Search the Community

Η πρώτη κυκλοφορία graphic novel από τις εκδόσεις Αντίποδες είναι ένα ασπρόμαυρο διαμάντι 288 σελίδων, το οποίο παρουσιάζει με ιδιοφυή τρόπο τις πολιτικές, οικονομικές και ψυχολογικές προεκτάσεις των ιδεών του Πιερ Μπουρντιέ. Η Διάκριση, ένα από τα σημαντικότερα έργα του Γάλλου κοινωνιολόγου, εμπνέει την Τιφέν Ριβιέρ να σχεδιάσει μια ιστορία στην οποία ένας καθηγητής Κοινωνιολογίας προσπαθεί να εξηγήσει σε μαθητές Λυκείου βασικές έννοιες του μεγάλου στοχαστή. Κοινωνιολογία για αρχάριους λοιπόν ή, ακόμη καλύτερα, ένας απολαυστικός τρόπος να διακρίνουμε τους πολιτισμικούς μηχανισμούς αναπαραγωγής της κοινωνικής ανισότητας στην καθημερινότητά μας. Η Διάκριση Ο Θανάσης Πέτρου επιστρέφει με το πέμπτο μέρος της πολύ επιτυχημένης ιστορικής του σειράς, το οποίο τιτλοφορείται 1941 – Αυστηρά συσκότισις (εκδ. Ίκαρος)· μια αξιέπαινη, δηλαδή, συνέχεια ενός έργου που έχει ήδη εντυπωσιάσει με την ποιότητά του. Αυτή τη φορά, ο Πέτρου μάς μεταφέρει στη Μακεδονία της τριπλής κατοχής – γεμάτη έριδες, βία και πόλεμο – σε ένα αφήγημα από το οποίο αναβλύζει ο πόνος μιας εποχής που ακόμη στοιχειώνει τη συλλογική μνήμη. 1941 – Αυστηρά συσκότισις Μετά τις προηγούμενες κυκλοφορίες, Καπετάν Μιχάλης του Παναγιώτη Πανταζή και Ζορμπάς του Soloup, τα δύο νέα graphic novels για τον Καζαντζάκη, Η κρητική ματιά 1883-1919 και Ο πολύβουος κόσμος 1921-1957 (εκδ. Διόπτρα), επιβεβαιώνουν το επιτυχημένο άνοιγμα του εκδοτικού στο εικονογραφημένο μυθιστόρημα. Σε σενάριο του Αλέν Γλυκός και εικονογράφηση του Αντονέν, οι δύο τόμοι αποτελούν μια ανοιχτή συνομιλία με τα παιδικά χρόνια, τη φιλοσοφία και τα ταξίδια του μεγάλου Έλληνα συγγραφέα, προσφέροντας μια απολαυστική και γεμάτη χρώμα ματιά στη ζωή του. Ο πολύβουος κόσμος 1921-1957 Αυτό που πετυχαίνει η Τζάκι Φλέμινγκ στο σατιρικό και εύπεπτο Το πρόβλημα με τις γυναίκες (εκδ. Μεταίχμιο) είναι να ξαναζωγραφίσει την Ιστορία. Πρόκειται για ένα κόμικ που αποκαλύπτει την απουσία των γυναικών από τα βιβλία της Ιστορίας και σατιρίζει τις αλλοπρόσαλλες θεωρίες που διατυπώθηκαν μέσα στους αιώνες – ακόμη και από σπουδαίους στοχαστές – σχετικά με τις γυναίκες και τον ρόλο τους. Η έννοια της συμπερίληψης βρίσκεται στον πυρήνα του Όσα επιθυμήσαμε (εκδ. Μικρός Ήρως) του Ηλία Κυριαζή. Η παρέα ηρώων με απόλυτα διαφορετικούς μεταξύ τους χαρακτήρες ζωντανεύει μέσα από σχέδια γεμάτα χρώμα και κίνηση. Όταν ένας μυστηριώδης κομήτης περνά από τη Γη και ένα υπερφυσικό ον προσφέρεται να πραγματοποιήσει μία ευχή στον καθένα, η καθημερινή (;) ιστορία «μεταμορφώνεται» σε συναρπαστική περιπέτεια. Όσα επιθυμήσαμε Στην άλλη κυκλοφορία των ίδιων εκδόσεων, συναντάμε την Ομήρου Βατραχομυομαχία (η ταυτότητα του δημιουργού παραμένει στην πραγματικότητα μυστήριο) σε μια εικονογραφημένη διασκευή ενός έμμετρου έργου της αρχαιότητας, 303 στίχων, γραμμένου τον 4ο αι. π.Χ. στην αττική διάλεκτο. Το έργο περιγράφει τον κωμικοτραγικό πόλεμο μιας μέρας ανάμεσα σε βατράχια και ποντίκια στην άκρη μιας λίμνης. Πρόκειται για μια ελεύθερη, διασκεδαστική παρωδία, που γίνεται graphic novel μέσα από την εικονογράφηση της Ειρήνης Σκούρα και τη μεταφορά του Γιώργου Βλάχου. Και το σχετικό link...

