Search the Community

Ένα σύγχρονο νουάρ για τις απρόβλεπτες συνέπειες των επιλογών και τη λεπτή ισορροπία μεταξύ νέμεσης, τιμωρίας και εκδίκησης από τον Φώντα Λάδη και τον Στάθη. Έξι βετεράνοι του Πολέμου της Κορέας, εβδομηντάρηδες το 2001 που διαδραματίζεται η ιστορία, λαμβάνουν πρόσκληση να παραστούν στη Σεούλ και να λάβουν μέρος στους εορτασμούς για τη συμπλήρωση 45 ετών από τον τερματισμό του πολέμου. Ο ένας από αυτούς είναι Έλληνας, ο μεγαλοβιομήχανος Γιάννης Αναγνώστου, ο οποίος αναθέτει στον ιδιωτικό ερευνητή Φοίβο Μαύρο να λύσει το μυστήριο και να δώσει απαντήσεις στα ερωτήματα που τον κατατρύχουν: Ποιοι τον προσκαλούν στην άλλη άκρη της Γης; Γιατί τώρα, τόσα χρόνια μετά; Γιατί διάλεξαν αυτόν από τους χιλιάδες Έλληνες και από τα εκατομμύρια των επιζώντων; Ποιοι άλλοι έχουν προσκληθεί και με ποια κριτήρια; Ο Φοίβος Μαύρος, πρωταγωνιστής στο Οι Έξη Δράκοι της Ιντσόν (εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, 72 σελίδες – είχε κυκλοφορήσει παλαιότερα ως διήγημα στην ανθολογία Το Τελευταίο Ταξίδι από τις εκδόσεις Μεταίχμιο), γνωστός μυθιστορηματικός ήρωας του Φώντα Λάδη από προηγούμενα έργα του, αναλαμβάνει την έρευνα και αρχίζει να συγκεντρώνει υλικό. «Εκεί δοκιμάστηκαν για πρώτη φορά αεριωθούμενα, βόμβες ναπάλμ, βόμβες μικροβίων […] Ήταν τρομακτικό. Βουλιαγμένα βαπόρια και αποβατικά. Θωρακισμένα καμιόνια σπαρμένα παντού. Κτίρια κατεστραμμένα από το σφυροκόπημα των αεροπλάνων. Απανθρακωμένα τανκς, δέντρα, σπίτια, οχήματα, αμαξοστοιχίες. Κόλαση!», αφηγείται στον Μαύρο ένας πολεμικός ανταποκριτής και αυτόπτης μάρτυρας της τραγωδίας που εκτυλίχτηκε στην Ανατολή λίγα χρόνια μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μιας τραγωδίας που σχεδιάζει σε όλη της τη φρίκη ο Στάθης και με την έντασή της εγκαινίασε ουσιαστικά τον μακρύ Ψυχρό Πόλεμο που θα ακολουθούσε. Ο Φοίβος Μαύρος, αδυνατώντας να καταλήξει σε συμπεράσματα, θα ακολουθήσει τον πελάτη του στην Κορέα. Κι εκεί οι εκπλήξεις θα αρχίσουν να διαδέχονται η μια την άλλη, οδηγώντας τον έμπειρο αλλά αποσβολωμένο ντετέκτιβ σε μια εσωτερική υπαρξιακή αναζήτηση και τους αναγνώστες σε μια απολαυστική, αγωνιώδη πορεία προς την κορύφωση του δράματος. Κατά την πρώτη παρουσίαση του Οι Έξη Δράκοι της Ιντσόν, σε έναν ιδιαίτερα ενδιαφέροντα διάλογο, ο Γιάννης Ράγκος, συγγραφέας και δημοσιογράφος, στάθηκε στον βαθιά υπαρξιακό και πολιτικό χαρακτήρα του νουάρ που «κοιτάζει κατά μέτωπο τις κοινωνικές παθογένειες» και στην επαναφορά στον χάρτινο κόσμο του «αιώνιου μεσήλικα», όπως τον χαρακτήρισε, Φοίβου Μαύρου. Ενός χαρακτήρα που, όπως ανέφερε ο Στάθης, έχει «όλα τα στοιχεία της μπρεχτικής αποστασιοποίησης από τη μια μεριά αλλά και μιας συμπεριφοράς ενός μαγκάκου ήρωα στις λαϊκές συνοικίες» και ίσως γι’ αυτό να είναι τόσο αποτελεσματικός. Στη σχεδιαστική δεξιοτεχνία του Στάθη και στη μοναδική ικανότητά του να αναπαριστά με τόση πιστότητα τα πραγματολογικά στοιχεία ενός μακρινού και σχετικά άγνωστου και σκοτεινού