Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'ο βίος και η πολιτεία του σκρουτζ μακ ντακ'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΝΕΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΓΝΩΡΙΜΙΑ - ΒΟΗΘΕΙΑ
    • ΝΕΑ
  • ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
    • ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ
    • ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ
  • ΧΑΛΑΡΩΜΑ
    • ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
    • ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ
    • ΤΟ ΠΑΖΑΡΙ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Διάφορα
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Ντόναλντ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Super Μίκυ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Κόμιξ
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μίκυ Μάους
  • ΝΤΙΣΝΕΥ's Μπλα μπλα
  • VINTAGE's Συζήτηση
  • VIDEO GAMES's Γεν. Συζήτηση για Video Games

Blogs

  • Γερμανίκεια
  • Ιστορική/ φιλολογική γωνιά
  • Περί ανέμων και υδάτων
  • Dhampyr Diaries
  • Σκόρπιες Σκέψεις
  • The Unstable Geek
  • Κομικσόκοσμος
  • ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΠΡΑΜΑΤΑ ή Η ΑΧΡΗΣΤΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
  • ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΠΡΑΜΑΤΑ ή Η ΑΧΡΗΣΤΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
  • Valt's blog
  • I don't know karate, but i know ka-razy!
  • Comics, Drugs and Brocc 'n' roll
  • Film
  • Θέμα ελεύθερο
  • Vet in madness
  • GCF about comics
  • Dr Paingiver's blog