Ήταν κάποτε φίλοι, αλλά το μόνο που τους ενώνει πια είναι οι αφελείς ευχές της παιδικής τους ηλικίας. Όταν αυτές αρχίζουν ετεροχρονισμένα να πραγματοποιούνται, μοιάζουν με κατάρα. Aν και συνεργάζεται τακτικά με πολλούς σεναριογράφους σε μεγάλους εκδοτικούς οίκους των ΗΠΑ (DC, IDW, Humanoids, Image κ.ά.) σχεδιάζοντας συναρπαστικά κόμικς («Chronophage«, «Cat Fight», «Collapser», «Dirk Gently's Holistic Detective Agency» κ.ά.), ο Ηλίας Κυριαζής συχνά-πυκνά φιλοτεχνεί και τις δικές του προσωπικές ιστορίες έχοντας εδώ και περισσότερα από 20 χρόνια διαμορφώσει ένα ιδιαίτερο αφηγηματικό στιλ. Στο «Μανιφέστο» με τα αρκετά αυτοβιογραφικά στοιχεία, αφηγήθηκε την περιπετειώδη ενηλικίωση μιας γενιάς που λάτρευε τις τέχνες στην πιο δύσκολη εποχή για την Ελλάδα, στο «Μια καρδιά για τον Λεοντόκαρδο» ανάμιξε την υπερηρωική μυθολογία με την αποτύπωση της ζωής ενός νεαρού καλλιτέχνη, στο «Blood Opera» πειραματίστηκε σχεδιαστικά με το λουτρό αίματος μιας ζόμπι επιδημίας, ενώ στο «Elysium Online» μετέφερε προβληματισμούς και σκέψεις περί της ψηφιοποίησης του εαυτού που λίγα χρόνια αργότερα θα κατακτούσαν τον δημόσιο διάλογο γύρω από την τεχνολογία και την τεχνητή νοημοσύνη. Στην ωριμότερη στιγμή της καριέρας του ίσως υπογράφει τώρα το «Όσα επιθυμήσαμε» (εκδόσεις Μικρός Ήρως, 140 σελίδες, μετάφραση: Γαβριήλ Τομπαλίδης), μια εξαιρετική ιστορία που μόλις πριν από λίγους μήνες είχε κυκλοφορήσει στα αγγλικά από τις εκδόσεις Humanoids. Το «Όσα επιθυμήσαμε» είναι ένα πολυεπίπεδο έργο με πολλά θέματα που αναπτύσσονται υποδειγματικώς τεμνόμενα χωρίς κάποιο να υποσκελίζει τα άλλα, θυμίζοντας τις ομορφότερες στιγμές του μαγικού ρεαλισμού στη λογοτεχνία και τα κόμικς και φέρνοντας στον νου εμβληματικά έργα όπως το «Love and Rockets» των αδερφών Hernandez ή τα «Σαν σιδερένιο ομοίωμα γαντιού από βελούδο» και «Υπομονή» του Dan Clowes. Σύμφωνα με την ιστορία, μια παρέα παιδιών, κάποια εκ των οποίων είναι ελληνικής καταγωγής, κατά τη διάρκεια ενός πικνίκ με τους γονείς τους ανακαλύπτουν μια σπηλιά και αποφασίζουν να την εξερευνήσουν τη μέρα που ένας κομήτης αναμένεται να περάσει κοντά από τη Γη. Εκεί θα συναντήσουν μια αλλόκοτη, πολυπρόσωπη οντότητα που θα τους ζητήσει να κάνουν μια ευχή. Τρομαγμένα αλλά και μαγεμένα από την απρόσμενη παρουσία θα ευχηθούν πράγματα που σκέφτεσαι κι επιθυμείς όταν είσαι παιδί. Η μικρή Στέλλα θα ζητήσει «ατέλειωτες τούρτες», η Άντζι θέλει να «γίνει αγόρι», ο Πάτρικ εύχεται να «τον ερωτευτεί το αγαπημένο του κορίτσι», ο Μάικλ να γίνει «άσος του σκέιτμπορντ», ο Ντέιλ να «αποκτήσει υπερδυνάμεις» κι ο Θανάσης να «μην πάρουν διαζύγιο οι γονείς του». Τίποτα από αυτά δεν θα