πολέμου («στολές, οχήματα, στρατιωτικά κτίρια») αναφέρθηκε ο «δικός μας», Πάνος Ζάχαρης, πολιτικός γελοιογράφος και δημιουργός κόμικς, ο οποίος χαρακτήρισε το βιβλίο «βαθιά αντιπολεμικό» και ταυτόχρονα «βαθιά ανθρώπινο, γειωμένο με σάρκα και με αίμα». Ο συγγραφέας του βιβλίου, Φώντας Λάδης, αφού αναφέρθηκε στην πληθωρικότητα και στο ταλέντο του Στάθη, με τον οποίο έχουν συνεργαστεί πολλές ακόμα φορές, και στην ιστορία των κόμικς από τα τέλη του 19ου αιώνα μέχρι σήμερα, επισήμανε ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των επιτυχημένων αστυνομικών ιστοριών που σχετίζεται με τα ερωτήματα που προκαλούν όταν (υποτίθεται πως) λύνεται το μυστήριο: «Τα μυστήρια ακόμα κι όταν λύνονται, δημιουργούν καινούργια ερωτήματα και προς πολλές μάλιστα κατευθύνσεις. Μια κατεύθυνση, ένα βασικό ερώτημα είναι “γιατί δεν μπορέσαμε στο τέλος να αποτρέψουμε το έγκλημα;”», τόνισε ο έμπειρος συγγραφέας. Σε εγκλήματα, πολλά και διαφορετικά, αναφέρεται το Οι Έξη Δράκοι της Ιντσόν. Από το έγκλημα της αποστολής εκατομμυρίων νέων ανθρώπων που ντύθηκαν στρατιωτικά και πήγαν να πολεμήσουν, να τραυματιστούν, να ακρωτηριαστούν, να πεθάνουν για έναν αόριστο και ακατανόητο σε αυτούς σκοπό μέχρι τα εγκλήματα πολέμου, τα βασανιστήρια των αιχμαλώτων, τις βιαιότητες του στρατού προς τους πολίτες, τις δολοφονίες αμάχων, την ισοπέδωση χωριών και πόλεων, την καταστροφή της φύσης. Και επειδή το έγκλημα ως απάντηση και αντίδραση συνήθως φέρνει έγκλημα, ο Πόλεμος της Κορέας δεν τέλειωσε τη δεκαετία του 1950. Και δεν εξαντλήθηκε στην Κορέα. Στα απόνερα του πολέμου, κάθε πολέμου, και στις δραματικές του συνέπειες που εξακολουθούν να στοιχειώνουν όσους πήραν μέρος, τους συγγενείς τους και τους απογόνους τους βρίσκεται το επίκεντρο της ιστορίας των Λάδη και Στάθη. Και όπως όλοι γνωρίζουμε από τον Ντοστογιέφσκι, το Έγκλημα συχνά συνοδεύεται από την Τιμωρία. Μια τιμωρία που κάποιες φορές μπορεί να είναι βάναυση, άδικη και δυσανάλογη, αλλά κάποιες άλλες μπορεί να αποτελεί απονομή δικαιοσύνης, κάθαρση, επαναφορά της ισορροπίας. Με αυτές τις έννοιες βασανίζεται ο Φοίβος Μαύρος και με αυτές καταπιάνονται οι δημιουργοί τού Οι Έξη Δράκοι της Ιντσόν χωρίς διδακτισμούς, χωρίς να καταφεύγουν σε εύκολες απαντήσεις, χωρίς να εκβιάζουν τη συγκίνηση του αναγνώστη. Η ιστορία, άλλωστε, τόσο η μικρή και προσωπική των πρωταγωνιστικών χαρακτήρων του βιβλίου όσο και η ιστορία των λαών, δεν μπορεί να περιγραφεί και να ερμηνευτεί με μανιχαϊστικές απλουστεύσεις ούτε με συνθήματα, αφορισμούς και γενικεύσεις. Σε αυτό συνηγορούν οι ανατροπές και οι εκπλήξεις στην αφήγηση των Λάδη και Στάθη που διαρκώς μας υπενθυμίζουν ότι η μνήμη, ατομική και συλλογική, όσο κι αν υποτιμάται από τις κάθε λογής εξουσίες, δεν μπορεί να διαγραφεί. Και όσο κι αν θεωρείται ότι εξασθενεί δίνοντας τη θέση της σε μια βολική αφασία συνθηκολόγησης, μπορεί να επιστρέψει. Και να τιμωρήσει σκληρά όσους την πρόσβαλλαν χωρίς ποτέ να μετανιώσουν. Και το σχετικό link...

