από την εκδοτική: Χρησιμοποιώντας το πρωτότυπο σενάριο των αδελφών Άντζελα και Λουτσιάνα Τζουσάνι, ο αδιαμφισβήτητος μετρ του Ιταλικού «νουάρ»: Κοράντο Ρόι σχεδιάζει με το μοναδικό, σχεδόν ιμπρεσιονιστικό του ύφος, αυτή την κλασική ιστορία μυστηρίου, δράσης και αποκαλύψεων για τον αγαπημένο μας χαρακτήρα! Η ιστορία: Η τελευταία έκδοση της Jemma με τον αγαπημένο Diabolik ήρθε τον περασμένο Σεπτέμβριο. Πρόκειται για μια ιστορία που έχουν γράψει οι αδερφές Giussani που είναι και οι δημιουργοί του Diabolik. Σε αυτό το σενάριο πάτησε ο σχεδιαστής Corrado Roi για να μεταφέρει την ιστορία στο δικό του στυλ αφήγησης. Αν και είχαμε δει και στα Νεανικά Χρόνια κάποια στοιχεία της ιστορίας του πως ξεκίνησε ο Diabolik τη δράση του, το Diabolik Ποιος Εϊσαι είναι μια περιπέτεια που συνδυάζει μια κλοπή, τη σχέση Τζίνκο με Diabolik και ένα flashback με τα πρώιμα χρονια του ήρωα. Ουσιαστικά έχουμε μια συμμορία που κάνει μία ληστεία όπου υπάρχουν επιπλοκές και ένας εκ των δραστών σκοτώνεται. Γρήγορα ταυτοποιείται και ο Τζίνκο είναι στο κατόπι του για να δει ποιοι συνδέονται μαζί του. Το ίδιο και ο Diabolik. Σε μια έφοδο που κάνουν ταυτόχρονα στο σπίτι ενός υπόπτου, πιάνονται αιχμάλωτοι από τη συμμορία και καταλαβαίνουν πως το πλάνο είναι να τους ξεφορτωθούν και τους δύο. Εκεί είναι που έχουμε μια πολύ ωραία ιστορία που εμβαθύνει στη σχέση Τζίνκο και Diabolik. Ο Τζίνκο δείχνει πόσο διατεθειμένος είναι να φτάσει στα άκρα για να πιάσει τον αντίπαλό του, αλλά ταυτόχρονα δείχνει πως θέλει να μάθει περισσότερα για εκείνον και γιατί δρα όπως δρα. Στο τέλος της ημέρας και με το φινάλε του κόμικ να είναι συναρπαστικό, καταλήγουμε στο συμπέρασμα του γιατί αυτοί οι δύο κοντράρονται τόσο πολύ και κυρίως πως αντιλαμβάνονται ο ένας τον άλλον. Το σχέδιο και η έκδοση: Το σχέδιο του Corrado είναι ασπρόμαυρο και ταιριάζει τέλεια στο σκοτεινό vibe της ιστορίας. Οι γραμμές του, τα έντονα μελάνια του, οι σκιάσεις του και όλο αυτό το ιμπρεσιονιστικό του στυλ κάνουν αυτό το κόμικ ένα από τα καλύτερα του Diabolik στον εικαστικό τομέα. Η έκδοση της Jemma είναι 21 x 28, μεγαλύτερη από τα προηγούμενα κόμικ του Diabolik που ήταν σε έκδοση βιβλίου. Έχει επίσης δύο μικρά κείμενα στην αρχή, ένα του Αλφρέντο Καστέλι για το πως προέκυψε η έκδοση και ένα του μεταφραστή Γαβριήλ Τομπαλίδη για το πως ήρθε στα ελληνικά. Αξίζει νομίζω για όσους αγαπάνε τον ήρωα. Καλό διάβασμα σε όλους

Συνοψη εκδοτικής: Με λένε Μάγκα. Είμαι φοξ τεριέ και, παρόλο που όλοι λένε ότι έχω αγγλική καταγωγή, εγώ ξέρω καλά ότι είμαι Ρωμιός. Η ζωή μου άλλαξε για τα καλά όταν πήγα με τα αφεντικά μου στην Αλεξάνδρεια, όπου γνώρισα τον Αφράτο, τον Μπόμπη, τον κύριο Βασίλη, τη Γιαγιά… Το κλασικό μυθιστόρημα της Πηνελόπης Δέλτα ζωντανεύει ως graphic novel με τις υπέροχες εικόνες του Κωνσταντίνου Σκλαβενίτη, για να παρασύρει μικρούς και μεγάλους σ’ ένα ταξίδι στο παρελθόν. Εντυπώσεις: Έτρεχε σαν τον νερό η αφήγηση του διηγήματος της Π.Σ.Δέλτα 'Μαγκας'δωσμένο απο τον Κωνσταντίνο Σκλαβενίτη που παρά το γεγονός ότι εγω διαβαζω αργά με συνεπήρε η αφήγηση.Ξερω οτι μιλάμε για ενα ανάγνωσμα που απευθύνεται στο παιδικό κοινό,όμως εδώ δεν θετουμε αυστηρά ηλικιακά όρια αρκεί η ψυχή του εκάστοτε αναγνωστη να δει τα μυνηματα μέσα απο την σκυλίσια οπτική γωνία,και να τ κατανοήσει. Μια ποιοτική έκδοση που παιρνει πνοή από τα χρώματα και τα σχέδια του Κ.Σκλαβενίτη πάνω στο κλασικο μυθιστόρημα της Πηνελόπης Δέλτα.. Ως σύμβουλος έκδοσης- για το οποίο δεν υπάρχει σχετικό πεδίο στο πινακάκι- αναφέρεται η Μένη Κανατσούλη.

