Search the Community

Το 1996 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κώμος στη Θεσσαλονίκη το κόμικ άλμπουμ Το Χαμένο Φάσμα , μια συνεργασία του γνωστού σεναριογράφου κόμικς Τάσου Αποστολίδη με τη νέα ταλαντούχα σχεδιάστρια Ηλέκτρα Μαρία Ζογλοπίτου. Το άλμπουμ αυτό επανακυκλοφόρησε φέτος από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Η Ηλέκτρα Ζογλοπίτου έχει πεθάνει από το 1997 σε ηλικία μόλις 27 ετών. Τα ποσοστά που λαμβάνει από το άλμπουμ αυτό η αδελφή της πηγαίνουν στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα. Βιογραφικά δημιουργών (από τα συνοδευτικά κείμενα της έκδοσης) Αποστολίδης Τάσος Ο Τάσος Αποστολίδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1947. Σπούδασε μαθηματικά. ..... Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 γίνεται γνωστός ως σεναριογράφος κόμικς από τις διασκευές των έντεκα κωμωδιών του Αριστοφάνη. Η σειρά αυτή στα 25 χρόνια κυκλοφορίας της έχει πουλήσει πάνω από 700.000 αντίτυπα. ..... Συνολικά έχουν κυκλοφορήσει 30 κόμικς-άλμπουμ με δικά του σενάρια (Oι μύθοι του Αισώπου, Oι άθλοι του Βούγδουπου, Χαμένο Φάσμα, Τήνελλα Καλλίνικε κ.ά.). Έχει γράψει ακόμα σενάρια για comic-strips, CD-ROM, DVD, καθώς και μικρά κωμικά θεατρικά μονόπρακτα και κείμενα για stand up comedy..... Ζογλοπίτου Μαρία-Ηλέκτρα (1970-1997) Η Μαρία-Ηλέκτρα Ζογλοπίτου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1970. Σπούδασε στο Ιστορικό-Αρχαιολογικό Τμήμα της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου και έκανε μεταπτυχιακό στην Ιστορία της Τέχνης. Από πολύ μικρή ηλικία ξεχώριζε το μοναδικό της ταλέντο στο χώρο των εικαστικών τεχνών, τη ζωγραφική, το σχέδιο και τα κόμικς. Έλαβε μέρος σε εκθέσεις κόμικς στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Συνεργάστηκε με το περιοδικό ΕΨΙΛΟΝ της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ, αλλά και με διάφορα underground fanzine, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με θεατρικά σκηνικά, αφίσες, εικονογραφήσεις βιβλίων και εξώφυλλα δίσκων. Τον Ιούλιο του 1997, χρονιά που εκπροσώπησε την Ελλάδα στην 9η Μπιενάλε Νέων Καλλιτεχνών Μεσογείου στο Τορίνο, η Μαρία-Ηλέκτρα έφυγε για πάντα από κοντά μας. Στα προσωπικά της άλμπουμ ανήκουν το ΧΑΜΕΝΟ ΦΑΣΜΑ και το Products of Love y Chaos (βλέπε εδώ). ---------------------------- Λοιπόν διάβασα με πραγματικό ενδιαφέρον το άλμπουμ αυτό μια και οι προσδοκίες που είχαν καλλιεργηθεί ήταν μεγάλες. Με άφησε με ανάμεικτα συναισθήματα. Το Σχέδιο είναι πράγματι πάρα μα πάρα πολύ καλό (o Soloup σε ένα πολύ ενδιαφέρον κειμενάκι του για τη Ζογλοπίτου - εδώ - διακρίνει επιρροές από Bilal και Pazienza) Αλλά το σενάριο είναι πραγματικά για τα μπάζα. Ένα σενάριο το οποίο ανήκει στον κο Αποστολίδη ο οποίος το ανέθεσε όπως μας ενημερώνει στην Ζογλοπίτου να το διεκπεραιώσει . Πράγμα που η γυναίκα έκανε με τον καλύτερο τρόπο αλλά.... Έλεος πια με τα υπαρξιακά αδιέξοδα των μεσήλικων αστών. Αυτό ήταν το νούμερο ένα θέμα του πάλαι ποτέ Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου κι έθρεψε δεκάδες ταινίες που τις έβλεπαν 1200 το πολύ άτομα στη δεκαετία του Ογδόντα. Ποιον αφορά ένα τέτοιο θέμα σήμερα ή ποιον αφορούσε πίσω στα 1996; Ακόμα κι έτσι είναι ποτέ δυνατόν να χάψει κανείς ότι καθηγητής πανεπιστημίου παθιάζεται τόσο με πρωτοετή φοιτήτρια, που δεν παρακολουθεί καν τα μαθήματά του; Ή ότι η πρωτοετής φοιτήτρια γνωρίζει τον καθηγητή από τα...μυθιστορήματα του; Μνήμες (που δεν προσθέτουν απολύτως τίποτα στη σκιαγράφηση του χαρακτήρα - αυτό με τη γιαγιά του που καταλήγει στο "Τραβήξαμε πολλά από την Τουρκιά αγόρι μου" είναι όλα τα λεφτά ), φαντασιώσεις και πραγματικότητα μπλέκονται ένα κουβάρι και η τελική εντύπωση που έμεινε τουλάχιστον σε μένα είναι ότι η όλη η ιστορία με τη Μαρίνα ήταν μια φαντασίωση του λιγούρη βολεμένου καθηγητή. Σκεφτείτε μόνο αυτό το σενάριο να ήταν ταινία! Υπήρχε ποτέ περίπτωση να πάτε να τη δείτε ή να αντέξετε να τη δείτε μέχρι το τέλος; Αμ αυτό το περικύκλωμα του κόμικ από την γνωστή και μη εξαιρετέα "έντεχνη" ελληνική κουλτούρα ¨ Τι Θεοδωράκης, τι Σαββόπουλος, τι Αγορά του Αλ Χαλίλι, Τζιβαέρια ,τι Αναγνωστάκης επιστρατεύονται, γιατί άραγε; Για να προσδώσουν κύρος σε ένα αμφιλεγόμενο είδος τέχνης; (καλέ , είναι η κουλτούρα του μεσήλικα - γενιά του Πολυτεχνείου- καθηγητή ) Ή ίσως του σεναριογράφου; Η πιο καλή κριτική που βρήκα (γιατί το βιβλίο συνοδεύει μια ανθολογία .... εκθειαστικής κριτικής από τον ελληνικό τύπο) ανήκει στον Ηλία Κατιρτζιγιανόγλου, ο οποίος προσπαθεί να δώσει την απάντηση στο ερώτημα ποιον αφορά τελικά αυτό το κόμικ (όλη η κριτική του εδώ): "Εν κατακλείδι, πιστεύω ότι το ΧΑΜΕΝΟ ΦΑΣΜΑ απευθύνεται σε πολύ συγκεκριμένες κατηγορίες αναγνωστών: - Σε Έλληνες σχεδιαστές που μπορούν να πάρουν πολλά μαθήματα από την τεχνική της Ζoγλοπίτου. - Σε συλλέκτες που θέλουν να έχουν στη βιβλιοθήκη τους το σύνολο των (για τον α ή β λόγο) σημαντικών ελληνικών κυκλοφοριών comics. - Σε όσους θέλουν να στηρίξουν την προσπάθεια της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης Γιατροί Χωρίς Σύνορα, καθώς η κληρονόμος της σχεδιάστριας διαθέτει εκεί τα ποσοστά που λαμβάνει ως αμοιβή". Κρίμα για την Ηλέκτρα Ζογλοπίτου , ένα τεράστιο ταλέντο, που σίγουρα θα μπορούσε να αναδειχθεί στον κορυφαίο σχεδιαστή κόμικς της χώρας μας. Κρίμα που χάθηκε τόσο πρόωρα και δεν μπορέσαμε να δούμε περισσότερες και πιο προσωπικές δουλειές της. Ακολούθησε τιμητική επανέκδοση από το Μεταίχμιο. Ευχαριστούμε για τα εξώφυλλα τον ramirez. Αφιέρωμα στη Μαρία - Ηλέκτρα Ζογλοπίτου