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


Member Title


MSN


Website URL


Yahoo


Skype


City


Profession


Interests

Found 3 results

  1. Εκτός από τις μεγάλες στιγμές, η ζωή των καλλιτεχνών χαρακτηρίζεται συχνά και από μικρές λεπτομέρειες που προσθέτουν το «αλατοπίπερο» στο έργο τους. Στην περίπτωση του Ντον Ρόσα το αλατοπίπερο αυτό ήταν μια απολαυστική συνήθειά του, που κρατούσε τους αναγνώστες του πάντα σε εγρήγορση. Με αφορμή την επίσκεψη του Ντον Ρόσα στο The Comic Con της Θεσσαλονίκης γράφαμε στο προηγούμενο τεύχος των «Νησίδων» για τη μεγάλη του καριέρα, κορυφαία στιγμή της οποίας ήταν αναμφίβολα το «Ο Βίος και η Πολιτεία του Σκρουτζ Μακ Ντακ». Σημαντική στιγμή της ζωής του ήταν σίγουρα και οι καταγγελίες του εναντίον της Ντίσνεϊ αναφορικά με τις συνθήκες και τους όρους εργασίας των καλλιτεχνών. Εκτός όμως από τις μεγάλες στιγμές, η ζωή των καλλιτεχνών χαρακτηρίζεται συχνά και από μικρές λεπτομέρειες που προσθέτουν το «αλατοπίπερο» στο έργο τους. Στην περίπτωση του Ντον Ρόσα το αλατοπίπερο αυτό ήταν μια απολαυστική συνήθειά του, που κρατούσε τους αναγνώστες του πάντα σε εγρήγορση. Στο πρώτο καρέ της πρώτης σελίδας κάθε ιστορίας του ή στο εξώφυλλό της άφηνε την άτυπη υπογραφή του με τα γράμματα D.U.C.K. που χωρίς τελείες ανάμεσά τους σημαίνουν «πάπια», ενώ με τελείες σχηματίζουν το ακρωνύμιο «Dedicated to Uncle Carl from Keno» (αφιερωμένο στον Θείο Καρλ από τον Κένο). Ο «Θείος Καρλ» ήταν φυσικά ο θρυλικός Καρλ Μπαρκς που φιλοτεχνούσε τις ιστορίες της Λιμνούπολης επί σειρά δεκαετιών, «Κένο» είναι το μικρό όνομα του Ντον Ρόσα, ενώ η μυστική υπογραφή, εκτός από παιχνίδι, ήταν και ένα σχόλιο κατά της Ντίσνεϊ που δεν επέτρεπε στους δημιουργούς να βάζουν την πραγματική τους υπογραφή στα έργα τους. Αυτά τα καλά κρυμμένα γράμματα αποτελούν πρόκληση για τους αναγνώστες, καθώς ορισμένες φορές απαιτούν εξονυχιστική έρευνα. Μάλιστα στην ιστοσελίδα duck.neamar.fr, που αποδελτιώνει και παρουσιάζει όλα τα D.U.C.K. του Ρόσα σε υψηλή ανάλυση, ο αναγνώστης έχει την ευκαιρία να τα αναζητήσει μόνος του χρησιμοποιώντας ψηφιακό μεγεθυντικό φακό. Εκτός από την υπογραφή διαμαρτυρίας όμως, ο Ντον Ρόσα είχε κι άλλη μία συνήθεια: έκρυβε μικρούς Μίκυ Μάους σε ανύποπτα σημεία των ιστοριών του ως easter-eggs. Δεν τον πολυσυμπαθούσε τον Μίκυ όπως είχε πει. Ο ποντικός ήταν άλλωστε το σύμβολο της Ντίσνεϊ. Γι’ αυτό κι ο Ντον Ρόσα δεν δίστασε να τον παρομοιάσει με αρχαίο δαίμονα. Και να τον σκοτώσει βίαια και οδυνηρά λίγα καρέ παρακάτω. Και το σχετικό link...
  2. Δημιουργός του πολυβραβευμένου «Ο Βίος και η Πολιτεία του Σκρουτζ Μακ Ντακ», ο Ντον Ρόσα αντιστάθηκε στην εκμετάλλευση των καλλιτεχνών από την Ντίσνεϊ και κατάφερε να θεωρείται σήμερα ένας ζωντανός θρύλος των κόμικς. Στην Ευρώπη μόνο. Στις ΗΠΑ παραμένει σχεδόν άγνωστος... Ισχυρό σοκ για τον κόσμο των κόμικς ήταν οι δηλώσεις του Ντον Ρόσα το 2012 για την εταιρεία που διαχειριζόταν τα κόμικς του, τον εκδοτικό κολοσσό της Ντίσνεϊ: «Πόσοι γνωρίζουν πώς λειτουργεί το “σύστημα της Ντίσνεϊ” στα κόμικς; Όταν το περιγράφω σε