BATMAN: ΩΡΑ ΓΙΑ ΦΟΝΟ Από την εκδοτική: Η Κατγούμαν, ο Γρίφος και ο Πιγκουίνος συμμαχούν για να φέρουν εις πέρας τη μεγαλύτερη ληστεία στην ιστορία του Γκόθαμ Σίτι. Και το έπαθλό τους; Ένα μυστηριώδες και ανεκτίμητο αντικείμενο που έχει στην κατοχή του κρυφά ο Μπρους Γουέιν! Και καθώς τα γεγονότα ξετυλίγονται, τι πλάκα έχει μια ληστεία χωρίς κανά-δυο αιματηρές προδοσίες; Η υπερ-επιτυχημένη ομάδα των Tom King και David Marquez μας χαρίζει μια επική, φρενήρη, γεμάτη δράση ιστορία ενός νεαρού Μπάτμαν, απεγνωσμένου να πάρει πίσω το πιο πολύτιμο αντικείμενο που είχε στην κατοχή του από μια ομάδα βίαιων εγκληματιών, προτού το ρολόι σημάνει την Ώρα για Φόνο. Περίληψη: Βρισκόμαστε στις αρχές της ηρωικής καριέρας του Μπάτμαν. Ο Riddler και η Catwoman,χρησιμοποιώντας τον Killer Crock, καταφέρνουν να κλέψουν ένα ιδιαιτέρως πολύτιμο αντικείμενο, που κρατάει μυστικό ο Μπρους Γουέιν στο πιο απόρθητο χρηματοκιβώτιο της πόλης, για λογαριασμό του Πιγκουίνου. Αποκαλύπτεται όμως ότι έχουν διαφορετικά σχέδια, και προσπαθούν να διαφύγουν και να εκμεταλλευτούν το αντικείμενο, με τον Μπάτμαν, την συμμορία του Πιγκουίνου, και έναν πρωτοεμφανιζόμενο κακό όνοματι Βοηθός στο κατόπι τους. Τι είναι όμως αυτό το μυστηριώδες αντικείμενο, και ποιος θα το αποκτήσει τελικά; Το σενάριο της συγκεκριμένης ιστορίας είναι μαγευτικό. Ο King στήνει ένα εξαιρετικό μυστήριο, με ξέφρενη δράση και ανατροπές. Οι χαρακτήρες πολλοί και καλογραμμένοι, με τα κατάλληλα δραματικά στοιχεία. Ενδιαφέρον επίσης έχει ότι ο αφηγητής δεν μας αποκαλύπτεται μέχρι το τέλος, προσθέτει πολλά στην πλοκή. Ο νέος κακός επίσης πολύ πρωτότυπος και εντυπωσιακός, θα ήθελα να τον ξαναβλέπαμε σε κάποια Μπατ Ιστορία. Αξίζει να αναφερθεί ότι χρησιμοποιείται και εγκιβωτισμός, πιο συγκεκριμένα με τις Βάκχες του Ευριπίδη, με απολαυστικό αποτέλεσμα. Το σχέδιο είναι πραγματικά χάρμα οφθαλμών! Ρεαλιστικό στις σκηνές μάχης, ενώ τα πρόσωπα των χαρακτήρων είναι πολύ εκφραστικά και λεπτομερή. Η σκηνοθεσία είναι επίσης άψογη, με πλούσιο backround. Οι χρωματισμοί του Alejandro Sanchez όμως, το απογειώνουν. Στην έκδοση τώρα. Οφείλω να ομολογήσω ότι δεν έμεινα πολύ ικανοποιημένος. Το φορμάτ είναι υπερβολικά μικρό και αδικεί τρομερά το σχέδιο. Επίσης το χαρτί είναι κι αυτό πιο οικονομικό, ματ. Όσο για την μετάφραση/επιμέλεια δεν έχω κανένα παράπονο, εξαιρετική όπως πάντα. Ενδιαφέρουσα δουλειά έχει γίνει και γραφιστικά. Eν κατακλείδι, μιλάμε για μια πραγματικά εξαιρετική ιστορία Μπάτμαν, με ιδιοφυές σενάριο και αριστουργηματικό σχέδιο. Φυσικά και την προτείνω σε όλους τους φαν του είδους, καθώς είναι μια από τις καλύτερες σύγχρονες ιστορίες με τον Νυχτεριδάνθρωπο, κατ' εμέ τουλάχιστον! Η έκδοση είναι οικονομική, αλλά αν θέλετε να μπορέσετε να θαυμάσετε πλήρως το σχέδιο, προτείνω να το αγοράσετε σε μεγαλύτερο φορμάτ. Kαλή ανάγνωση σε όλους/ες!

Μια Juicy συνέντευξη ε — που δεν περίμενα ποτέ να μου ζητηθεί! Με τον Αντώνη (αυτό είναι το μικρό όνομα του ΑΡΚΑ) γνωριστήκαμε... εκ του κοντόθεν, όταν συνεργαζόμαστε και οι δυο με το περίφημο κόμικς περιοδικό ΠΑΡΑΠΕΝΤΕ. Δεν είχαμε κάποια φιλία— ούτε κατά διάνοια. Απλώς χαιρετιόμαστε, ανταλλάσαμε μερικές κουβέντες, κανά χαμόγελο. Μέχρι εκεί, τίποτα περισσότερο. Συμπαθιόμασταν όμως. Κάμποσα χρόνια αργότερα ανταλλάξαμε και μερικά e-mail, με αφορμή μια συλλογική έκδοση που τελικά δεν έγινε ποτέ. Όμως αυτό ήταν όλο. Γι’ αυτό και ξαφνιάστηκα — για την ακρίβεια, έμεινα άναυδος — όταν πριν από λίγο καιρό μου έστειλε ένα λιτό μήνυμα ζητώντας να του πάρω εγώ μια συνέντευξη. Εγώ; «Μα… γιατί σε μένα;» τον ρώτησα σχεδόν αντανακλαστικά. Η απάντησή του ήταν κοφτή και σύντομη, όπως πάντα: «Γιατί όχι;» "Ναι, αλλά εσύ δεν δίνεις συνεντεύξεις. Πώς κι έτσι; Τι άλλαξε;" "Τίποτα απολύτως. Απλώς, σε κάποιες ηλικίες, αρχίζεις να βαριέσαι περισσότερο αυτά που δεν έκανες… από αυτά που έκανες. Και είπα να δοκιμάσω κάτι καινούργιο: να σπάσω έναν κανόνα που είχα θέσει εγώ ο ίδιος. Δεν το λέω «συνέντευξη». Το λέω… ένα χαλαρό ατύχημα της καθημερινότητας". (παύση) "Και, μεταξύ μας, το να μη δίνεις συνεντεύξεις είναι πολύ πιο κουραστικό απ’ το να δώσεις μία" Και κάπως έτσι, σχεδόν παρά τη θέλησή μου, βρέθηκα να κρατώ στα χέρια μου τη μοναδική συνέντευξη που έδωσε ποτέ ο ΑΡΚΑΣ. Μια κουβέντα, ένα "χαλαρό ατύχημα" λοιπόν, χωρίς φίλτρα, για το χιούμορ, τη σάτιρα, τη μοναξιά, την εξουσία, το κοινό, αλλά και για εκείνους που κάποτε τον λάτρεψαν και αργότερα τον αποκήρυξαν, όταν τόλμησε να αγγίξει – με την ίδια ειρωνεία – και τον δικό τους ηγέτη. Τίποτα δεν ήταν προσχεδιασμένο. Έτσι νόμιζα δηλαδή. -Αντώνη, γιατί δεν δίνεις συνεντεύξεις; -Γιατί μετά η συνέντευξη νομίζει ότι σε ξέρει. -Δεν εμφανίζεσαι, όμως και δημόσια. Κανείς δεν σε έχει δει, κανείς δεν ξέρει πως είναι η φάτσα σου. Δεν κυκλοφορεί ούτε μισή φωτογραφία σου στο διαδίκτυο. Είναι επιλογή σου και τη σέβομαι. Μήπως, όμως, είσαι και λίγο αγοραφοβικός; – Όχι. Απλώς δεν θέλω να χαλάσω την καλή εντύπωση που δεν έχω δώσει. – Διάβαζες κόμικς μικρός; Ποιοι ήταν οι αγαπημένοι σου ήρωες; – Φυσικά. Και μου άρεσαν όσοι δεν έμοιαζαν με ήρωες. -Όπως; -... η ΜΙΚΡΗ ΛΟΥΛΟΥ! – Διαβάζεις κόμικς σήμερα; Έχεις σύγχρονους αγαπημένους ήρωες; – Διαβάζω. Ήρωες δεν βλέπω. Βλέπω επαγγελματίες. – Είσαι πραγματικά τόσο πλούσιος όσο λένε οι φήμες; – Εξαρτάται ποιος ρωτάει. Για την εφορία, όχι. Για όσους με μισούν, πάρα πολύ. – Ποια είναι η γνώμη σου για τα ελληνικά φεστιβάλ κόμικς; – Καλοπροαίρετα. Πολύ καλή πρόθεση. Λίγη αυτοκριτική. Πολλή αυτοφωτογράφιση. -Τι είναι τελικά πιο αδύναμο; Ο γελοιογράφος ή αυτός που γελοιογραφείται; -Αυτός που γελάει με τη γελοιογραφία για δέκα λεπτά και μετά (όταν του την εξηγήσουν) θυμώνει για δέκα χρόνια. -Κάποια στιγμή ήρθες σε ανοιχτή σύγκρουση με ανθρώπους της Αριστεράς, ακόμη και με όσους παλιότερα σε λάτρευαν. Σε αποκήρυξαν, επειδή η σάτιρά σου έπιασε και τον δικό τους αρχηγό. Το μετάνιωσες ποτέ; =Όχι. Αν μετανιώνεις κάθε φορά που θυμώνει μια παράταξη μαζί σου, τότε δεν κάνεις σάτιρα — κάνεις δημόσιες σχέσεις. (παύση) Εγώ δεν έκανα ποτέ διάκριση στους στόχους μου. Ούτε «δεξιούς», ούτε «αριστερούς», ούτε «δικούς μας» και «δικούς τους». Το μόνο που με ενδιέφερε ήταν αν αυτό που έβλεπα μπροστά μου άξιζε να σατιριστεί. Και απ’ ό,τι φαίνεται… άξιζε. (μικρή παύση) Το πρόβλημα δεν ήταν ότι τους σατίρισα. Το πρόβλημα ήταν ότι δεν τους εξαίρεσα. Και αυτό, σε ορισμένους κύκλους, θεωρείται έγκλημα χειρότερο από την προδοσία. – Πώς βλέπεις τη λεγόμενη “woke” ατζέντα; — Ως ένα εγχειρίδιο καλών τρόπων γραμμένο από ανθρώπους που μισούν το χιούμορ και φοβούνται τη σκέψη. Όταν η ευαισθησία γίνεται υποχρεωτική, παύει να είναι αρετή και γίνεται λογοκρισία. -Ακούγεται συχνά — από φίλους και “εχθρούς” — ότι «ο Αρκάς γέρασε». Όχι ηλικιακά. Σατιρικά. Ότι η σατυρική σκέψη σου δεν είναι πια η ίδια. Τι απαντάς σ’ αυτό; -Φυσικά και δεν είναι η ίδια. Ούτε εγώ είμαι ο ίδιος. Ούτε ο κόσμος είναι ο ίδιος. (παύση) Η σάτιρα δεν είναι για να μένει νέα. Είναι για να μένει ανήσυχη. Αν κάποιοι τη θέλουν αιώνια 25 χρονών, ας διαβάζουν τα παλιά μου βιβλία. Δεν τα έκαψα. (παύση) Το πρόβλημά τους δεν είναι ότι «γέρασα». Είναι ότι δεν μεγάλωσαν μαζί μου. Κι αυτό είναι πιο άβολο από το ίδιο το γήρας. – Ο Τραμπ είναι για σένα πολιτικό φαινόμενο ή σατιρικό δώρο; — Είναι απόδειξη ότι η πραγματικότητα κουράστηκε να είναι σοβαρή και πέρασε στην παρωδία. Ο Τραμπ δεν γελοιοποιεί την πολιτική. Απλώς την ασκεί με ειλικρίνεια. – Παρά τη τεράστια επιτυχία σου στην Ελλάδα, γιατί δεν “δούλεψαν” οι αγγλικές ή άλλες μεταφράσεις των κόμικς σου; Φταίει η γλώσσα; Το τοπικό χιούμορ; — Όχι. Φταίει ότι στο εξωτερικό δεν μεγάλωσαν με τις ίδιες αυταπάτες. Το χιούμορ μου δεν μεταφράζεται εύκολα, γιατί βασίζεται σε συλλογικές ενοχές. Και αυτές είναι αυστηρά εγχώριο προϊόν. -Αντώνη, σου λείπει το παλιό κοινό σου; -Οι αναγνώστες δεν είναι έπιπλα για να σου λείπουν. Ούτε ερωμένες Άλλοι μπαίνουν — άλλοι φεύγουν. -Για τη μικρή μας κόμικς κοινότητα… τι έχεις να πεις; -Μικρή δεν είναι. Απλώς δεν θέλει να μεγαλώσει. Αρκείται στο χαρτζιλίκι του μπαμπά. -Αλήθεια: γελάς ακόμα; – Όχι με αυτά που λέγονται σοβαρά. Νιώθεις μόνος; Αυτό είναι το μεγάλο μου πλεονέκτημα. -Γιατί συνεχίζεις να προκαλείς; -Δεν προκαλώ. Απλώς δεν ζητώ άδεια για να εκφράσω την άποψή μου. – Αν έπρεπε να πεις κάτι στους νεότερους που ξεκινούν σήμερα; – Να μη βιάζονται να αποκτήσουν άποψη. Η σιωπή μορφώνεται καλύτερα. Ό,τι δεν λες, δεν μπορεί να στο διαστρεβλώσουν. — Και μια τελευταία ερώτηση: Σατιρίζεις την εξουσία, αλλά κι εσύ ασκείς εξουσία, εξουσιάζεις στον χώρο σου. Πώς συμβιβάζεται μέσα σου όλο αυτό; — Δεν εξουσιάζω ανθρώπους. Εξουσιάζω τέσσερα καρέ και μια ατάκα. Αν κάποιος νιώθει ότι τον κυβερνά ένα σκίτσο, το πρόβλημα δεν είναι η εξουσία. Είναι η δημοκρατία του μυαλού του. Επίμετρο (ή αλλιώς: η έξοδος χωρίς χειροκρότημα) Η συνέντευξη τελείωσε όπως άρχισε. Χωρίς χειραψία, χωρίς καφέ, χωρίς «τα ξαναλέμε». Ο Αρκάς δεν σηκώθηκε να φύγει. Δεν σηκώθηκε ποτέ. Δεν ήρθε καν. Όλη αυτή η κουβέντα έγινε μέσα από ένα παράθυρο του Messenger. Μια κάμερα βίντεο, Και οι φάτσες μας. Κάποια στιγμή, απλώς έκλεισε. Ούτε «αντίο», ούτε «στείλ’ το να το δω». Η οθόνη μαύρισε. Σκέφτηκα να του γράψω κάτι. Δεν το έκανα. Κι ο γνωστός... ΑΝΤΊΛΟΓΟς! -Καλά βρε μπιτ ανόητε και τρισάχρηστε εγγονέ, θες να πιστέψουμε πως ο Αρκάς δεν είχε τι άλλο καλύτερο να κάνει στη ζωή του κι αποφάσισε να σου δώσει συνέντευξη; -Δεν θα το έθετα έτσι ακριβώς γιαγιάκα, αλλά η συνέντευξη είναι αληθινή... -...μούφα είναι δημοσιογράφε της συμφοράς. Φως φανάρι! -...από που γιαγιάκα; -...από τη ΜΙΚΡΗ ΛΟΥΛΟΥ! Φαντάζεσαι τον ΑΡΚΑ παιδάκι να περιμένει μ΄αγωνία να περάσει η βδομάδα για να πάρει το νέο τεύχος με τη ΜΙΚΡΗ ΛΟΥΛΟΥ; -Ναι, γιαγιάκα! Γιατί όχι; Τι έχει η ΜΙΚΡΗ ΛΟΥΛΟΥ; ΠΗΓΗ

Από την εκδοτική: Ύμνος στη ζωή. Αποθέωση στο ελληνικό καλοκαίρι Και στους ανθρώπους του μόχθου. Ανεκπλήρωτοι έρωτες και πίστη στη ζωή. Προσμονές Αναβολές Με ήχους και μουσικές Η βόρεια Ελλάδα βρίσκει έκφραση. Η κωμικότητα απαντά στην πολιτική. Εδώ το σινεμά Γίνεται τέχνη. Όλα ποίηση του Σταύρου Τσιώλη Γ. Ζουγανέλης Γιατί είναι το κόμικ που περίμενα περισσότερο φέτος: Όταν είδα την είδηση για το συγκεκριμένο κόμικ, νόμιζα πως είναι κάποιου είδους τρολάρισμα. Το Ας Περιμένουν οι Γυναίκες αποτελεί μια από τις αγαπημένες μου ταινίες τόσο στο ελληνικό σινεμά όσο και γενικά. Είναι μια ταινία με απίστευτο χιούμορ και τεράστιες ατάκες, μια σουρεαλιστική και ταυτόχρονα πολύ αληθινή ιστορία που μέσα από τις περιπέτειες των τριών πρωταγωνιστών της καταφέρνει και αποτυπώνει όχι μόνο τα συναισθήματά τους, αλλά και την γενικότερη κοινωνική και πολιτική κατάσταση στα τέλη των 90s. Είναι μια ταινία που έχει απαθανατιστεί, που οι ατάκες της μπήκαν στον καθημερινό μας λόγο και η οποία αποτελεί μια pop culture αναφορά της εποχής της. Προσωπικά κάθε χρόνο την ξαναβλέπω