Τιμή: 1200 δραχμές (τεύχη 1-3, 5 & 7), 1500 δραχμές (τεύχος 4-6), 1300 (τεύχη 8-9). Είδος: Ανθολογιά διηγημάτων Ε.Φ. Οι εκδόσεις Παρά Πέντε δεν είναι γνωστές μόνο για τα κόμικς που εκδίδουν, αλλά και για τα βιβλία Επιστημονικής Φαντασίας που έχουν στον κατάλογο τους, με έργα από συγγραφείς όπως ο Philip Dick, William Gibson, Terry Pratchett, Ursula Le Guin, Douglas Adams και άλλοι. Ηταν λογικό λοιπόν να προχωρήσουν και στην έκδοση μιας περιοδικής ανθολογίας με διηγήματα τόσο από αυτούς όσο και άλλους συγγραφείς. Το περιοδικό ονομάστηκε ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ και ύστερα από 10 τεύχη (Μάρτιος 1987 το πρώτο τεύχος, φθινόπωρο του '90 το τελευταίο, με διάφορες αλλαγές σε σχήμα και σε αρίθμηση ενδιάμεσα) διακόπηκε η κυκλοφορία του. Το ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ - ΑΛΛΗ ΕΠΟΧΗ το οποίο είναι το θέμα αυτού του topic, εμφανίστηκε στα περίπτερα - σε όσα εμφανίστηκε τελοσπάντων - τον Ιούνιο του 1996 και στοίχιζε 1200 δραχμές, τιμή που δεν ήταν αμελητέα. Κύριο μέλημα της έκδοσης ήταν η παρουσίαση διηγημάτων, αφήνοντας τις διάφορες στήλες όπως τα Νέα από τον Χωρόχρονο της Επιστημονικής Φαντασίας, τις βιβλιοκριτικές, τις αναφορές σε βραβειά κ.τ.λ, να παίζουν μικρό ρόλο. Κάθε τεύχος επίσης, "έκλεινε" με μιά γελοιογραφία. Κάθε διήγημα συνοδευόταν και από το αντίστοιχο βιογραφικό σημείωμα, το οποιό κάποιες φορές διανθιζόταν και από παρουσίαση της συνολικής δουλείας του συγγραφέα από τον ίδιο τον συγγραφέα. Το πιό τροφαντό τεύχος ήταν το 4, το οποιό ήταν αφιερωμένο σε διηγήματα που έχουν κερδίσει κάποιο μεγάλο βραβείο ΕΦ. Αλλα τεύχη με κοινή θεματική ήταν το 3 (Συνομοσίες & Εξωγήινοι) και το 7 (Αφιέρωμα στην Χρυσή Εποχή της Ε.Φ). Βγήκαν συνολικά 9 τεύχη (Απρίλιος-Μάϊος 1999 το τελευταίο), κάτι που μπόρεσα να μάθω χάρη στην ύπαρξη ΑΥΤΗΣ της ιστοσελίδας, καθώς μετά το τέταρτο τεύχος σταμάτησα να το βρίσκω. Στην συγκεκριμένη ιστοσελίδα θα βρείτε και τα περιεχόμενα του κάθε τεύχους, και για τις δύο περιόδους. Απλά κλικάρετε το κάθε τεύχος ξεχωριστά. Για πάν ενδεχόμενο πάντως, τα περιεχόμενα των τευχών του δεύτερου κύκλου τα έσωσα και σε ένα αρχείο word που μπορείτε να το βρείτε στην παρουσίαση. Το editorial του πρώτου τεύχους και η γελοιογραφία του τέταρτου. Το Index. AP_02_index.doc Αφιέρωμα στην Α' Περίοδο Αφιέρωμα στην Β' Περίοδο Αργότερα κυκλοφόρησε και σε τόμους. Ευχαριστούμε για τα υπόλοιπα εξώφυλλα τους Dr. Paingiver & Locke.

Τιμή : € 1,50 Το τέταρτο και τελευταίο μέρος της σειράς "Επιστημονικές Ιστορίες" των εκδόσεων ΣΠΟΥΔΗ είναι αφιερωμένο στον πατέρα της Μικροβιολογίας,τον Λουί Παστέρ...! Εκδόθηκε το 1996,την ίδια χρονιά με τα υπόλοιπα έργα της σειράς που είναι αφιερωμένα στους εξαίρετους επιστήμονες : Βενιαμίν Φραγκλίνο,Μαρί Κιουρί και Γουλιέλμο Μαρκόνι...! Η μορφή και τα χρώματα και αυτού του βιβλίου-κόμικ είναι τα ίδια με τα υπόλοιπα βιβλία της σειράς...! Ευχαριστούμε για τα εξώφυλλα τον totaly_wired...!

Η τρίτη επανέκδοση του τίτλου από τις εκδόσεις ΝΕΦΕΛΗ. Προηγήθηκαν η πρώτη (1964) και η δεύτερη (1986) σελίδες 204 διαστάσεις 21x 14

Τιμή : € 1,50 Ένα ακόμη κόμικ που κυκλοφόρησαν οι εκδόσεις ΣΠΟΥΔΗ με την σειρά "Επιστημονικές Ιστορίες" το 1996 ήταν αφιερωμένο στον μεγάλο επιστήμονα κι ερευνητή Γουλιέλμο Μαρκόνι...!Γι'άλλη μία φορά πολύ ωραίο σενάριο,πολύ κατανοητό στα μικρά παιδιά καθώς επίσης και το σχέδιο...!Οι δύο δημιουργοί ξανάσμιξαν μετά το αντίστοιχο αφιέρωμα στον Φραγκλίνο...! Τα άλλα τρία βιβλία τής σειράς αυτής είναι : Βενιαμίν Φραγκλίνος Μαρί Κιουρί Λουί Παστερ Υπάρχει κι άλλο ένα βιβλίο τής σειράς με τίτλο : "Ο Παστέρ και η μάχη με τα μικρόβια",αλλά δυστυχώς δεν το έχω για την παρουσίαση...!