συμβεί, ο κομήτης θα περάσει ξυστά από τη Γη, η οντότητα θα εξαφανιστεί όπως αναπάντεχα εμφανίστηκε και τα παιδιά θα γυρίσουν απογοητευμένα στους γονείς τους κρατώντας ένα μυστικό που δεν είναι σίγουρα αν τους συνέβη ή απλώς το ονειρεύτηκαν. Τα χρόνια θα περάσουν κι η παρέα θα σκορπιστεί. Ο Θανάσης θα πεθάνει σε αυτοκινητικό δυστύχημα, ο Ντέιλ θα μείνει ανάπηρος και θα γίνει κακότροπος και αντιπαθής, η Στέλλα θα γίνει καλλιτέχνιδα με λιγοστές επιτυχίες, η Άντζι θα προπαγανδίζει alt right ιδέες περί της φυσικής κατωτερότητας των γυναικών στο πλευρό του φασίστα και μισογύνη συζύγου της, ο Πάτρικ θα είναι ένας γκέι οικογενειάρχης κι ο Μάικλ θα βυθιστεί στη μοναξιά και τη στενοχώρια. Κάποια μέρα όμως ο κομήτης θα πλησιάσει και πάλι τη Γη. Και οι ευχές θα αρχίσουν να πραγματοποιούνται αναστατώνοντας τις ζωές των πρώην φίλων που θα πρέπει να παραμερίσουν τις διαφορές και τις διαφορετικότητές τους, να αντικρίσουν τη ζωή ξανά με τα παιδικά τους βλέμματα, να συμμαχήσουν και να αντιμετωπίσουν τη νέα τους εφιαλτική πραγματικότητα. Το πιο ενδιαφέρον στο χτίσιμο της ιστορίας του Κυριαζή είναι η περίπλοκη διαδρομή την οποία ακολουθούν οι ετερόκλητοι χαρακτήρες για να ξανασυναντηθούν σε μια νέα συνθήκη. Από τη δική του αφετηρία ο καθένας και η καθεμιά, έχοντας εντελώς διαφορετικές ζωές και εμπειρίες, με μόνο κοινό χαρακτηριστικό τους την παιδική ευχή στη σπηλιά, θα βρεθούν, μεσήλικες πια, σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι στο οποίο θα πρέπει να αφήσουν πίσω βεβαιότητες και προκαταλήψεις. Κι εδώ ο Κυριαζής, αποφεύγοντας κάθε διδακτισμό, χειρίζεται με μοναδική δεξιοτεχνία και έξυπνο χιούμορ ένα ζήτημα καυτό και επίκαιρο που προκαλεί αντιδράσεις εν μέσω ακραίων αντιθέσεων: το ζήτημα της άρσης της αορατότητας συγκεκριμένων ομάδων πληθυσμού και της συμπερίληψής τους με οργανικό και όχι βεβιασμένο τρόπο στις νέες αφηγήσεις. Γιατί όσο κι αν είναι πολιτικά ορθό να συμμετέχουν πια σε κάθε τηλεοπτική σειρά και κινηματογραφική ταινία, σε κάθε λογοτεχνικό έργο και θεατρική παράσταση, σε κάθε βιβλίο κόμικς και διαφήμιση πρόσωπα που μέχρι πρότινος ήταν αποκλεισμένα λόγω της διαφορετικότητάς τους σε σχέση με την πλειονότητα, άλλο τόσο αμήχανο είναι να συμβαίνει αυτό άγαρμπα και με μόνο κριτήριο τη στράτευση στην ιδέα τής άνευ όρων συμπερίληψης, χωρίς καλλιτεχνικά κριτήρια, μακριά από κάθε ρεαλισμό. Με τον μαγικό ρεαλισμό ο Κυριαζής δίνει λύση σε αυτό το πρόβλημα, καταφέρνοντας να συνθέσει μια ομάδα από τόσο διαφορετικά μέλη που είναι συμφιλιωμένα με τις ταυτότητές τους και γι’ αυτό ικανά να νικήσουν κάθε αντίπαλο, ακόμα και τον πρότερο εαυτό τους. Και το σχετικό link...