κάποιους θαυμαστές που με ρωτούν, συχνά νομίζουν ότι τους κάνω πλάκα ή ότι λέω ψέματα [... ] Αλλά η δυσάρεστη πραγματικότητα είναι πως ποτέ δεν έχουν καταβληθεί, και οριστικά συνειδητοποίησα ότι και ποτέ δεν θα καταβληθούν, δικαιώματα στους ανθρώπους που γράφουν, σχεδιάζουν ή με οποιονδήποτε τρόπο δημιουργούν όλα τα κόμικς της Ντίσνεϊ που έχετε ποτέ διαβάσει. Πληρωνόμαστε με ένα ποσό κατ’ αποκοπή για κάθε σελίδα από τον εκδότη για τον οποίο εργαζόμαστε. Μετά, ανεξάρτητα από τις φορές που χρησιμοποιείται η ιστορία από άλλους εκδότες της Ντίσνεϊ σε όλο τον κόσμο, ανεξάρτητα από το πόσες φορές ανατυπώνεται σε άλλα κόμικς, σειρές άλμπουμ, βιβλία με σκληρά εξώφυλλα, ειδικές εκδόσεις κ.λ.π., ανεξάρτητα του πόσο καλά πουλάει, δεν λαμβάνουμε ποτέ ούτε ένα επιπλέον σεντ για τη δημιουργία μας». Πώς έφτασε, όμως, εκεί ο Ντον Ρόσα μετά από μια λαμπρή καριέρα σχεδόν 25 ετών; Γεννήθηκε το 1951 στο Κεντάκι, σπούδασε πολιτικός μηχανικός, δεν διδάχθηκε ποτέ καλλιτεχνικό σχέδιο αλλά κατά τη διάρκεια των σπουδών του φιλοτεχνούσε τη σειρά «Οι Περιπέτειες του Περτούιλαμπι» για την εφημερίδα του κολεγίου του (η σειρά κυκλοφορεί σε έναν πολυτελή και υποδειγματικά τεκμηριωμένο τόμο από τις εκδόσεις της Λέσχης Φίλων Κόμικς). «Η πρόθεσή μου ήταν να μιμηθώ το πνεύμα των περιπετειών του Καρλ Μπαρκς με τους Ντακ, που διάβαζα μεγαλώνοντας τα προηγούμενα είκοσι χρόνια. Σχεδίαζα να μη χρησιμοποιήσω υπερήρωες ή αστεία ζωάκια, όπως έκαναν οι περισσότεροι άλλοι Αμερικανοί σκιτσογράφοι εκείνη την εποχή [... ] Ήθελα οι χαρακτήρες μου να είναι φυσιολογικοί άνθρωποι σε φανταστικές καταστάσεις, μιας και, όπως κάθε πραγματικός οπαδός του Μπαρκς γνωρίζει, αυτό ήταν και ο Ντόναλντ με τον Σκρουτζ» γράφει ο ίδιος στον πρόλογο του για την ελληνική έκδοση του «Περτούιλαμπι». Η ευκαιρία να γράψει και να σχεδιάσει ιστορίες με τους χαρακτήρες του Μπαρκς τού δόθηκε το 1986 από την Gladstone Publishing για την οποία δημιούργησε την ιστορία «Ο Γιος του Ήλιου», άτυπο σίκουελ του «Χαμένοι στις Άνδεις» του Μπαρκς, με πολλά σχεδιαστικά και αφηγηματικά τεχνάσματα δανεισμένα από τις περιπέτειες του Περτούιλαμπι. Η ιστορία άρεσε πολύ σε κοινό και κριτικούς και παρότι ήταν μόλις η πρώτη του επαγγελματική δουλειά τού χάρισε μια υποψηφιότητα στα βραβεία Harvey στην κατηγορία «Καλύτερη Ιστορία της Χρονιάς». Συνέχισε ώς το 1989 να φτιάχνει ιστορίες για την ίδια εταιρεία αλλά αποφάσισε να διακόψει τη συνεργασία του όταν συνειδητοποίησε ότι δεν έχει ουσιαστικά δικαιώματα πάνω στα έργα του. Ούτε καν οι πρωτότυπες σελίδες που έδινε δεν του επιστρέφονταν κατά την πάγια τακτική της Ντίσνεϊ και των θυγατρικών της. Το 1990 άρχισε να συνεργάζεται με τον δανέζικο εκδοτικό οίκο Gutenberghus (σήμερα Egmont) και έναν χρόνο αργότερα έβαλε μπρος το πιο φιλόδοξο σχέδιο του: τη βιογραφία του δισεκατομμυριούχου και τσιγκούνη Σκρουτζ. Το πρώτο μέρος της σειράς «Ο Βίος και η Πολιτεία του Σκρουτζ Μακ Ντακ» δημοσιεύτηκε το 1992 και προκάλεσε αίσθηση τόσο λόγω της σχεδιαστικής δεξιοτεχνίας του Ρόσα όσο και της ιστορικής του ακρίβειας. Η σειρά τελείωσε το 1994 