Το νέο άλμπουμ του Στάθη επικεντρώνεται στην ακροδεξιά, την οποία ο σκιτσογράφος θεωρεί μέγιστη απειλή κατά της δημοκρατίας αλλά και της κοινής λογικής, όπως άλλωστε μας διδάσκει το πρόσφατο παρελθόν. Η ιστορία ως γνωστόν επαναλαμβάνεται, αλλά ως φάρσα ή ως τραγωδία όπως έλεγε ο Μαρξ. Το τι μπορεί να συμβεί αν τα γεγονότα του παρελθόντος ήταν ήδη τραγωδία εξ αρχάς, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει. Τα Αντιφασιστικά περιέχουν σκίτσα του Στάθη που δημοσιεύτηκαν στη Real news, στα Επίκαιρα, στο Παρόν και στο enikos.gr κατά την περίοδο 2011-2016. Ορισμένα εξ αυτών είναι παλαιότερα, αλλά ο φασισμός προϋπήρξε της Χρυσής Αυγής, όπως θα υπάρξει και μετά από αυτήν.

Το Σάββατο 8 Ιουνίου 2002 η Ελευθεροτυπία κυκλοφόρησε ένα ένθετο με παραμύθια και με μερική εικονογράφηση. Μεγάλο μέγεθος (21x28), 20 έγχρωμες σελίδες. Δυστυχώς δεν γνωρίζω πότε σταμάτησε. Μια εσωτερική σελίδα για να πάρετε μια ιδέα. Ευχαριστούμε για τα υπόλοιπα εξώφυλλα τους Melandros και Ion

"Τα σκίτσα αποτελούν συχνά το χρονικό της εποχής που περιγράφουν. Με έναν τρόπο που δεν περιορίζεται μόνον στη ιστορικότητα, αλλά που επίσης αποδίδει το «ηχόχρωμα» των καιρών, την ψυχή και την αύρα των ανθρώπινων. Τα σκίτσα δεν είναι «προφητικά» - απλώς οι καιροί ανακυκλώνονται. Και η επανάληψη αυτής της φάρσας είναι μάλλον εκείνη που προσδιορίζει το αέναο της τραγωδίας. Για αυτό και τα όρια του τραγικού με το κωμικό είναι ενίοτε ένας κλαυσίγελως-δρόμος. Για αυτό και η σάτιρα είναι πάντα μια υπόμνηση της κάθαρσης. Ως αναγκαιότητας. Όπως ακριβώς και η ελευθερία, η οποία, κατά Μαρξ, είναι η «εξυπηρέτηση της αναγκαιότητας»... " Το "Ένα βήμα μπρος δύο κωλοτούμπες πίσω..." περιέχει σκίτσα του Στάθη που δημοσιεύτηκαν στη Real Νews και στο enikos.gr κατά την περίοδο διακυβέρνησης Τσίπρα και Σαμαρά. Λιανική τιμή : 10,00 €

Τις τελευταίες ημέρες γράφτηκαν πολλά για τη ζωή και την πολιτική διαδρομή του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ενώ δεν έλειψαν και οι κλασικές «αγιογραφίες». Οι γελοιογράφοι όμως θα τον θυμούνται πάντα με νοσταλγία. Του χρωστάνε πολλά, καθώς τους πρόσφερε πάντα άφθονη πρώτη ύλη για πολιτική σάτιρα. Ιδιαίτερα τη δεκαετία του ’90, κατά τη σύντομη περίοδο της πρωθυπουργίας του. Ένα από τα πολλά σκίτσα του Γιάννη Ιωάννου κατά την περίοδο της πρωθυπουργίας του «Μαύρου Πρόβατου» Λένε πως ο αποθανών δεδικαίωται. Στην περίπτωση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη το βλέπω κομματάκι δύσκολο.Ο ίδιος δεν μασούσε ποτέ τα λόγια του και ένα από τα ελάχιστα προτερήματά του ήταν η ευθύτητά του. Την ίδια ευθύτητα όμως, ευτυχώς, είχαν και οι πολιτικοί γελοιογράφοι απέναντί του. Δεν του χαρίστηκαν ποτέ και όταν χρειάστηκε, του επιτέθηκαν σκληρά. Οι πολιτικές αποφάσεις του, ενταγμένες στο πλαίσιο ενός ασυγκράτητου αριβισμού, το βαρίδι της αποστασίας που δεν το ξεφορτώθηκε ποτέ, η δολοφονία Τεμπονέρα επί της πρωθυπουργίας του, η υπόθεση Μαυρίκη και οι τηλεφωνικές υποκλοπές των πολιτικών αντιπάλων του, οι ιδιωτικοποιήσεις που ονειρευόταν και οι λίγες που εφάρμοσε όπως αυτή στην ΕΑΣ, το κράμα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής με τις χειρότερες παραδόσεις της Ακροδεξιάς, οι απόγονοί του και η οικογενειοκρατία που υπηρέτησε (Ντόρα Μπακογιάννη, Κυριάκος Μητσοτάκης, Κώστας Μπακογιάννης κ.ά.), η πολυπληθής αυλή του, οι μηχανορραφίες και τα σκοτεινά του σχέδια και τόσα άλλα σε συνδυασμό με το ξεχωριστό του παρουσιαστικό, το σαρκαστικό του χαμόγελο, το ύψος του, το τικ του, η εκφορά του λόγου του, η φημολογούμενη γκαντεμιά του, η μακροζωία του κ.λπ. τον καθιέρωσαν ως έναν από τους αγαπημένους πολιτικούς. Των γελοιογράφων και των επαγγελματιών του χιούμορ. Ο Γιάννης Καλαϊτζής τιμά με τον τρόπο του τον Κων. Μητσοτάκη Η «χρυσή εποχή» του ήταν όταν ανέλαβε την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας. Αργά και μεθοδικά προετοίμαζε την πολυπόθητη πρωθυπουργία του. Το σκάνδαλο Κοσκωτά και μια σειρά άλλων μικρότερων σκανδάλων οδήγησε στο αποκαλούμενο βρόμικο ’89, στην αλήστου μνήμης κυβέρνηση Τζαννετάκη, στην παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου και πρωτοκλασάτων στελεχών του παραπαίοντος ΠΑΣΟΚ στο Ειδικό Δικαστήριο, στην οικουμενική κυβέρνηση Ζολώτα και εν τέλει στη νίκη της Νέας Δημοκρατίας. Ο Κρητικός πολιτικός ήταν πια πρωθυπουργός. Τα σκίτσα του δεξιοτέχνη στις προσωπογραφίες πολιτικών, Βαγγέλη Παυλίδη, ήταν απολύτως αντιπροσωπευτικά: ο Κων. Μητσοτάκης με μια απόχη κυνηγά την πεταλούδα της πρωθυπουργίας και λίγο αργότερα κοιτά με το τηλεσκόπιο την ουτοπική αυτοδυναμία. Πολιτικός του μέντορας δεν ήταν άλλος από τη Μάργκαρετ Θάτσερ. Αριστερά: «Νέες Ιδέες» του Γιάννη Ιωάννου. Δεξιά: Πάνω απ' όλα η οικογένεια στο εξώφυλλο του Ανδρέα Πετρουλάκη. Ήταν η εποχή που ένας εκ των κορυφαίων