Από εμβληματικά βρετανικά μυθιστόρηματα μέχρι ελληνικά μάγνκα για μία δυστοπική Αθήνα. Για να γνωρίσετε το Tomahawk Angel (εκδ. Anubis), το μάνγκα του Οδυσσέα Θεοδωράτου για μια δυστοπική και γεμάτη τέρατα Αθήνα, που αφού κατέκτησε τις ΗΠΑ, εκδίδεται για πρώτη φορά στα ελληνικά. Γιατί αν αγαπάτε την ελληνική σκηνή, δεν μπορείτε παρά να χαρείτε με την επιστροφή του Ηλία Κυριαζή με το Όσα επιθυμήσαμε (εκδ. Μικρός Ήρως), ένα γκράφικ νόβελ που αφηγείται τι συμβαίνει όταν «αθώες παιδικές ευχές πάνε φρικτά στραβά». Για να διαβάσετε καρέ καρέ ένα από τα πιο εμβληματικά μυθιστορήματα του 20ού αιώνα, τον Άρχοντα των Μυγών (εκδ. Διόπτρα) του Βρετανού Γουίλιαμ Γκόλντινγκ. (Προσοχή! Μοιάζει με «παιδικό» αλλά δεν είναι.) Γιατί η επετειακή έκδοση για τα 70 χρόνια του Μπλεκ που φιλοξενεί την περιπέτεια Λαχτάρα για τη λευτεριά (εκδ. Μικρός Ήρως), σε σενάριο Ντάριο Γκουτσόν και Μάριο Βόλτα, είναι αγνή και ανόθευτη νοσταλγία για τα παιδικά μας καλοκαίρια. Για να μάθετε μέσα από το Mixtape (εκδ. Μεταίχμιο) του Κωνσταντίνου Τσάβαλου 24 συναρπαστικές μουσικές ιστορίες που – μάλλον – δεν γνωρίζατε: από την έφοδο της αστυνομίας στο καμαρίνι των Rolling Stones μέχρι τον «πανικό» των Smiths για το Τσέρνομπιλ. Και το σχετικό link...

Ο δημιουργός μιλά για το νέο του κόμικ, την «woke κουλτούρα» και το πώς η ζωή επηρεάζει την τέχνη του και η τέχνη την ζωή του. Μιλήσαμε με τον κομίστα Ηλία Κυριαζή για το τελευταίο του κόμικ «Όσα επιθυμήσαμε», τη woke κουλτούρα, το πως δούλεψε το νέο του πόνημα για τον χαοτικό χώρο των κόμικς που υπηρετεί για πάνω από 25 χρόνια και πολλά άλλα. - Καλησπέρα Ηλία, πες μας για το πώς προέκυψε η ιδέα για το νέο σου κόμικ. Είναι όλα αλήθεια! Οκ, σχεδόν. Από παιδί συνέχεια φαντασιωνόμουν τι θα ήθελα να έχω, τι θα ήθελα να μου συμβεί… Έχτιζα πάνω σε αυτές τις φαντασιώσεις και προσέθετα λεπτομέρειες και διασαφηνίσεις. Για το ιδανικό μου σπίτι π.χ., έχω πια ξεκάθαρο διάγραμμα στο κεφάλι μου. Στα πλαίσια της φαντασίωσης είχα την οπτικοποίηση ότι είναι – πες – ένα αστέρι που ταξιδεύει στο διάστημα και όταν φτάσει στη Γη, τότε οι επιθυμίες μου θα γίνονταν πραγματικότητα. Αρκεί να διανύσει την απόσταση μέχρι εδώ. Όπου να ʼναι. Να, έρχεται. Κάποια στιγμή θα φτάσει. Τώρα σε λίγο σου λέω… Ε, κάποια στιγμή προέκυψε η ιδέα τι θα γινόταν αν αυτές τις φαντασιώσεις δεν τις ανανέωνα με τα χρόνια αλλά είχαν κλειδώσει στις αρχικές, παιδικές επιθυμίες μου. - Πώς δούλεψες τεχνικά το κόμικ και ποιες προκλήσεις αντιμετώπισες; Είναι ένα πολύ περίπλοκο σεναριακά κόμικ με τη μεγαλύτερη πρόκληση να είναι πώς θα ισορροπήσουν οι ιστορίες των διαφόρων