μετά από 12 κεφάλαια στα οποία καλύπτεται η ζωή του Σκρουτζ από την εποχή που ήταν ένας μικρός λουστράκος στη Σκοτία του 1877 μέχρι τη γνωριμία του με τον Ντόναλντ στη Λιμνούπολη του 1947. Μετά την ολοκλήρωση του αρχικού έργου, ο Ρόσα πρόσθεσε έξι επιπλέον κεφάλαια («Τα Χαμένα Επεισόδια») και τέσσερις ακόμα σχετικές ιστορίες συνθέτοντας μια ολοκληρωμένη βιογραφία ενός φανταστικού προσώπου από τους λασπωμένους δρόμους της Γλασκόβης μέχρι την ανέγερση του απόρθητου θησαυροφυλακίου με το πελώριο σήμα του δολαρίου στην πρόσοψή του. Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών ο Σκρουτζ εργάστηκε σε ποταμόπλοια στη Νέα Ορλεάνη και τον Μισισιπή, έγινε καουμπόι στην Άγρια Δύση και χρυσοθήρας στο Κλοντάικ, έψαξε για διαμάντια στη Νότια Αφρική, συνάντησε Αβορίγινες στην Αυστραλία, βρέθηκε στο Μεξικό, τα Ιμαλάια, την Αίγυπτο. Από αριστερά: «Τα Χαμένα Επεισόδια» από τις εκδόσεις «Νέα Ακτίνα» | «Ο Βίος και η Πολιτεία του Σκρουτζ Μακ Ντακ»: η (εξαντλημένη) συλλογή από τις εκδόσεις «Νέα Ακτίνα» | Εξώφυλλο από τις επανεκδόσεις του «Ο Βίος και η Πολιτεία του Σκρουτζ Μακ Ντακ» στο περιοδικό «Κόμιξ» Παρά την επιτυχία του, τα δύο βραβεία Eisner (1995 και 1997) και δεκάδες ακόμα βραβεία σε διάφορες χώρες, ο Ρόσα δεν απέκτησε ποτέ στις ΗΠΑ τη φήμη που έχει στην Ευρώπη. Ίσως σε αυτό να συνέβαλε η εμμονή του στην ακρίβεια και τη λεπτομέρεια που καθιστούν τα κόμικς του δύσκολα για τις μικρότερες ηλικίες. Ίσως να έφταιξε η σχεδιαστική του «τραχύτητα» που παραπέμπει στο underground ρεύμα του τέλους της δεκαετίας του 1960. Μπορεί να έπαιξε ρόλο και η διαμαρτυρία του απέναντι στην Egmont το 2002 όταν διεκδίκησε μεγαλύτερο έλεγχο της δουλειάς του και ποσοστά από τις ανατυπώσεις των έργων του. Σίγουρα, όμως, είχε σημασία ο θόρυβος που προκάλεσαν οι αντιδράσεις του απέναντι στην Ντίσνεϊ. Η γνώμη του για τις συνθήκες εργασίας στην εταιρεία-κολοσσό και την πολιτική της απέναντι στους δημιουργούς ήταν βαρύνουσας σημασίας. Όταν έγραψε το εκτενές κείμενο παραίτησης η Ντίσνεϊ δεν του απάντησε ποτέ. Μία μορφή «απάντησης» ίσως δόθηκε 10 χρόνια αργότερα όταν η Ντίσνεϊ ανακοίνωσε ότι δύο ιστορίες του Ντον Ρόσα δεν πρόκειται να αναδημοσιευτούν ποτέ ξανά στο πλαίσιο μιας γενικότερης αναθεωρητικής λογικής για την τέχνη καθώς θεωρήθηκε ότι περιέχουν στερεοτυπικές και ρατσιστικές απεικονίσεις. Στα 75 του πια ο Ντον Ρόσα, λόγω προβλημάτων όρασης αλλά, κυρίως, λόγω των διαφορών του με την εκδοτική αυτοκρατορία της Ντίσνεϊ, έχει σταματήσει να δημιουργεί κόμικς. Συνεχίζει όμως να ταξιδεύει όπως και οι αλλοτινοί χαρακτήρες του. Όχι αναζητώντας πλούτη αλλά για να μοιραστεί τις εμπειρίες του από τη βιομηχανία της ψυχαγωγίας και το άδικο καθεστώς εργασίας των καλλιτεχνών. Και να μιλήσει για τον Βίο και την Πολιτεία του διασημότερου τσιγκούνη του κόσμου. ℹ️ Ο Ντον Ρόσα είναι επίσημος προσκεκλημένος του The Comic Con που διεξάγεται στο Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο της Θεσσαλονίκης. Την Κυριακή 10 Μαΐου στις 13.00 θα μιλήσει στο κοινό στην εκδήλωση με τίτλο «Ο Βίος και η Πολιτεία του Ντον Ρόσα». Και το σχετικό link...