Αποτελει την αρχικη σειρα των εκδοσεων Modern Times,σχετικα με τις περιπετειες της Χαϊντι και ξεκινησε τον Οκτωβριο του 1996. στη συνεχεια ακολουθησε το mini album & η Σειρα Β' Σε καθε τευχος, περα απο τα κομιξ, υπηρχαν και διαφοροι διαγωνισμοι οπως και διαφορα παιχνιδια - κατασκευες. στο τευχος 5 παρουσιαζονται οι ηρωες της σειρας Επίσης κυκλοφόρησαν και τόμοι που περιείχαν από 3 τεύχη: Ευχαριστούμε για τα εξώφυλλα τους dionik & Valtasar και για το εξώφυλλο του τόμου τον dionik.

Το δωρεάν ένθετο κόμικ-τσέπης των Σαϊνιών σε σχέδιο Μαρουλάκη και σενάριο Κωνσταντινίδη (το γνωστό ντουέτο από τον Μικρό Αχιλλέα) εκτός από το #6 όπου και τα κείμενα είναι του Μαρουλάκη, που έβγαλε 6 τευχάκια, ξεκίνησε να δίνεται τον Ιανουάριο του 1996 μαζί με το τεύχος 46 και ολοκληρώθηκε τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς, με το τεύχος 51. Μια κωμική παρουσίαση της Οδύσσειας σε απίστευτα μικρό μέγεθος, μικρότερο και από εκείνο των άλλων ένθετων κόμικς από τα Σαΐνια: Ο Δόκτωρ Πος Και Ο Άγιος Βασίλης & Εγναντεύοντας - Η Ιστορία Του Χρήματος. Επίσης, το #1 μπορείτε να το βρείτε σκαναρισμένο από την GST (zoo). Επίσης τα τευχάκια όλα υπάρχουν στη Λέσχη για διάβασμα. Ευχαριστούμε για τα εξώφυλλα τους Ion13 και zoo.

Από τον Οκτώβριο του 1996 έως και τον Νοέμβριο του 1997 η Modern Times κυκλοφορεί μηνιαία 12 τεύχη με τις περιπέτειες των Χ-ΜΕΝ. Πρόκειται για μετάφραση του X-Men Adventures vol.1 και συγκεκριμένα των 12 από τα 15 τεύχη, τα οποία ήταν βασισμένα στη σειρά κινουμένων σχεδίων που έδειχνε στο Star Channel. Έγχρωμο, μεσαίο μέγεθος με 36 σελίδες. Αργότερα βγήκαν και 4 τόμοι, οι οποίοι περιείχαν από 3 τεύχη: Η λίστα κυκλοφορίας εδώ. Ευχαριστούμε για τα εξώφυλλα τον Kolotoubas και για τα εξώφυλλα των τόμων τους dionik, TOMAHAWK και DJO. Ομαδοποίηση X-Men

Αναρωτιόμουν αν αυτό το λεύκωμα έχει θέση στο φόρουμ. Τελικά κατέλήξα στο συμπέρασμα ότι μπορεί να μπει στο αρχείο, καθώς ο σχεδιαστής Ανακρέων Καναβάκης θεωρείται και γελοιογράφος. Επειδή, ωστόσο, δεν περιέχει γελοιογραφίες το ταξινόμησα στα βιβλία. Αν η ΔΟΥ έχει διαφορετική άποψη, μπορεί άνετα να τροποποιήσει, μετακινήσει, διαγράψει το όλο θέμα. Για τον εικονογράφο και γελοιογράφο κ. Καναβάκη περισσότερες πληροφορίες εδώ. Προσωπικά τον γνώρισα κυρίως από εικονογραφήσεις σε βιβλία και άρθρα του Ηλία Πετρόπουλου, όπως τα παρακάτω: Όσον αφορά στο βιβλίο είναι ένα μεγάλου μεγέθους, πολυτελές σκληρόδετο λεύκωμα με κουβερτούρα, όπως βλέπετε στις παρακάτω φωτογραφίες. Της εικονογράφησης προηγείται ένα (ημιποιητικό) κείμενο του Ηλία Πετρόπουλου με τίτλο Οι αμαρτωλές μηχανές. Ακολουθεί μια εισαγωγή του Ανακρέοντα Καναβάκη με τίτλο Η δημιουργία είναι χρήσιμη, η οποία καταλήγει με την εξής επισήμανση Η εικονογράφηση περιλαμβάνει 36 ολοσέλιδα σχέδια φανταστικών αλλά χρησιμότατων μηχανών που εμπνεύστηκε ο συγγραφέας. Στις αριστερές σελίδες υπάρχει μια σύντομη περιγραφή, ενώ στις δεξιές η εικόνα κάθε συσκευής. Ορίστε και μερικά παραδείγματα. Να συμπληρώσω ότι λόγω μεγέθους το σκανάρισμα με ζόρισε. Το δούλεψα λίγο στο φότοσοπ. Αν το αποτέλεσμα δεν είναι ικανοποιητικό, επισυνάπτω και τα δύο κομμάτια του σκαναρίσματος, μήπως και τα καταφέρει κανείς άλλος καλύτερα.

Γελοιογραφίες από το παρελθόν, από έναν Μύθο, τον Σταμάτη Πολενάκη (1908-1997). Ένα χρόνο πριν το θάνατό του οι εκδόσεις «ΝΕΑ ΣΥΝΟΡΑ» τίμησαν το μεγάλο καλλιτέχνη με την έκδοση αυτού του Λευκώματος, που περιλαμβάνει μία μικρή ανθολογία των γελοιογραφιών του. Δημιουργήματά του ο Σπαγκοραμμένος, μια φιγούρα που προκαλεί συγχρόνως το γέλιο και τον οίκτο και ο Πίπης ο Πάπιας το comic strip εκείνης της εποχής. Οι χρωματιστές γελοιογραφίες του, με εκείνα τα υπέροχα χρώματα, που λες και κουβαλούν τη φθορά του χρόνου, σε μαγεύουν και σε γοητεύουν. Η μνήμη μου ανακαλεί τις στιγμές που κρυφοκοίταζα τις σελίδες του ΡΟΜΑΝΤΣΟΥ για να θαυμάσω τις γελοιογραφίες και να δω το νέο εφεύρημα του Σπαγκοραμμένου προκειμένου να μην ξοδέψει τα ανύπαρκτα χρήματά του. Ο Πολενάκης θεωρείται ο πατέρας του κινουμένου σχεδίου στην Ελλάδα. Έργο του είναι μία μικρή ταινιούλα με τίτλο «Ο Ντούτσε αφηγείται», που προβάλλεται κάθε χρόνο στις 28 Οκτωβρίου στα τηλεοπτικά κανάλια, με θέμα την αποτυχία της Ιταλικής εισβολής στη χώρα μας. Η έκδοση είναι καλαίσθητη και πολυτελής, το εξώφυλλο είναι σκληρό με επένδυση κίτρινου λεπτού υφάσματος και πρόσθετο αφαιρούμενο έγχρωμο χάρτινο cover και το χαρτί άριστης ποιότητας. vaios/24-3-2009