τόσο μόνος μου όσο και με την παρέα μου, οπότε δεν θα μπορούσα να είμαι περισσότερο χαρούμενος για την τρίτη έκδοση της Chaniartoon Press και την εξαιρετική δουλειά που κάνουν για ακόμα μία φορά ο Μάριος και η Κατερίνα. Η ιστορία: Δύο μπατζανάκηδες που δουλεύουν μαζί, ο Πάνος και ο Μιχάλης ξεκινούν μέσα στο καλοκαίρι από τη Θεσσαλονίκη με προορισμό την Θάσο όπου βρίσκονται οι οικογένειές τους παρέα με τον τρίτο μπατζανάκη τους, τον Αντώνη. Ο Αντώνης είναι πολιτευτής του ΠΑΣΟΚ και επιφανές στέλεχος της παράταξης και στηρίζει οικονομικά τόσο τις οικογένειές τους όσο και τους άλλους δύο μπατζανάκηδες. Στο δρόμο για τη Θάσο, συναντούν τυχαία ένα ζευγάρι στην λίμνη Βόλβη που θέλει να τους ρωτήσει σχετικά με τον δρόμο και ο Πάνος ερωτεύεται παράφορα την κοπέλα σε βαθμό που καταρρέει ψυχολογικά και θέλει να αυτοκτονήσει. Παρά τις προσπάθειες του Μιχάλη να τον συνεφέρει, ο τελευταίος αποφασίζει να καλέσει τον Αντώνη προκειμένου να βοηθήσει σε όλο αυτό και να γυρίσουν όλοι μαζί στη Θάσο. Ωστόσο τα πράγματα παίρνουν ξανά διαφορετική τροπή, αφού ο Αντώνης ερωτεύεται μια νεαρή νοσοκόμα που κούραρε τον ερωτευμένο Πάνο και τελικά ξεκινάει ένα γαϊτανάκι απίθανων και σουρεαλιστικών εμπειριών όσο οι γυναίκες των τριών τους περιμένουν στο νησί. Μια αληθινά καλή ιστορία που διανθίζεται με την κουλτούρα της εποχής, τις ομάδες, την πολιτική κατάσταση και μεγάλες πινελιές σουρεαλισμού που σχετίζονται και με το αίσθημα του έρωτα. Γενικότερα το σενάριο τηρείται απαρέγκλιτα και καμία σημαντική σκηνή ή ατάκα της ταινίας δεν λείπει. Οι υπέροχοι διάλογοι του Τσιώλη έχουν παραμείνει αυτούσιοι και οι υπεύθυνοι της έκδοσης μαζί με τον Κιουτσιούκη προσθέτουν απλώς μερικά μπαλονάκια με αφήγηση για το που βρίσκονται οι χαρακτήρες μας και σε τι φάση προκειμένου να καλύψουν κάπως τις μεταβάσεις που μια ταινία κάνει χωρίς λόγια. Ιδίως όταν η ταινία αυτή λαμβάνει χώρα και στον δρόμο και σε διαφορετικές τοποθεσίες. Το σημαντικότερο είναι ότι αυτό το κόμικ κρατάει αυτούσιο το vibe της ταινίας, της αισθητικής και της προσωπικότητας του Σταύρου Τσιώλη και όλων των συντελεστών του. Τα συναισθήματα του ερωτευμένου Ζουγανέλη, ο αγανακτισμένος Μπακιρτζής, ο πολύπλευρος χαρακτήρας του Μπουλά, οι δύο κυρίες που τους πλαισιώνουν και οι δυναμικές που αναπτύσσουν όλοι αυτοί, οι συγκρούσεις τους, η αποδοχή του ενός για τον άλλον αποτυπώνονται τέλεια στο χαρτί με τον Κιουτσιούκη να σκηνοθετεί τρόπον τινά ο ίδιος την ιστορία πατώντας πάνω στα μεγάλα παπούτσια του Τσιώλη. Όπως θα δούμε παρακάτω, είναι μια έκδοση που έγινε με αγάπη και η διασκευή της ιστορίας το δείχνει αυτό σε κάθε σημείο της. Το σχέδιο: Αν σου αρέσει ο Σταύρος Κιουτσιούκης και το Ας Περιμένουν οι Γυναίκες δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα. Ο σουρεαλισμός της ταινίας και η εκφραστικότητα των ηθοποιών ζωγραφίζονται με πολύ μεράκι. Αν μπορώ να βρω ένα θεματάκι, αυτό έχει να κάνει με την απόδοση των τοποθεσιών και τη γεωγραφία των σκηνών όπως για παράδειγμα στη σκηνή με το κρίσιμο 3 x 3 όπου δεν καταλαβαίνεις όπως στην ταινία τη μεγάλη απόσταση που συνομιλούν Μιχάλης και Πάνος. Ωστόσο ο Κιουτσιούκης έχει πιάσει στο έπακρο ακόμα και μικρές λεπτομέρειες που συμβαίνουν στο background και έχει φτιάξει υπέροχα κάθε σκηνή ώστε να οδηγεί στην κορύφωσή της. Τον χρωματισμό αναλαμβάνει ο Κλήμης Κεραμιτσόπουλος, ο οποίος με την αισθητική που έχει σε κόμικ όπως τα Μπαντιλίκια και Όπως Κάνουν στις Ταινίες, δε θα μπορούσε παρά να ταιριάζει τέλεια με τα μολύβια του Κιουτσιούκη σε αυτήν την ιστορία. Η χρωματική του παλέτα αναδεικνύει το σχέδιο στο μέγιστο βαθμό, ενώ και αυτός φαίνεται ότι έχει μελετήσει την ταινία και έχει προσέξει κάθε λεπτομέρεια. Εικαστικά δύσκολα φαντάζομαι κάποιον να αποδώσει καλύτερα το Ας Περιμένουν οι Γυναίκες από αυτούς τους δύο αφού έχουν την τρέλα, το μεράκι και τις τεχνικές να φέρουν σε πέρας την αποστολή τους. Η έκδοση: Το ανέφερα και πριν και θα το πω και τώρα. Όταν πιάσεις αυτήν την έκδοση στα χέρια σου, καταλαβαίνεις ότι φτιάχτηκε από ανθρώπους που έχουν αγάπη για την ταινία. Αρχικά η έκδοση έχει ένα εναλλακτικό τέλος (για το οποίο δεν είχα ιδέα) και το οποίο είχε γυρίσει ο Τσιώλης και αποφάσισε να κόψει μετά από δοκιμαστικές προβολές. Ένα τέλος που προσωπικά με άφησε κάπως περίεργο για το πως θα είχα βιώσει την ταινία αν ήταν αυτή η τελευταία σκηνή της. Κατέληξα ότι το original τέλος της ταινίας δεν το αλλάζω με τίποτα. Δεύτερον έχουμε από δύο εξαιρετικά κείμενα στην αρχή και στο τέλος. Στην αρχή η κόρη του Σταύρου Τσιώλη, Κατερίνα Τσιώλη γράφει για την ιστορία πίσω από το Ας Περιμένουν οι Γυναίκες και πως την εμπνεύστηκε ο πατέρας της και ο Χρήστος Βακαλόπουλος, ενώ ο Αργύρης Μπακιρτζής που υποδύεται τον Μιχάλη μιλάει για τις δικές του αναμνήσεις σχετικά με τον σκηνοθέτη. Στο τέλος έχουμε ένα κείμενο του Αντώνη Καρπετόπουλου που γνώριζε τον Τσιώλη και τον Βακαλόπουλο (έχει μιλήσει αρκετά για την ταινία σε συνέντευξη του στους Betarades) σχετικά με την προσαρμογή μιας ταινίας σε κόμικ και το πως αλληλοσυμπληρώνονται ως τέχνες στη συγκεκριμένη ταινία. Και για το τέλος έχουμε ξανά ένα κείμενο της Κατερίνας Τσιώλη σχετικά με το πως ήρθε ο πατέρας της σε επαφή με τα κόμικ και τη γνωριμία των δύο τους με τον Δημοσθένη Παπαμάρκο και τον Γιώργο Γούση που τους εντυπωσίασαν σχετικά με τις δυνατότητές που δίνει ένα κόμικ ως μέσο να πεις μια ιστορία. Όλα αυτά καταδεικνύουν και την αγάπη όσων συνέβαλαν σε αυτήν την έκδοση. Για το τέλος, στα τεχνικά χαρακτηριστικά έχουμε μεγάλο μέγεθος 21 x 28 που προφανώς βοηθάει πολύ το σχέδιο να αναδειχθεί, καλό χαρτί που αποδίδει όμορφα τον χρωματισμό, έχει τα "αυτάκια" σε εξώφυλλο και οπισθόφυλλο και γενικά αποτελεί ένα κόσμημα για τις βιβλιοθήκες όσων αγαπούν αυτήν την υπέροχη ταινία. Καλό διάβασμα σε όλους