  3. Η απόφαση της Walt Disney Company να αποκηρύξει δύο από τις σημαντικότερες ιστορίες του κορυφαίου Ντον Ρόσα έχει προκαλέσει ενόχληση στους αναγνώστες, έκρηξη στις τιμές των συλλεκτικών εκδόσεων με τα έργα του και ζωηρές συζητήσεις για την έκταση και την ένταση της πολιτικής ορθότητας στην Τέχνη. Ο μάγος Φούλα Ζούλα αντιστέκεται στις προσπάθειες του θείου Σκρουτζ να εξαγοράσει τη γη της φυλής του, στην ιστορία του Ντον Ρόσα «Ο Μεγιστάνας της Καλισότα», 1994 (στα ελληνικά ΚΟΜΙΞ Α’ περιόδου #110, 1997). Τα τελευταία χρόνια πληθαίνουν οι αφορμές για συζητήσεις γύρω από την πολιτική ορθότητα και τη σχέση της με τις Τέχνες. Οι υπέρμαχοί της προκρίνουν με ζέση την πλατιά εφαρμογή της, μερικές φορές με απόλυτους όρους, σε κάθε έκφανση της κοινωνικής ζωής, ενώ οι πολέμιοι συχνά-πυκνά κρύβονται πίσω από αντικειμενικά εύλογες ενστάσεις, όπως η αυθεντικότητα στις απεικονίσεις ιστορικών δεδομένων και η ενίοτε προβληματική επίδρασή της στις τέχνες, με αιχμή του δόρατος την κωμωδία. Ασχέτως πού τοποθετείται κανείς στη σχετική συζήτηση, είναι δεδομένο ότι στη σύγχρονη εποχή δύσκολα μπορεί να εναντιωθεί με πειστικά επιχειρήματα στην επικράτηση «ασφαλών ζωνών» για μια σειρά κοινωνικών ομάδων ή/και καταστάσεων. Από την άλλη, κανείς δεν πρέπει να δαιμονοποιεί ακόμα και την απλή αναφορά στα παραπάνω, εν είδει ταμπού. Το χιούμορ και η σάτιρα είναι χρήσιμα εργαλεία – μερικές φορές πολύ ισχυρότερα από τα συμβατικά – για την ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης σε πιο λεπτά ζητήματα. Αλλά ακόμα και στις περιπτώσεις που δεν χρησιμεύουν σε αυτό, δεν είναι εκ προοιμίου μεμπτό το να αξιοποιούνται ως σατιρικοί αυτοσκοποί – αρκεί να γίνεται με σεβασμό. Η Walt Disney Company είναι μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες του χώρου η οποία υπηρετεί την προάσπιση της πολιτικής ορθότητας με εντυπωσιακή συνέπεια την τελευταία δεκαετία, αν όχι περισσότερο. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις στις οποίες η σχετική πολιτική της εταιρείας επιβάλλει την παρουσία της βεβιασμένα και επιφανειακά, ρίχνοντας νερό στον μύλο των επικριτών της – αλλά το αποτύπωμα είναι σε κάθε περίπτωση θετικό. Μάλιστα, πηγαίνοντας ακόμα ένα βήμα παραπέρα, στην αποκλειστική streaming πλατφόρμα «Disney+», δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που κλασικό περιεχόμενο της εταιρείας όπως «Οι Αριστόγατες», ο «Ντάμπο», ο «Πήτερ Παν», ο «Αλαντίν» και «Το Βιβλίο της Ζούγκλας», συνοδεύεται από ένα σύντομο μήνυμα που αναφέρει: «Το συγκεκριμένο πρόγραμμα περιλαμβάνει σκηνές που απεικονίζουν ή/και αντιμετωπίζουν με αρνητικό τρόπο άτομα ή κουλτούρες. Τα εν λόγω στερεότυπα ήταν και είναι εσφαλμένα. Αντί να καταργήσουμε αυτό το περιεχόμενο, αναγνωρίζουμε ότι έχει αρνητικό αντίκτυπο, μαθαίνουμε από αυτόν και πυροδοτούμε συζητήσεις, ώστε να δημιουργήσουμε μαζί ένα μέλλον που δεν θα αποκλείει κανέναν. Η Disney δεσμεύεται να δημιουργεί ιστορίες με θέματα που εμπνέουν και αποτυπώνουν την πλούσια διαφορετικότητα της ανθρώπινης εμπειρίας σε όλο τον