Καθώς προβληματιζόμουνα αν θα έπρεπε να ανεβάσω αυτό το τευχάκι, θα καταλάβετε γιατί, μου ήρθε μια επιφώτιση. Ορισμένα fanzine έχουν κάτι το συγκινητικό. Κάποιος, ανεξάρτητα από ταλέντο, ικανότητα ή τεχνική βρίσκει το κουράγιο να εκτεθεί δημόσια, επενδύει όνειρα και κόπο με κρυφό πόθο τι; Την απρόσμενη επιτυχία φαντάζομαι, την μεγάλη στιγμή που θα καθορίσει το μέλλον του την αναγνώριση από τους άλλους των ικανοτήτων που ο ίδιος φαντάζεται ότι έχει. Και μετά... Παράδειγμα το συγκεκριμένο τεύχος: αυτοπροσδιορίζεται ως comic ηρωικής φαντασίας, 16 σελίδες Α4 φωτοτυπημένες διπλωμένες στα δυο, η εξωτερική έχει μπλε χρώμα. Ο δημιουργός μένει ανώνυμος, υπάρχει μόνο μια ημερομηνία ΦΕΒΡ 1997 και ΤΕΥΧΟΣ 3. Για κάποιο λόγο μου φαίνεται έργο εφήβου, μου βγάζει αυτόν τον νεανικό ενθουσιασμό, την άγνοια κινδύνου των νέων. Φαντάζομαι τον δημιουργό να προσπαθεί να το πουλήσει, 300 δραχμές παρακαλώ, στα διαλείμματα στο προαύλιο του σχολείου. Ίσως να ήταν ο περίεργος, ίσως ο περίγελος της τάξης. Τα βράδια όμως είμαι σίγουρος πως θα ονειρεύονταν αυτό το τευχάκι να έπεφτε στα χέρια κάποιου που θα τον έπαιρνε μακρυά στις ονειρικές χώρες, πόλεις που είχε διαβάσει, εκεί που εδρεύουν οι μεγάλοι. Ο ιστορικός του μέλλοντος μπορεί να το αγνοήσει άφοβα, κανείς δεν θα του ζητήσει λογαριασμό, σε κανένα δεν θα λείψει η αναφορά. όμως του αξίζει μια υποσημείωση, του αξίζει μόνο και μόνο για την προσπάθεια, για το όνειρο. Αναρωτιέμαι που να είναι σήμερα αυτό το παιδί. Αν οι υπολογισμοί μου είναι σωστοί θα είναι γύρω στα 30. Να εγκατέλειψε άραγε τα όνειρα; Μήπως είναι ένας από τους πολλούς που περιμένουν την ώρα να μείνουν μόνοι για να ζήσουν στους αναλλοίωτους κόσμους των παιδικών τους ονείρων; Ίσως και να διαβάζει αυτές τις γραμμές. Σε αυτή την περίπτωση έχω μόνο να του πω: μεγάλε έχεις δυνατότητες, μην τα παρατάς και μην ακούς κανένα. Να σκεπάζεστε καλά, το μέλλον φέρνει κρύο. Ευχαριστούμε για τα εξώφυλλα τον Akihabara.