Σύνοψη από την εκδοτική: Τα κόμικς, ως γνωστόν, αποτελούν ένα μέσο διασκέδασης και απόδρασης από την καθημερινότητα. Τι συμβαίνει, όμως, όταν ο ήρωάς μας ανακαλύπτει κάποια που, αντί να ταξιδεύουν τον αναγνώστη σε φανταστικούς κόσμους, απειλούν την ίδια του τη ζωή; Ένα ταξίδι τρόμου ξεκινά - και το τέλος δεν είναι καθόλου βέβαιο. Η ιστορία: Ένα ακόμα κόμικ τρόμου από την Oops που αν και το αγόρασα στο πρόσφατο Comicdom δυσκολεύτηκα να βρω online ίχνη του. Πρόκειται πάντως για μια παραγωγή του 2025 σε συνεργασία Jack Thalerson και Άλκη Καμπούρη aka Rithinor. Είναι μια πραγματικά πολύ μικρή ιστοριούλα. Ο Τζον είναι ένας πιτσιρικάς που είναι άρρωστος με την ανάγνωση κόμικς. Είναι συλλέκτης, μαζεύει κόμικς και η μητέρα του έχει αγανακτήσει μαζί του καθώς δείχνει να τα βάζει σε προτεραιότητα. Ο Τζον τρομάζει όταν βλέπει τον μυστήριο γείτονά του να διαβάζει κόμικς στο παράθυρο, έναν γείτονα για τον οποίον ακούγονται περίεργες ιστορίες. Ο Τζον αποφασίζει με μια φίλη του να μπει στο σπίτι του και να ανακαλύψει πάρα πολλά σπάνια κόμικς τρόμου, αλλά και το πτώμα του κατοίκου του σπιτιού. Αποφασίζει να πάρει αυτά τα κόμικς μαζί του και τελικά θα δει τι αφορούν. Ιστορία που βασίζεται πολύ στο μυστήριο της και λιγότερο στο να προσφέρει ένα closure, ένα θέμα που έχω συχνά με αρκετές ελπιδοφόρες ιστορίες τρόμου της Oops. Το σχέδιο του Άλκη είναι εξαιρετικό, πολύ καθαρό και ανά σημεία όσο τρομακτικό χρειάζεται, είναι ένας πολύ ταλαντούχος σχεδιαστής που μπορεί να σε κερδίσει με τα καρέ του. Αυτά τα ολίγα, θα το βρείτε σίγουρα στα περίπτερα διανομής της Oops σε φεστιβάλ και αν βρούμε περισσότερες πληροφορίες θα ενώσουμε το πινακάκι. Καλό διάβασμα σε όλους

Ανθολογία ιστοριών τρόμου που διαδραματίζονται στην ελληνική επαρχία, με αρκετές απ'αυτές να βασίζονται σε τοπικούς μύθους. Προσωπικά, και μιας και το horror είναι από τις αγαπημένες μου κατηγορίες, βρήκα πολύ ενδιαφέρον το όλο εγχείρημα, και ας μην ήταν όλες οι ιστορίες εξίσου καλές (κάτι που συμβαίνει σε κάθε ανθολογία άλλωστε). Δεν βρήκα κάποια ιστορία πολύ τρομακτική, όμως γενικά οι περισσότερες έχουν μια ωραία ατμόσφαιρα. 10 οι δημιουργοί, 9 οι ιστορίες, οι οποίες είναι οι παρακάτω: - Αιωνιότητα (Αριάδνη Τζουνάκου) - Σπίτι. (Νίκη Σπανού & Ηλίας Κυριαζής) - Άπατρις (Φίλιππος Βλάχος) - Το μαντήλι της Νεράιδας (Στέλλα Στεργίου) - Ο Βουρκόλακας (Λεν Γώγ) - Εις Λήθην (Σμαρ) - Η προσευχή της Ποτιώς (Στηβ Στιβακτής) - Ο Αμνός (Μαξ Ρου) - Νυχτοθάλασσα (Αύγουστος Κανάκης)

BATMAN-SUPERMAN: WORLD'S FINEST ΥΠΕΡΦΥΣΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ Σύνοψη από την εκδοτική: Στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν, οι δυνάμεις του Σούπερμαν υπερ-φορτίζονται χάρη σε έναν oρό που χρησιμοποιεί ο υπερεγκληματίας Μετάλο και οι μόνοι σύμμαχοι που μπορούν να βοηθήσουν τον Άνθρωπο του Αύριο δεν είναι άλλοι από το δυναμικό δίδυμο του Γκόθαμ: τον Μπάτμαν και τον Ρόμπιν! Μια σχεδόν θανάσιμη έκρηξη οδηγεί τον Μπρους Γουέιν να λάβει ακραία μέτρα για να βοηθήσει το φίλο του, ζητώντας βοήθεια από τη μία και μοναδική Περίπολο του Ολέθρου. Η ιστορία (περίληψη) : Όταν ένας αρχαίος παντοδύναμος δαίμονας , ο Διάβολος Νέζα, απελευθερώνεται, οι δύο εμβληματικότεροι ήρωες της DC Comics θα κληθούν να σταματήσουν τα σατανικά σχέδια του. Θα συμμαχήσουν με τους Doom Patrol, και με την βοήθεια της Supergirl και του Robin, θα βρουν μια μέθοδο για να στείλουν αυτό το πανίσχυρο τέρας από ΄κει που ήρθε. Η μάχη όμως δεν θα είναι εύκολη, και η διάσωση του πλανήτη θα έρθει με κάποιο κόστος... Σενάριο: Τίποτα ιδιαίτερο σεναριακά,. Διασκεδαστικό, με πάρα πολύ ξυλίκι. Η πλοκή ξέφρενη και γρήγορη, σε κάποια σημεία πολύ περισσότερο από όσο θα έπρεπε. Υπάρχουν στιγμές που θα έπρεπε να είναι συναισθηματικά έντονες, με θάνατο κλπ, στις οποίες ο Waid δεν στάθηκε καθόλου, και συνέχισε ξέφρενα με παραπάνω ξυλίκι. Οι χαρακτήρες δεν αναπτύσσονται καθόλου, ούτε τους βλέπουμε να δείχνουν συναισθήματα. Συνολικά, δεν είναι κακό, αλλά λείπουν αρκετά βασικά στοιχεία. Αrtwork: Το artwork, σε αντίθεση με το σενάριο, είναι συγκλονιστικό. Ο Mora είναι ένας από τους καλύτερους, για εμένα τουλάχιστον, σύγχρονους υπερηρωικούς σχεδιαστές, με ωραία μολύβια και προσοχή στην λεπτομέρεια. Άξιοι αναφοράς είναι και οι χρωματισμοί του Bonvillain, που είναι έντονοι, φωτεινοί και αναδεικνύουν το σχέδιο. Έκδοση: Έχουμε την κλασική έκδοση της Anubis, με άψογη μετάφραση και επιμέλεια. Η βιβλιοδεσία υποδειγματική, και το χαρτί πιο ποιοτικό από το συνηθισμένο της Anubis (ίδιο με του Ultimate Spider-Man) Tελικός Απολογισμός: Ένα κλασικό μοντέρνο υπερηρωικό κόμικ. Ξυλίκι στο φουλ, ξέφρενη ροή και υπέροχο σχέδιο. Αν θέλετε μια απλή ιστορία, έτσι για να διασκεδάσετε, και να χαζέψετε τέλειο Artwork, αγορά με κλειστά τα μάτια. Από την άλλη, αν αναζητάτε "το κάτι παραπάνω" δεν θα το βρείτε σε αυτό το κόμικ. Προσωπικά, διασκέδασα αρκετά. Καλή ανάγνωση σε όλους! ΥΓ: Συγνώμη αν τα εξώφυλλα δεν βγήκαν καλά, το σκάνερ μου έχει θέμα και προσαρμόζει φωτεινότητα, χρώμα κλπ, όπως του καπνίσει.