χαρακτήρων. Άλλα δε τρέχει τίποτα. Το «Όσα επιθυμήσαμε» θα ήταν πρώτο κόμικ σε σχέδιο και σενάριο δικό μου εδώ και δέκα χρόνια (από το Elysium Online). Ο ενθουσιασμός μου ήταν τέτοιος και βούτηξα με τέτοια ορμή στη δουλειά που δε μπορώ να τις βλέπω ως «δυσκολίες»… «διασκεδαστικές προκλησούλες» να τις πούμε καλύτερα. Ήταν μια δύσκολη περίοδος της ζωής μου τότε αλλά ό,τι είχε να κάνει με το κόμικ ήταν καθαρή απόλαυση. Αυτό θέλω να κάνω στη ζωή μου μόνο. - Το debate για τη woke κουλτούρα κυριάρχησε στις φετινές εκλογές των Η.Π.Α. και κυριαρχεί τα τελευταία χρόνια και στα social media. Στο κόμικ σου έδειξες τη δική σου οπτική πάνω στο ζήτημα. Θες να μας την αναλύσεις και να μας πεις πώς βλέπεις να εξελίσσεται αυτή η σύγκρουση μεταξύ woke και antiwoke; Νομίζω ότι κάθε κουβέντα περί του θέματος θα έπρεπε να ξεκινάει με έναν σαφή ορισμό του τι είναι «woke» και γιατί υποτίθεται ότι είναι «επικίνδυνο». Που ορισμό τόσα χρόνια δεν έχει βρεθεί ένας από τους πολέμιους του να δώσει, οπότε τι να λέμε; Πρόκειται για ένα κατασκευασμένο θέμα για ψάρεμα χρήματος και πολιτικής δύναμης. Μου λες για τις Η.Π.Α… τα είδες: μιλάμε για το κράτος που καθορίζει την τύχη του πλανήτη όσο κανένα άλλο και οι εκλογές του να έχουν να κάνουν με το σε ποιες τουαλέτες θα πηγαίνει ο καθένας. Δεν ξέρω πού θα οδηγήσει αυτό αλλά ξέρω ότι δε θα έπρεπε να συμβαίνει. - Στο «Όσα επιθυμήσαμε» έχεις ομοφυλόφιλους χαρακτήρες, μαύρους ήρωες, άτομα με αναπηρία και μία αλλαγή φύλου. Πιστεύεις ότι η συμπερίληψη στην τέχνη, όταν δεν εντάσσεται οργανικά στο αποτέλεσμα και γίνεται για λόγους εντυπώσεων, μπορεί να λειτουργήσει αρνητικά όσον αφορά την ενδυνάμωση των μειονοτήτων; Στην τέχνη ποτέ δε βγαίνει καλό αποτέλεσμα όταν κάτι «γίνεται για να γίνεται». Νομίζεις ότι εγώ κάνοντας το κόμικ ξεκίνησα με καμία λίστα και ήμουν: «μαύρο έχω; Τσεκ! Ανάπηρο έχω; Τσεκ!»; Πόσο γελοίο θα ήταν κάτι τέτοιο! Γι’ αυτό σου λέω ότι πρόκειται για ένα κατασκευασμένο θέμα. Έχουμε φτάσει στο σημείο που το να απεικονίσει ο καλλιτέχνης στο έργο του εθνικότητες ή σεξουαλικότητες ή εκφράσεις φύλου, που μια χαρά υπάρχουν στην πραγματική ζωή, να είναι κάποιου είδους φοβερή πολιτική δήλωση! Μάλιστα να προκαλεί και αντιδράσεις αυτό, αν είναι δυνατόν. Ούτε αντιδράσεις, ούτε επαίνους αξίζει το πολύ απλό γεγονός ότι ο καλλιτέχνης έχει μάτια και βλέπει τον κόσμο γύρω του. Νομίζω ότι θα βοηθήσει αν ξεχωρίσουμε δυο πολύ διαφορετικά πράγματα. Η συμπερίληψη που ξεκινάει από το δημιουργό; Είτε ως συνειδητή επιλογή είτε όχι; Αδιαμφισβήτητα καλό πράγμα. Μας δίνει τέχνη που αντανακλά πιστότερα την ποικιλομορφία που υπάρχει γύρω