πλανήτη». «Το Όνειρο Μιας Ζωής» κυκλοφόρησε το 2002 (στα ελληνικά ΚΟΜΙΞ Α’ περιόδου #196, 2004) και αποτελεί μία ντισνεϊκή εκδοχή της ταινίας «Inception», αρκετά χρόνια πριν από την προβολή της τελευταίας Ισορροπώντας επιδέξια μεταξύ της ελεύθερης καλλιτεχνικής έκφρασης και της πολιτικής ορθότητας, η παραπάνω προσέγγιση αποτελεί μία χρυσή τομή και φανερώνει την ειλικρινή συναίσθηση της βαρύτητας και των δύο. Εντούτοις, φαίνεται πως η εταιρεία επιφύλασσε διαφορετική αντιμετώπιση στις ιστορίες κόμικς που φέρουν το λογότυπό της. Ένας συνεργαζόμενος εκδότης ενημέρωσε πρόσφατα τον κορυφαίο δημιουργό κόμικς με ήρωες του Disney, τον Αμερικανό Ντον Ρόσα, δημιουργό του πολυβραβευμένου έργου «Ο Βίος και η Πολιτεία του Σκρουτζ Μακ Ντακ», για τη διαφορετική προσέγγιση της εταιρείας σε ότι αφορά τις ιστορίες του: «Στο πλαίσιο της διαρκούς προσήλωσης στη διαφορετικότητα και τη συμπερίληψη, η Walt Disney Company βρίσκεται σε διαδικασία αναθεώρησης της βιβλιοθήκης με ιστορίες της. Συνεπώς, μερικές ιστορίες που δεν συμβαδίζουν με τις αξίες της δεν θα δημοσιεύονται πια. Αυτό επηρεάζει δύο κλασικές ιστορίες σου, τον “Μεγιστάνα της Καλισότα” και “Το Όνειρο Μιας Ζωής”. Αυτές οι ιστορίες δεν θα αναδημοσιεύονται ούτε θα συμπεριλαμβάνονται σε συλλεκτικές εκδόσεις». Η απόφαση της εταιρείας πυροδοτεί μια σειρά από ερωτήματα. Κατ’ αρχάς, προσβάλλουν πράγματι τη «διαφορετικότητα και τη συμπερίληψη» οι εν λόγω ιστορίες; «Ο Μεγιστάνας της Καλισότα», το ενδέκατο επεισόδιο του «Βίου και Πολιτείας», αποτελεί μία από τις πιο ενήλικες και ίσως από τις πιο διδακτικές ιστορίες τού Ρόσα. Ο νεαρός Σκρουτζ, για μία και μοναδική φορά στη ζωή του, αγνοεί στιγμιαία την ηθική του πυξίδα και διώχνει με ατιμία μια φυλή της Αφρικής από τη γη της. Για εκδίκηση, ο μάγος της φυλής, Φούλα Ζούλα, εξαπολύει ένα ισχυρότατο ξόρκι ενάντια στον ήρωα, θέτοντας ένα ζόμπι στο κατόπι του – ο Μπόμπι το Ζόμπι θα τον ακολουθεί με σκοπό να τον καταραστεί, στον αιώνα τον άπαντα. Από την άλλη, στην ιστορία «Το Όνειρο Μιας Ζωής», ο Ρόσα μάς ξεναγεί σε λίγες σελίδες στα σημαντικότερα σημεία της ζωής του πιο πλούσιου παπιού του κόσμου, σε μια ντισνεϊκή εκδοχή του «Inception». Το κοινό σημείο των δύο ιστοριών; Μα φυσικά η εμφάνιση του Μπόμπι του Ζόμπι! Ο Μπόμπι το Ζόμπι συναντά τον νεαρό Σκρουτζ Η ιστορία και η αναφορά στον Φούλα Ζούλα και τον Μπόμπι αποτελούν φόρο τιμής του δημιουργού στο έργο του Καρλ Μπαρκς, δημιουργού του Σκρουτζ Μακ Ντακ, και συγκεκριμένα στην ιστορία «Βουντού Χουντού». Περιλαμβάνεται και αυτή η κλασική ιστορία του 1949 στην «απαγορευμένη λίστα» της Disney; Γιατί να γίνεται λόγος για «απαγόρευση» των ιστοριών και δεν ακολουθήθηκε μια πιο μετριοπαθής τακτική, α λα Disney+; Τέλος, αποκηρύσσοντας ένα από τα δώδεκα κεφάλαια του έργου, πρακτικά αποκηρύσσεται συνολικά ένα εκ των πιο αναγνωρίσιμων έργων κόμικς της εταιρείας, αφού πλέον δεν θα είναι δυνατόν να δημοσιεύεται ολοκληρωμένο – οι κερδοσκόποι στην αγορά μεταχειρισμένων ήδη τρίβουν τα χέρια τους. Και το σχετικό link...
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.