Ο Yoshitaka Amano ήρθε στο AthensCon χωρίς καμία διάθεση να επιβεβαιώσει τον μύθο του. Μιλά χαμηλόφωνα, χαμογελά συχνά και απαντά με μια απλότητα που ξαφνιάζει, αν σκεφτεί κανείς το βάρος του έργου του. Κάτω από το καπέλο που επιλέγει να φορά σχεδόν πάντα, κρύβεται ένας δημιουργός που αντιμετωπίζει τη φαντασία ως κάτι εύθραυστο και πολύτιμο. Τον «πρωτοσυνάντησα» όταν ήμουν 14 ετών, τότε που η φαντασία μου διψούσε για εικόνες, χρώματα, μύθους και ήρωες. Παίζοντας στο PS μου τα αριστουργηματικά Final Fantasy, χαζεύοντας τα artbooks του σε κομιξάδικα, ένιωθα ότι τα σχέδια του Yoshitaka Amano αναδύονται σαν ψίθυροι από άλλο χρόνο: Σε αυτά κυριαρχούν λεπτές γραμμές, αχνά χρώματα, δυναμικές φιγούρες που ακροβατούν ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό. Για εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, οι ήρωες και οι κόσμοι του υπήρξαν η πρώτη επαφή μας με μια φαντασία που δεν ζητούσε εξηγήσεις – μόνο συναίσθημα. Δια ζώσης τον συνάντησα τον περασμένο Δεκέμβριο στο AthensCon 2025, και η παρουσία του είχε μια σπάνια, σχεδόν αντιφατική ποιότητα: Πολύ πιο ταπεινός και ευγενικός απ’ όσο θα μπορούσε να φανταστεί κανείς για έναν καλλιτέχνη τέτοιου εκτοπίσματος. Κάτω από το χαρακτηριστικό καπέλο που επιλέγει σχεδόν πάντα να φορά, δεν κρύβεται κάποια περσόνα· Κρύβεται ένας βαθιά ευγενικός άνθρωπος, που κρύβει περίτεχνα τον τιτάνιο κόσμο που κουβαλά μέσα του. Ο Amano μιλά χαμηλόφωνα, γελά εύκολα, και σε κοιτά σαν μικρό παιδί έτοιμο να μάθει από σένα, όταν του πεις κάτι που θα του κεντρίσει την προσοχή. Η πορεία του, άλλωστε, όταν ήταν παιδί: Μόλις στα δεκαπέντε του χρόνια, εργάστηκε στο ιστορικό στούντιο κινουμένων σχεδίων Tatsunoko Production, συμμετέχοντας στη δημιουργία εμβληματικών anime που καθόρισαν την ιαπωνική ποπ κουλτούρα. Αργότερα, απομακρύνθηκε από τη βιομηχανική παραγωγή για να αναζητήσει μια πιο προσωπική γλώσσα – το δικό του χαρακτηριστικό στυλ που δανείζεται στοιχεία από την ιαπωνική παράδοση, την art nouveau, τη δυτική ζωγραφική, τη μόδα ακόμα και την τζαζ. Αυτή η μοναδική αισθητική του ήταν που έμελλε να δώσει σάρκα και οστά στο Final Fantasy, όχι απλώς ως σειρά video game, αλλά ως ολόκληρο αισθητικό σύμπαν. Οι χαρακτήρες, τα λογότυπα, τα εξώφυλλα που σχεδίασε δεν έγιναν μόνο αναγνωρίσιμα· έγιναν σημεία αναφοράς για γενιές παικτών και δημιουργών. Κι όμως, ο ίδιος επιμένει να κοιτάζει πάντα μπροστά. «Δεν θέλω απλώς να επαναλαμβάνω το ίδιο, αναζητώ κάτι καινούργιο κάθε φορά», μου λέει, περιγράφοντας τη διαφορά ανάμεσα στα ανατεθειμένα έργα και στις προσωπικές του δημιουργίες. Ίσως γι’ αυτό, για τον Amano, τίποτα δεν μοιάζει ποτέ ολοκληρωμένο: Οι χαρακτήρες του δεν κλείνουν κύκλους – μεταμορφώνονται. Όπως και ο ίδιος, που εδώ και δεκαετίες κινείται ανάμεσα σε anime, video games, κόμικ και εικαστικές τέχνες, αφήνοντας πίσω του όχι απλώς εικόνες, αλλά ψυχικά τοπία που δεν θα σταματήσουν ποτέ να κατοικούνται. O Yoshitaka Amano στα εγκαίνια της αφιερωματικής έκθεσής του "Corpus Animae" στο Μιλάνο Αν ζωγραφίζατε μια αυτοπροσωπογραφία σας, τι υλικά και χρώματα θα επιλέγατε; «Μπορώ να σκεφτώ πολλούς τρόπους: Συνήθως δουλεύω με ακρυλικά, που έχουν τη λογική της ελαιογραφίας, αλλά ζωγραφίζω και με λάδι. Τα τελευταία χρόνια ασχολούμαι πολύ με το μελάνι sumi, μια παραδοσιακή ιαπωνική τεχνική, που απολαμβάνω ιδιαίτερα. Το sumi έχει ουσιαστικά ασπρόμαυρο αποτέλεσμα, ενώ με το λάδι και τα ακρυλικά χρησιμοποιούν πολλά χρώματα. Θα μπορούσε άρα η αυτοπροσωπογραφία μου να είναι είτε ένα ασπρόμαυρο σκίτσο είτε μια ελαιογραφία με χρώμα.» Θυμάστε την πρώτη εικόνα ή ιστορία που σας έκανε να θέλετε να ζωγραφίσετε; «Όταν ήμουν πολύ νέος, μόλις 15 ετών, εργαζόμουν στην Tatsunoko Production, ένα ιαπωνικό στούντιο παραγωγής κινουμένων σχεδίων. Αφού έφυγα από εκεί, βρήκα μεγάλη έμπνευση στο παραμύθι του Πινόκιο, το οποία μάλισταν με ώθησε να δημιουργήσω κάτι απολύτως δικό μου. Ζωγράφισα πολλές εκδοχές του Πινόκιο, έφτιαξα ένα portfolio και άρχισα να το δείχνω σε εκδοτικούς οίκους για να βρω δουλειά. Παράλληλα συνέχιζα να στέλνω δουλειά μου στην Tatsunoko, αλλά επικεντρώθηκα όλο και περισσότερο σε αυτά τα νέα σχέδια.» Ποιες ήταν οι επιρροές σας όταν ήσασταν νέος; Και ποιες είναι σήμερα, έχουν αλλάξει; «Σίγουρα έχουν αλλάξει. Όμως το βασικό που μένει αναλλοίωτο είναι το γούστο μου. Σήμερα μπορώ να “απορροφήσω” και να ερμηνεύσω τις επιρροές μου πολύ πιο συνειδητά απ’ όταν ήμουν νεότερος. Και συνήθως είναι άλλες μορφές τέχνης, δημιουργοί, τραγούδια, μόδα…» Ο Yoshitaka Amano στην έκθεση "Corpus Animae" στο Μιλάνο Ποια είναι η διαδικασία σας; Δουλεύετε κάθε μέρα αυθόρμητα, βασιζόμενος στη στιγμή; Επεξεργάζεστε για καιρό κάτι προτού το αποτυπώσετε στο χαρτί; «Και τα δύο μπορεί να συμβούν. Όταν μου ανατίθεται ένα πρότζεκτ, συνήθως ξεκινώ αμέσως. Είναι ξεκάθαρο τι περιμένουν από εμένα, οι άνθρωποι που με καλούν έχουν δει τη δουλειά μου. Έχω ένα δικό μου, ολοκληρωμένο ύφος στα έργα μου, το οποίο είναι μοναδικό. Για παράδειγμα, όταν δουλεύω πάνω στο