μας. Η προσπάθεια για συμπερίληψη ως εταιρική εντολή ΚΑΙ (το τονίζω) οι αντιδράσεις για το «wokeness»; Ένα τσίρκουλο με μοναδικό στόχο το κέρδος, ανάξιο να το πάρει κανείς στα σοβαρά. Εταιρίες που κοιτάνε να μεγιστοποιήσουν το κέρδος τους, καιροσκόποι που εκμεταλλεύονται τις ανασφάλειες ανόητων πουλώντας τους – για likes και views και ψήφους – το ψέμα ότι ο Χ μαύρος ή ΛΟΑΤΚΙ χαρακτήρας είναι κάποιου είδους απειλή… αυτά είναι πράγματα που κακώς τα μπλέκει ο κόσμος με την καλλιτεχνική δημιουργία. Είμαι πολύ κουρασμένος από όλη αυτή τη σαχλαμάρα και περιμένω υπομονετικά να πάμε παραπέρα ως κοινωνία. Δεν υπάρχει βεβιασμένη ή μη συμπερίληψη, υπάρχει μόνο καλό ή κακό γράψιμο. - Ο Βίκτωρας στο Μανιφέστο δε θέλει να γίνει σαν τους “άλλους”· θέλει να παραμείνει φρικιό. Στο κόμικ βλέπουμε κάποιους ήρωες κοντά στα 50 τους να έχουν γίνει αυτό που ήθελαν και κάποιους άλλους να επιθυμούν να αλλάξουν αυτό που έγιναν. Αποτελεί αυτό κάπως μια απάντηση στον Βίκτωρα των early 00s, ότι πρέπει να προχωράμε μπροστά ακόμα και αν τα πράγματα είναι απρόβλεπτα και να μη φοβόμαστε να εξελιχθούμε; Κοίτα, ο ίδιος άνθρωπος τα έχει γράψει και τα δύο, αναπόφευκτα θα υπάρχουν απόηχοι του Manifesto. Με τα 20 χρόνια που χωρίζουν τις δύο δουλειές βέβαια να κάνουν όλη τη διαφορά. Και ωριμότερος ηλικιακά δημιουργός αλλά και ωριμότεροι χαρακτήρες. Τον εικοσάρη Ηλία τον βλέπω με συμπάθεια αλλά δε θα μπορούσα να κάτσω τώρα να μιλήσω για τη ζωή μαζί του. - Εσύ τι ευχή θα έκανες όταν ήσουν στην ηλικία των πρωταγωνιστών που έκαναν τις δικές τους; Δε θα είχαμε καλό αποτέλεσμα. Μικρότερο παιδάκι το μόνο που ήθελα ήταν παιχνίδια – ό,τι στρουμφάκι και λέγκο υπήρχε. Με το που άρχισα να πλησιάζω την εφηβεία όμως, στα τέλη του Δημοτικού, η μόνη μου σκέψη ήταν το σεξ. Ό,τι τέλος πάντων καταλάβαινα από αυτό… (αυτό που τρίβονται δεν είναι;) Για καλό είναι που αυτός ο μικρός Ηλίας δεν είχε πρόσβαση σε μαγικές ευχές. - 25 χρόνια ενεργός στη σκηνή των κόμικς στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Τι έχεις αποκομίσει, τι έχεις μετανιώσει και τι θα έκανες διαφορετικά; Τα κόμικς είναι ένας χαοτικός χώρος, γεμάτος σκαμπανεβάσματα. Τα έχω αγαπήσει και τα έχω μισήσει. Μετανιώνω για δουλειές που έκανα μόνο για τα λεφτά, αλλά δε θα ήμουν εδώ χωρίς αυτές. - Το feedback στο εξωτερικό; Μόλις έμαθα ότι το «Όσα επιθυμήσαμε» μπήκε στη λίστα του Polygon με τα «Καλύτερα κόμικς της χρονιάς»! Θέλω το έργο μου να φτάσει σε αναγνώστες πέρα από το παραδοσιακό κομιξικό κοινό. To «Όσα επιθυμήσαμε» κυκλοφορεί ήδη σε βιβλιοπωλεία, κομιξάδικα και άλλα σημεία πώλησης! Και το σχετικό link...