Finder. Τι σας έρχεται στο νου όταν διαβάζετε αυτή τη λέξη; Μάλλον είναι λίγο δύσκολο να το προσδιορίσουμε στα Ελληνικά μιας και δεν υπάρχει αντίστοιχη λέξη (το «βρίστης» δεν είναι λέξη). Υπάρχει όμως ένα απρόμαυρο ,εναλλακτικό κόμικ (με την έννοια ότι δεν εκδίδεται από τις μεγάλες εταιρίες) που έχει για τίτλο του ακριβώς αυτή την λέξη. Tι είναι όμως το Finder ; Ουσιαστικά δεν είναι μια ιστορία. Αν θέλουμε να είμαστε απόλυτα ακριβείς είναι ένα «σκηνικό», ένα setting ή αν θέλετε ένα σύμπαν όπου θα διαδραματιστούν πολλές ιστορίες.Αν θέλετε μπορείτε να το δείτε και ως μια παράλληλη ιστορία της Γης, αφαιρώντας όμως ορισμένα στοιχεία και προσθέτονας κάποια άλλα. Δεν υπάρχει κάποιος βασικός πρωταγωνιστής ,αλλά σχεδόν κάθε ιστορία εστιάζει σε διαφορετικό πρόσωπο και μπορεί οι δευτερεύοντες χαρακτήρες μιας ιστορίας να είναι οι κύριοι μιας προηγούμενης ή μιας επόμενης.Μπορεί μια ιστορία να αφορά μια προβληματική οικογένεια και μια άλλη ,μια φοιτήτρια που έχει πάθος με το χορό. Παρόλα αυτά ,ο κόσμος του Finder έχει αρκετούς κανόνες και την δική του δομή. Το κυριότερο συνδετικό συστατικό που συνδέει μια ιστορία με μια άλλη είναι ο χαρακτήρας του Jaeger που απεικόνίζεται παρακάτω. Μα μόλις πριν δεν είπες ότι οι ιστορίες είναι ασύνδετες μεταξύ τους και δεν χρειάζεται να έχεις διαβάσει την προηγούμενη για να καταλάβεις την επόμενη; Πράγματι αυτό είπα.Ο Jaeger σε άλλες ιστορίες είναι βασικός πρωταγωνιστής ,σε άλλες εμφανίζεται απλά σε ένα πάνελ και μετά χάνεται ,ενώ σε άλλες είναι από τους βασικότερους δευτερεύοντες χαρακτήρες.Ουσιαστικά αυτός είναι ο Finder του τίτλου και το κόμικ διηγείται με εντελώς αντισυμβατικό τρόπο είναι η αλήθεια τις ιστορίες του. Το Finder δεν είναι σε καμία περίπτωση υπερηρωϊκό κόμικ. Βασικά δεν υπάρχουν καν καλοί και κακοί ,παρά μόνο άνθρωποι ,ζωόμορφα πλάσματα και αμαλγάματα τεχνολογίας/φύσης. Δεν είναι κόμικ που μιλάει για την εξάρτηση του ανθρώπου από την τεχνολογία, ούτε είναι αυτοβιογραφικό κόμικ. Δεν είναι περιπετειώδες ,ούτε θα έλεγα ότι σε κάνει να αδημονείς να μάθεις τι θα συμβεί παρακάτω. Αυτό που καταφέρνει είναι να σε κάνει να χαθείς σε έναν άλλο κόσμο. Ο κόσμος του κόμικ είναι το δυνατό του σημείο.Νιώθεις να σε τραβάει ,να σε έλκει να μάθεις περισσότερα γι αυτόν. Τις συνήθειες των κατοίκων του, την χλωρίδα και την πανίδα την συμεριφορά των ανθρώπων ,τις φυλές που κατοικούν ,όλες εκείνες τις μικρές λεπτομέρειες που κάνουν την διαφορά. Ουσιαστικά είναι σαν να ανακαλύπτεις έναν νέο κόσμο από το μηδέν. Έτσι πως το περιγράφω θα σχηματίζετε την άποψη ότι είναι ένα πολύ παράξενο κόμικ. Πράγματι έτσι είναι. Προσωπικά δεν θυμάμαι να έχω ξανασυνατήσει κάτι παρόμοιο ή έτσι κάτι που να προσεγγίζει τη φιλοσοφία του. Παρόλα τα ατού που έχει όμως έχει και ένα σοβαρό μειονέκτημα που δυστυχώς το συναντάς αρκετές φορές σε εναλλακτικά κόμικ. Είναι υπερβολικά «δήθεν» σε ορισμένα σημεία.Τι ακριβώς εννοω: Αποξενώνει τον αναγνώστη του από το κείμενο και τον κάνει να νιώθει χαζός. Τον κάνει να νιώθει ότι ο συγγραφέας είναι τόσο έξυπνος και καταπληκτικός που μπόρεσε και σκέφτηκε όοοολα αυτά πράγματα και ο αναγνώστης είναι ένα ταπεινό σκουλήκι και είναι πολύ τυχερός που κάποιος τόσο έξυπνος άνθρωπος όπως ο συγγραφέας αφιερώνει χρόνο γι αυτόν. Σαν να είναι επίτηδες γραμμένο έτσι ώστε ο αναγνώστης να σκέφτεται ότι είναι καθυστερημένος. Δήθεν κουλτούρα, δήθεν ανάλυση της ζωής ,δήθεν ενδοσκόπηση ,δήθεν δήθεν δήθεν. Ιδιαίτερα στην αρχή της σειράς αυτό το ύφος εμφανίζεται τόσο συχνά που καταντά εκνευριστικό. Επίσης εκνευριστικό θεωρώ το ότι κανένας δεν αναφέρεται σε αυτό το πρόβλημα.Όλοι γράφουν διθύραμβους για το κόμικ και πόσο καταπληκτικό είναι από κάθε άποψη ,αλλά κανένας δεν έκαστε να σκεφτεί ότι αυτό το ύφος μπορεί να ξενίσει κάποιους αναγνώστες. Τα πράγματα πάντως βελτιώνονται αισθητά μετά την αρχή και μπορώ να πω ότι περίπου στην μέση της σειράς το υφάκι εξαλείφεται εντελώς και πραγματικά το κόμικ ανεβαίνει πολλά επίπεδα. Το σκίτο πάντως της Carla Speed Mcneil είναι εξαιρετικότατο αν και εκεί ορισμένες φορές εντοπίζεται ο παράγοντας «δήθεν». Παρόλα αυτά τόσο από τεχνικής πλευράς όσο και από ροής είναι καταπληκτικό. Υπάρχουν αρκετοί artists που δεν μπορούν να την φτάσουν ούτε μετά από πολλά χρόνια δουλειάς και εξάσκησης. Αξίζει να το αποκτήσει κανείς; Δύσκολη απάντηση.Θα έλεγα ναι ,αλλά με επιφύλαξη. Επίσης όσο παράξενο και αν ακούγεται θα πρότεινα πρώτα να αγοράσει κανείς το δεύτερο από τα δύο Library editions της Dark Horse και αν του αρέσει να αγοράσει και το πρώτο. Εγώ που τα αγόρασα με την σωστή σειρά (1 και μετά 2) σε κάποια στιγμή είχα εκνευριστεί τόσο πολύ από την ψευτοκουλτούρα που προσπαθούσε να περάσει που κόντεψα να το παρατήσω. Δεν το έκανα τελικά και άξιζε τον κόπο γιατί βρήκα τις ιστορίες του δεύτερου τόμου πάρα πολύ καλύτερες από αυτές του πρώτου. Σαν κόμικ πάντως αξίζει ,αλλά η πραγματική του ομορφία βρίσκεται από τη μεση και κάτω.

Το Λεύκωμα εκδόθηκε για την επέτειο των πενήντα χρόνων δουλειάς του Μποστ( κατά κόσμον Μέντη Μποσταντζόγλου). Σίγουρα είναι περισσότερα τα χρόνια που υπηρέτησε την Τέχνη, όπως παραδέχονται όλοι, όμως εκείνος που -παρεμπιπτόντως- του άρεσαν οι μαθηματικές πράξεις τάβγαζε λιγότερα! Η αρχική ιδέα για την έκδοση ανήκει στον, σκηνοθέτη- ηθοποιό-συγγραφέα και γενικό διευθυντή της θεατρικής εταιρίας ΣΤΟΑ, Θανάση Παπαγεωργίου. Το υλικό συγκέντρωσε και τακτοποίησε ο γιος τού Μποστ Κώστας με τη βοήθεια της γυναίκας του. Το περιεχόμενο του Άλμπουμ είναι: γελοιογραφικά σκίτσα, κείμενα, προσχεδιάσματα, έργα ζωγραφικής, εξώφυλλα βιβλίων και δίσκων, εικονογραφήσεις βιβλίων και διαφημιστικά του ακάματου καλλιτέχνη. Πολλοί φίλοι του σκιτσογράφου καταθέτουν στο βιβλίο την άποψή τους για το φαινόμενο Μποστ, ενώ ένα εκτενέστατο Βιογραφικό του Κώστα μας γνωρίζει λεπτομέρειες από την πολυτάραχη ζωή του καλλιτέχνη. Ο Μποστ μάλλον δεν ευτύχησε να δει τυπωμένο το βιβλίο αυτό, όμως είναι σίγουρο ότι αν ζούσε θα έλεγε βλέποντάς το: - Εγώ τη δουλειά μου έκανα! vaios Αφιέρωμα εις τόν Μπόστ