Final Fantasy, ξέρω ακριβώς τι περιμένουν: Να δουν το προσωπικό μου στυλ. Στα προσωπικά μου έργα όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Εκεί μελετώ πολύ πριν ξεκινήσω, γιατί δεν ξέρω τι μπορεί να προκύψει. Δεν θέλω απλώς να επαναλαμβάνω το ίδιο, αναζητώ κάτι καινούργιο κάθε φορά.» Τι θα λέγατε στον νεότερο εαυτό σας όταν ξεκινούσε, αν τον συναντούσατε; «Μπράβο. Καλή δουλειά.» Υπάρχει κάποιος χαρακτήρας που σας εκφράζει περισσότερο; «Όχι κάποιος συγκεκριμένος. Όταν δημιουργώ χαρακτήρες, σε καθέναν από αυτούς εμφανίζονται διαφορετικές πτυχές του εαυτού μου. Όλοι οι χαρακτήρες που έχω δημιουργήσει είναι επομένως κατά κάποιον τρόπο κομμάτια μου.» Αν το Final Fantasy είχε φωνή, τι θα σας έλεγε; «Θα μου έλεγε “Φτιάξε κάτι καινούργιο. Δημιούργησε κάτι νέο, έναν νέο κόσμο!” (γέλια). Ωστόσο, κάθε φορά που δουλεύω πάνω στο Final Fantasy, το αντιμετωπίζω πράγματι σαν έναν εντελώς καινούργιο κόσμο.» Πίνακες της Lara Croft και της Harley Quinn δια χειρός του Yoshitaka Amano Υπάρχει κάποιο έργο ή χαρακτήρας με τον οποίον θα θέλατε να καταπιαστείτε ξανά; Να διορθώσετε κάτι; «Δεν αισθάνομαι ποτέ ότι κάτι έχει ολοκληρωθεί οριστικά. Όμως δεν μου αρέσει να επιστρέφω στο παρελθόν. Προτιμώ να κοιτάζω μπροστά και να δημιουργώ κάτι νέο. Μικρά στοιχεία από παλιότερα έργα μου μπορεί να επανεμφανίζονται, αλλά δεν με ενδιαφέρουν οι επαναλήψεις – συνήθως δεν λειτουργούν, και σίγουρα δεν είναι ο δικός μου τρόπος.» Πώς αισθάνεστε για το fandom; Και το ελληνικό κοινό ειδικότερα. «Το AthensCon αποτέλεσε καλή αφορμή για να έρθω στην Ελλάδα και να συναντήσω τους θαυμαστές μου εδώ. Με εξέπληξε πόσο πολλοί είχαν βιβλία με τα έργα μου. Έχω εκθέσει σε Ευρώπη και Αμερική και έχω γνωρίσει θαυμαστές. Είναι μια μακρά διαδρομή και νιώθω μεγάλη τιμή. Πριν δύο χρόνια επίσης επισκέφθηκα την Ιταλία με αφορμή την αφιερωματική έκθεσή μου, όπου γνώρισα ένα πολύ θερμό κοινό. Αγαπώ την ιταλική τέχνη και ιστορία, όπως και την ελληνική. Η υποδοχή του κόσμου με κάνει ιδιαίτερα χαρούμενο.» Ο Yoshitaka Amano σχεδιάζει ένα πορτρέτο Γνωρίζετε την ελληνική μυθολογία; «Πολύ καλά μάλιστα. Αυτή την περίοδο δουλεύω πάνω σε ένα τεράστιο έργο εμπνευσμένο από την ελληνική μυθολογία, το οποίο ξεκίνησα πριν από περίπου τρία χρόνια, το Mythology Project. Πρόκειται για μια τοιχογραφία μήκους 100 μέτρων και ύψους τεσσάρων μέτρων με θεούς, ήρωες και σκηνές μάχης. Είναι εξαιρετικά δυναμικό. Παράλληλα γυρίζω ένα ντοκιμαντέρ για τη δημιουργία του. Η ολοκλήρωση του έργου αναμένεται σε περίπου δύο χρόνια. Στόχος μου είναι να εκτεθεί στην Ιταλία ή και την Ελλάδα.» Θα επισκεφθείτε ιστορικά σημεία για έμπνευση; «Η έμπνευσή μου ξεκίνησε μέσα από ταξίδια μου στη Σαντορίνη και την Κρήτη. Η ελληνική μυθολογία είναι η αγαπημένη μου.» Υπάρχει κάτι με το οποίο θα θέλατε να σας θυμούνται περισσότερο; «Ξεχωρίζω το artbook “Hiten” (Ουράνιο Πνεύμα), το οποίο θα ταξιδέψει στο φεγγάρι. Αποτελεί μέρος της πρώτης επίσημης διαστημικής αποστολής της UNESCO, σε συνεργασία με την ispace και την Barrelhand.». (σ.σ.: Το “Hiten” έχει αποθηκευτεί ψηφιακά μέσα στο Memory Disc V3, μια πολιτιστική «κάψουλα χρόνου» σχεδιασμένη να αντέχει εκατομμύρια χρόνια στο διάστημα) Τι ταινίες σας αρέσουν; «Λατρεύω το σινεμά. Πολλές από τις αγαπημένες μου ιστορίες έχουν τη δομή της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας: οικογενειακά δράματα, μύθοι, συγκρούσεις. Ανάμεσα σε αυτά είναι και το Star Wars φυσικά.» Αγαπημένος χαρακτήρας από το Star Wars; «Ο Darth Vader.» Η σιλουέτα του Yoshitaka Amano μπροστά από έναν πίνακά του Yoshitaka Amano Ο Yoshitaka Amano είναι ένας από τους σημαντικότερους Ιάπωνες καλλιτέχνες των τελευταίων πενήντα ετών, με έργο που εκτείνεται από το anime και τα videogames μέχρι τη ζωγραφική, την εικονογράφηση, τη μόδα και τις εικαστικές τέχνες. Γεννήθηκε το 1952 στο Σιζουόκα της Ιαπωνίας και ξεκίνησε επαγγελματικά μόλις στα 15 του χρόνια, στο ιστορικό στούντιο Tatsunoko Production, όπου συμμετείχε στη δημιουργία εμβληματικών σειρών anime όπως Gatchaman, Casshan και Hurricane Polymar. Στα τέλη της δεκαετίας του ’70 ακολούθησε ανεξάρτητη πορεία, αναζητώντας μια πιο προσωπική καλλιτεχνική γλώσσα. Από τα τέλη των ’80s και έπειτα, το όνομά του ταυτίστηκε με το Final Fantasy, για το οποίο σχεδίασε χαρακτήρες, κόσμους και λογότυπα που καθόρισαν την αισθητική της σειράς και επηρέασαν βαθιά τη διεθνή pop κουλτούρα. Παράλληλα, έχει εικονογραφήσει βιβλία και μυθιστορήματα (μεταξύ αυτών και έργα του Neil Gaiman), έχει συνεργαστεί με τη μόδα, το θέατρο και τη μουσική, ενώ η δουλειά του έχει παρουσιαστεί σε μεγάλες εκθέσεις σε Ιαπωνία, Ευρώπη και ΗΠΑ. Το ύφος του συνδυάζει την ιαπωνική παράδοση με τη δυτική ζωγραφική, την art nouveau και τον συμβολισμό, δημιουργώντας μια αναγνωρίσιμη, ονειρική εικαστική ταυτότητα. Σήμερα θεωρείται ένας από τους τελευταίους μεγάλους δημιουργούς που γεφύρωσαν τον κόσμο της μαζικής κουλτούρας με τη σύγχρονη τέχνη, επηρεάζοντας γενιές καλλιτεχνών και θεατών παγκοσμίως. Και το σχετικό link...