Ελλήνων γελοιογράφων και δημιουργών κόμικς, ο Γιάννης Ιωάννου, είχε ολοκληρώσει τη σειρά «Ο Τρίτος Δρόμος», μια εμβληματική και τολμηρή σειρά που διήρκεσε σχεδόν οχτώ χρόνια με πρωταγωνιστή τον Ανδρέα Παπανδρέου. Το ΠΑΣΟΚ (φαινόταν πως θα) ήταν πια παρελθόν και το φθαρμένο, παλιό πολιτικό σύστημα θα κατέρρεε τάχιστα. Ο Ιωάννου εγκαινίασε τη σειρά με τον ειρωνικό τίτλο «Νέες Ιδέες» και συμπρωταγωνιστές τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον Χαρίλαο Φλωράκη και φυσικά τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Στο εξώφυλλο του άλμπουμ με τα έργα αυτής της περιόδου οι τέσσερις δεινόσαυροι της πολιτικής εμφανίζονται σκυθρωποί και με κουβερτούλες στα πόδια στην είσοδο του Οίκου Ευγηρίας «Οι Νέες Ιδέες». Ο Μητσοτάκης του Ιωάννου φέρει πάντα το γνωστό πέταγμα του ώμου με την εύγλωττη ονοματοποιία «τικ» ακόμα και όταν στις προγραμματικές δηλώσεις του στη Βουλή ομολογεί ότι το μόνο πρόγραμμά του είναι πώς θα πάρει τα λεφτά των φορολογούμενων, ενώ με τον διαχρονικό κυνισμό του παρουσιάζει τον νέο εκλογικό νόμο του υπό τη μορφή των κλασικών τραμπούκων της Δεξιάς, των Κένταυρων και των Ρέιντζερς που τότε «μεγαλουργούσαν». Το επόμενο βιβλίο του Ιωάννου όμως ήταν αποκλειστικά αφιερωμένο στον τότε πρωθυπουργό. Υπό τον τίτλο «Το Μαύρο Πρόβατο», ο Μητσοτάκης κατάφερε να γίνει και αυτός, έστω και για μικρό χρονικό διάστημα, ένας σταρ των κόμικς όπως ο αιώνιος εχθρός του Ανδρέας Παπανδρέου. Αριστερά: Ο Στάθης επιλέγει σεξπιρικούς ρόλους για τον Ευάγγελο Αβέρωφ και τον Μητσοτάκη. Δεξιά: Ο Μητσοτάκης βλέπει την αυτοδυναμία με τα κιάλια δια χειρός Βαγγέλη Παυλίδη. Την ίδια εποχή ο Ανδρέας Πετρουλάκης κυκλοφόρησε τρία ολόκληρα βιβλία με τον Μητσοτάκη στο εξώφυλλο και κεντρικό πρόσωπο στην πλειονότητα των γελοιογραφιών του, μεταμορφωμένο άλλοτε σε καουμπόη, άλλοτε σε χούλιγκαν, άλλοτε σε τροχονόμο και άλλοτε σε χασάπη. Σε πολλούς ρόλους τον είχε σχεδιάσει και ο Στάθης από τα μέσα της δεκαετίας του ’80, τότε που εποφθαλμιούσε την αρχηγία της Ν.Δ. επί προεδρίας του Ευάγγελου Αβέρωφ. Ο Μητσοτάκης του Στάθη έφτασε να γίνει μέχρι και ομιλούσα –α λα Άμλετ– κομμένη κεφαλή που όπως πάντα χαμογελάει αναίτια, ακόμα και όταν είναι αλυσοδεμένος εθελοντικά και δουλικά στην ΕΟΚ. Αυτό το αταίριαστο γέλιο, που έχει «δανείσει» και στην κόρη του, ήταν και το σήμα κατατεθέν του. Γιατί όταν γελούσε ακόμα και κατά την πιο