Το καλοκαίρι του 1996 πραγματοποιήθηκε στο Άλσος Κηφισιάς η τέταρτη Παγκόσμια Έκθεση Γελοιογραφίας. Οι προηγούμενες έγιναν τα έτη 1975, 1977 και 1980. Είχε τον τίτλο Ολυμπιάδα του χιούμορ παραπέμποντας στη διαδρομή της γελοιογραφίας, σε μια χρονική περίοδο 2500 χρόνων, από τις σατιρικές παραστάσεις στα ελληνικά αγγεία έως σήμερα. Διοργανωτής της Έκθεσης ο γελοιογράφος Κώστας Βλάχος. Συμμετείχαν πάρα πολλοί σκιτσογράφοι απ΄ όλο τον κόσμο. Το βιβλίο περιέχει μια επιλογή από τις γελοιογραφίες, που παρουσιάστηκαν στην Έκθεση, οι πλέον αντιπροσωπευτικές των δημιουργών. Έλληνες που συμμετείχαν : Αρχέλαος, Κ. Μητρόπουλος, Α. Καλαμάρας, Β. Παπαγεωργίου, Ε. Γεωργουλάκης, Γ. Ακοκαλίδης, Φ. Γεωργουλάκης, Γήσης Παπαγεωργίου, Π. Μαραγκός, Π. Μήλας, Μ. Κουντούρης, Β. Μητρόπουλος, Β. Χριστοδούλου, Κ. Βλάχος, Η. Σκουλάς, Τόλις, Γ. Δερμεντζόγλου, Κ. Γρηγοριάδης, Στάθης, Α. Πετρουλάκης, Χ. Τολιάδης, Κυρ, Α. Κουρσοβίτης, Β. Παυλίδης, Δ. Σάρπης, Γ. Λογοθέτης, Ν. Μαρουλάκης, Σ. Ορνεράκης. vaios

Ένα ενημερωτικό βιβλιαράκι 16 σελίδων, μαζί με τα εξώφυλλα, από το Λιμενικό Σώμα που έχει επιμεληθεί ο ΣΤΑΘΗΣ. έτος κυκλοφορίας 1996 έκδοση Μουσείου Εμπορικής Ναυτιλίας - ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΜΠΟΡΙΚΗΣ ΝΑΥΤΙΛΙΑΣ διαστάσεις: 8,8 x 8,9 cm Το έντυπο περιέχει πληροφορίες για θαλάσσια αθλήματα, συμβουλές για λουόμενους, καθώς και πληροφορίες οικολογικού χαρακτήρα. εσωτερικές σελίδες υγ1. δεν χωρούσε ολόκληρο το βιβλιαράκι στο σκάνερ για αυτό φαίνεται μια σκιά υγ2. ο χαρακτήρας με τα σημαιάκια μοιάζει λίγο στον Κόρτο; Αφιέρωμα στον Στάθη

Μια δεύτερη συλλογή απο τις Εκδόσεις Καστανιώτη την ίδια χρονιά με το Σκίτσα Του Μπόστ, είναι τα Σκίτσα Και Κείμενα. Το βιβλίο αυτό, το οποίο είναι μια επανέκδοση του Καστανιώτη (δεύτερη επιλογή*, πρώτη στοιχειοθέτηση και εκτύπωση από τις εκδόσεις Ερμείας τον Απρίλιο του 1972), περιέχει σκίτσα του Μπόστ κατά το ήμισυ σχεδόν καθώς και κείμενα και στίχους του, το υπόλοιπο. Στίχοι που μελοποιήθηκαν από τους Μ. Θεοδωράκη, Γ. Μαρκόπουλο, Π. Τριαναταφυλλίδη και Πρ. Μιχαηλίδη. * - Σκίτσα και κείμενα (Πρώτη επιλογή Δεκέμβριος 1961) - Σκίτσα και κείμενα (Δεύτερη επιλογή Απρίλιος 1972)

Υπερήρωες της δεκαετίας του 1990.Ωχ θα πείτε μερικοί από σας και θα έχετε δίκιο ,μιας και γενικά το υπερηρωϊκό εκείνης της εποχής ,είναι απλά για πέταμα.Και όμως υπήρχε μια σειρά που κράτησε κάποιο επίπεδο ακόμα και εκείνη την εποχή.Αυτή η σειρά ονομαζόταν X ,την έγραψε όλη ο Steven Grant και πέρασαν από εκεί πολλοί σήμερα διάσημοι σκιτσογράφοι ,όπως ο Frank Miller και ο Javier Saltares. Η ιστορία έχει ως εξής. στην πόλη της Arcadia επικρατεί το χάος.Οι μαφιόζοι ανταγωνίζονται μεταξύ τους για την κυριαρχία ,υπάρχει βια ,εγκληματικότητα και το περιβάλλον δεν είναι καθόλου αφαλές.Μέχρι που εμφανίζεται ο X και εφαρμόζει τον απόλυτο νόμο του.Μια χαρακιά / (<--τέτοια) είναι προειδοποίηση.Η επομενη (Χ) σημαίνει θάνατος.Έτσι απλά.Βασικά ο X είναι κάτι ανάμεσα στον Μπάτμαν τον Punisher και τον δικαστή Dread. Χωρίς ηθικούς φραγμούς ,εφαρμόζει τον αμείλικτο νόμο του και όποιον πάρει ο Χάρος. Φυσικά ,οι εγχώριες δυνάμεις του υποκόσμο δεν θα κάτσουν με σταυρωμένα χέρια και έτσι ξεκινά ένας αμείλικτος πόλεμος για το ποιός θα βασιλέψει στην Arcadia.Περίπου αυτό είναι το σενάριο.Μην περιμένετε τίποτα εξαιρετικά βαθυστόχαστο ή κάποια κοινωνική κριτική σχετικά με τις άκρως φασιστικές ιδέες και απόψεις του Χ.Η σειρά επικεντρώνεται στην δράση περισσότερο και φυσικά στο ξύλο.Βέβαια υπάρχουν ορισμένες πρωτοτυπίες ,γι αυτό και το κόμικ αξίζει δικιά του παρουσίαση.Δεν μαθαίνουμε το origin του X ούτε τα κίνητρα του ,παρά μόνο στο τελευταίο τεύχος της σειράς και εκεί πάλι αρκετά σημεία μένουν κενά.Επίσης η σειρά έχει μπόλικη βία.Ούτε ο Punisher της εποχής δεν είχε τόση βία.Δεν συγκρίνεται βέβαια με τα σημερινά επίπεδα ενός οποιουδήποτε mainstream κόμικ ,όμως στην εποχή του είχε προκαλέσει σάλο. Τέλος ,μάλλον η μεγαλύτερη πρωτοτυπία του είναι ότι ο βασικός πρωταγωνιστής δεν έχει ηθικούς φραγμούς και κώδικες.Είναι τελείως κάθαρμα ,όχι απλά αντιήρωας ,που δεν θα διστάσει να κάνει οτιδήποτε προκειμένου να πετύχει το στόχο του. Μου θύμισε πάρα πολύ τον All Star Βatman του Miller ως φιλοσοφία, μόνο που ο Μπάτμαν δεν σκοτώνει. Κλείνοντας ,ας είμαστε ειλικρινείς.με τα σημερινά στάνταρ το κόμικ δεν είναι πολύ καλό.Ακόμα και η στολή του X είναι τελειώς παρωχημένη και μοιάζει σαν να βγήκε από σαδομαζοχιστικό όργιο. Ωστόσο αν λάβουμε υπ όψιν την εποχή που βγήκε και το τι συνέβαινε γενικά στην βιομηχανία τότε ,είναι ένας αξιολογότατος τίτλος ,που διαβάζει και σήμερα από συγκεκριμένο κοινό όμως. Όσοι λατρεύετε τον Punisher σίγουρα θα σας αρέσει κι αυτό. Ο καλύτερος τρόπος για να το προμηθευτείτε είναι να αγοράσετε τα δύο X Omnibus που έχουν βγει από την Dark Horse ,και κοστίζουν περίπου 14 € το καθένα ,ενώ έχουν παραπάνω από 350 σελίδες. Δεν είναι και άσχημα για ένα διασκεδαστικό περιπετειώδες κόμικ.