Από την εκδοτική: Ένας καραβοτσακισμένος συγγραφέας ξεκινάει ένα μακρύ ταξίδι μέσα στη νύχτα των σκυλάδικων για να γράψει γι’ αυτά. Ως το τέλος ερωτεύεται, μπλέκει με τις μικρομαφίες, καταδύεται στις γεωγραφίες των ανθρώπων τους, περνάει ξυστά από τα δόντια του κροκόδειλου, τα ναρκωτικά, τη βία και την αστυνομία. Οι μικροί και μεγάλοι ήρωες που επιζούν και επιβιώνουν πέριξ του σκυλάδικου, δεν είναι υπερβολικοί, ούτε φανταστικοί. Είναι βγαλμένοι από τα σπλάχνα ακριβώς αυτής της ανθρωπογεωγραφίας. Γιατί το σκυλάδικο είναι τόπος άρσης. Είναι τόπος αδιαμεσολάβητης επιθυμίας. Είναι τόπος υπερβολής. Και το κόμικς αυτό είναι ένα ονειρογράφημα, βγαλμένο από τις πραγματικές ιστορίες της καθημερινότητας της νύχτας. Τις νίκες, τους θριάμβους και τις ματαιώσεις των ανθρώπων που για πολλά χρόνια έβρισκαν μοναδικό καταφύγιο στα σκυλάδικα. Σε αυτούς τους μικρούς ναούς ειδωλολατρίας, βραχύβιας ευτυχίας. Αε πέθαινες να γλίτωνα. Η ιστορία: Αν υπάρχει ένα πράγμα που η χώρα παράγει και αναπτύσσει, αυτό είναι τα μπουζούκια. Το Σκυλονουάρ λοιπόν είναι μια τέτοια περίπτωση κόμικ που θέλει μέσα από τη ματιά ενός συγγραφέα να αναλύσει αυτό το είδος κουλτούρας στη χώρα και να καλύψει τα τεκταινόμενα της νυχτερινής ζωής στα 80s. Πρωταγωνιστής μας είναι ο Φώτης, ένας συγγραφέας που περνάει ένα μεγάλο writer's block και θέλει κάπως να ξεκολλήσει. Όντας άνθρωπος της νύχτας και έχοντας φίλους σε αυτήν, αποφασίζει να τους ρωτήσει και να του κάνουν κονέ με άλλους ιδιοκτήτες μαγαζιών προκειμένου να μαζέψει πληροφορίες για μια νέα νουβέλα. Ο Φώτης θα ξεκινήσει τα ταξίδια του εκτός της Θεσσαλονίκης, στην οποία μένει και η ιστορία σιγά σιγά εξελίσσεται πολύ περισσότερο από αυτό που περιμένουμε. Ο Κερασίδης δεν πιάνει το κομμάτι των τραγουδιών ή την νοοτροπία των πελατών. Κάνει μια ανάλυση και σχεδόν δημοσιογραφική κάλυψη του πως λειτουργεί η νύχτα και τα μπουζούκια. Πως έρχονται κοπέλες από ξένες χώρες για να τραγουδήσουν και τι υπηρεσίες θα προσφέρουν, τι πάρε δώσε έχουν τα αφεντικά με το Ηθών, πως διακινούνται τα ναρκωτικά, πως γίνονται οι δουλειές μεταξύ μαγαζιών και πως η μαφία ελέγχει τις περιοχές και το ίδιο το κράτος. Το Σκυλονουάρ πατάει σε πολλούς διαφορετικούς άξονες και ισορροπεί τέλεια ανάμεσα σε αυτούς. Έχουμε την ιστορία του Φώτη και τα ταξίδια του σε άλλες πόλεις για να γνωρίσει κόσμο, έχουμε τον έρωτά του με μια Βουλγάρα τραγουδίστρια που θα αναγκαστεί να την στείλει στην Αθήνα για να μην έχει μπλεξίματα, έχουμε το πως δανείζονται μουσικούς οι ιδιοκτήτες μαγαζιών της επαρχίας, έχουμε τον ιδιοκτήτη μαγαζιού Μπάμπη που είναι φίλος του Φώτη, ο οποίος προσπαθεί να ελέγξει όλες τις καταστάσεις και όλα όσα συμβαίνουν στον κόσμο της νύχτας. Όλες αυτές οι ιστορίες ακούγονται πολύπλοκες όταν τις περιγράφω εδώ, αλλά ο Κερασίδης έχει ένα καταπληκτικό ταλέντο στο να τις αναλύει πάρα πολύ καλά και κατανοητά και μαεστρικά να τις συνδέει σαν τα μικρά κομμάτια ενός πολύ μεγάλου παζλ. Είναι μια εντυπωσιακή ιστορία, γραμμένη πολύ στρωτά, μια ιστορία που σε συγκινεί όσο και σε σοκάρει και ταυτόχρονα χαρτογραφεί όλη την κατάσταση που επικρατεί στα μπουζούκια χωρίς να τα παρουσιάζει ως μια καλτ πασοκική καρικατούρα, αλλά σαν αποτέλεσμα της γενικότερης διαφθοράς και κουλτούρας της χώρας. Το σχέδιο: Έχω μεγάλη συμπάθεια στον Δημήτρη Κρις-Αγκαράι και εκτιμώ πολύ τις δουλειές του σε Μιχαήλ Μιχαήλ του Μιχαήλ και Σύμβουλο Ερωτικών Υποθέσεων. Αν παρατηρήσει κανείς τις δουλειές του σχεδιαστή, θα δει ότι είναι ετερόκλητες και δεν διστάζει να δοκιμάσει κάτι καινούριο. Ο Αγκαράι είναι ένας σχεδιαστής που ταιριάζει πολύ στο project αυτό. Συνδυάζει τέλεια το νουάρ ύφος με την ελληνική αισθητική παλαιότερων δεκαετιών με τις έντονες σκιές και τα μελάνια του. Οι πόλεις είναι όμορφα σχεδιασμένες, τα πρόσωπα έχουν έντονες γκριμάτσες που αρμόζουν στους εκφραστικούς χαρακτήρες και η λίγη δράση τύπου ξύλο ή κυνηγητό απεικονίζεται αρκετά καλά. Η έκδοση: Έχουμε το κλασικό 21 Χ 28 του Μικρού Ήρωα με τη γνωστή ποιότητα χαρτιού και καλή επιμέλεια. Εκεί που θέλω να σταθώ είναι η επιλογή της εκδοτικής που εμπιστεύεται ξανά ελληνικά ονόματα και δικαιώνεται με ένα κόμικ που εγώ το βρήκα ένα καλά κρυμμένο διαμαντάκι στις εντυπωσιακές φετινές της κυκλοφορίες. Ο Κερασίδης είναι σίγουρα πολύ καλός σεναριογράφος, ειδικά στις ιστορίες αυτού του στυλ και ο Αγκαράι προσάρμοσε τέλεια το σενάριο, οπότε το αποτέλεσμα δεν παύει να είναι εντυπωσιακό. Δεν ξέρω αν θα είμαι ο μόνος που ενθουσιάστηκε τόσο πολύ με το Σκυλονουάρ, αλλά σίγουρα το προτείνω ανεπιφύλακτα και περιμένω και τη γνώμη σας. Καλό διάβασμα σε όλους