δυσάρεστη δήλωση ή ανακοίνωση, σου δημιουργούσε την εντύπωση ότι ή είναι χαιρέκακος και εκδικητικός ή πάσχει από αδυναμία αντίληψης της πραγματικότητας. Αντίστοιχη αδυναμία με αυτήν είχε και στο να καταλάβει ότι οι πολιτικές μέρες του ήταν μετρημένες πριν από την ολοκλήρωση της πρωθυπουργίας του, όπως εύστοχα επισημαίνει η γελοιογραφία του Γιάννη Καλαϊτζή με τον Μητσοτάκη να βουτά ολόκληρος μέσα στη «γαβάθα». Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια αποσύρθηκε και έδινε μόνο, αραιά και πού, συνεντεύξεις και χρησμούς. Τα λιγοστά σκίτσα που παρουσιάζουμε -από τα αμέτρητα που τον περιέλαβαν τα τελευταία πενήντα χρόνια- ας γίνουν αφορμή για να θυμηθούμε. Ποιος ήταν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης; Ποιος είναι ο γιος του; Ποιος θα είναι ο επόμενος πρωθυπουργός; Και πόσο «ικανός» θα αποδειχτεί να κρατά σε εγρήγορση τα γελοιογραφικά αντανακλαστικά; Και το σχετικό link...

Γιορτή για τη νέα έκδοση του Στάθη Την Τρίτη στις 12 Ιουλίου στις 9.00 το βράδυ στο Polis Art Café (Πεσμαζόγλου 5, Στοά του Βιβλίου), γιορτάζουμε την έκδοση του νέου βιβλίου του ΣΤΑΘΗ, «Τα ΑΝΤΙ-φασιστικά-ΑΝΤΙρατσιστικά». Θα πιούμε ένα κρασάκι, θα ακούσουμε ένα τραγουδάκι και θα κουβεντιάσουμε – κυρίως αυτό! Μουσική θα παίξουν ο Σπύρος Πατράς, η Κωνσταντίνα Καραχάλιου και ο Μίλτος Χρυσανθίδης Facebook event

Το βιβλίο περιέχει ένα ανθολόγημα κειμένων, της γνωστής στήλης του Στάθη ναυτίλος, από το 2001 έως το 2006. Τα κείμενα, οιονεί χρονογραφήματος, στολίζονταν με βινιέτες, σκίτσα και γελοιογραφίες του συγγραφέα. Η θεματολογία τους ποικίλη, αφορά κυρίως την πολιτική, την ελληνική ιστορία, τη γλώσσα, ενίοτε και κοινωνικά ζητήματα. Για το Στάθη είναι αδιανόητο ό πρωθυπουργός να μη μιλάει σωστά ελληνικά, ο ιστορικός να μιλάει για ασυνέχεια του ελληνικού έθνους, ο γλωσσολόγος να θεωρεί ξένη γλώσσα την αρχαία ελληνική. Στα γραφτά του έχουν τιμητική θέση οι ποιητές και οι αρχαίοι έλληνες συγγραφείς. Λυρικός κι ο ίδιος παρατηρεί : Βλέπεις τα κοριτσίστικα στήθη να γεμίζουν έαρ και θες να γράψεις μιαν ωδή στην Άνοιξη. Αναφωνεί για τον ελλείποντα χρόνο ανάγνωσης: Αχ Θεέ μου! Πόσον Μαιγκρέ δεν έχω διαβάσει ακόμα; Οι ατάκες του στην επικεφαλίδα· καθημερινά εφευρήματα: Μην σε πιάσουν στον ύπνο, θα δουν το όνειρό σου Άνθρωπος της σφαιρικής γνώσης δεν παραλείπει να αναφερθεί και στα κόμικς: Στην Ελλάδα κάποτε έβλεπες πράγματα που