Τίτλος: Animal Quackers Εκδοτική: Gemstone Publishing - 1996 Δημιουργός : Carl Barks Σελίδες: 156 + 4 εξώφυλλα Χρώμα : ΕΓΧ Σχήμα: 23,5 x 29 Πολυτελής δερματόδετη έκδοση, η οποία περιέχει σχεδόν όλες τις ελαιογραφίες του Carl Barks που δεν έχουν σχέση με χαρακτήρες Disney. Ακόμα περιλαμβάνει μια πολύ ενδιαφέρουσα βιογραφία του Barks καθώς και της τρίτης γυναίκας του, επίσης σχεδιάστρια, Garé. Οι ήρωες αυτών των ελαιογραφιών είναι κυρίως παπιόμορφοι χαρακτήρες που βασίζονται σε ιστορικά ή μυθικά πρόσωπα. Το Animal Quackers βγήκε σε 1.000 αριθμημένα αντίτυπα και κάθε ένα περιείχε ένα επίσης αριθμημένο και υπογεγραμμένο από τον Barks αντίγραφο της ελαιογραφίας "Gold Rush Gold Diggers". ΕΔΩ μπορείτε να δείτε όλες τις ελαιογραφίες που περιέχονται στο Animal Quackers. :beer: Σχετικα αναγνωσματα : WALT DISNEY'S COMICS & STORIES FLOYD GOTTFERSON LIBRARY

Δημιουργοί: Βαγγέλης Κακαρίμπας, Ν. Δεληγκάρης. Ν. Π.Δαλαμπύρας, Β. Χ. Ροντογιάννης, Ι. Φ. Τσιρίδης, Παναγιώτης Κύρτσης, Ζ. Παπαντωνίου Τι κάνει ένα έργο καλτ; Νομίζω ότι έχει να κάνει με τα όρια. Το καλτ ισορροπεί μεταξύ μεγαλείου και κατάπτωσης, σκουπιδιού και τέχνης, καταδίκης και αναγνώρισης, μεγαλοφυΐας και τρέλας. Ο ίδιος ο χαρακτηρισμός "καλτ" υπονοεί μια σειρά επικίνδυνων ακροβασιών: δεν αρκεί να είναι κακό, πρέπει να είναι μεγαλοπρεπώς σκουπίδι, δεν αρκεί να στοχεύει ψηλά πρέπει να αποτυγχάνει αναλόγως κ.ο.κ. Το καλτ είναι ίσως η απόλυτη τέχνη γιατί απλά δεν μπορεί κανείς να το εξηγήσει! Και το παραπάνω είναι χαρακτηριστικό δείγμα: μεγαλόπνοο και πατάτα, παίρνει πολύ σοβαρά τον εαυτό του και κανείς άλλος δεν πρόκειται να το κάνει ποτέ, άνισο με καλές και κακές στιγμές, μπορείς να το φτύσης αλλά όχι να το προσπεράσεις. Κυρίες και κύριοι ΤΟ ελληνικό καλτ κόμικς! Κατά τα άλλα μέγεθος ταμπλόιντ εφημερίδας, εκ Θεσσαλονίκης... τι να λέμε τώρα το καλτ το ζεις δεν το αναλύεις. Και όταν αυτός που το έχει σκαναρισμένο δεήσει, θα έχετε την ευκαιρία να το διαπιστώσετε μόνοι σας. Μέχρι τότε δυο φωτογραφίες: Και εδώ ένα δωράκι για όσους ενδιαφέρονται.

Εισαγωγή: Μ. Γ. Μερακλής Πρόκειται για τα πρακτικά του ομώνυμου Συνεδρίου που είχε οργανώσει το Παιδαγωγικό Τμήμα Νηπιαγωγών του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου της Θράκης, δεν αναφέρεται πότε αλλά φαντάζομαι κάνα δυο χρόνια πριν. Το μεγαλύτερο βέβαια μέρος του βιβλίου, 670 σελίδες, αφορά λογοτεχνικές, λαογραφικές, κοινωνιολογικές κλπ αναλύσεις των λαϊκών μύθων και των παραμυθιών με ελάχιστες αναφορές στα κόμικς. Αξίζει να αναφερθούν πάντως δυο άρθρα: «Βιβλία παιδιών, μύθοι και κώδικες ενηλίκων» της Αλεξάνδρας Ζερβού, όπου γίνεται αναφορά στα κόμικς και την πολιτική γελοιογραφία, και «Η εικονογράφηση των ελληνικών λαϊκών παραμυθιών» της Βαρβάρας Δεληβοριά που, πέρα από την αναφορά στα κόμικς, κλείνει με την πρόταση για «…μεταφορά ελληνικών λαϊκών παραμυθιών σε κόμικς, ή σε ταινίες κινουμένων σχεδίων…». Και μάλιστα η συγγραφέας του άρθρου προλαμβάνοντας τις αναμενόμενες αντιδράσεις σημειώνει: Το τελευταίο κεφάλαιο με τίτλο: Παραμύθι και Κόμικς περιλαμβάνει τα εξής άρθρα Στο πρώτο ο Αθανάσιος Γκοτοβός παραδίδει ένα ακόμα λίβελο κατά των ξενόφερτων και καταστρεπτικών κόμικς, με την γνωστή και χιλιοειπωμένη επιχειρηματολογία. Παραθέτω ένα, ιδιαίτερα νομίζω διασκεδαστικό, απόσπασμα: «Στο παραμύθι οι αγριότητες, οι αιμομιξίες – ο κανιβαλισμός κάποτε – συνηθισμένα φαινόμενα στα παραμύθια – δεν προκαλούν ούτε τρομάζουν τα παιδιά. Πρώτα γιατί δε λέγονται με την απαίτηση να γίνουν πιστευτά και ύστερα, επειδή δε δίνονται με ρεαλιστικό και λεπτομερειακό τρόπο». Όπως είναι ευνόητο, συμπληρώνω, για τα κόμικς ισχύει το αντίθετο! Το δεύτερο άρθρο είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα, σε πληροφορίες και σκέψεις, ανάλυση της βελγικής σχολής και της εποχής της από την Γερασιμία Μελισσαράτου. Για λάτρεις των BD που δεν υποψιάζονται το «δεύτερο επίπεδο» ανάγνωσής τους. Τρίτη είναι μια ενδιαφέρουσα περιήγηση του γνωστού Πέτρου Μαρτινίδη στους μηχανισμούς αφήγησης των κόμικς. Το τέταρτο άρθρο του Θανάση Κούγκουλου αναφέρεται στις προσεγγίσεις της αρχαιότητας μέσω των κόμικς, αλλά και στη δυνατότητα του μέσου να βοηθήσει τα παιδιά σε μια βαθύτερη κατανόηση των ιστορικών διαδικασιών. Το τελευταίο άρθρο του Κωνσταντίνου Μαλαφάντη είναι ακριβώς αυτό που λέει, μια συνηγορία των κόμικς, με πάρα πολλά ενδιαφέροντα, και όχι πολύ γνωστά, στοιχεία. Τώρα βέβαια η αναλογία των κειμένων για τα κόμικς στο σύνολο του βιβλίου είναι μάλλον αποτρεπτική για να το πάρει κάποιος μόνο γι’ αυτά. Αν ξέρει κανείς λεπτομέρειες για το νομικό καθεστώς, ευχαρίστως να σκανάρω τα άρθρα.