θύμιζαν απλώς αυτό-που-θα-μπορούσαν-να-είναι. Λόγου χάριν ένα παιδικό περιοδικό κόμικς· όπου, σπανίως τα χρώματα συνέπιπταν με τα περιγράμματα. Αν δε, είσαι υπομονετικός, θα συναντήσεις να φιγουράρουν σε κάποια γωνιά της στήλης γνωστούς σου χάρτινους ήρωες, όπως τον Τεν Τεν και τους φίλους του. Το βιβλίο έτυχε ειδικής εκδοτικής μεταχείρισης· από τα υλικά βιβλιοδεσίας ως την επιμέλεια της εκτύπωσης και τη συνολική εμφάνιση. Χάρηκα όλα τα κείμενα αλλά κορυφαίο θεωρώ εκείνο για τον πατέρα (σ.142). Ο ναυτίλος σταμάτησε να ταξιδεύει, με το πλοίο Ελευθεροτυπία, ναυβάτες του οποίου είμασταν και όλοι εμείς εκείνης της γενιάς, κάπου μέσα στο Δεκέμβρη του 2011. Του ευχόμαστε καλή συνέχεια. Vaios

Λιανική τιμή: 12,22 € Το πλέον πρόσφατο άλμπουμ του Στάθη που συλλέγει σκίτσα του που δημοσιεύθηκαν στη "Realnews", το "Παρόν" και τα "Επίκαιρα" απ' τον Αύγουστο του 2012 έως τον Αύγουστο του 2014.

Σταχυολογώ: ..... Η γραφή είναι και η ίδια ένα κόμικ, πολύ αφαιρετικό βέβαια. Πως αλλιώς γεννήθηκε το αλφάβητο; Τα αιγυπτιακά ιερογλυφικά και (πιο συγκαλυμμένα) τα κινέζικα ιδεογράμματα μας υπενθυμίζουν σαφώς αυτή την καταγωγή του. Στην κινέζικη γραφή η λέξη καλός είναι μια γυναίκα μ' ένα παιδί, ενώ ένα άλογο στο άνοιγμα μιας πόρτας σημαίνει ξαφνική διακοπή, και αν αυτό που προβάλλει μέσα από την πόρτα δεν είναι άλογο αλλά το φεγγάρι, έχουμε το ιδεόγραμμα για την ησυχία. Όλα αυτά είναι εικόνες που δημιουργούν ιστορίες. Η αίσθηση του κόμικ δεν είναι άσχετη με τον πόθο επιστροφής σε μια πιο αρχέγονη έκφραση, πιο άμεση και ριγηλή από αυτή που μας σπρώχνουν αποστεωμένες γλωσσικές συμβάσεις και λέξεις. Είναι (ενν. τα κόμικ) πολύ περισσότερο μια απόπειρα να ξαναγίνει ο λόγος διάφανος ως τις ρίζες του. Η εικόνα δεν είναι το αντίθετο του λόγου. Είναι η μήτρα του. Ολόκληρο το άρθρο:

Ένα ενημερωτικό βιβλιαράκι 16 σελίδων, μαζί με τα εξώφυλλα, από το Λιμενικό Σώμα που έχει επιμεληθεί ο ΣΤΑΘΗΣ. έτος κυκλοφορίας 1996 έκδοση Μουσείου Εμπορικής Ναυτιλίας - ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΜΠΟΡΙΚΗΣ ΝΑΥΤΙΛΙΑΣ διαστάσεις: 8,8 x 8,9 cm Το έντυπο περιέχει πληροφορίες για θαλάσσια αθλήματα, συμβουλές για λουόμενους, καθώς και πληροφορίες οικολογικού χαρακτήρα. εσωτερικές σελίδες υγ1. δεν χωρούσε ολόκληρο το βιβλιαράκι στο σκάνερ για αυτό φαίνεται μια σκιά υγ2. ο χαρακτήρας με τα σημαιάκια μοιάζει λίγο στον Κόρτο; Αφιέρωμα στον Στάθη