Το θεωρώ ότι δεν είναι κόμικ, αλλά αυτό παίζεται. Δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα Ηχω της Δράμας και αυτή είναι μια συλλογή τους. Το λιγότερο που μπορώ να πώ το αφαιρετικό σκίτσο ίσως να λειτουργούσε. Το χιούμορ είναι ανύπαρκτο, δήθεν πνευματώδες, ίχνος πρωτοτυπίας. Δε θα μου κάνει εντύπωση αν σας θυμίζει κάτι, με την κακή έννοια. Υπάρχει και ένθετο μια βιογραφία, αλλά θέλοντας να προστατέψω τον δημιουργό δε τη δημοσιεύω.

Κριτική του Ν. Μολυβιάτη από το ΔΙΑΒΑΖΩ τ. 380, Δεκέμβρης 1997: Thanx germ!!!

Ας απομακρυνθούμε λίγο από το σεξ και την βία που κυριαρχούν έδω μέσα τώρα τελευταία για να δούμε ένα φανζινάκι ... με όλιγο σεξ και πολλή βία. Στο κυριάρχο στιλ της εποχής πρόκειται για ασπρόμαυρές φωτοτυπίες Α4 διπλωμένες στα δυο. Η ιστορία είναι αστυνομική με τον ομόνυμο ήρωα να ασκεί το επάγγελμα του δολοφόνου. Δεν είναι κακό, για την ακρίβεια είναι μόνο η αρχή μιας μεγάλης ιστορίας. Στο τέλος του τεύχους 2 αναγγέλεται το τρίτο τεύχος, που δεν ξέρω αν βγήκε ποτέ. Ο δημιουργός μου είναι άγνωστος αλλά το σκίτσο κάτι μου θυμίζει. Όπως πάντα οποιοαδήποτε πληροφορία ειναι ευπρόσδεκτη. Αφήνει πάντως υποσχέσεις ότι θα μπορούσε να είναι μια καλή ιστορία, αν ποτέ ολοκληρώνονταν. Πικάντικη λεπτομέρεια: στο κάτω μέρος των εξωφύλλων υπάρχει ο αριθμός κατοχύρωσης πνευματικής ιδιοκτησίας. Τιμή 100 δρχ.

Μία παρουσίαση της ιστορίας της Χαλκίδας, από την προϊστορική εποχή μέχρι το 1688, μέσα από συνοπτικά κείμενα και έξυπνα κωμικά σκίτσα του Πέτρου Χριστούλια. Το βιβλίο προλογίζει ο φιλόλογος, μελετητής του έργου του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και του Γιάννη Σκαρίμπα, Ν.Δ.Τριανταφυλλόπουλος. Εξαίρετη δουλειά του δεκαεξάχρονου τότε σκιτσογράφου και ιδιαιτέρως επιμελημένη η έκδοση από τον εκδότη. Πληροφορίες για τον δημιουργό εδώ. -------------------------- *ακολουθώ τον προσδιορισμό του Ν.Δ.Τριανταφυλλόπουλου vaios/23-4-2009 Αφιέρωμα στον Πέτρο Χριστούλια

Τον Δημήτρη Βανέλλη γνωρίζουμε όλοι από τα σενάρια που έχει γράψει σε διάφορα κόμικς. Αυτό είναι το πρώτο του βιβλίο το οποίο περιλαμβάνει επτά ιστορίες φαντασίας (επιστημονικής). Παρουσιάζει επίσης ενδιαφέρον το γεγονός ότι κάθε ιστορία εικονογραφείται από διαφορετικό δημιουργό. Έτσι έχουμε... 1- Η Έλενα στην κουπαστή (Εικονογράφηση Σπύρος Βερύκιος) 2- Γερονήσι (Εικονογράφηση Σόλης Μπαρκής) 3- Χρονοναυαγός ( Εικονογράφηση Σπύρος Δερβενιώτης) 4- Το δόντι του δράκου (Εικονογράφηση Ανρέας Ζαφειράτος) 5- Όλοι εμείς που αγαπήσαμε τον κυματόκοσμο (Εικονογράφηση Λάζαρος Ζήκος) 6- Η μουσική στο κεφάλι μου (Εικονογράφηση Γιώργος Τραγάκης) 7- Το καλύτερο απόγευμα του τελευταίου καιρού (Εικονογράφηση Ηλίας Ταμπακέας) Μην φανταστείτε εκτεταμένη εικονογράφηση. Λιτή και διακριτική. Οι ιστορίες παρουσιάζουν αρκετό ενδιαφέρον και είναι μιά πολύ καλή προσπάθεια του Δημήτρη Βανέλλη. Το μόνο που δεν υφίσταται είναι η αναγραφή στο οπισθόφυλλο "Τις 7 έγχρωμες εικόνες....". Είναι όλες ασπρόμαυρες. Το εξώφυλλο είναι συνδυασμός πίνακα του Κώστα Πάμφιλου για το "Γερονήσι" και του Γιώργου Τραγάκη για τη "Μουσική στο κεφάλι μου".